Tijdreizen

Deze ken je misschien. Het is geel en gaat terug in de tijd. Het antwoord bestaat in veel varianten. De meest gehoorde: de trein naar Friesland. Maar de bus naar Schijndel kan ook.

Tijd is op vele manieren te meten. Je denkt natuurlijk eerst aan een klok, maar dat is gewoon een afspraak tussen mensen: dit noemen we 12 uur. Er zijn heel moeilijke manieren om tijd te bepalen: de stand van de zon, maan en sterren bijvoorbeeld. Maar ook heel makkelijke: als er groen aan de bomen zit is het zomer, als de vogels nestelen is het mei, als de zon op komt is het ’s morgens.

Wij reizen veel van de Gers in Frankrijk naar Nederland en terug. Dat is voor ons tijdreizen. Zojuist kwamen we daar vandaan. De seringen en de paardenkastanjes waren er uitgebloeid en de blauwe regen bloeide volop. Thuis in onze tuin kwamen de seringen en de paardenkastanje net op gang en stond de blauwe regen nog in knop. We waren twee weken in de tijd teruggereisd.

Ingrijpender is het omgekeerde: als je van Nederland naar de Gers reist. Internet is er redelijk bekend maar wordt niet gebruikt. Ze betalen nog met cheques. RJ moest zijn neef van 18 jaar uitleggen wat cheques waren. Dat is pas tijdreizen!

PS Zeger, Emma, Merel en Agnes: cheques zijn papieren waarmee je kunt betalen. Je doet boodschappen bij de super, gaat langs de kassa, laadt alles in. Dan zoek je in je tas je chequeboekje, vervolgens zoek je een pen. Je vult op de voorgedrukte cheques (je naam en banknummer staan er al op) de datum (eerst even vragen), het bedrag en je handtekening in. Je scheurt de cheque voorzichtig uit het boekje. Op een achtergebleven rand in het boekje vul je nog eens de datum in, het bedrag en de naam van de winkel. De kassamedewerker stempelt de gegevens van de winkel op de cheque (als het een grote winkel is, anders met de hand). Beide partijen controleren of alles wel goed staat. Het kost gemiddeld acht minuten (hoe ouder de klant hoe langer).

Lentebezoek op Taule

Het is altijd weer leuk om te rapporteren over Taule. Het weer daar is in grote lijnen hetzelfde als hier, alleen vijf graden warmer. Zo was net als hier de maand maart warm en de maand april koud en nat. Gelukkig werd Roelof wat afgeleid door het bezoek van neef Roel en van Reina en haar kinderen. Het is veel gemakkelijker geworden om gasten te ontvangen nu de slaapkamer en badkamer in het hoofdhuis klaar zijn. En we hebben ook een goede oplossing gevonden voor slecht weer: een tafel in de 'bijkeuken' en verwarming en licht daar, gaven ons de mogelijkheid om hele avonden lekker spelletjes te doen met Reina en de kids. Overigens brachten die zulk prachtig weer mee dat we ook nog bij het kampvuur gezeten hebben.

Roelof-jan bleef het hele voorjaar op Taule. Hij heeft al die tijd last gehad van zijn rug en van onze besluiteloosheid. Het eerste was het ergste. De slaapkamer is nu wel goeddeels af en hij heeft ook nieuwe luiken gemaakt. Maar de steeds terugkerende pijn in de rug is wel een indicatie dat hij fysiek niet geschikt is voor dit soort werk. Dus we besteden veel tijd met nadenken over de toekomst.

De aankoop van het stuk land achter onze tuin (tot de beek) is opnieuw vertraagd. De hypotheekgever van de verkoper moet nog toestemming geven voor de verkoop, en dat duurt inmiddels al drie maanden. Bovendien had die toestemming ook wel een jaar eerder gevraagd kunnen worden. Het stuk land is 'verkocht' en aan de notaris betaald op 19 april 2010. Inmiddels heeft Yves, de verkoper, het land ontruimd en ons toestemming gegeven het te betreden. Roelof-jan is dus gewoon doorgegaan met het wegknippen van bramen en sleedoorn, zodat we al een aardig rondje kunnen lopen. Maar we kunnen natuurlijk nog niet met grote machines het terrein op en bijvoorbeeld een boomgaard planten.

Deze zomer blijft Roelof-jan in Oudenbosch. Ik ga begin juli met Erik en Katelyn naar Taule en kom half augustus met Petra en haar gezin terug. In die tussentijd ontvang ik bijna al mijn broers en zussen met aanhang. Echt vakantie!

De foto's staan hieronder en voor alle zekerheid ook als link.

Bijzondere plant

De tuin van M en Em in Den Haag is een ware lusthof voor het oog.

Wie mij niet gelooft - hoe ken dat nâh, midden in de stad - die moet echt zelf een keer gaan kijken.

Maar als je de Cattus Niger nog in bloei wil zien, dan moet je wel heel snel wezen....