DIERENLEED

Gisteren at Zebbie een hondenkoekje dat op straat lag. Dat zat me niet lekker. Stel je voor dat het een giftig koekje was, daar neergelegd door een van de vele hondenhaters in Boxtel. En toen ze, eenmaal thuis, zich vreemd begon te gedragen (trillen, suffig, huilen van de pijn, hoesten) dacht ik meteen aan dat koekje. En belde de dierenarts waar ik meteen mocht komen (als opap weer eens ziek wordt midden in de nacht, dan bel ik voortaan de dierenarts, daar kan je tenminste meteen terecht!) Een stevig onderzoek wees uit dat er geen sprake was van vergiftiging. De dierenarts keek nog eens naar haar en zei: ze staat wel een beetje raar op haar poten en ze houdt haar rug wat bol. Het lijkt wel of ze zich heeft vertild! En toen wist ik het: ze had het halve park rondgesjouwd met een boomstam, zo zwaar, dat ik 'm niet kon tillen. Ze weigerde 'm neer te leggen totdat we weer bij de uitgang waren. En nu verrekte ze van de spierpijn! Ze is nu weer beter. Het kostte me 25 euro. Een duur stokje.

tltztm-canon gestart

Ik moet nog nadenken over een eenvoudige link aan de zijkant van deze website, maar voor ik daaraan puzzel, graag jullie mening eerst. Wat vinden jullie hiervan: een tltztm-canon? Dit, naar aanleiding van Toons verjaardag (nog gefeliciteerd, Toon!).

Mag ik jullie voorstellen ....

………aan Moby Dick, met de nadruk op DIK! Zijn roepnaam is Moby. Vandaag uit het asiel gehaald en omdat het een vondeling was, mochten we hem zelf een naam geven. We zijn terug van vakantie (Tobago! Palmenstranden, koraalriffen, vrolijke mensen en regenwoud) en nu kan er wel weer een poes bij. We hebben op het asiel gevraagd naar een poes die tegen verhuizen kan. En dat gaat prima met Moby. Hij voelt zich nu, na een paar uur, al thuis en vindt het gezellig wanneer we hem komen aaien. En dat doen we dus om de beurt de hele dag door.

MIJLPAAL

Ter gelegenheid van Toons 60e verjaardag, organiseerden Loes en Emma een weekend voor de jarige op Schouwen-Duiveland, jarenlang zijn favoriete vakantieplek. Ditmaal niet in huisje de Keienstamper in Burgh-Haamstede, noch op de camping in Renesse, maar in hotel de Bom in Haamstede. Voor een impressie van de feestelijkheden, zie de foto's.

ALLOCHTONEN

Scholieren worden tegenwoordig bij zowat alle vakken de hort opgestuurd om informatie in te winnen, en da's uiteraard prima. Ik kwam vroeger niet verder dan een door de aardrijkskunde leraar georganiseerde fietstocht naar een champignonkwekerij (overigens was dat de eerste keer dat ik een champignon zag, die vielen vroeger in dezelfde categorie als kaviaar)
Ineke en Peter van de Voorst op nummer 11 hebben een zoon Jeroen (mòet wel een slimmerik zijn) en hij moest gaan onderzoeken hoeveel allochtonen bij hem in de straat woonden. Hij ging daarvoor naar het gemeentehuis. Aangezien er maar een zevental huizen bij ons in de straat zijn en wij mekaar heel goed kennen, verwachtte hij niet het antwoord dat hij kreeg: "Bij jou in de straat woont één allochtoon. Een BRIT!"
Ik wens uiteraard van nu af aan geen enkel grapje meer over onze allochtone medemens. Ik ben er zelf een! Cheers!

Kerstvakantie domme-domme's

Tijdens een wandeling zegt Zeger: 'Kijk, een roodborstje.' Petra had het niet helemaal goed gehoord: ' Wat zeg je, een rookworstje?'

Tijdens diezelfde wandeling pest Zeger zijn mama door overdreven aanhankelijk te zijn. Petra: 'Je moet niet aan mij maar aan een vriendinnetje plukken.' Merel had het dit keer niet goed verstaan: 'Wat gaan we plukken?'

Gedurende vakanties worden er vele films gekeken. Zoals eentje met de 'Piekte van Zetra', inderdaad door Petra gezegd: een film met East Clintwood.
Ook eentje over de Samourai, waarin een generaal na verlies Hara-Kiri pleegt. Of zoals Zeger de volgende dag zei: Tira-Misu plegen. En het bleef moeilijk: Haka-Sushi plegen. En ook nog: Hara-Kiwi.

