Nieuws van de oisterwijkstraat

Het lukt eindelijk om berichtjes achter te laten op de blog dus dat doe ik dan ook lekker. Er valt zat te melden maar moet ook niet te veel vertellen om niet stil te vallen op de familiedag.

Laat ik bij Bas beginnen: Zoals altijd lekker aan het werk. Niet te druk maar da's niet erg. Daarnaast is hij druk bezig in de tuin. Nou ja nu niet maar als de stratenmaker weer komt dan mag hij weer zand kruien en stenen sjouwen om van onze tuin een kindvriendelijke tuin te maken. Deels terras en verder veel gras.

Puck is heerlijk aan het peuterpuberen maar dan niet op de vervelende manier. Ze zingt bijna de hela dag liedjes en kan helemaal verdwalen in haar verhaaltjes met de poppen en beesten. Ze komt naast me zitten op de bank met een pop en en nepfles om de pop een fles te geven als ik dat met Job doe. Die flessen zijn meestal in no-time leeg en dan moet er natuurlij keen boertje gedaan worden.

Als grote zus is ze al helemaal aan haar status gewend. Ze laat Job zien waar hij op het kinderdagverblijf moet spelen geeft mee flesjes en deelt voordurend aaitjes en kusje uit. Als Job het even mindr naar zijn zin heeft zoekt ze zijn speen en stopt hem in zijn mond (soms een beetje onvoorzichtig zodat ook het schildje achter zijn lippen verwdijnt maar ze bedoelt het goed).

Job is een heerlijk vrolijk mannetje dat stevig doorgroeit. Hij weegt inmiddels al bijna 8,5 kilo en valt nog steeds buiten alle groeicurves. Slapen doet hij de hele nacht en 's morgens is hij onze wekker die doorgaans tussen 6 en 7 uur begint te roepen om een fles. Prima tijd want dan moeten we toch op.

En dan ik zelf. Ik ben inmiddels weer helemaal hersteld van mijn keizersnee. Ook al weer aan het werk. Ik heb het deze keer even rustig opgebouwd en begin in juni pas met 4 dagen per week. Ik vind het wel weer lekker. Ik hou er neit zo van om de heledag maar bezig te zijn met luiers en flesjes en wil ook wel weer bezig zijn met complexere zaken.

Zo dit was 'ie dan wel weer. Nog even een foto van mijn kroost en dan zie ik jullei allemaal wel weer op de familiedag!

Groet

Klaartje

Puck's domme domme's

We hebben weer en domme domme producent in de familie. Ik ben nog niet getraind in het onthouden dus ik schrijf ze voortaan op het whiteboard in de keuken.

We zijn de lichaamsdelen aan het oefenen: Duim hand arm elleboog schouder knie neus oog en zelfs wenkbrauw gaan allemaal goed. Dan wijs ik naar mijn oor en roept Puck enthousiast: "belle-oor" (ipv oorbel)

Puck vindt het heerlijk om in bed tussen haar 2 favoriete knuffels te slapen. Een kangaroo en een echte Bambi. Daarnaast heeft ze de laatste tijd in de gaten dat je naast in bed kruipen er ook weer uit kunt komen. Dit gebeurt dus ook geregeld en meestal zo'n 1,2,3,4 en 5 minuten na we haar in bed gelegd hebben. Als bij mama de maat vol is zeg ik: "Als je nu nog een keer uit bed komt dan pak ik Bambi van je af!" Heel wijs zegt ze dan tegen mij: "Nee, mama nie bambi appakken, kanga appakken."

PAPIEREN KRANT

Zojuist heb ik O(pap) TWEE papieren krantjes kunnen geven, samen 72 blz. leesvoer! Tot nu toe dit jaar al vier krantjes gemaakt, in totaal 140 bladzijdes! Dat is in geen jaren meer het geval geweest, geweldig! Ik wacht gewoon tot er voldoende nieuwe artikelen zijn, en dan print ik die weer uit. Ik copieer ze echter niet meer in veelvoud, wel op bestelling voor mensen die 'm graag in de boekenkast willen zetten (ze worden dan later ook ingebonden) Erik, Jeroen of Lonneke: de boel kan nu een beetje opgeruimd worden!

Goudse Hout: een tweede Rosswell (Area 51)?

