Peoplepoll

Van leraren en leraressen tot kluizenaars en kluizenaarsters. Mooie verdeling, maar een onpollpulair topic (slechts 9 stemmen!)

Meneer sukkel en de poll gaan een paar kwartalen op vakantie. Er is een idee om in plaats daarvan een Termeer verjaardagskalender toe te voegen aan de blog. Eens kijken of dat lukt...

(edit) Ik heb iedereen die op de blog kan schrijven tevens rechten gegeven om in de kalender te poken, dus maak er wat van! Iedereen is ook nog eens gemachtigd om anderen toe te voegen, dus alle touwen zijn los. Als je moeite hebt, stuur dan gerust een mailtje naar 'sMam, die is namelijk een whizzkid met kalenders en lost dus al je problemen op.

En, voor de southpark lovers onder ons... (advertentie)

Praatjes en dommes

Als oma vind ik - natuurlijk - dat onze twee 3-jarige kleinkinderen geweldig spreken. Ze maken allebei inmiddels grammaticaal perfecte zinnen met alle mogelijke bijzinnen. Dit aangeboren taalvermogen van elk kind staat in zulk schril contrast met het geploeter van 18 plussers die een nieuwe taal moeten leren, dat het mij ook als taalkundige altijd verrukt heeft.

Het grote verschil tussen ons tweetal onderling is dat de zinnen van Matthias meestal ergens op slaan, en die van Sofía meestal niet. Dat maakt gesprekken met haar vaak tot een surrealistische ervaring.

Het is zondag 1 januari, ze zijn allemaal in Gouda, en ik zet Matthias net op de wc als Sofía erbij komt staan. "Oma," zegt ze, "Weet jij hoe dat kleine jongetje heet in de Sterrenhemel (crèche), dat jongetje met die blonde krujje?"
Ik weet toevallig dat zich daar twee Florissen bevinden. "Bedoel je misschien Floris de Nijs?"
"Nou, oké dan," is haar antwoord.
"Nee, niet Floris de Nijs," bemoeit Matthias zich ermee.
Sofía, met stemverheffing: "Ik zei toch oké!" en ze wandelt waardig weer weg. Gesprek afgelopen!


Dan verdient ook Marens verbluffende taalvermogen hier enige aandacht. Een paar weken geleden sprak Maren - op "mama" en "papa", "aaie"(poes) en wat onduidelijk ge- uhpa na - slechts 1 woord: namelijk "akka". Dit is inmiddels verder gegroeid via "akaka" en "ak-kaka" naar "ak-ka-kakaka". Zowat haar hele wereld wordt daarmee aangeduid, begeleid met wijzen, ja-knikken en nee-schudden. Ik ben er niet ontevreden over, maar Emma heeft in een boek gelezen dat ze nu, op 2 weken na 1,5 maar liefst 20 woorden zou moeten kunnen spreken. Emma: "Het is duidelijk, volgens de boekjes spreekt Maren onder Bijstandsniveau!" 


Ik heb Matthias voor het slapen gaan een boek voorgelezen over een jongetje dat in een hijskraan klimt om de politie te waarschuwen. Bij het onderstoppen bespreken we deze dappere daad nog even.
"Zou jij in een hijskraan durven klimmen, Matthias?"
"Nee, ikke niet,"zegt hij innig. "Maar later, als ik groot ben, later, als ik papa ben, of opa, of Sinterklaas, dan durf ik dat wel!"

Domme domme

We rijden langs de Maas. Flinn: "Mama, ik siemen piesboot!" (speedboot)

Vraag van de week: hoe houd je een kampioen in vorm?

Geboren op 25 oktober als een klein manneke, was Camilo meteen al voorzien van een Grote Honger. Op de meeste foto's zie je iemand met hem op schoot zitten, want bij het uitbuiken gaf hij daar al snel de voorkeur aan.

Maar de Honger bleef, en van dat vele zitten op schoten verloor hij intussen natuurlijk geen gram.

Hij begon daardoor verdacht veel op zijn eigen moeder in haar jonge jaren te lijken, iemand die zich in die tijd overigens ook dolgraag liet ronddragen.

Sommige schooteigenaren deden er trouwens gelijk maar een dutje bij, want hij bleek er niet van af te sláán!

Vervolgens brak de tijd aan dat simpelweg op de bank zitten voor hem niet langer voldoende was. Hij wenste minstens rondgewandeld te worden, want anders zou hij zich wel eens laten horen, zo voorspelde zijn moeder tenminste, en die kent hem natuurlijk het beste!

Vanwege zijn snel toenemende gewicht, werd meneertje afwisselend in diverse posities rondgedragen.

Op de schouder:
   Afhangend:   

Bungelend, zodat de andere spruit ook weer eens wat aandacht kon krijgen:


Op de borst, met optimaal uitzicht op het onfatsoenlijk lekkere kersttoetje:
 
of op de sterkste schouder, zodat de volle maag de juiste massage kreeg:

Na de verschijning van deze foto, ging een deel van het bezoek veiligheidshalve wegblijven.

De jonge ouders naderen nu het eind van hun Latijn. Eenvoudig heen en weer lopen door het huis is niet meer afdoende. Maar nog steeds worden nieuwe vondsten uitgeprobeerd. Een kwartiertje doorbrengen bij de afzuigkap is zeer effectief gebleken. En inmiddels is de op-en afstapwandeling in zwang.



Dus voordat de ouders en hun inventiviteit uitgeput raken, hier een oproep in het kader van de deel-uw-ervaringen-economie: enig idee hoe zij hun kampioen in vorm moeten houden?

  

Elsa 2 jaar

Op haar verjaardag nam ze ook afscheid van haar 'school'. Deze week gaat ze naar een nieuwe school,  Ze kan daar buiten spelen en het is dichter bij huis.

Bij het familiefeestje heeft ze zelf de taart versierd. Ze hield de roomspuit ondersteboven. Daardoor kreeg Katelyn ook een flinke dot room over zich heen. En over haar dure tas. Maar ze konden er na de eerste schrik wel om lachen:

Op haar verjaardag leerde ze ook een nieuw lied:

Dommes

Matthias en Maren gaan sinds 1 januari naar een nieuwe crèche, de oude deelde begin december mee dat ze gingen sluiten. Binnen 1 maand moesten alle kinderen elders onderdak vinden, en dat is gelukkig gelukt.
Op zijn oude crèche speelde Matthias veel met een paar meisjes van zijn leeftijd. Na de eerste week in de nieuwe crèche vroeg Emma hem of hij al nieuwe vriendjes had gemaakt.
M: "Ja."
E: "Wie dan?"
M: "Thomas is mijn vriend."
E: "Hebben jij en Thomas samen gespeeld?"
M: "Ja."
E: "Wat hebben jullie gedaan?"
M: "Niet zoveel."
E: "Waarom niet?"
M: "Thomas kan niet praten. Maar hij kan wel goed lachen."
E: "Hoe oud is Thomas dan?"
M: "1."

Matthias 's ligt morgens nog in bed met zijn knuffels waaronder favoriet Koos de hond, als hij tegen Emma zegt: "Ik was even aan het spelen. Koos was de koning en ik de koningin. We gingen samen trouwen."

Matthias: "Ik wil die pannenkoek nog."
Emma: "Heb je plek in je buik dan?"
Matthias: "Ja."
Emma: "Laat eens zien dan."
Matthias: "Maar ik kan toch niet mijn buik opensnijden!"

Toon laat mij in de NRC een stukje zien over de portretfotograaf Vincent Mentzel. Hij zegt: "Kijk, deze man heeft mij in Rotterdam twee keer gefotografeerd."  Hij begint voor te lezen: "Vincent Mentzel fotografeerde 40 jaar lang voor de NRC de nieuwsbepalende gezichten, van Joop de Uyl en Boris Jeltsin, Man Ray, Muhammad Ali tot Mick Jagger. Hé!" roept hij dan verbolgen. "Ik sta d'r niet bij!"