Knappe kop

Trotse moeder wil even pronken. Pien is nog geen 5 jaar oud. Wij vermoeden dat zij het advies Even nadenken van Sofía ter harte heeft genomen. Het heeft zijn vruchten afgeworpen!

Een overzichtstekening van de slaapkamer van Jeppe en Pien. Jeppe heeft in dit geval een hoog, grijs bed (links op de tekening, met ladder). Haar eigen bed is paars, met ladder en kastdeurtjes (zeer accuraat, alleen de kleur klopt niet helemaal). Pien ligt in haar rode pyjama in bed, Jeppe staat bij de deur. Hij heeft de kleur 'huid' en staat klaar om in bad te gaan. 

Pien vult zelf het vriendenboekje van haar klasgenootje en vriendin Emilia in. Met een heel klein beetje hulp hier en daar (het bolletje van de b moet naar rechts, dat van de d naar links). Achter 'het leukste liedje is...' staat 'Kinderen voor kinderen'.

Omdat Pien binnenkort jarig is, bijna 5, denken we vast na over een kinderfeestje. Ze bedenkt regelmatig wie ze allemaal wil uitnodigen. "Ik wil dat Nena komt, en Fleur, en Ilse, maar ik twijfel nog over Stella..."

Op de fiets de berg op besluit Pien tot honderdmiljard te tellen - tegen die tijd zullen we toch wel boven zijn. In stilte begint ze. Na een paar seconden zegt ze: "Mama, ik ben al bij de tweetallen." Wat dat zijn? "Dat zijn die je met twee letters schrijft." Bij welk getal dat de tweetallen dan beginnen? "Bij dertien" ... stilte... "oh nee, bij tien!"

"Ik weet wat zoogdieren zijn. Dat zijn warmbloedigen."

Kleine dommes en een Supernanny

Matthias laat een boertje.
Emma: "Wat was dat?"
Matthias: "Een pardonnetje."

"Ik heb een garage en diertjes en een trein en auto's en een agent en een trommel." Matthias somt zijn bezit op aan... Guapo de kat.

In de NRC stond een opiniestuk over het TV-programma Supernanny, dat ik jaren terug wel eens zag en dat sinds kort ook Nederlandse ouders schijnt te bezoeken. Een kordate Engelse kleuterjuf helpt machteloze ouders omgaan met koppige peuters en kleuters op de manier die ik vroeger leerde van mijn eigen mama of Nanan: alleen positieve aandacht geven en altijd consequent handelen. Supernanny voegt daar 1 element aan toe: the naughty chair oftewel: het strafbankje. Stoute kinderen moeten daar een aantal minuten op plaats nemen als ze na een waarschuwing toch niet luisteren.

Sommige Nederlandse mammies blijken volgens de NRC diep geschokt door deze wrede straf voor hun engeltjes. Maar ik weet dat het strafbankje allang is ingevoerd, namelijk op de crèche van Sofía. Daar heet-ie: Even nadenken! Streng uitgesproken en met geheven wijsvinger.

Vanaf het moment dat Sofía kan praten horen wij haar op onze oppasdag deze zinsnede bezigen tegen n'importe qui of quoi: haar popjes, haar dieren, een blok uit de toren, haar fietsje en natuurlijk: alle personen die zich maar in haar omgeving wagen.

"Nee potlood! Niet tegen cavallo stoten! Even nadenken jij!" En het kleurpotlood wordt met een verachtelijk gebaar terzijde geworpen.

"Nee oma, dát mag jij niet." Ze komt resoluut op me af, grijpt me bij de hand en leidt me in de richting van de muur. Ze begint te tellen: "Een, twee en 1 is drie, nadenken, nu!" Dan wandelt ze zelf weer weg en kijkt voortdurend gefronst om naar de zondares bij de muur. Als ik mijn tong uitsteek, is ze hevig geschokt. "Nee! Even nadenken jij!"

"Muis! Wat doe je nu!" De vinger gaat omhoog, de blik staat streng.  "Anders ga je naar de gang! Dat weet jij wel hè? Nadenken! Nu!"

Op de fiets, zittend in haar stoeltje, hoort Toon haar de stok die ze uit het bos heeft meegenomen eveneens ernstig toespreken. "Nee stok! Niet doen! Nadenken jij!"
 Maar als ze hem even later laat vallen, is ze ontdaan. "Oh! Mijn stok is gevajjen!"
Hij had zeker spijt betuigd....

Domme domme

De strategieën om maar niet naar bed te hoeven zijn legio. Pien gooit het meestal op een zielig "ik voel me niet zo lekker", maar Jeppe heeft zijn strategie verder doorgedacht. Aan tafel wil hij niet eten, hoewel het toch zijn lievelingsmaaltje betreft. Na het voorlezen geef ik Pien en Jeppe nog een knuffel. Als ik op het punt sta de kamer te verlaten, schrikt Jeppe op: "Oh! Ik ben wat vergeten!"
Lonneke: "Wat ben je dan vergeten, Jeppe?"
Jeppe: "Ik ben vergeten te eten!"
Lonneke: "Tsja, daar is het nou te laat voor. Dat had je net aan tafel moeten doen. Nou is het eten op."
Jeppe zit inmiddels rechtop in bed: "Misschien moet ik toch maar even gaan kijken!"

Beloning

Zie hier twee ongenode gasten in mijn huis. Links het vetplantje, geschonken door Marleen (kerst 2013?), rechts een cactus. Ik ben vergeten hoe de cactus als klein bolletje in huis is gekomen, maar ik heb hem in ieder geval niet gekocht maar gekregen. Toen hij te groot werd voor het oorspronkelijke mini-potje is hij wel honderd keer op de grond gevallen en evenzoveel keren heb ik me bij het oprapen aan die vlijmscherpe naalden geprikt. Bij het ompotten heb ik ovenwanten aangedaan en zelfs dáár gingen ze doorheen. Ik heb de klotecactus vaak verwenst. Maar helaas voel ik me voor levende dingen erg verantwoordelijk en het onding in de kliko kieperen was er dus niet bij. Zo zijn er wat jaartjes verstreken en ach... kijk nu eens.