Stilte coupé

A3n is niet de enige die niet wist dat er ook stilte coupé's in de 2de klas bestaan. Ik wist dat wel, want ik zit er altijd. Helaas zitten er ook altijd veel bellers en kletsers. Ik kan me daar vreselijk aan ergeren, want ik zit niet voor niks in de stilte coupé. Ik probeer daar te werken, of tot mezelf te komen. De allerbeste oplossing voor mijn probleem is natuurlijk mijn medereizigers zacht doch dwingend te wijzen op de S op het raam, maar daar ben ik toch iets te verlegen voor.
Dus ik wil graag bij deze een oproep doen aan de familie: wie heeft er een slimme of originele manier om de Nederlandse reiziger op te voeden, zodat ik voortaan in stilte van Zwolle naar Nijmegen kan slapen?

Nooit Meer Eenzaam

Nog wat filmpjes, maar nu van een heel ander kaliber. Voor de liefhebbers, foto's van dit festijn kan je vinden op www.nooitmeereenzaam.nl

Marleen op de pauken

Drie filmpjes gemaakt tijdens een concert van Avanti, op zaterdag 12 mei in Maastricht. De beeldkwaliteit is niet fantastisch, maar het gaat dan ook om het geluid, om precies te zijn om de pauken.




Met dank aan Erik die mij vanaf een afstandje wist te leren hoe ik filmpjes op de blog moet zetten. Nou jullie weer!

Here I come!!

Hoi familie,

Vanaf vandaag doe ik mee! Eerst maar eens met een foto zodat jullie zien wie ik ben! Vanmiddag gemaakt in het Goudse Hout door Beppie (en door mij)

Groeten,

Toon

OPMERKELIJK

Ik wist niet dat er tegenwoordig ook in de tweede klas van de treinen STILTE coupé's waren. Ik zat er al een half uur in voordat ik de stickers op de ramen zag. Ik had in dat half uur overigens nog niks tegen niemand gezegd, druk bezig met een Sudoku. Verder was het een flinke herrie in de stilte-coupé. De meeste herrie kwam van twee Spanjaarden en één Spanjaardin. Uiteraard probeerde ik het gesprek te volgen (mogelijk dat Esteban zijn opwachting maakt op de familiedag), ik hoorde wat getallen voorbijkomen, dus het ging waarschijnlijk over geld. Een van de jongens had duidelijk slecht geslapen en gaapte aanhoudelijk. Het bijzondere was, en daarom tiep ik dit stukje, dat hij tijdens zijn gapen gewoon doorsprak en dat zijn vrienden hem gewoon verstonden. Ik vond dat zeer opmerkelijk, ik hoorde alleen maar AWIEWAAWIEWOO. Ik heb het zelf eens geprobeerd in het Nederlands. De klanken zijn ongeveer hetzelfde en toch versta ik mezelf prima.

Nieuws uit Nieuw-Vennep

In het kader van nieuws (zie ons mam), ook even een bijdrage uit NV.


Nav van ons mam die rent: Pauwel rent al jaren en heeft afgelopen maand voor het eerst sinds lange tijd weer aan een wedstrijd mee gedaan: de '16 miles van Antwerpen'. Nou ja, wedstrijd, alleen de eerste 300 renners maken er echt een wedstrijd van, de rest doet het vooral voor eigen plezier, zo ook Pauwel. We hadden prachtig weer en het was erg gezellig en druk (meer dan 10.000 lopers!).

En toen was het weer koninginnedag. Ik hou er helemaal niet van, maar de kids vinden het geweldig om hun rommel te verkopen. Het leverde alles bij elkaar toch nog 20 euro op, die paar uurtjes waren dus de moeite waard geweest. En Merel heeft slechts één paard erbij gekocht. Andere jaren worden alle markten afgestruind voor speelgoedpaarden in alle vormen en maten. Ach, tegen de tijd dat ze ze beu is kan ze de paarden waarschijnlijk gemakkelijk aan een volgende verslaafde doorverkopen.

In de meivakantie hebben we vooral niets gedaan. Nou ja, niets? We zijn een dagje naar Walibi geweest, waar het ondanks de meivakantie rdelijk rustig was, dus geen extreem lange wachtrijen. Zeger heeft een zwemwestrijd in Gent (Belgie) gezwommen en nog maar weer eens een medaille gewonnen. Merel heeft tenslotte haar eerste Paardrij-diploma gereden. Ze zag er prachtig uit (zie foto) en ze was redelijk nerveus. Maar alles goed gedaan en geslaagd!


