Update uit Haiti

De foto's heb ik bijna allemaal al op Facebook gezet, maar hierbij ook voor niet-facebookers.

Eten en drinken 
Dat is hier uitermate goed verzorgd. De supermarkten hebben werkelijk alles, veel meer dan in NL. Je kan hier uit alle werelddelen eten kopen: Europees, Amerikaans, Zuid-Amerikaans, Aziatisch, Midden-Oosten... Wel is het allemaal erg duur, want geïmporteerd. Zo kost een pak muesli hier al snel 8-9 euro. Een liter yoghurt (weliswaar van het dure merk Danone) kost ook zo'n 8 euro. 4 geïmporteerde appels: 7 euro.

Lokale producten zijn goedkoper. Gefabriceerde lokale producten zijn er niet zo veel (wel bier uiteraard!!), maar wel uit de landbouw: groente, fruit en vlees. Vooral het vlees is echt spotgoedkoop - vandaag 500g ossenhaas gehaald voor 7 euro!!

En je kan ook heel veel non-food in de supermarkt krijgen. Naast dingen als wc papier, wasmiddelen en persoonlijke verzorging, is er een ruime keuze aan keukengerei, schoonmaakspullen, elektrische apparaten (duur!!), en zelfs bizarre dingen als smeer- en motorolie...

Behalve ruim gevulde supermarkten zijn er op het gebied van eten en drinken ook veel goede restaurants beschikbaar, opnieuw uit alle windstreken. Van de Amerikaanse fastfood tot de Japanse sushi (met kwaliteitsrauwe vis). Prijzen zijn niet extreem duur, je kan voor 10-15 euro een lekkere salade krijgen, en je betaalt zo'n 20-25 euro voor een goed vlees- of vishoofdgerecht. Alleen een McDonalds ontbreekt hier (gelukkig) nog. Een Domino's pizza is er al wel, dus die McDonalds zal vast niet zo lang meer duren,

Voor alle duidelijkheid - die supermarkten, restaurants en ook de McDonalds in de toekomst is voor de rijke Haitianen en expats. Veel te duur voor de lokale bevolking, veelal werkeloos of met een salaris van zo'n 250 euro waar de hele familie van mee eet!



Verkiezingen
Dit jaar wordt er een nieuwe president gekozen. Haïti is duidelijk nog een jonge democratie, en heeft last van corruptie. Op zich ook wel logisch met de werkeloosheid en de lage salarissen. Ik kan me ook voorstellen dat men niet echt begrijpt wat een overheid is of doet. Want de bestuurders uit het verleden - die werden er vooral zelf beter van :-). Dus kiest het volk iemand die ze kennen, niet omdat hij zo'n goede leider is. De voorgaande president was bijv een bekende zanger. Hij heeft het niet eens zo slecht gedaan voor het land, in zoverre ik dit kan inschatten, maar ook hij en zijn familie zijn er heel veel op vooruit gegaan.... President worden is dus heel interessant, met als gevolg dat er 100+ kandidaten zijn. En die hangen overal hun posters met foto en het nummer waar je op moet stemmen. Anders moet je heel lang zoeken in die 100+ namenlijst :-).

Het grootste deel van de bevolking is arm, heel arm, maar er is die extreem rijke bovenlaag. Dit zijn een aantal invloedrijke families, en zij willen hun situatie vooral behouden. Zij zijn erg close - hebben met elkaar op school gezeten, trouwen met elkaar, enfin, ons-kent-ons. Zij zijn niet zichtbaar bij campagnes en kandidaten maar er zal vast geld stromen naar de kandidaten die zij in het zadel willen hebben, kandidaten die zij kunnen manipuleren.

Roddel of  niet, er zouden ook kandidaten gesteund worden met drugsgeld. En dan zijn er de Amerikanen en in mindere mate de Canadezen die hun invloed willen hebben in hun achtertuin.
Met andere woorden - er zijn veel onduidelijke krachten en hidden agenda's bij deze verkiezingen.

Maar het zijn dit keer opvallend rustige verkiezingen. Bij de vorige verkiezingen voor president en voor lokale bestuurders was er veel geweld. Dit keer gelukkig niet.
Vorige week zondag 25 okt was er een eerste ronde - zonder noemenswaardige incidenten. Dinsdag 3 nov wordt de uitslag verwacht. Er volgt in december een tweede ronde met 2 overgebleven kandidaten. Mogelijk komen er volgende week protesten van kandidaten en hun aanhang (lees - de onduidelijke krachten) die afgevallen zijn. Afwachten dus.

Vrij bewegen.
Wij mogen in Port-au-Prince en directe omgeving niet de straat op. Auto in, voor de winkel er uit, en meteen de winkel in. Bepaalde gebieden, de sloppenwijken, mogen we al helemaal niet komen en zeker niet uitstappen. Er is een periode geweest van veel kidnappingen van westerse expats. Momenteel is het aantal incidenten zeer beperkt, maar Heineken wil geen risico nemen en wij houden ons netjes aan de regels. Maar wat verder uit de stad, is het wel mogelijk vrij rond te lopen. En het is er bovendien prachtig. Ik had al wel een aantal 'berg' foto's op de blog gezet, maar hier nog een paar (jammer van dat rare mens op een van de foto's):

Op de laatste 2 een 'zandrivier'. Als het regent, dat betekent doorgaans heel veel water in korte tijd, dan kolkt het water de bergen af. Omdat Haitianen de meeste bomen hebben omgehakt voor houtskool, erodeert de zandgrond enorm en wordt het zand meegesleurd naar beneden. Ik zou graag eens gaan kijken als het geregend heeft - moet zeer indrukwekkend zijn!