En nog een paar......

We rijden in de auto door het donker naar huis. Josje Teun en Puck zitten achterin en ik hoor ze kletsen. "Het is donker buiten, Puck, pikkedonker", zegt Josje tegen Puck. "Ja" zegt Puck "heel donker, "pikkedonker". Josje: "En als het nou morgen niet meer donker is wat is het dan?" Puck: "hmmm pikkelicht!!

We zitten aan tafel en eten chinees. Als Puck het bord leeg heeft dan mag ze nog even snoepen van de kroepoek. Enthousiast roept ze: "Ik heb mijn bord leeg en nu mag ik proepbroek!"

BIJ DE KERSTSTAL

Puck bouwt op het E.H. de kerststal op. A3n: "hoe heet het kindje?" Puck: "Jeesse". Rich: "en hoe heet de mama?" Daar moet ze over nadenken maar na de voorzet "Ma.....", roept ze enthousiast: "RIA!" Moeilijker is de naam van de papa. Weer een voorzet: "Joo...." Ja, dan weet ze het wel: "JOSé!!!"

Vrolijk Kerstfeest allemaal!

Asjemenou! Erik was er ook?

Een kleine impressie van de BroertjesZusjesDag in Maastricht

Uit in Maastricht

Ook dit jaar zijn weer alle ouwetjes van Termeer, inclusief opa, bijeen geweest. Dit keer bij Marleen en Edouard. We hebben heerlijk gewandeld en nog heerlijker gegeten en gedronken. Bovenstaande foto werd door Lonneke gemaakt met de camera van Rich. En ik had zin om hem op de blog te zetten, Margriet

Paradise lost

Het landgoed heeft zijn charme verloren. Thuiskomen is niet meer dat lekkere gevoel, thuiskomen is triest. Uit het raam kijken is niet meer genieten, maar is je voorstellen hoe het straks bedorven zal zijn. Straks wanneer de stank van auto’s de bloemengeur bederft, het geluid van auto’s de vogels overstemt.

Vorige week heeft de gemeenteraad van Oudenbosch besloten om een ander tracé te kiezen voor de rondweg. Een tracé aan de zijkant van onze tuin, langs de schuur. De Jan Teunisstraat wordt een ventweg langs die weg, en maakt recht voor ons huis een bocht het landschap in, naast de rondweg. Wanneer we op onze oprit staan, zullen we moeten schreeuwen om verstaanbaar te zijn. De foto heb ik vandaag gemaakt, vanaf 'de overkant' van de rondweg.

We gaan verhuizen. Met heel veel pijn. Het landgoed was niet alleen ons huis, het was onze bestemming. Het doel in ons leven. Natuurlijk willen we niet weg, maar we voelen ons weggejaagd. Het zal nog wel een paar jaar duren voordat de rondweg er ligt, maar alles wat we nu nog doen staat in het teken van weggaan. Waarom zouden we nog een zwemvijver aanleggen? Waarom nog een nieuwe border, kasten in mijn studeerkamer, een serre ….. We planten geen bomen meer en we kappen er geen meer.

Waar moeten we naar toe? Ik heb nog een paar jaar werk in Den Bosch en we zijn dus vrij om ons ergens op de wereld te vestigen. Maar we willen graag in Brabant blijven. We gooien straks wel een pijltje op de kaart.

Margriet

En op m'n neus - die ook niet mooi is - staat die pestbril

Een nieuwe baan vraagt natuurlijk altijd even wat omschakeling van de eigenaar. In dit geval kostte het de persoon in kwestie geen enkele moeite zich onmiddellijk thuis te voelen. De pipetten die ik begin november aan de wilgen hing, hangen daar nog steeds prima en de verse studenten die ik in de hoedanigheid van Life Sciences coördinator het vuur aan de schenen leg, heb ik nog geen moment horen klagen. Sterker nog, sinds ze ontdekt hebben dat ik nu ook de verantwoordelijke persoon ben voor de vragen op de toets, zijn de pepernoten en kerstkransjes niet van de lucht. Vooralsnog ben ik onomkoopbaar (uiteraard tot het moment dat ze echt met iets lekkers aankomen).