En intussen is iedereen weer terug naar school en werk, op naar de zomervakantie!

Nieuws uit Oudenbosch

A3n en ik hadden het er over dat onze blog wel een heel goede vervanging is voor de krant, maar dat we het ‘nieuws’ een beetje missen. Omdat er niet meer eens in de zoveel tijd een eindredacteur is die om kopij vraagt, heb je niet zo de neiging je gewone dagelijkse nieuwtjes te vertellen. Dus sprak ik met A3n af dat ik ook weer in het gewone gebabbel van vroeger zou vervallen. Dat was een maand geleden. Maar ik heb het zo vreselijk druk gehad, dat ik er nu pas aan toe kom.

Waarmee ik het zo druk had? Wel om te beginnen natuurlijk met mijn nieuwe hobby: hard lopen. Ik loop om de dag 30 minuten hard. Met warmlopen en alle rek- en strekoefeningen ben ik een uur bezig. Daarna moet ik nog douchen, dus er gaat heel wat tijd in zitten. Maar ik ben inmiddels verslaafd, dus ik kan niet anders. Ik ren nu op de openbare weg, een rondje Bosschendijk of een rondje Zandstraat is precies 30 minuten. Lekker ’s morgens heel vroeg als de zon nog heel laag staat. Erik loopt op zijn eigen muziek (hij heeft hele theorieën over het ideale ritme) maar ik loop op het ritme van de tjiftjaf. Ik heb ook geprobeerd op het tempo van de koekkoek te lopen, maar dat was zelfs voor mij te langzaam. Vandaag heb ik nieuwe schoenen gekocht en al een beetje in de winkel uitgeprobeerd. Heerlijk, alsof je op lucht loopt (is ook zo). Alleen juist vandaag regent het en ik mag ze pas uitproberen als het droog is. Afkicken, dat is het.

Verder heb ik het natuurlijk heel erg druk met de tuin. Er komt een groot deel nieuwe border en de planten daarvoor staan al in slagorde klaar. Maar eerst moet daar het gras helemaal verdwenen zijn. Dan moet ik natuurlijk ook vele rondjes wandelen om al mijn favoriete planten, struiken en bomen te zien uitlopen en bloeien. Ik heb heel veel planten die me aan iemand doen denken. Natuurlijk komen de meeste planten van spap, dit jaar extra veel want ik heb zijn hele border hiermee naartoe genomen. Maar ik heb ook een rode akelei (een? dertig zal je bedoelen) ooit gekregen van Marleen. De daslook en een schattig doveneteltje komen van Beppie. Bij preitaart denk ik aan José – oh sorry dat is geen plant. De varencollectie komt voor het grootste deel van Ineke. Allemaal goede redenen om aan hen te denken! Het fluitekruid is opgedragen aan de moeder van Peter, die kon daar zo van genieten.

Voor het eerst sinds we hier wonen, zijn er konijnen. Meteen maar een hele familie, die een prachtig hol uitgroeven en vervolgens weer met zand dichtmaakten, wat een zeker teken is dat ze jongen hebben. Geen probleem, volgens de jager, want jonge konijntjes kun je makkelijk pakken. Ja pakken, zeiden we tegen elkaar, maar wat moeten we er dan mee? Nu zien we elke dag wel ergens een klein konijntje wegschieten. Gelukkig hebben we ook nog een norse, gevaarlijk uitziende zwart-witte kat die ze achterna zit. Nee, dat is niet Elmer, die is inmiddels enigszins dement en de zwart-witte kat stapt onderhand over hem heen om te gaan jagen. Misschien gaan de konijntjes dan toch maar verhuizen naar een ander plekje.

Zo dit was wel voldoende gebabbel zonder inhoud, groetjes, Margriet

Poth and Mango Mucho

Lekker, koffie op een terrasje...

flap... Flap... FLAP... KABOEM!!...

Mango Mucho (of is het Mango Mucha?) kwam letterlijk uit de lucht gevallen. Hij was erg in de war en zag er nogal slecht uit. Hij had allerlei insecten over zijn rug kruipen en hij was in diepe shock.