Groetjes uit Haïti!

Vraag van de week: aftellen naar de GV

Tijdens mijn werkzame leven heb ik uitsluitend in het onderwijs gewerkt, en ieder jaar doe ik het weer: aftellen naar de Grote Vakantie. Niet omdat ik een hekel heb aan mijn werk, integendeel. Ook niet omdat ik zo graag op vakantie ga, ik ben een huismus.

Misschien omdat werken met groepen óók spannend is, altijd maar die gezichten die op jou zitten te wachten, die lange ochtenden, middagen en zelfs avonden waarbij je nooit eens de aandacht kunt laten verslappen of even uit het raam staren. Logisch dat je gaat verlangen naar de vrijheid.

Maar er is ook een prozaïsche reden: de methodes waar je als docent mee werkt. Het lesmateriaal heeft nu eenmaal een bepaalde omvang, en er komt altijd wel een moment halverwege het schooljaar dat je nog eens heel precies nagaat hoeveel weken er nog te gaan zijn, en of je moet versnellen om de methode tijdig af te krijgen of vertragen en extra materiaal verzamelen om niet een maand voor de GV met lege handen voor de klas te staan.

Ik doe het meestal in maart als de periode van de vrije dagen eraan komt. Afhankelijk van de start van de GV zijn er dan nog 15 of 16 of 17 weken te gaan. Ik zet mijn planning in een schema, print dat uit en doe in het in mijn voorbereidingsmap om wekelijks in de gaten te houden. Klaar is B.

En dan begint het aftellen.

Het gebeurt meestal 's avonds, als ik naar de avondles fiets. Ik heb geen hekel aan de avondlessen, maar volgens mij gaat niemand 's avonds graag de deur uit voor werk. Ik heb dat gecheckt bij collega's.

Ik zit op mijn fiets en denk: nog 16 weken. Nog 16. 16 weken dus. En ik begin al fietsend naar mijn werk na te denken over die 16. Hoe was mijn leven toen ik 16 was? Wat deed ik dat jaar? Was dat niet het jaar dat Petra geboren werd? In welke klas zat ik? Met wie ging ik om? Wat (of liever: wie) maakte mij gelukkig? Of juist verdrietig?

Een week later is de 15 aan de beurt. Dan de 14. Tegen de tijd dat ik bij de 11 ben, wordt het moeilijk. Ik weet niet zoveel meer van mijn basisschooltijd. Mijn herinneringen verwateren dan even tot ik bij week 7 ben.

Ik heb 7 jaar op het gymnasium gezeten, dus dan begin ik opnieuw, maar nu in de hoogste klas. Omdat ik me van de hoogste klassen meer herinner dan van de laagste, draai ik de boel om tegen de tijd dat ik bij week 3 ben aangekomen: dan gaat het om hoeveel jaar ik nog naar school moest. Nog 3 in de 4e, 2 in de 5e en 1 in de 6e!

Zeker de laatste 2/3 weken gaat het fietsend herinneren me behoorlijk de keel uithangen. Er vallen me geen nieuwe herinneringen meer te binnen. Maar tegen die tijd is het allang een dwanggedachte geworden. Het moet.

Hebben/Hadden jullie zoiets nu ook?

Dit jaar is er iets bijzonders gebeurd. Het is nu oktober, maar ik ben al weer aan het aftellen. Ditmaal is het voorgoed. Ik moet nu echt alleen de 1 nog - morgenavond, 29 oktober.

Zal ik voor de verandering eens een heel ander jaar nemen? De eerste klas bij mère Josepha? Mijn eerste jaar als docent voor de klas? Het eerste jaar met mijn allerliefste? Mijn eerste jaar als moeder?

Ik vrees dat mijn hoofd dat niet zal toestaan. Steeds weer wil het maar naar die tienertijd terug. Altijd maar weer die middelbare school als ijkpunt. Wat een eer voor die periode in het leven.

Gauw vertellen dat er een baby geboren is!

Op verzoek van Margriet hier een filmpje van Sofía die door ons 's avonds naar huis wordt gebracht. De hele dag heeft ze al moeten aanhoren dat broertje geboren is, en ze is daar vol van. Ze roept de hele tijd "baby Camiejo Joepie!" en "Ik ga papa en mama vertellen!" Hier rent ze naar de voordeur:

Eenmaal in het zicht van de baby is ze op slag bedeesd. Dat daar een echt wurm ligt is toch weer wel een heel grote verrassing!

Geboren op 25 oktober 2015 op Nanans verjaardag:

Camilo Eduardo Jaramillo Freydell - of korter: Milo Freydell.

De jongeman én zijn moeder maken het uitermate goed!