Waar ik wel even aan moest wennen, was het werken aan de computer. Nou zat ik in Nijmegen en Utrecht ook regelmatig te typen, maar dat deed ik op een laptop waar scherm en toetsenbord zich dichtbij elkaar bevinden en het geheel bij slechter zicht tot aan de buik en de neus tot op het scherm gedrukt kan worden. In Maastricht kreeg ik een gloednieuwe computer voorzien van tft-scherm met een nogal kort electriciteitssnoertje, danwel een te ver afgelegen stopcontact. Er was slechts één plek op het buro waar het scherm zo kon staan dat het voorzien werd van de broodnodige voeding en ik er zonder al teveel draaien op kon kijken. Aan het begin van de dag begon ik dan heel enthousiast met het beantwoorden van zakelijke emails en het invoeren van afspraken in mijn electronische agenda. Maar naarmate de dag vorderde en het werk interessanter maar ook ingewikkelder werd, begonnen mijn ogen het moeilijker te krijgen. Aan het eind van de dag sloeg de hoofdpijn genadeloos toe, voor mij een teken dat het de hoogste tijd was op huis en eten aan te gaan. Maar aangezien de hoofdpijn zich steeds vroeger op de dag begon aan te dienen, leek het me verstandig een structurelere oplossing te bedenken.

Op de site van de arbodienst zocht ik naar de perfecte instelling voor mijn stoel, de voorgeschreven afstand van mijn toetsenbord en scherm, de juiste zithouding. Een volle dag was ik bezig alles in te stellen zoals het hoorde, maar de hoofdpijn bleef. De spanning van de nieuwe baan ervaarde ik niet als stress, ik kon me dan ook niet voorstellen dat dát de oorzaak van alle ellende was.

Gelukkig had Ritchie, de vaste brillenboer van Edouard en Matthijs, uitverkoop en gratis oogmetingen, dus besloot ik daar mijn geluk eens te beproeven. Met mijn kin op een bakje waar velen kinnen voor mij hadden gelegen, met mijn voorhoofd tegen een houdertje waar vele hoofden voor mij hadden gezweet en met mijn ogen voor een piepklein gaatje waar een ellendig fel lichtje doorheen scheen, probeerde ik, zoals de brillenman mij opgedragen had, niet te knipperen. Vervolgens werd ik meegevoerd naar een ruimte vol futuristische oogmeetapparatuur, waar ik lettertjes moest lezen. Eerst met mijn ene oog en daarna hetzelfde rijtje met mijn andere oog. Dat tweede oog ging steeds veel beter, omdat ik het rijtje uit mijn hoofd kende. Vervolgens moest ik uit twee beelden steeds het beste beeld kiezen. "Wat zie je beter, 1 of 2?" Na twintig keer zag ik het echt niet meer. Bovendien brandde nog steeds dat lampje van de eerste meting op mijn netvlies.

Eindelijk werden alle martelwerktuigen opzij geschoven en keek ik afwachtend in het bebrilde gezicht van meneer Ritchie die er wat moedeloos uitzag. Hij kon niks vinden, alles was in orde. Wanneer had ik ook alweer last van hoofdpijn? Tijdens het werk aan de computer? Ineens begonnen zijn ogen te stralen. "Kom eens mee!" Ik werd achter een computer gezet, kreeg een esthetisch onverantwoord geval op mijn neus gezet. De poten werden aangeschoven, waardoor mijn oren naar voren werden geduwd en ik als een menselijke Dumbo schaapachtig naar het scherm zat te staren. Er werden twee glazen in het apparaat geschoven en ineens ging er een wereld voor me open. Het scherm werd scherp, mijn ogen kwamen tot rust. Grijnzend stond meneer Bril naast me te knikken. "Dat is 'm, he?!" Er hoefde alleen nog maar een montuur uit gezocht te worden.

De eerste werkdag met bril was een ramp. Mijn ogen deden alles behalve door de bril kijken. Ernaast, eroverheen, ertussendoor, onderlangs, ik wist niet dat mijn ogen dat allemaal konden. Pas toen ze ontdekten dat de letters door het glas heen een stuk groter zijn en dus makkelijker te lezen, wilden ze het wel proberen.

Nu ben ik volledig hoofdpijnvrij, zie er een stuk intelligenter uit en bovendien een stuk strenger. Die studenten worden nog wel eens bang voor mij!

Broodje aap?

Zouden Loesje en Esteban 'm ook gezien hebben?

