Sinds twee weken zit onze jongste kleinzoon op pianoles. Zijn zus zat er al op, twee of drie jaar zoiets, en zijn Rijswijkse nichtje anderhalf jaar. Wij komen 1x per week in beide huizen en beide jongedames hebben wij thuis nog nimmer horen spelen. Hun moeders beamen dat, ze spelen alleen op de les.
Nu is meneertje aan de beurt. Hij pakt het iets anders aan. Na de eerste les speelde hij al vele malen per dag. Na de tweede les kende hij zijn stuk al zodanig uit het hoofd, dat hij zelf maar wat variaties aanbracht: spelen met naar links kijken, spelen en naar rechts kijken, spelen met de ogen dicht en spelen met handschoenen aan....
De familie vond het heel aandoenlijk allemaal. Vele foto's en filmpjes werden van de kleine pianist gemaakt. Maar een stuk dertig keer per dag hetzelfde stuk voor je kiezen krijgen, dat eist toch zijn tol. Ineens betrap je jezelf erop dat je iets aan het neuriën bent, ach verdomd, dat is dat pianostuk van Milo.
Zelfs hij zoekt nu naar meer variatie. Andere octaven, tussentijds een stukje rondwandwandelen, diverse mogelijkheden worden uitgeprobeerd. Maar ja, het blijft datzelfde stuk hè...
Daarom gunnen we het jullie ook. Gewoon zestig keer afspelen, dan weet je wat zijn huisgenoten voor de kiezen krijgen.... Dus: neuriet allen mee!
