De dood van een vriend

En toen kwam de dag dat Matthias eindelijk ook iemand kende die DOOD was.... 
Op dinsdag, tijdens onze oppasdag in Rijswijk zag ik het bericht al op mijn telefoon:

En op woensdag las ik zelfs een in-memoriam in de Volkskrant.

Matthias was er erg van onder de indruk. Hoe vaak was hij niet met opa Toon naar de stad gegaan om Chuck te zoeken, naar zijn liedjes te luisteren en hem een centje te geven! We beloofden hem dat we een keer naar Chucks graf zouden gaan en daar een eigen lied voor hem zingen. Dat leek hem wel wat.

Een dag later zag Emma hem iets "typen" op zijn speelgoedtelefoon. Ze vroeg hem wat hij deed.
Hij antwoordde: "Ik stuur een mailtje aan de mensen die Chuck naar het kerkhof brengen."
"En wat mail je dan?"
"Dat Chuck de beste zanger is van de hele wereld en dat ik het jammer vind dat hij dood is, want hij was mijn vriend en ook van opa..."

Zie:


en lees:
http://www.denhaag.wiki/index.php/cultuur/hagenezen/169-chuck

Broembroem

In navolging van Broembroem Thijs: Broemrbroem Flinn en Broembroem Jeppe.

 

Ook Maren heeft aan haar burgerplicht voldaan!

Van de straat...

Samen met Flinn voldeed ik aan mijn democratische plicht in het plaatselijke bejaardentehuis. Een oude dame kriebelde Flinn vertederd onder zijn kin. "Ach wat een schatje! Is het een meisje? Nee? Wat is het dan?"

Lief, hè?! Domme domme & Piekte van Zetra

Tijdens de intocht van Sinterklaas in Geulle lopen er uiteraard wat Pieten rond met zakken vol snoepgoed. Vele kinderen uit het dorp staan paraat met Hema-, Kruidvat- en Etos-zakjes. Zodra er een Piet in de buurt komt, houden ze hun zak op, zodat er handen vol pepernoten ingegooid kunnen worden.

Jeppe zit in de kinderwagen. Edouard manoeuvreert hem in het zicht van een Piet. Piet doet een flinke graai in zijn zak en houdt Jeppe twee grote handen vol lekkers voor. Jeppe kijkt even en pikt er dan heel tevreden één pepernoot uit.

Pien en Jeppe spelen vadertje en moedertje. Papa Jeppe doet niet alles naar wens van mama Pien. "Nee, doe maar niet. Jij weet nog niet alles, hè papa?!"

Pien heeft zelf koekjes en pepernoten gebakken. Ze biedt er nog eentje aan: "Jeppe, wil jij nog een poperneet?"

Student?

En wij maar denken dat er hard gestudeerd wordt in Tilburg...

Fietsen

Je het allerlei soorten fietsen.
Kleine fietsen, kinder fietsen, mensen fietsen (Puck bedoelt dan een grote mensen fiets), mountainbikes, wielrenfietsen, loopfietsen, waterfietsen, driewielers, tandem en ik vergeet er vast nog een hoop. O ja de riksja (hoe schrijf je dat) en de bierfiets.
Iris, een vriendinnetje van Job heeft een hele mooie: zij heeft een zonderzijwieltjesfiets!!

Sneeuwpret

Meer familieleden die genieten van het winterse weer?

Goede communicatie van levensbelang

Ik loop met Job naar Domino voor een dag gezellig spelen met zijn vriendjes. We moeten een straat over en we oefenen al met zelf opletten.
Ik: "Komt er een auto aan?" Job: "Nee!!" En hij rent bijna de straat op. Hou hem tegen want er komt wel iets aan. Ik: "Wat is dat dan?"
Job: "Da's geen auto maar een bus, mama!" (let op het was een klein bestelbusje)

Ik zal de volgende keer aan hem vragen of er een gemotoriseerd voertuig of fiets aan komt!

Waggelingetje

Eens in de zoveel tijd waag ik me nog wel aan een kort wandelingetje. Zo ook op zaterdag. We verenigen het nuttige met het aangename en waggelen naar het plaatselijke winkelcentrumpje voor luiers (met kortingsbon). Op de terugweg wordt de stoep geblokkeerd door twee kletsende moeders met twee kleine kindjes, eentje op een fietsje, de ander op een step. Een van de moeders begint spontaan te zingen: "Jongens, meisjes, aan de kant, want daar komt ..." en houdt dan verschrikt haar mond.

Ik vul vol overtuiging aan: "... een olifant!"

Ze had tenslotte gelijk!

Sinterklaas????

Gespot op 5 september in de Albert Heijn, precies 3 maanden te vroeg: pepernoten en marsepein. Nog even en we eten pepernoten met pasen!