Chimpansee legt vliegveld Colombia plat
Uitgegeven: 3 december 2007 17:55
PEREIRA - Een uit de dierentuin ontsnapte chimpansee heeft een luchthaven in Colombia op stelten gezet. De 8-jarige aap was ontvlucht uit het dierenpark Matecaña, dat naast de luchthaven in de stad Pereira ligt. De chimpansee rende door enkele kantoren en zalen heen. De passagiers reageerden verbaasd en namen zonder angst foto's van de gevluchte aap. Toen de chimpansee de landingsbaan op liep om te kijken hoe een vliegtuig opsteeg, besloten de autoriteiten de luchthaventerminal te sluiten. Toen een van de dierenartsen van Matecaña de chimp kwam ophalen, rende de aap naar hem toe om hem te omhelzen.

Goed of Slegt

Gisteren gehoord op mijn EngelseConversatieDamesClubje (geërfd van Mama/Nannan): Er was tot voor kort een winkel in Boxtel die allerlei dump-artikelen verkocht, o.a. boeken. Corrie Dirkx tegen de verkoopster: "Zo! Het lijkt wel De Slegte!" Verkoopster, verschrikt: "O nee! We verkopen alleen maar goede spullen!"

Zeger clubkampioen!!

Elk jaar worden de clubkampioenschappen per leeftijdscategorie gezwommen bij Zeger's zwemclub Watervrienden Lisse. Er zijn 5 onderdelen, elk 100m: schoolslag, vlinderslag, rugcrawl, vrije slag (borstcrawl) en wisselslag. Zeger kwam wel al elk jaar thuis met medailles voor de individuele onderdelen, maar dit jaar nam hij naast 2 gouden en 3 zilveren medailles ook de felbegeerde Clubkampioen beker (Jongens D) mee naar huis. Zeger was natuurlijk trost, maar eigenlijk ook een beetje nukkig omdat hij goud had gemist op de wisselslag op slechts vier tiende seconde. Gelukkig dat wij, en vooral Merel, wellicht nog trotser zijn dan hijzelf :-). Helaas geen foto van de prijsuitreiking, wel een stoere foto van de kampioen in wording.

Speedy & Spikkels

Na heeeeeeeeeeeeeel lang vragen, zeuren, lief zijn, vervelend zijn, etc door Merel en veel getwijfel en diverse grapjes van onze kant, is onze familie dan toch uitgebreid met maar liefst twee konijntjes. We vonden het al heel wat dat we ja zeiden tegen één konijn, maar toen bleek dat de eigenaar liever de twee broertjes samen wilde weggeven. En zo kwamen Speedy & Spikkels in ons leven. Toegegeven, ze zijn schattig, wollig en lief. Kijk zelf maar:

Speedy heeft een zwart neusje, Spikkels is een beetje verlegen.

Fotoraadsel uit Laos

Vind de kalkoen:

In memoriam

Elmer de poes is dood

Elmer was een rode poes die tien jaar geleden in Waalwijk bij ons kwam omdat zijn baasjes een baby kregen. Ik herinner me dat Roelof-jan wat verontwaardigd was dat mensen daarvoor hun poes wegdeden. Elmer was een heel dikke kater, die in Tilburg gewend was alle poesjes uit de buurt te terroriseren en verder had hij een voorkeur voor het liggen op auto’s. Hij was binnen twee dagen gewend bij ons, ondanks het dieet dat hem door RJ meteen na aankomst werd toegevoegd. Daar werd hij alleen maar mean and lean van. Ook toen we verhuisden naar ’s Gravendeel, van ’s Gravendeel naar Oudenbosch en van het ene huis naar het andere op het landgoed, was Elmer degene die het eerste gewend was. Hij wist meteen welke plekjes het warmst en zonnigst waren en naarmate hij ouder werd joeg hij minder op andere poezen en deed gewoon alsof hij ze niet zag. Elmer werd in totaal 18 jaar oud, het laatste jaar met vele ongemakken. Hij ging eens per maand naar de dierenarts omdat hij weer eens verstopt was. Die loste de verstopping op (Merel ging een keer mee en zij wil nu geen dierenarts meer worden, is het toch ergens goed voor geweest). Elke keer vroeg RJ of dit wel zo door moest gaan, maar de dierenarts vond dat het best kon (zolang RJ betaalde ….). De laatste maanden was hij zo zwak dat wij hem op moesten tillen om hem op een tuinstoel te leggen, die was al te hoog voor hem. Tot er van de week een vervangende dierenarts was die kordaat besloot: zo kan het niet langer. Elmer heeft een laatste rustplaats op het warmste plekje van de tuin.
In januari gaan we twee weken op vakantie. Als we daarvan terugkomen nemen we een nieuwe poes. Ja natuurlijk eentje uit het asiel (of twee?). Of heeft iemand een leuke poes over?