Twee plastic handschoentjes, een kartonnen doos, een paar telefoontjes, een aardige dieren arts en een heuse 'chemical-warfare' behandeling op de rug van Mango Mucho later hadden we een tussenstand: Mango Mucho heeft al twee dagen niet gegeten. Een orphan. Op zijn eentje is hij prooi voor de kraaien en de mynahs.

Zijn dieet is precies hetzelfde als dat van Poth: fruit en insecten. Dat komt mooi uit. De arts heeft ons wat krachtvoer gegeven. "We kunnen dat krachtvoer ook aan Poth geven," aldus de arts, "maar de vogels moeten weten wat ze uiteindelijk in het wild gaan vangen, dus krekels zijn nog steeds nodig." Kreun...



Twee sun-birds (een soort lokale Kolibries) zijn inmiddels begonnen met een nieuw nest in mijn ficus (gelukkig staat die nu op het terras en niet meer in de woonkamer). Het houdt niet op... Voor een betere (en meer prozaische) beschrijving zie Katelyn's blog.

Ik heb een vogelflat!

The new Solution Space headquarters

Na drie jaar van thuis uit te werken hebben we voldoende projecten om een stapje in de groei-richting te zetten: ons eigen solution space kantoortje.

We hebben een geweldig huur contract onderhandeld: twee verdiepingen en een heus dakterras in een oud "shop-house" in het hartje centrum van Singapore tegen een bodem prijs voor vijf jaar. De tweede verdieping wordt gebruikt als een semi-woonruimte en in de toekomst misschien voor bedrijfsgroei.

De eigenaar heeft het gebouw recentelijk paars(!) geverfd. Felle kleuren op oude gebouwen is een beetje trendy hier. Wij vinden dat helemaal blij, want het is allemaal erg "funky" en "geeky".

We werken er thans gewoon met z'n drieen. Deze stap maakt het vooral makkelijker om in de toekomst mensen aan te nemen en verder te groeien (als we voldoende werk hebben om met enige zekerheid die mensen aan te houden).

Afgelopen vrijdag hielden we een feestje voor al onze klanten en onze partners in de business. Het was heel gezellig.

ijs domme domme

Ik moest weer in de buurt van het postkantoor zijn, en hoewel er alweer geen Rieten of Jannen in de buurt waren, stapte ik bij de ijssalon binnen. Overigens ditmaal zonder schroom, het was immers in het belang van het combinatie-onderzoek. Red Bull Ice (geel), een nieuwe. Vol cafeine, dus levert energie. Daarboven op Caramel. Ik stond 'm naast mijn fiets te proeven. Toen ik me voorover boog om de sleutel in het fietsslot te doen, vielen allebei de bollen in de goot. De lekkere caramel lag onderop, van de vieze Red Bull had ik nog te weinig energie gelikt om 'm weer op te scheppen. Er was geen Brenda of René in de buurt om mee te lachen, dus ben ik maar met een leeg hoorntje naar huis gefietst.

La vita e bella

Vanuit een zonnig Italië, vanaf de top van een berg, uitkijkend over een dal vol pitoreske dorpjes met op de achtergrond besneeuwde bergtoppen, groet ik u. Helaas in mijn congrescentrum geen ijsjeswinkel, dus geen mogelijkheid tot het uitproberen van verschillende smaakjes. Maar over 4 dagen voert de reis naar Pisa alwaar de te overbruggen tijd een paar uur zal zijn, dus tijd genoeg voor een aantal experimenten.

In tegenstelling tot P&P heb ik, naast het vliegveld van Pisa, ook mogen genieten van een anderhalf uur durende busreis naar mijn huidige locatie. Een reis die mij voerde langs de stadsmuur van Lucca, over een kronkelend weggetje door een smal dal, langs een zondagse markt in Barca tot de top van een berg, alwaar mijn congrescentrum zich bevindt. Het is de bedoeling dat er hier gewerkt wordt, maar de verleiding om de hele dag buiten "aantekeningen uit te werken" is groot! Gelukkig is het wetenschappelijke programma interessant genoeg om niet de hele dag toe te geven aan de lokkende roep van de zon en het om aandacht schreeuwende uitzicht, hoewel ik voor morgen alvast een "illegale" pauze voor mezelf heb ingelast.