Kansberekening: 0.015-0.02%

Wat zal het aantal mensen zijn dat per dag de efteling bezoekt? Vijftien- tot twintigduizend? Ik loop op een zaterdag met wat collega's nietsvermoedend door het park en wie kom ik tegen tussen al die duizenden? Bas, Puck en Job! Toeval bestaat niet, maar dit was wel heel opmerkelijk!

Je weet maar nooit

Roelof-jan en ik gaan als gewoonlijk niet met vakantie. Om ons door de regendagen heen te werken, zoeken we een nieuw huis op internet. We hebben ons oog laten vallen op Zuid-Frankrijk, aan de betaalbare westkant dan. Ergens tussen Toulouse en de Atlantische kust. We gaan in januari wel met vakantie en zijn van plan daar te gaan rondtoeren om de regio in de winter te kunnen zien en huizen te bekijken. Het feit dat de gemeenteraad de afgelopen week nogmaals het besluit over het traject van de rondweg heeft bevestigd, geeft ons voldoende energie.

Om een beetje focus te krijgen, hebben we een plaats uitgezocht die als uitgangspunt kan dienen, en dat is Eauze geworden (makkelijk op te zoeken in Google Earth, typ Eauze Frankrijk). eauze heeft 4000 inwoners en is daardoor een van de grotere plaatsen in het gebied. Naast het bekijken van allerlei huizensites, zoeken we ook op blogs en in de toeristische informatie. Eauze ligt in het gebied van de Armagnac. Dat is op zich al een aanbeveling voor Roelof. Van de Armagnac (een soort cognac) maken ze in Eauze een lokaal aperitief dat Floc de Gascogne heet.

We gingen gisteren - in de regen - een rondje winkelen in Oudenbosch, en Roelof wilde graag in onze Gall&Gall gaan vragen of ze Floc de Gascogne hadden. Ik vond dat een stom idee, en nog terwijl hij de winkeldeur openduwde mopperde ik dat het geen pas geeft om die mensen om dat soort exotische drankjes te gaan vragen, want ze hebben ze toch niet.

Maar Roelof deed het toch.
"Heeft u toevallig ook Floc de Gascogne?"
"Jazeker, wilt u rood of wit?"

Van de schrik hebben we ze allebei gekocht.

Taco Dinner Kit van AH

Een Mexicaans maaltijdpakket, met een wel héél speciaal concept, want als je wilt weten hoe je het maakt, staat er op het pak het volgende:

Berijden:
....

Toch waren de taarten heerlijk, nietwaar?!

Een boef en twee vrienden

Langzaam maar zeker burger ik in Maastricht in. Zo af en toe kom ik al bekenden tegen in de stad. En hoewel ik het heel gezellig vind om met Marleen of Edouard door de stad te fietsen en groei van trots als ik door een mij bekend en hun onbekend persoon gegroet word, leek het me niet onverstandig ook eens wat alleen te ondernemen om zo aan de buitenwereld te laten zien dat ik ook heel zelfstandig kan zijn.
Zo sprak ik op een donderdagavond na het werk met wat collega's af in de kroeg. Gezellig even wat drinken en dan om acht uur naar de repetitie van Edouards koor dat ik sinds kort ook het mijne mag noemen. Omdat Edouard de reputatie heeft steevast 5 minuten te laat te komen, zodat hij geen stoelen hoeft klaar te zetten, nam ik me voor de koorleden te laten zien dat dat trucje niet van mij afkomstig was. Ik moest en zou op tijd in de kapel zijn.
Zingen op een lege maag stond me niet aan. Bovendien heeft Brahms bij de stukken die we nu zingen geen slagwerk bedacht en al helemaal geen buikroffel. Dus ik sloot me aan bij twee collega's die de kroeg voortijdig verlieten om nog even wat te eten. Onderweg naar het eettentje tankten we wat geld en met de nieuwverworven rijkdom veilig weggestopt in de tas liepen we een kleine kilometer verder om bij een Surinaamse snackbar van vegetarische lekkernijen te genieten.
Om 10 over half 8 verontschuldigde ik me bij mijn collega's. Ik schoof mijn laatste restjes rijst op hun borden en haastte me naar buiten, naar mijn fiets. De repetitieruimte was hooguit 5 minuten fietsen, maar als je een goede indruk wil maken, moet je het goed doen. Ik hing mijn tas schuin over mijn schouder, precies zoals ik van Marleen had geleerd: "Op die manier kan een langsrennende boef nooit de tas van je schouder trekken, omdat 'ie dan je hoofd mee zal moeten nemen en jij verliest je hoofd niet zo snel." Mij kon niets gebeuren. Bijna niets.
Vanuit een donker hoekje kwam er ineens een man voor me staan. Groot, breed. "Geef me je geld!"
Ik maakte me groter en breder dan hij en dacht: "Mooi niet! Is mijn geld, blijf jij af!"
Hij begon aan mijn tas te trekken. Ik schatte de afstand van mijn knie naar zijn kruis en keek over zijn schouder. Op drie meter afstand stond een politieauto met daarin twee agenten. Ik wuifde, ze liepen rustig op ons af en tikten mijn overvaller op zijn schouder. Zonder tegenstand liet hij zich naar de politieauto leiden. Een van de agenten noteerde mijn verklaring en vroeg waar ik heen moest. Ik legde uit dat ik slechts 5 minuten van mijn doel verwijderd was en dat ik wel alleen durfde. Ik pakte mijn fiets, de agent riep nog dat ik mijn licht aan moest doen.
Ik kwam te laat op de repetitie, maar ik kan nu wel zeggen dat de politie mijn beste vriend is. Gelukkig dat ik ze nog niet kende toen ik naar ze zwaaide. Ze zouden misschien teruggezwaaid hebben…

