Met de meest rechtse op de vensterbank is het begonnen: hij waaide binnen van onbekende herkomst als peuter, even groot als nu een van de zijscheuten is. Ik heb vele malen op het punt gestaan om hem weg te kieperen, want hij viel na een tijdje keukenvensterbank telkens om, omdat hij in het te kleine potje topzwaar was geworden. En je kon dat rotding dus niet oppakken zonder je flink te prikken. Nadat ik hem met ovenwanten aan had omgepot, begon hij zowaar te bloeien. Tevreden met dat succesje, kwam ik tezelfdertijd in de AH een aanbieding tegen: drie minicactussen in een plasticje voor 2 euro. Dat zijn nu de drie meest linkse. Het eerste bolletje is bloedje-saai, maar wie weet komt daar ook nog een keer een bloempje aan. De middelste gaat als een trein en de rechtse herken ik als vetplant van het Essche Heike. Daar komt als het goed is een keer een lange stengel met bloempjes uit. De vier middelste zijn weescactussen: een blijkbaar minder gewaardeerd cadeautje van iemand aan een van de kinderen, door mij maar liefdevol opgenomen. Je ziet daar rechts een soort bonzai-variant van de cactus uit de westerns, maar de leukste vind ik de vijfde van links. Waar de meeste planten een zekere voorspelbaarheid in de groeiwijze hebben, lijkt dit een wat anarchistisch type. Platte stukken, ronde steeltjes, asymmetrisch opbouw, bladachtige uitsteeksels, een witte wolachtige bedekking: het is mij niet geheel duidelijk welke kant dit op gaat. Heeft iemand hier ervaring mee? Intussen kwijt ik me met toewijding aan mijn hobby, door in het geheel niets te doen. Ze hoeven maar één keer per maand water.
