Hamister, the investment advisor

The hamster came to us without warning. Elsa brought it back from the childcare school. She had "bought" it there. 

Elsa's class is Kindergarten 2, which abbreviates to "K2" (De laatste klas van de kleuterschool - group 2 of zo misschien? Ik snap het Nederlandse systeem niet helemaal). Coming January this cohort is moving on to primary school.

A few weeks ago, the school began teaching the children money skills. This will be essential for primary school in Singapore, where you have to pay for your lunch.

Counting in currency doesn't come all that easy when you are 6 years old. In fact, it doesn't come easy to full grown adults. I remember paying at the supermarket 11,15 gulden when my basket of goods was 8,65 gulden. I got a long blank stare and needed to explicitly say "een knaak alstublieft."

The school went down the rabbit hole, by imparting a sense of basic economics. The project quickly took on a life of its own. The children designed their own currency and they coined it "K2-coin". And then, they started making money.

Now, how cool is that? They literally made money - how often in your lifetime can you do that? I immediately tried investing in K2-coin, because bitcoin had proven so lucrative. However, the teacher denied me leveraging our mortgage. So, instead I cheered the kids on with the message that they will blossom into future central bankers. These children cannot possibly do a worse job than the current incompetents.

After their treasury was created, the kids could "work" to earn money. 'sMam immediately yelled: "child labor!" But of course this was nothing of the sort. The children read books to the class and received K2-coin for the effort. They cleaned up the class in return for some K2-coin. They were paid K2-coin for making sport shoes in a bathro... Oh no, so that never happened.

And then they were allowed to spend their hard earned K2-coin. There were pancakes to buy and apple juice and... Elsa bought a hamster.

Saywhat?

Aiden called it a Ham-i-ster, so his name was quickly "Hahmister". I subsequently dubbed it "HaMister SoulSister" to celebrate one of the only two songs over the past 50 years in which the ukulele is appropriate (the other one is REM's losing my religion).

The good news is: Hamister is not alive.

The bad news is: Hamister behaves like it is alive.

Wait. Let me make a video... 1 minute, just to share the gist.

This battery operated machine runs around as if it is some physical incarnation of chaos theory. Seriously, I have been observing Hamister for a while and it moves like the random walk of the stockmarket. And that made me wonder... if I watch it long enough, perhaps I can model it's path, and then use that to somehow predict the price of, say, bitcoin.

Elsa and Aiden also treat this cute little critter like it is alive. "Look, Hamister is trying to escape," said Elsa, while she stuffed it into the ball and Hamister was wheeling its way up and out... And, "I think there is a camera in there, so it can see where it is going." But there is of course no camera. Although made in China, this toy was not designed by Huawei.

Somehow that randomness of movement leaves an impression of determination, however paradoxical that sounds. We-humans are visually oriented and we think associative. It looks like a hamster, it runs like a hamster, so it must be a hamster.

Clearly, I love it. After Elsa and Aiden went to sleep, I let Hamister run around our house. It has visited practically every room we have. A hollow ball, a fluffy gadget with two wheels and one AAA battery. Together, it becomes the embodiment of tireless Brownian motion. I am completely captivated.

Eventually it rolled down a tiny step, into our kitchen. From that it will never recover without help. It is impossible for Hamister to go "up a step", even a sloppy slope would be insurmountable. It is unable to work harder than "default", to attempt reversing that amount of spent entropy. It is very easy to prove that Hamister is not alive. It is just hard to feel that, when you watch it run around.

Observing Hamister is like staring into a crackling campfire, there is this sense of futility, but you just can't not watch. By the way, it is very similar to 'sMam's pool cleaning robot, called Robbie. Robbie is also infinitely watchable, but this toy really looks like an animal. Hamister > Robbie.

Ah, now this is interesting... The hollow ball finally got stuck firmly between the back of our couch and the wall. Hahah... Hamister is locked forever in his little cage, unless I nudge it. Look at it go, frantically rolling around the tiny sphere, like a crazy bee in a jar. Hmmm... Time to short some bitcoin.

Het houdt niet op met de domme dommes...

Ik sta met Elsa op de bus te wachten. Op een grote advertentie van de Zoo wijs ik naar de verschillende dieren en geef ze ieder een naam.

