Een paar jaar geleden kreeg ik van een collega een 12 snarige gitaar. Een vreselijk krakkemikkig ding, dat kon zelfs een leek zien. De keuze was destijds: naar de kliko of naar Michael (vreemd genoeg voel ik me heel lekker in dit soort vergelijkingen). Omdat ik zelf moeilijk dingen kan weggooien, bracht ik hem naar een kennis die voor zijn hobby gitaren bouwt. Die deed iets verstandigs: in de kliko ermee.
...maar hij gaf een andere 12 snarige gitaar mee terug. "Ook waardeloos, maar al beter als die je me gaf". Het verse wrak bleek eveneens niet stembaar en ging als versiering aan de muur. Met dat gegeven paard kon ik natuurlijk niet naar de gever terug om hem op te laten knappen en eigenlijk heeft hij ook voornamelijk klikokwaliteiten (rechts op de foto). Dat ik een paar weken geleden niet meteen enthousiast werd, toen een andere collega met een 12 snarige gitaar aankwam, is vanuit deze achtergrond begrijpelijk. "Mijn man zegt dat ie niet te stemmen is. Kijk eens of jij er iets mee kunt doen, anders gooi je hem maar weg." Dat hadden we dus al eens eerder gehoord. "Altijd welkom", zei ik, maar het ding heeft nog een dag of vijf naast haar bureau gestaan omdat ik telkens vergat om het op te halen. Aan het fluttige plastic hoesje had ik al gezien dat we hier weer niet op een topmodelletje moesten rekenen. Toen ik eenmaal de gitaar uitpakte zag ik dus wat ik wilde zien: een oude 12 snarige rotgitaar die weer ergens aan de muur kon (links op de foto). Maar vooruit, toch maar even gestemd. Drie akkoorden aangeslagen. Pokkeherrie, ijzerwinkel.
Een dag later. De gitaar nog maar eens gepakt en verrek: hij was op toon gebleven. Alles wat op toon blijft kan ik natuurlijk gebruiken en ik begon het instrument eens goed te bekijken. Wauw. Eigenlijk helemaal niet zo slecht gebouwd. Gesplitste achterplaat. Mooie houtsoorten. Parelmoeren inleg. Ingelegde hals aan de achterzijde. Stemwerk nog op orde. Eigenlijk best mooi op zijn manier. Enneh... zo slecht klinkt ie nu toch ook weer niet? Met een paar nieuwe snaren waarschijnlijk nog beter. Wat is het eigenlijk voor een merk?
Tikkerdetik in Google. Blijk ik een topmodel uit de jaren 60 in handen te hebben. Het sjieke oudere broertje van de gitaar waarmee de Beatles, Genesis en andere bekende groepen destijds hun opnamen maakten. Schitterend afgewerkt, mooi van toon (je moet er natuurlijk van houden, een 12 snarig geluid), speelt fantastisch, zuiver tot op de hoogste fretten. Kortom: een juweeltje. met bijbehorende prijs. Ik schat dat het instrument zeker 500 euro, maar misschien zelfs in de buurt van de 1000 euro waard is.
Nu heb ik al tegen de collega gezegd, dat de gitaar mooi op toon bleef en ik er blij mee was. Maar het zit me niet lekker. Wat moet ik doen?
