Onze lagere school (en met "onze" bedoel ik die van Margriet, Marleen, Beppie, José en mijzelf) bestaat 100 jaar en daarom was er op 17 mei een reunie. Men had de oud-leerlingen in 4 leeftijds-categoriën verdeeld, wij waren de tweedst oudste: die van geboortejaren 1937-1957. Ik ging er heen met Marleen en vriendin Marijke Verhoeven en die raakte ik beide meteen kwijt. Aangezien iedereen die ik tegenkwam van een andere jaargang was, ging ik zelf maar op zoek naar mijn verleden. Ik kwam in de gang waar vroeger de kleuterschool was, die toen nog "bewaarschool" heette. We werden overdag bewaard tegen het kwaad van de straat. Op de bewaarschool gebeurde niets kwaads, ondanks het feit dat er ook jongetjes werden toegelaten. Dat kwam omdat de klassen onder streng toezicht stonden van de bruiden van Christus, die vanwege de sjieke families waar ze uitkwamen en de bruidschat die ze meebrachten, Mère werden genoemd. Uiteraard met een naam erachter: Mère Sjurtruut, Mère Leenie, Mère Marie-Wierook, Mère Angèle-snotbel!. De naam van de Mère die mij moest bewaren, ben ik vergeten, maar ik wist nog precies waar haar klas was en daar stond ik op 17 mei 2008 stil voor de glazen deur. Aan de andere kant van die deur stond ik ook, in 1949, misschien was het ook wel 17 mei. Ik stond er "op straf". Mijn allereerste straf en meteen de allerergste: voor de glazen deur zodat iedereen die over de gang liep, mij kon zien: "kijkkijk! Adrienne Termeer staat op straf!" Ik had 'm ook wel verdiend. De Mère had ons allemaal een papier gegeven met een voorgedrukte locomotief erop. Die moest ingekleurd worden. Ik had er heel erg mijn best op gedaan en was er ook wel een beetje trots op: mijn locomotief was groen en blauw en rose en geel. En alles binnen de lijntjes! De deftige mond van de Mère viel open van verbazing over zoveel domheid, want ZO ZAG EEN LOCOMOTIEF ER NIET UIT!!!! En dus stond ik even later bibberend voor de glazen deur op straf. De kinderen die het wèl goed gedaan hadden, moesten mij om de beurt hun locomotief laten zien. De meesten deden dat triomfantelijk, blij dat ze niet zelf daar stonden. Behalve kleine Wim van de Z., een van mijn vriendjes. Ook hij had de locomotief keurig zwart gemaakt. Ik durfde bijna niet met mijn hoofd te draaien, bang dat ik mijn evenwicht zou verliezen. Ik raapte al mijn moed bij elkaar, en keek hem aan. Ik zag dat zijn zes-jarige gezichtje vertrokken was van medelijden! Het maakte de straf ietsje gemakkelijker, en ik hield vanaf dat moment van hem. Mijn eerste grote liefde. Er kwamen andere grote liefdes in mijn leven. En verdwenen weer. Welke was de mooiste? Op 17 mei 2008 wist ik het.
Toevallig (?) kwam ik even later zijn echtgenote tegen. Ze heeft een kladje meegenomen met het adres van ons feestje op 31 mei. Ik hoop dat hij komt!
