Iris, wat dans je mooi!

Wacht, dan zal ik het even filmen.

Lezen lezen lezen

Pien heeft een grote hobby: lezen. De boekenkast thuis heeft ze nagenoeg uit, bibliotheekboeken kunnen vaak dezelfde dag uitgelezen en wel weer terug naar de bieb, en op school verveelt ze zich omdat er niets meer te lezen valt. Dus mag ze van de juf zelf een boek mee naar school nemen. Vandaag nam ze dit mee:

Domme domme

We hebben een Van Vlieten-familiedagje in het Westland. Flinn ziet voor het eerst bewust met eigen ogen de zee: "OH, DE ZEE!! DE ZEE!!! ZIE JE DAT?! DAAR IS DE ZEE!!"
Gedurende de dag vermaakt hij zich met zijn grote nicht Bo die heel lief schelpjes met hem gaat zoeken, een zandkasteel met hem bouwt, hem duwt op de schommel, naast hem zit bij het pannenkoeken eten, en hem een zeer dikke knuffel geeft bij het afscheid. De hele dag is het Bo voor en Bo na. Kortom, Bo heeft het helemaal gemaakt bij Flinn; hij is dol op Bo. Als we wegrijden zit hij dan ook hard te zwaaien en te roepen: "Daahaag Muk! Doeidoei Muk, tot de volgende keer Muk!" Kort van geheugen...

Stokkenjacht

Mijn echtgenoot heeft zich ook dit jaar weer enorm uitgesloofd om zijn kleinkinderen van palmpaasstokken te voorzien, "....zoals ons vader voor ons ook elk jaar deed."

Mm.

Oké, het was een week te vroeg, maar dat kon dit jaar niet anders, dus wrijf nu maar niet in die zere plek. En omdat onze dochters zo stom waren geweest om de prachtstokken van vorig jaar gewoon weg te gooien, moest-ie ook nog eens helemaal opnieuw op pad, de Krimpenerwaard in, vastbesloten om uitsluitend en alleen met de perfecte stokken thuis te komen. Voor twee kinderen van 4 en eentje van nog geen 3 jaar oud....

Ik zweer jullie, ik heb genoeg ondermijnende influisteringen uitgeprobeerd, maar de man hield dapper stand.

Oké, de stokken werden met groot enthousiasme in ontvangst genomen. Wel moest er door de kinderen grote strijd geleverd worden om van hun ouders de 4 schuimpjes en 2 chocolade eieren  die eraan hingen te mogen eten, terwijl die een dag later zelf mooi weer speelden door ze een kanjer van een Italiaans ijs toe te staan.

 

Ik heb zelf slechts eenmaal in mijn leven een palmpaasstok gehad, die ik niet alleen helemaal zelf moest versieren, maar er ook mee in een optocht lopen naar het marktplein, waar we de burgemeester toe moesten zingen, en aan het eind van die ochtend moest ik hem ook nog afleveren bij een zieke mevrouw wier naam op mijn van school meegekregen kaartje stond, een ontzettende chagrijn op de Braken, die niet eens dankjewel zei.
Kijk, en daarom heb ik iets tegen die stokken. Maar ik assisteer wel hoor, zo beroerd ben ik ook niet.


Maar ik lach wel in mijn vuistje, als ik zie hoe ze eindigen: