Op een kindvriendelijke herfstvakantie in Parijs, de eerste dag: “Wat vonden jullie vandaag het
mooiste?” Maren: “De Big Ben!”
Willen ze nog naar de Eiffeltoren bij nacht? Matthias: “Maren, zullen we de
Eiffeltoren voor morgen bewaren?”
Dat het ding in de woonkamer een “open haard” is, heeft Maren niet goed begrepen. Zij heeft met haar slofje gegooid en nu kan Emma hem niet meer vinden. Waar ie ligt? Maren: “In de Albert Haard.”
Loes en de kinderen zitten al aan tafel als Toon en ik nog druk bezig
zijn in de keuken. Sofía: “Waarom moeten opa en oma altijd de klus klaren, en zitten
wij lekker te eten!”
De juf van Sofía houdt er een eigen beloningssysteem op na en vandaag,
vertelt Sofía, heeft zij een gouden
knijper verdiend. Esteban: “Wat is dat?” Sofía: “Oh! Por dios! Porque tu
sabes nada!”(Oh hemel! Jij weet ook niks!)
Sofía: “Als ik een wens mocht doen, dan zou ik nu met pensioen gaan. Zó vroeg al!”
En dan breekt de grote dag aan: Milo wordt vier! Straks zal hij voor het laatst naar de crèche gaan, trakteren natuurlijk. Net wakker stelt hij op voor de spiegel, bekijkt zichzelf serieus en zegt dan vastberaden: “Ja, ik kan zien dat ik groter ben!”
De vierjarige ziet een foto van zichzelf als baby: “Ach, wat heb ik
schattige neusgaatjes!”