Rechtsboven Ah Meng (onze beroemde orang-oetang) wijs ik naar een klein katachtig beestje. Hopend op een mau-mau, vraag ik: "Elsa, wat is dat?" Elsa wijst in plaats daarvan meteen naar de neus van de enorme mensaap en zegt met veel voldoening "PAPA!"

Tja, ... lijkt ook wel een beetje.

Staatsieportretten

Vandaag in de achtertuin: 16 eksters.

Gisteren bij Rich & José: twaalf huismussen.

Rubber relaxed

Zwembad West

Ineke heeft de tuin erg romantisch ingericht, hetgeen hogelijk gewaardeerd wordt door de vogeltjes. Hier een kiekje van Zwembad West, waar het elke dag een komen en gaan is van badgasten. Boven is het poeliebadje, onder het diepe. Een paar keer per dag is het topdrukte als de wat lawaaierige familie Mus gaat baden (altijd met zijn allen). Op de foto een van de rustiger momenten waarvan een pimpelmeesje profiteert. Ik heb geconstateerd dat vogels voor de lol gaan zwemmen, net als mensen. De mussen gaan daarna vaak op een bankje in de zon zitten. Eén van de mussen legt dan altijd zijn kopje een beetje opzij, om maximaal van de warmte te kunnen genieten.

Snoek!

Ik was helemaal ontdaan van het nu hiernavolgend verhaal van Loesje. En ik aarzelde een beetje om er een gewoon stom Hollands verhaal voor te zetten. Maar iemand moet het doen.
Dit verhaal gaat over een snoek. Ik heb het al aan de grote visser opa verteld en hij vond het een mooi verhaal. Dus dan toch maar.

Zoals jullie weten hebben we een prachtige droomvijver in het bos liggen. Het is ook mijn zorgenkindje, want er is altijd wat mee. Soms overstroomt hij en soms is alle water bijna weg. Dan weer dood ik alle vissen met een zuurstoftekort en dan weer vinden we zonder enige reden twee dode palingen. Elke zomer is de hele vijver dicht met eendenkroos, die ik dan (met een waadpak aan of vanuit de boot) zorgvuldig eruit vis met twee visnetjes. Alleen al het eendenkroos is goed voor avonden vol plezier, rustig eendenkroos vissen en denken dat het nuttig is. En dat is het, voor mezelf, want als er ergens een plek eendenkroos weg is, kan ik uren in het water staren naar de visjes. Allemaal voorntjes, zo'n 20 cm op zijn hoogst, een zilveren visje met rode vinnen.

We hadden altijd veel vis in de vijver. De reiger kwam regelmatig lunchen en dat vonden we goed want er was vis genoeg. Daarbij kwam dat we er niks aan konden doen! Sinds vorig jaar waren er twee snoeken zichtbaar in de vijver. Je kunt ze goed zien, want ze liggen stil, soms bij elkaar, en loeren dan dreigend in het rond (dat laatste verzin ik). Als er dan vis voorbij komt dan maken ze een gigantische juist ja snoekduik. Het geeft een hoop kabaal en de vissen springen boven het water uit van de schrik.

Iedereen vraagt hoe zulke vissen in de vijver komen en dat weten we dus niet. Men zegt dat eenden aan hun poten vaak visseneitjes meenemen, dus dat geloven we dan maar.
Ik vroeg ons pap of dat kwaad kon, die snoeken, maar hij vond dat dat heel goed was voor de vijver: het houdt de visstand gezond. Dus lieten we het maar zo. Ook weer omdat we niet zoveel keus hadden.

Maar dit jaar is het eendenkroos vissen helemaal niet leuk. Als ik een wak had gemaakt en begon te staren, kwam er helemaal geen voorntje meer. En hoe verder ik de vijver vrijmaakte, hoe meer ik zag dat het grootste deel van de vis weg is. Weg! Van de honderden redelijk grote voorntjes waren er nog een stuk of twintig over. Beestjes die niet lekker in zonnige plekjes kwamen luieren, maar alerte beestjes die bij elk zuchtje wind in paniek verdwenen. Ik weet zeker dat het komt van die twee alsmaar groter en dikker wordende snoeken.

En toen bedacht ik de oplossing: vissen! Ik belde neef Roel van RJ. Hij zou toch bij ons komen logeren en vroeg hem of hij op snoek kon vissen. Ja graag, was het antwoord. Hij kwam met drie andere neven en twee hengels. Enthousiast begonnen ze te werpen en in te halen, schattige blinkertjes zwommen pijlsnel door het water en ik wist zeker dat een snoek die niet zou kunnen weerstaan. Helaas deden de neven in het begin alles fout: met de boot in het water gaan en schreeuwen. Ik als dochter van een visser – zelfs ooit koning visser – wist dat het zo niet moest.

Maar 's avonds na het eten begonnen ze opnieuw, en binnen enkele minuten klonk er gekrijs van de vijver. Van alle kanten kwamen we aangerend, nichtjes, tantes, neven op zoek naar een mes, RJ en ik. Roel had een snoek gevangen. Hij had de tegenwoordigheid van geest gehad om meteen zijn voet erop te zetten toen hij hem inhaalde, want het beest ging hevig tekeer. In de algemene paniek was een haakje van het blinkertje in zijn schoenveter terechtgekomen en ging er niet meer uit (RJ heeft hem er later rustig uitgepeuterd). Maar de eerste zorg was die snoek doodmaken, vandaar dat mes. En op de foto zie je de trotse Roel met zijn vangst, een vervaarlijke snoek. Enorme driehoekige vinnen geven hem het aanzien van een oorlogswerktuig. Zijn kop meet zeker tien centimeter. In de algehele consternatie zijn we vergeten de hele vis op te meten.

Een andere neef, die niet eens saus op zijn pasta lust, stelde voor om de vis te roosteren en op te eten. Ik heb geleerd dat zo'n vis naar grond smaakt, dus ik vond dat onzin. Maar ze zetten door en de vis werd keurig geprepareerd en met een stok boven het vuur gehouden, zie foto. En hij smaakte uitstekend! Wel veel graatjes, en dan moet ik altijd even aan Lonneke denken.

Helaas wisten de heren de volgende ochtend beide hengels onklaar te maken, dus de tweede snoek zit nog altijd in de vijver. Zijn er nog liefhebbers die willen komen vissen? Gegarandeerd spanning en sensatie. En je mag meteen verse vis blijven eten.

Margriet

Lubbah, aka Rubber the Stray Cat

Katelyn's blog initial story
Katelyn's blog update story
Photos taken Saturday night

De cat is for now resident in my office.

Updates may follow on Katelyn's blog

Zebbie en de Kip

Half acht in de doodstille vrieskoude zondagochtend, nog maar nét licht, de hele straat slaapt nog, behalve Zebbie en ik dan, wij zijn al op pad. Rondje Essche Heike vijver, daarna rondje dierenpark. Daar hebben ze pas een stel nieuwe kippen nadat de vorige kudde (inclusief de pauwen en een groot aantal eendjes) gestolen was. Een van die kippen had het daar niet zo naar haar zin en besloot de wijde wereld in te trekken. Zebbie kwam haar tegen onder een rododendron en toen was het in ieder geval geen doodstille ochtend meer. Kip in paniek, A3n in paniek, en Zebbie enorm in haar schik: "Kip ik heb je! Ho, daar ga je weer! Probeer je te vliegen? Trek ik een veer uit je staart!" Enzovoort. Het duurde allemaal heel kort. Een halve minuut. Einde kip? Nee, hoor.
Kip besloot om niet meer te vluchten en bleef staan. Zebbie ook. Ik riep haar met schorre stem (dat zal zo te voelen nog wel even blijven) en toen moest ik hardop lachen. Niet alleen Zebbie kwam rustig naar mij toe, ook de kip, gewoon nààst Zebbie, alsof ze dikke vriendjes waren. Ze was een kippenkop groter dan de rug van Zebbie.

IJsvogelbabies komen te voorschijn

Vanmorgen heb ik voor het eerst de ijsvogeljongen gezien. Ze hebben zeker drie weken in een ondergronds nest gezeten. Het enige bewijs dat ze er waren, was een hoeveelheid witte poep die uit hun toegang - een holletje in de wand van de vijver - drupte. Maar vanmorgen zaten twee jonge ijsvogels een beetje onzeker op de tak boven de vijver. Ik werd door hen verrast en zij door mij. Ik zag meteen dat het jongen waren. De oudervogels vliegen namelijk onmiddellijk weg wanneer ze maar een glimp van mij zien, en bovendien hadden deze vogels een lichbruine voorkant en nog niet het rood van een volwassen ijsvogel. Ze twijfelden duidelijk wat te doen: hun ouwelui hadden gezegd dat ze daar stil moesten blijven zitten en daar kwam ineens een groot dier! Ik besloot snel weg te gaan. Daarna heb ik sluipend achter de rhododendrons geprobeerd foto's te maken. Ik zal eerlijk zijn, de eerste foto is van internet geplukt en de tweede is van mij: in het midden van de foto een blauw vlekje (klik op de foto dan krijg je een groter exemplaar). Niet spectaculair, maar live wel heel leuk! Als je wilt komen kijken moet je heel snel zijn, volgens de literatuur blijven ze enkele dagen bij het nest en dan worden ze door de ouders weggejaagd. En de ouders beginnen daarna aan het volgende nest ... mogelijk wordt de vijver dus weer zes weken een no-go area.

cute and fluffy

van links naar rechts en van boven naar beneden: Merel - Katelyn - Spikkels - Speedy, en... Erik

Vrouw Holle, Noura en het hennetje

We hebben drie kippen: Vrouw Holle, Noura en het hennetje.

Vrouw Holle is onze oudste hen, die hebben we ook het langst. Ze heeft wat lompe voeten door veren aan de zijkant van haar poten. Lopen ziet er onbeholpen uit. En in de rui was ze helemaal fraai:

Het hennetje is het jongst. Sinds kort legt ook zij (bijna) iedere dag een ei. Aan ieder te raden welk ei (van boven naar beneden A, B en C genoemd) van elk van deze kippen zal zijn:

De piraat is nooit meer jarig

Het was prachtig weer op mijn 60e verjaardag, maandag 25 februari 2008. Ik trakteerde mezelf op mijn lievelingswerk: bloemetjes zaaien. Moby, onze nieuwe poes, die sinds een week overdag de hele dag buiten mag, zat in de zon op het terras voor de kas mooi te wezen en Roelof snipperde de geheime hut van Zeger en Merel tot de helft terug. Ja Z&M, we wisten wel waar die lag en die houtstapel was echt te hoog aan het worden.
Op het einde van zo’n prachtige dag doen we gewoon wat we altijd doen op het einde van elke dag: een rondje door de tuin lopen. Moby weet dat al en hij doet enthousiast mee, hij legt het traject gewoon drie maal af en is telkens weer verbaasd als hij ons tegenkomt. Tot we bij het ecodrome kwamen. Het ecodrome is een grote stapel met boomstronken (in het muizenbos, tegenover de Menz-hut). Het ecodrome is voortgekomen uit noodzaak (wat moesten we anders met alle boomstronken die RJ met de trekker uit de grond trok voor de bouw van ons huis. Maar het goede smoesje was dat het ecodrome van onderen vol gangen zat, bestemd voor bewoning door egeltjes. Egeltjes hebben we niet, die verdrinken in de vijver. Maar het ecodrome werd al jaren bewoond door de PIRAAT.

De piraat is een zwart-witte, half wilde poes. Een oog is omgeven door witte vacht, een oog door zwarte vacht, zodat het net is alsof hij een lapje voor zijn oog heeft. Hij ziet er woest en dreigend uit, zelfs als hij in de groentetuin in het zonnetje zit. Bij het Ecodrome hoorden we een doordringend gejank van een poes en daar zat de piraat, op het eerste gezicht vast tussen de takken, bij nader voorzichtig onderzoek (die kat is echt gevaarlijk) begon RJ te vloeken en hield daar de eerste vijf minuten niet meer mee op. De piraat was in een klem getrapt met een poot en zat niet alleen vast maar leed ook heel erg. We wisten meteen wie de klem gezet had: de bomenboer die het land naast ons gepacht heeft was al eerder op klemmen zetten betrapt. Maar we waren woest dat hij dat IN onze tuin had gedaan en dubbel woest dat we nu zaten met een kat in doosnood die we niet konden aanpakken.