Een van de belangrijkste opdrachten die mijn baas mij meegaf voordat ik naar Italië vertrok, was netwerken met belangrijke mensen. En hoe wordt er genetwerkt op een wetenschappelijke bijeenkomst in Italië? Inderdaad, met wijn en kaas. Dus, uw verslaggever groet u en gaat aan het werk!

Business Travel

De afgelopen weken ben ik meer op pad geweest dan thuis. Maar in tegenstelling tot anderen, oa Rich, Toon, Edouard, waarvan ik me hele verhalen (aparte bijlages zelfs!) herinner van business trips, kom ik niet verder dan luchthavens, de auto/taxi naar het hotel, en naar de office, en de hele weg weer terug.


Zo was ik de eerste week van April in Mallorca. Nog nooit geweest. Schijnt prachtig te zijn. Maar naast dat het er regende (terwijl het hier prachtig weer was...), heb ik 3 dagen hotel gezien. Vele werk sessies, elke minuut van de dag bezig gehouden. Het enige wat ik van Palma gezien heb is tijdens de wandeling naar een cafeetje, 'n paar 100m van het hotel.


Het Paasweekend brachten we met z'n vieren in Zuid-Limburg door. Dat was gelukkig wel genieten: prachtig weer, vrienden bezocht, Maastricht gezien, en lekker gefietst.


Thuis komen en inpakken voor Santa Cruz (US). De plaats waar de verloren en vooral verlopen (!!) hippie's wonen. Vanuit San Francisco over de heuvels rijden naar Santa Cruz. Niet alleen de weg is een echte belevenis (en gevaarlijk), het landschap is prachtig. Maar na 12 uur vliegen heb je daar niet echt interesse meer voor. En als je na 3 drukke dagen tijdens de terugreis je moet haasten voor je vlucht terug, is dat alles ook flits-flits-flits voorbij. Gelukkig logeer ik in Santa Cruz doorgaans in een hotel aan de kust. Heb geen water of zand gevoeld, maar wel gezien vanuit mijn hotelkamer. Geeft je toch enigszins het idee van 'weg' te zijn.


Ik mocht een dagje uitrusten en opnieuw inpakken en naar UK. Normaal is dat helemaal saai - Heathrow -> 1.5u in de auto richting Swindon waar ons kantoor staat, en hotel in en uit. Dit keer de kans gekregen om naar Lacock te gaan. Een middeleeuws dorp, waar een collega woont. We konden eigenlijk geen vergelijkbare dorpjes in Nederland verzinnen (iemand een idee?). In de pub op bijgaande foto hebben we iets gedronken. Veel films en tv-series worden hier (deels) opgenomen, oa de Harry Potter films.


En toen waren we gewoon weer thuis. Na zo'n periode uithuizig te zijn geweest en dan het kale nieuwbouw gebeuren van Nieuw-Vennep weer terug te zien ... OK, ik heb dan niet heeeel veel tijd gespendeerd buiten hotels en offices, maar ook terloops kom je heel wat meer tegen dan dit soort beelden:




Wel praktisch en modern, maar geen sfeer. Tijd om te verhuizen?

Verhuizen en voorstellen:

Hallo allemaal, hier is mijn eerste bijdrage aan ons digitale familie web. Ik heb een nieuws berichtje, ik ga morgen verhuizen naar de Molslaan 181 in Delft. Ik ga daar samenwonen met Esteban, en die kan ik bij deze mooi aan jullie voorstellen :)

Iedereen die in de buurt is van Delft, of die een woordje spaans wil oefenen is altijd van harte welkom!

