Nieuwe Balie

Er gaat bijzonder veel mis op onze school (een ROC), en we zuchten wat af als docenten, maar soms worden we gecompenseerd. Zo verloren we op onze locatie (= een grote school met 3 aparte gebouwen rond 1 centraal plein), in ons eigen gebouw de balie. Een bezuiniging natuurlijk.
Hiervoor in de plaats kwam in een van de andere gebouwen een nieuwe, sjieke, centrale balie met veel rondhangend personeel. Er werden richtingaanwijzers naar die nieuwe balie geplaatst, maar oude en nieuwe cursisten letten daar natuurlijk niet op en lopen zoals vanouds ons gebouw binnen, kunnen de balie niet vinden en vallen vervolgens iedereen die ze op hun weg tegenkomen (ons) lastig met hun vragen over inschrijven, uitschrijven, inburgering, uitburgering, informatie, klachten en noemt u maar op.
Op het moment dat we daar schoon genoeg van begonnen te krijgen, sjouwden concierges grote dozen vol zakken met M&M's en Smarties ons docentenlokaal binnen: aan elk zakje een kaartje geniet met info over de nieuwe balie. Wij werden geacht die in onze klassen uit te delen.
Jullie begrijpen wat er gebeurde. Natuurlijk, in een enkele klas werden wat zakjes rondgegooid, maar de meeste hielden we ter compensatie gewoon zelf. Dus staan er nu koffiebekers vol Smarties op onze bureau's, koektrommels met M&M's bij de telefoon en de printer. Keurige collega's met voorheen rood gestifte lippen hebben ineens een roestbruine mond en rode en blauwe vlekken op de bloes. Wie ons lokaal binnentreedt, krijgt een flauwte door de chocoladegeur.
Collega's zuchtten nog steeds, maar nu dat ze er niet van af kunnen blijven.
Het is ook nooit goed.

Oma An en de zorg in Nederland

Oma An heeft een kleine terugslag gehad, mogelijk weer een (kleine) TIA (de huisarts was er niet zeker van) en ten gevolge daarvan is ze nog slechter gaan lopen dan ze al deed. Schoonzoon Jan, haar mantelzorger bij uitstek, regelde binnen 1 dag intensieve thuiszorg. Had oma tot dan toe alleen hulp in de ochtend, bij het douchen en aankleden, vanaf nu zou er 4 x daags zorg komen, 's morgens, tussen de middag, rond het avondeten en 's avonds bij het slapen gaan. Even wat extra hulp en toezicht, voorlopig voor een maand. Iedereen blij.
Maar het een en ander bleek toch niet goed gecommuniceerd.
De nachthulp die zich tegen tienen 's avonds bij oma meldde, bleek te zullen blijven slapen. Ze wilde de hele nacht in een stoel naast het bed van oma zitten! Oma zei: Wat zullen we nou krijgen? En ze ging ons opbellen om die hulp weg te krijgen. Dat was nog moeilijk, want de hulp weigerde te gaan; dit waren immers haar instructies. Bovendien was het 10 uur in de avond en ze was met de trein gekomen uit LISSE! Na enig heen en weer getelefoneer ging de hulp uiteindelijk weer, met de trein terug naar Lisse. De reisplanner van Jan moest daar nog voor in actie komen om te bezien of ze nog wel terug kon!

kaartje van Lonneke

Lonneke kan niet sms'en vanuit de woestijn, maar het is haar wel gelukt een kaartje te sturen. Volgens mij heeft ze het er wel naar haar zin. Maar ik baal wel van die postzegel. Nog ongestempeld ook!

IJsvogelbabies komen te voorschijn

Vanmorgen heb ik voor het eerst de ijsvogeljongen gezien. Ze hebben zeker drie weken in een ondergronds nest gezeten. Het enige bewijs dat ze er waren, was een hoeveelheid witte poep die uit hun toegang - een holletje in de wand van de vijver - drupte. Maar vanmorgen zaten twee jonge ijsvogels een beetje onzeker op de tak boven de vijver. Ik werd door hen verrast en zij door mij. Ik zag meteen dat het jongen waren. De oudervogels vliegen namelijk onmiddellijk weg wanneer ze maar een glimp van mij zien, en bovendien hadden deze vogels een lichbruine voorkant en nog niet het rood van een volwassen ijsvogel. Ze twijfelden duidelijk wat te doen: hun ouwelui hadden gezegd dat ze daar stil moesten blijven zitten en daar kwam ineens een groot dier! Ik besloot snel weg te gaan. Daarna heb ik sluipend achter de rhododendrons geprobeerd foto's te maken. Ik zal eerlijk zijn, de eerste foto is van internet geplukt en de tweede is van mij: in het midden van de foto een blauw vlekje (klik op de foto dan krijg je een groter exemplaar). Niet spectaculair, maar live wel heel leuk! Als je wilt komen kijken moet je heel snel zijn, volgens de literatuur blijven ze enkele dagen bij het nest en dan worden ze door de ouders weggejaagd. En de ouders beginnen daarna aan het volgende nest ... mogelijk wordt de vijver dus weer zes weken een no-go area.

school in de lift

School in de lift.

Mijn directeur is er altijd als de kippen bij als er iets te halen valt. Hij schrijft in op techniekprojecten, cultuurmanifestaties en sportevenementen, als daar een vergoeding tegenover staat. Dat wij daar daarvoor dan in de benen moeten vindt hij niet meer dan normaal: hij is alweer meteen bezig nieuwe potjes te zoeken. Zijn financiële hoogtepunt was het jaar dat wij een nieuwe school kregen, de subsidies stroomden binnen. Daar was er ook een bij voor een lift. Die moest en zou er komen, vond hij. Wij hadden liever meer kastruimte, maar inspraak werd niet geduld. Omdat die lift zoveel ruimte in beslag nam was er geen plaats meer over voor een degelijke trap. Dus kwam er een steil monster met veel te hoge treden, waarop de juffrouw van groep vier wel naar boven durfde, maar niet meer naar beneden. Maar goed dat die lift er was!
Wij hadden weer eens buiten de waard gerekend: het werd ons en de kinderen ten strengste verboden de lift te gebruiken, hij was alleen voor speciale gelegenheden. Dus moesten we aan de slag om onze kleuters te leren traplopen. Voor de juf van groep vier kwam er een leuninkje en toen twee kinderen van groep drie tegelijkertijd met een gebroken been zaten droegen de meester van groep 8 en zijn stagiair die elke keer van boven naar beneden en weer terug.
Natuurlijk was de lift het feest van de dag als mijn directeur op stap was. En dat was heel vaak. Het werd een sport een hele groep in de lift te krijgen. De kleuters werden kampioen, met groep zes als goede tweede: die namen elkaar op de rug, dan ging het proppen nog beter. Toen de lift de geest gaf hebben we allemaal voor de spiegel staan oefenen om oprecht verbaasd te kijken. Mijn directeur was rood van woede, maar kon geen schuldige aanwijzen Hij vond de reparatiekosten te hoog, dus is de lift nooit gemaakt. We hebben nu weliswaar een heel steile trap, maar ook extra kastruimte!

Zanique.