Wij wonen sinds november in ons huis op de berg. Aanvankelijk met z'n drieën, een week later met z'n vieren. In de wintermaanden deelden wij het huis ongewild met een koppeltje muizen. Omdat deze huisgenoten niet netjes gebruik maakten van de wc of luiers, zoals wij allemaal wel deden, maar hun keutels her en der in de box, kinderstoel en babybedjes achterlieten, schaften wij een viertal muizenvallen aan. Behalve onze duimen bij het spannen van de vallen, werd er niks geklemd en werd de pindakaas er gretig afgegeten zonder dat er ongelukken gebeurden.
Vervolgens gingen wij, op advies van huisgenoten van andere muizenbeesten, over op gifkorrels die we in de ongebruikte la onderin de box strooiden. Dat gaf nogal eens verbaasde reacties: "Gooien jullie het gif onderin de box?!" Maar het had wel effect. We vonden een dode, stinkende muis in een boodschappentas, de korrels vonden gretig aftrek en een tijd lang renden er geen muizen door de kamer als we 's avonds tv zaten te kijken.
In de zomermaanden vieren de muizen vakantie in hun buitenverblijf. Ze rennen langs de muren van het huis, hebben holletjes door de hele tuin, maar komen niet binnen.
Maar de winter zit er weer aan te komen. Waar Pien geen interesse toonde voor de geheimzinnige la onder de box, kan Jeppe er niet vanaf blijven. Een giftige maaltijd voor onze ongewenste huisgenoten, is dus geen optie meer. Tijd voor een andere oplossing.
De oplossing is afgelopen zaterdag gearriveerd: twee jongens uit het asiel. De halfbroertjes Bunzing en Vosje, door Pien omgedoopt tot Kinsie en Siepie. De heren brengen hun dagen door onder de bank of, als de kinderen op bed liggen, op de bank, in de kast, op onze schoot, in de kinderstoel, op de tafel, achter de plant, onder de stoel, op de vensterbank en in de box. En nou maar hopen dat ze iets minder bang zijn voor muizen...