AH en de codes voor groente en fruit

Ik sta aan de kassa met een nieuwe medewerkster. Welke appels zijn dit? vraagt ze. Elstar. Ze zoekt de code op en tikt het in de kassa. Dan is er een courgette. Eh, wat is dit? Ik zeg een courgette. Na even zoeken, is de code gevonden. De peren, tja, dat staat niet als peer op de lijst maar als 'Conference'. Uiteindelijk ook die code gevonden. Dan ligt er een bloemkool op de band. Ah, roept ze enthousiast, ja, dit weet ik, dit is witlof!

Dat doet de deur dicht!

Al een week op schok met Mexicaanse collega's. Vrijdagavond afsluiting met een dinertje in het Wilhelmina Dok in Amsterdam (Noord). De avond begint al fout omdat we het verkeerde pontje vanaf het Centraal Station nemen. Ach, weer met het pontje terug en hop, op het andere pontje. We zijn met z'n 4-en, een collega (Spaanse, maar al enkele jaren in Nederland), de twee Mexicanen en ik.

Mijn collega heeft hem het eerst gespot: Wouter Bos. Naast ons aan een tafeltje met vriendin. Na wat uitleg wie hij is, zijn de Mexicanen hoogst verbaasd dat hij gewoon in dat restaurant tussen anderen zit te eten. Waar is de beveiliging? Geen apart menu, speciale wensen? In Mexico zou zo'n man blijkbaar in z'n eentje het hele restaurant afhuren, en dan nog: hij zou waarschijnlijk niet eens iets van de kaart eten, maar gewoon aangeven wat hij wil en de keuken moet het maar regelen. Maar het kan nog erger in Nederland. Hij zat aan een tafeltje naast de terras-schuifdeur. Iedereen die wilde roken, ging via die deur naar buiten. En liet de deur vervolgens open staan. Wouter deed hem dan braaf dicht, meer nog - hij begon er handig in te worden, en deed hem achterloos met zijn elleboog dicht. Dat kon er bij onze Mexicaanse vrienden echt niet in: kon men niet iemand die deur laten dicht doen, dit was gewoon geen respect tonen voor zo'n man!!
Waarop mijn Spaanse collega in haar beste Nederlands tegen mij zei: dat doet de deur dicht!

Van de straat

Het was nog rustig op de weg toen ik naar het station fietste. In de stationsstraat werd ik in gehaald door een tractor met oplegger met daarop een shovel. Het gevaarte stond met de graafarm naar achteren gericht. Op de 'graver' stond graffiti, vier letters: R E V E. Ik associeer graffiti altijd meteen met opgeschoten hangjeugd en was blij verrast te zien dat er onder die groep mensen toch ook nog iets van literatuurbesef heerst. Maar al snel gingen mijn gedachte een andere kant op. Shovels staan toch meestal achter slot en grendel, daar komt geen hangjeugd bij in de buurt. Dus moest dit een actie van de eigenaar zijn. Ook dat vond ik wel een mooie gedachte. Een shovelbestuurder die zo gek is op de schrijverij van Reve dat hij het zelfs uitdraagt tijdens zijn werk. Ook een mooie gedachte.

Bij de rotonde boog de tractor naar links af en viel de zon op de graffiti. Toen werd de hele tekst zichtbaar. De shovel was blijkbaar van Rene en die schrijft niet zo netjes...

hoofd stand

Indien iemand interesse heeft, fiets gerust eens langs bij deze week in Katelyn's blog (SO = "significant other")

Daarin onder meer:
* Meer details over mijn heroïsche activiteiten (ahum...)
* Het herstel van de hoofd wonden (die jeuken nu vooral)
* De trage follow-up van de politie
* En, hier en daar een referentie naar wat echt belangrijk is: Pol-Poth

Ik ben te lui om te copy-pasten, dus het is wel super lief dat ze zo gedetailleerd rapporteert voor iedereen...