Naar binnen dan maar en de dierenarts bellen, die kennen we heel goed, Elmer was zijn beste klant.. Maakt u hem maar los, kom maar hierheen, was het antwoord. Maar we konden dat beest echt niet aan zonder zelf behoorlijk gewond te raken. De dieren-ambulance maar. Toevallig waren dat dezelfde mensen als het asiel waar we Moby hadden gehaald. Gelukkig antwoordde de man dat hij er meteen aankwam.
Wij haalden Moby binnen – die hoogt geïnteresseerd bij de kat was blijven hangen – maar we waren bang dat er nog meer klemmen op het landgoed zouden liggen. RJ ging naar de buurman om hem te zeggen wat zijn pachter geflikt had en om via hem te eisen dat onmiddellijk alle klemmen van ons landgoed moesten worden verwijderd want anders zou de hel losbreken. Verder zochten we de dikste handschoenen op en wachtten op de ambulance.

Henk, van de dierenambulance, luisterde eerst naar ons wat emotionele verhaal en pakte zijn ‘vangstok’. We durfden met hem weer naar de plaats des onheils en de vangstok bleek een wonderding. Henk gooide het uiteinde dat een soort lasso was om de kop van de kat, trok de lasso aan, maar kon met de stok de kop van de kat in een bepaalde richting houden, zodat RJ de kat-met-klem kon losmaken uit de takken. De kat werd in een snelle draai uit de takkenhoop gehesen en met de vangstok op het pad gelegd. Toen moest RJ de klem van de poot van de kat halen. Dat lukte met veel moeite, de klem had de poot al bijna doormidden gedrukt. Gek genoeg was er helemaal geen bloed. We keken samen naar de toestand van de poot, en Henk zei meteen dat die geamputeerd zou moeten worden. De kat werd in een speciale kattendoos gehesen en de vangstok ging pas los toen de poes veilig was opgeborgen. Karwei geklaard in vijf minuten en zonder dat iemand een krasje of een beet had.
We drukten Henk op het hart dat wij alle kosten die hij maakte op ons kon verhalen. Wij zouden het dan wel weer bij de dader die de klem had gezet, halen. Henk vertelde dat hij met de poes naar de dierenarts zou gaan, maar dat hij verwachtte dat die de poes een spuitje zou geven. Dat bleek later inderdaad het geval. Een gewone huispoes kan wel met drie poten door het leven, maar een halfwilde poes, die het van zijn vaardigheid om muizen en jonge konijnen te vangen moet hebben, die krepeert met drie poten.

Ik vond het wel erg. Niet alleen omdat deze poes zo miserabel aan zijn einde kwam, maar omdat we ons ook best een beetje aan hem waren gaan hechten. We kenden de piraat al vanaf de eerste dagen dat we daar woonden. Toen we juist in het nieuwe huis woonden, zo’n drie jaar geleden dus, liep er in het donker een klein poesje jankend om ons huis. We zagen meteen dat dat een jonkie van de piraat was, zo jong en dan al een lapje voor zijn oog. We zagen het kleintje nooit meer. Wel vonden we vorig jaar bij de serie van gedode buizerds, die vergiftigd waren met duiven vol strychnine, ook de gedode piraat. Die had een hapje duif gehad en liet ter plekke het leven. We hebben toen een beetje om hem gerouwd, maar zagen een paar weken later tot onze verrassing de piraat gewoon weer in onze tuin. Toen beseften we pas dat er twee piraten waren geweest, waarschijnlijk de moeder en het jong.

