Incognito maar niet heus

Het is een zonnige, koude winterdag. Nul graden, maar met een wind die recht uit Siberië komt. Ik vertel Roelof dat ik met de fiets naar de bakker ga. Je bevriest, zegt hij. Maar ik heb een muts, een das, handschoenen, alleen mijn ogen zijn zichtbaar, zeg ik. Straks kom je terug met bevroren ogen, zo voorspelt hij. Dus ik zet ook nog een zonnebril op.
Ik kan de bakker overvallen, ze kunnen me nooit herkennen.
Op de weg naar Gondrin komt de postbode me tegemoet in haar gele autootje. Ze is een goede vriendin, want ik spaar Nederlandse postzegels voor haar. Ze zwaait enthousiast naar mij en ik zwaai natuurlijk terug.
Hee, hoe weet ze eigenlijk dat ik het ben?
Door mijn fiets natuurlijk, ik ben in de winter hier de enige gek op de fiets.

Domme domme

Pien snapt het ongeveer... "Ik heb dikke billen, hè?! Ik heb een baby in mijn billen!"

Domme domme?

Lastig genoeg als je een probleempje met drinken en autorijden hebt en je een alcoholslot in je auto hebt moeten laten installeren. Maar als je dan ook nog eens voor de hele buurt met de billen bloot moet...

En nog erger: stel je voor dat een of andere onverlaat het op internet zet en ze zelfs tot in zeg Singapore van je alcoholprobleempje weten...

Etenstijd in Den Haag!