EVEN OPVROLIJKEN

Het waren niet de allerleuktste berichten op onze site, die laatste twee. Eerlijk gezegd slaap ik nog slecht. Dus ga ik mezelf, en hopelijk Erik en de rest van de familie ook, een beetje opvrolijken!
Weten jullie nog dat we ooit eens een consumentenonderzoek in de familie hebben gedaan voor de hartjessnoepjes? Ik ben vergeten welke winkel de voorkeur had. Ik heb nu nog een lekkerbekverzoek.
De zomer is gekomen en de Italiaanse ijsjeswinkel zijn weer open. Ik was er vandaag, want de onze ligt naast het postkantoor waar ik in de zomer vaak toevallig moet zijn. Meestal speur ik eerst in het rond of ik misschien iemand ken: "Hee, hallo Mientje, of Kees, of Jet, of Henk (ik ken zo ontzettend veel Boxtelse mensen sinds ik met pensioen ben!) Ik wil nét een ijsje halen, wil je er ook een?" Vandaag was de omgeving zowel Mientje- als Keesloos, dus stond ik als enige volwassene in een kinderrijke rij. Twee bolletjes mag ik altijd van mezelf. Nu heb je de keus uit ongeveer twintig bakken, en meestal neem ik stracciatella en iets met nootjes, maar vandaag koos ik dapper voor after-eight en lambada. Geen idee wat er in dat laatste zit, maar het was wel lekker. Alleen de combinatie met de gifgroene after-eight vond ik ronduit vies. Daarom de vraag aan jullie: wat is jullie favoriete combinatie voor twee bolletjes Italiaans ijs? Ik beloof dat ik ze allemaal ga uitproberen. Kan ik Mientje, Kees etc. etc. laten zien dat ik een expert ben op dit gebied. Als ik weer toevallig naar het postkantoor moet.

hoofd stand

Indien iemand interesse heeft, fiets gerust eens langs bij deze week in Katelyn's blog (SO = "significant other")

Daarin onder meer:
* Meer details over mijn heroïsche activiteiten (ahum...)
* Het herstel van de hoofd wonden (die jeuken nu vooral)
* De trage follow-up van de politie
* En, hier en daar een referentie naar wat echt belangrijk is: Pol-Poth

Ik ben te lui om te copy-pasten, dus het is wel super lief dat ze zo gedetailleerd rapporteert voor iedereen...

En toen ging het leven weer vrolijk verder

Was een echte zonnige zondag gisteren, vogeltjes floten lustig, de bomen groenden waar je bij stond, en vanaf de tennisbaan klonken vrolijke geluiden. Misschien iets te warm, en daar kon je dus weer over mopperen, want mopperen is een sociale bezigheid en kan heel gezellig zijn. Zo stonden buurvrouw Vivian en ik gisteravond in het park te klagen over de rotzooi die er overal lag. Hondjes Guus en Zebbie hadden daar niet zoveel moeite mee. We namen afscheid, zij moest nog een rondje, ik ging naar huis. Net over de overweg stond rechts van de weg een auto geparkeerd. Een jonge man van zo'n 35 jaar, blond, een nogal rood gezicht, ook last van de warmte zeker. Ik ben behalve nieuwsgierig (waarom staat hij hier?) ook vriendelijk, dus ik keek naar hem om hem te groeten. Hij keek niet terug, dus liep ik naar huis. De was moest nog van de lijn, de bedden nog opgemaakt. Met dat laatste was ik bezig toen een trein luidruchtig en langdurig (en tweetonig, viel mij op) toeterde. Er klonk een lichte tik, ik keek toevallig uit het raam en zag wat grijs stof opwaaien. De trein reed in volle vaart door. Rotjong die een keitje op de rails gelegd hadden, mopperde ik. De buren kwamen naar buiten, ja, ze hadden ook iets gehoord. Ik ging er ook maar even heen. De geparkeerde auto stond er nog. Zou die man iets op de rails gelegd hebben? Ja, hij was inderdaad de schuldige. Alleen was het geen steentje, maar zijn eigen leven. Hij lag ongeveer 50 meter van de overweg. Hij lag verschrikkelijk stil. En even leek de hele wereld stil. De vogels zwegen, er klonken geen sportgeluiden, en zelf hadden we ook heel weinig te zeggen. De trein bleek toch gestopt te zijn, midden op de overweg bij de Ridder van Cuykstraat. Een van de buren belde 112: "Nee, een ambulance is echt niet nodig, hoor!"
Het duurde uren voordat alles opgeruimd was, in het donker werd meerdere malen met lampen gespeurd, de brandweer kwam de boel schoonmaken, de geparkeerde auto werd op een aanhanger geplaatst, er kon geen verkeer door de straat, en er reden ook geen treinen meer. Maar intussen ging het leven weer gewoon door: de buren zaten in de tuin te barbecuen, de vogels gingen weer zingen, en op het sportveld hadden ze zelfs een muziekje voor de gezelligheid. Er werd echter even niet gemopperd.