Het verhaal van de klem heeft nog een naar einde ook. Op aanraden van Henk van de dierenambulance deden we vanmorgen aangifte bij de politie van Oudenbosch. Eerst bij de receptionist, toen bij de mevrouw van dienst en tenslotte bij haar baas, deden we ons verhaal. Ze vonden het duidelijk geen aangifte waard, het was toch niet onze poes! Terwijl we zelf met onze handen in die klem hadden kunnen zitten, of, je moet er niet aan denken, een kind op bezoek die in zo’n klem trapt. Maar de politie ‘had geen artikel waar dit onder viel’. Ik suggereerde ‘huisvredebreuk’ en Roelof ‘dreiging met geweld’. Maar we konden met onze plastic tas met daarin de gruwelijke klem naar huis. Daar hoorden we van de buurman dat de pachter bij hoog en bij laag beweerde dat hij maar één klem had gezet, niet in onze tuin maar op het gepachte land en dat die klem nu zoek was. Misschien was dat ook zo en is de poes daar in de klem getrapt en vandaar naar zijn hol is gegaan in het ecodrome. Daar moet hij zich vastgewerkt hebben in de takken. Maar zo’n klem is sowieso verboden en het had ook Moby kunnen zijn die erin liep.

Ja, het was een gedenkwaardige verjaardag, en niet omdat ik zestig werd. Maar vanmiddag scheen de zon weer, dus ik zaaide nog wat spruitjes en rode kool. Wel wat vroeg, maar ik werd er wel weer een beetje vrolijk van. We zullen hem missen, de arme piraat.

DIERENLEED

Gisteren at Zebbie een hondenkoekje dat op straat lag. Dat zat me niet lekker. Stel je voor dat het een giftig koekje was, daar neergelegd door een van de vele hondenhaters in Boxtel. En toen ze, eenmaal thuis, zich vreemd begon te gedragen (trillen, suffig, huilen van de pijn, hoesten) dacht ik meteen aan dat koekje. En belde de dierenarts waar ik meteen mocht komen (als opap weer eens ziek wordt midden in de nacht, dan bel ik voortaan de dierenarts, daar kan je tenminste meteen terecht!) Een stevig onderzoek wees uit dat er geen sprake was van vergiftiging. De dierenarts keek nog eens naar haar en zei: ze staat wel een beetje raar op haar poten en ze houdt haar rug wat bol. Het lijkt wel of ze zich heeft vertild! En toen wist ik het: ze had het halve park rondgesjouwd met een boomstam, zo zwaar, dat ik 'm niet kon tillen. Ze weigerde 'm neer te leggen totdat we weer bij de uitgang waren. En nu verrekte ze van de spierpijn! Ze is nu weer beter. Het kostte me 25 euro. Een duur stokje.

Mag ik jullie voorstellen ....

………aan Moby Dick, met de nadruk op DIK! Zijn roepnaam is Moby. Vandaag uit het asiel gehaald en omdat het een vondeling was, mochten we hem zelf een naam geven. We zijn terug van vakantie (Tobago! Palmenstranden, koraalriffen, vrolijke mensen en regenwoud) en nu kan er wel weer een poes bij. We hebben op het asiel gevraagd naar een poes die tegen verhuizen kan. En dat gaat prima met Moby. Hij voelt zich nu, na een paar uur, al thuis en vindt het gezellig wanneer we hem komen aaien. En dat doen we dus om de beurt de hele dag door.

Speedy & Spikkels

Na heeeeeeeeeeeeeel lang vragen, zeuren, lief zijn, vervelend zijn, etc door Merel en veel getwijfel en diverse grapjes van onze kant, is onze familie dan toch uitgebreid met maar liefst twee konijntjes. We vonden het al heel wat dat we ja zeiden tegen één konijn, maar toen bleek dat de eigenaar liever de twee broertjes samen wilde weggeven. En zo kwamen Speedy & Spikkels in ons leven. Toegegeven, ze zijn schattig, wollig en lief. Kijk zelf maar:

Speedy heeft een zwart neusje, Spikkels is een beetje verlegen.

Mijn naam is haas.

