Opa is inmiddels gewoon opa. De eretitel Toto is helaas zo goed als verdwenen. Daar moet je speciaal naar vragen ("hoe heet opa?") en dat heeft natuurlijk iets triests. Maar opa is onverminderd populair, bijv. bij het ophalen van de peuterklas: "Niet (naar) mama en Sascha!!! Mama en Sascha saai!!!" Dat zegt ze dus ook als Julia of Sascha komen ophalen. De leidsters van de peuterklas spreken me dan ook nog steeds met groot respect aan: "Kijk Sophia, daar is Toto!"
De omgang met leeftijdsgenoten gaat steeds beter, nu ze steeds beter kan spreken. Eerst was dat alleen aanstaren en weglopen. Maar bij het voeren van de varkens in de kinderboerderij stond een even schattig peutertje bij het hok en zag ik hoezeer dat is verbeterd: "Hé! Aan de kant!"
En ze wordt wat assertiever. Julia wil haar graag naar bed toe hebben en zeurt bij Sophia: "Ik wil zo graag een boekje gaan lezen in bed, kom je lekker mee Sophia?" Sophia: "Nee mama, nu niet." (Handje als afweer naar voren, geleerd van de peuterjuf.) Of als Sascha zeurt dat hij een keer mee wil naar de muziekles zegt ze heel vriendelijk: "Nee nee Sascha. Even wachten."
Haar taal-skills groeien met de dag en ze praat eigenlijk aan één stuk door. Helaas komen we niet meer weg met "O ja?!" en "Nou en of!", want ze heeft prima door wanneer we haar niet verstaan. Dan wordt de zin gewoon nóg een keer uitgesproken. Met meer nadruk. En nog een keer. Harder. En nog een keer, naar je toe lopend. En wij maar toenemend in paniek... Sommige dingen blijven dan wel weer vertrouwd hetzelfde: een poes is nog steeds "een maaa".
Sophia vraagt heel vaak: "En nuuu?" (De u muzikaal naar boven uitgerekt.) Dan wil ze graag instructies hoe het spel met de poppetjes verder kan gaan of als ze klaar is met werken ("Nu ben ik papa, ik ga werken.") Dan moet opa wat verzinnen: "Ga maar op vakantie in Amerika." Sophia: Waar is Amerika?" Opa: "Achter de tafel in de eetkamer." Dan worden er weer allerlei koffertjes gepakt met eten en reisgenoten en vertrekt de kleine ontdekkingsreiziger naar nieuwe wereld. Daar wordt alles uitgepakt, even druk gebabbeld, maar het het einde van dit spel is ook weer bekend: "En nuuu?"
"Sophia, Elise (op de grond aan het "kruipen") kan niet bij haar bal. Kun je die even naar haar toe rollen?" Sophia: "Nee, nu niet. Ik ga nèt naar Amerika."
Om haar te leren wat meer zelfstandig te leren spelen, heeft opa een hack gevonden. "Opa gaat even thee zetten, maar alsde puzzel klaar is laat je het vogeltje (in een sabbelboekje van Elise) even piepen om opa te roepen." Dat soort afspraken hoef je maar één keer te maken, de instructies worden enthousiast opgevolgd.
Sophia heeft haar vingertjes in een wc-rolletje en zegt dat er een muis in een huis zit. Opa: "O? Wat is die muis aan het doen?" Sophia: "Oh, een beetje afwassen."
Sophia gaat later bij papa en mama wonen, maar in de buurt van opa: "Anders krijg ik geen toetjes."