Je weet nooit hoe een koe een haas vangt. Maar ik weet wel hoe een haas (= ik) een koe vangt!
Ben niet bang van koeien als zij in de wei staan met prikkeldraad erom heen, en ik er buiten. Dan roep ik "hoi Klara!" (of Beppie, Merel of Emma nummer drie, afhankelijk van hun voorkomen) in het voorbijgaan, ik geef mijn medewandelaars graag de indruk dat ik op goede poot sta met de dierenwereld. Maar voor geen goud ga ik vrijwillig de wei in om verder te smoezen met mijn melkfabrieken. Echter, als een pracht van een politieman (jong, donker haar, donkere ogen, slank, GROOT) mijn hulp nodig heeft, tja, dat verandert de zaak.
Ik stond voor de spoorbomen te wachten met de Zeb, de treinen reden 10 km per uur, het duurde en duurde maar, tot plotseling een politiewagen achter mij stopte en deze jonge god mij aansprak. Of ik een loslopende KOE had gezien? Best even een teleurstelling, deze woorden had ik niet verwacht van zo'n subliem persoon, maar daar was ik snel over heen, tenslotte kwam Zeus ook af en toe als rund op de wereldbol, nietwaar?. De koe in kwestie was een Schotse Hooglander in de wei achter de Gasunie. Het was weliswaar een stier, maar dat wisten we op dat moment nog niet. Samen gingen we de wei in, hij maakte het bovenste prikkeldraad los en ik testte met mijn blote hand de middelste draad op electriciteit. Ik liep voorop om te zien waar de koeienpoep lag, zodat hij er in zijn mooie schoenen voorzichtig omheen kon. Ik sprak de twee kalfjes aan die naar ons toe kwamen, hij wachtte beleefd achter een boompje tot ze netjes achter me aanliepen richting hun papa, die dus buiten het hek, bij de spoorsloot stond (daarom reden de treinen zo langzaam, weetjewel?) Daar maakte ik alle prikkeldraden los (eerst weer testen op electriciteit) en hij maakte een aantekening in zijn boekje. Zijn collega ... had ik al gezegd dat hij een collega had? Een aardig meisje, hoor, niks bijzonders verder, zijn collega lokte de twee kalfjes een stukje verder de wei in, en ik bracht Scottish Jock weer terug bij zijn gezinnetje.
Daarna liep ik naast mijn grote held (dat meisje aan mijn andere zijde) terug naar het hek-van-de-Gasunie. Daar sprak het meisje de intussen gearriveerde eigenaar streng toe, de trut. En toen vertrok mijn mooie jongen in zijn strijdwagen en reed mijn leven uit. Zucht. Ik ga de koeienstront maar van mijn laarzen wassen, en de verliefdheid van mijn hart.

Poth and Mango Mucho

Lekker, koffie op een terrasje...

flap... Flap... FLAP... KABOEM!!...

Mango Mucho (of is het Mango Mucha?) kwam letterlijk uit de lucht gevallen. Hij was erg in de war en zag er nogal slecht uit. Hij had allerlei insecten over zijn rug kruipen en hij was in diepe shock.

Twee plastic handschoentjes, een kartonnen doos, een paar telefoontjes, een aardige dieren arts en een heuse 'chemical-warfare' behandeling op de rug van Mango Mucho later hadden we een tussenstand: Mango Mucho heeft al twee dagen niet gegeten. Een orphan. Op zijn eentje is hij prooi voor de kraaien en de mynahs.

Zijn dieet is precies hetzelfde als dat van Poth: fruit en insecten. Dat komt mooi uit. De arts heeft ons wat krachtvoer gegeven. "We kunnen dat krachtvoer ook aan Poth geven," aldus de arts, "maar de vogels moeten weten wat ze uiteindelijk in het wild gaan vangen, dus krekels zijn nog steeds nodig." Kreun...



Twee sun-birds (een soort lokale Kolibries) zijn inmiddels begonnen met een nieuw nest in mijn ficus (gelukkig staat die nu op het terras en niet meer in de woonkamer). Het houdt niet op... Voor een betere (en meer prozaische) beschrijving zie Katelyn's blog.

Ik heb een vogelflat!

Ultimate Fate of Poth

A South East Asian delicacy: deep fried baby-bird. This photo was shot by my colleague on a vacation to Cambodia a few years ago.

My bulbul is now called "Pol-Poth" :)

King Poth

Van zijn troon heerst hij over een buffet van krekel-sashimi en fruit salade.
Maar zelf eten? Vergeet het maar. De koning zou omkomen van de honger als hij zijn loyale onderdaan niet had.

Zucht.

Bulbul feeding session

Dit doe ik dus ongeveer 10 keer per dag (maar het gaat wat sneller zonder camera):




De foto van Mummy (Goth) en van Poth: