Een boef en twee vrienden

Langzaam maar zeker burger ik in Maastricht in. Zo af en toe kom ik al bekenden tegen in de stad. En hoewel ik het heel gezellig vind om met Marleen of Edouard door de stad te fietsen en groei van trots als ik door een mij bekend en hun onbekend persoon gegroet word, leek het me niet onverstandig ook eens wat alleen te ondernemen om zo aan de buitenwereld te laten zien dat ik ook heel zelfstandig kan zijn.
Zo sprak ik op een donderdagavond na het werk met wat collega's af in de kroeg. Gezellig even wat drinken en dan om acht uur naar de repetitie van Edouards koor dat ik sinds kort ook het mijne mag noemen. Omdat Edouard de reputatie heeft steevast 5 minuten te laat te komen, zodat hij geen stoelen hoeft klaar te zetten, nam ik me voor de koorleden te laten zien dat dat trucje niet van mij afkomstig was. Ik moest en zou op tijd in de kapel zijn.
Zingen op een lege maag stond me niet aan. Bovendien heeft Brahms bij de stukken die we nu zingen geen slagwerk bedacht en al helemaal geen buikroffel. Dus ik sloot me aan bij twee collega's die de kroeg voortijdig verlieten om nog even wat te eten. Onderweg naar het eettentje tankten we wat geld en met de nieuwverworven rijkdom veilig weggestopt in de tas liepen we een kleine kilometer verder om bij een Surinaamse snackbar van vegetarische lekkernijen te genieten.
Om 10 over half 8 verontschuldigde ik me bij mijn collega's. Ik schoof mijn laatste restjes rijst op hun borden en haastte me naar buiten, naar mijn fiets. De repetitieruimte was hooguit 5 minuten fietsen, maar als je een goede indruk wil maken, moet je het goed doen. Ik hing mijn tas schuin over mijn schouder, precies zoals ik van Marleen had geleerd: "Op die manier kan een langsrennende boef nooit de tas van je schouder trekken, omdat 'ie dan je hoofd mee zal moeten nemen en jij verliest je hoofd niet zo snel." Mij kon niets gebeuren. Bijna niets.
Vanuit een donker hoekje kwam er ineens een man voor me staan. Groot, breed. "Geef me je geld!"
Ik maakte me groter en breder dan hij en dacht: "Mooi niet! Is mijn geld, blijf jij af!"
Hij begon aan mijn tas te trekken. Ik schatte de afstand van mijn knie naar zijn kruis en keek over zijn schouder. Op drie meter afstand stond een politieauto met daarin twee agenten. Ik wuifde, ze liepen rustig op ons af en tikten mijn overvaller op zijn schouder. Zonder tegenstand liet hij zich naar de politieauto leiden. Een van de agenten noteerde mijn verklaring en vroeg waar ik heen moest. Ik legde uit dat ik slechts 5 minuten van mijn doel verwijderd was en dat ik wel alleen durfde. Ik pakte mijn fiets, de agent riep nog dat ik mijn licht aan moest doen.
Ik kwam te laat op de repetitie, maar ik kan nu wel zeggen dat de politie mijn beste vriend is. Gelukkig dat ik ze nog niet kende toen ik naar ze zwaaide. Ze zouden misschien teruggezwaaid hebben…

krokodillenpoep

Puck's amandelen moeten worden geknipt. de datum van dit grote gebeuren is vrijdag 14 maart. Een beetje voorbereiding is wel nodig dachten we. Mooi boekje van Nijntje in het ziekenhuis gekocht. Daar staat het wel redelijk in uitgelegd maar in slaap met een prikje lijkt bij een kind van 3 niet zo'n succes dus doen we maar een kapje met de ballon. Stinkt alleen wel een beetje. Puck's versie van het verhaal:
Ik krijg een kapje en dan moet ik krokodillenpoep wegblazen en dan val ik in slaap. En als ik dan wakker wordt dan doet mijn keel pijn en krijg ik lmonade en ijsjes.
Makkelijk zat zou je denken.
Ik ben benieuwd of het vrijdag zo makkelijk gaat. Ik hou jullie op de hoogte.

PS. extra tips voorde voorbereiding zijn vanharte welkom!

Dr. Loes, cum laude!

DAKKAPEL

Ik droomde dat ik met een vriendin langs een enorm klooster liep. Bovenop het dak stond een kleine kerk, de deuren wagenwijd open. De vriendin vertelde mij dat dat een DAKKAPEL was. Ik heb me in wakkere toestand nooit afgevraagd waarom een dakkapel, zó'n extra raam op iemands zolder, zo heette! Enige tijd geleden gebeurde dat ook met het woord NOORDERZON: dat bleek een trein te zijn! En daar vertrok ik dus mee. Ik vind het best bijzonder dat mijn onderbewustzijn een tweede betekenis aan een woord kan geven, zonder dat ik erom gevraagd heb!

Ski/snowboard vakantie

Ca. 15 jaar geleden ben ik voor het laatst met ons pap en ons Erik gaan skien. Lekker bezig zijn, in de buiten lucht, maar voor met name ons pap en toch ook in zekere mate ons Erik was het skien ook iets van je bewijzen. Liefst de moeilijkste pistes nemen en zo hard mogelijk. Met als gevolg dat ik toch af en toe met enige schrik de berg af kwam. Hoe dan ook - ik heb al die jaren geen behoefte meer gehad om op ski vakantie te gaan.

Tot Zeger er vorig jaar over begon. Al zijn vrienden hadden het over skien en snowboarden, en hij wilde ‘t ook wel eens proberen. Merel prompt ook. Pauwel wilde niet skien maar had wel zin in een vakantie in de sneeuw en zo ging ik in de kerstvakantie nog even een appartementje boeken voor de krokus. Blijkbaar rijkelijk laat, want overal was men al bezig met zomervakantie. Er was ook niet bijzonder veel keus meer, maar dat maakte niet uit. Als we maar ergens konden slapen!

Het werd Frankrijk omdat daar de appartementen meestal naast de pistes liggen. Dat was een van mijn slechte herinneringen: op die ski-schoenen van en naar de lift sjokken, dat was afzien!!

Ongeveer een week of 3 voor de krokus bedacht ik me dat we nog wel het een en het ander moesten regelen. We checkten bij Pauwel's zus, Machteld, wat we allemaal nodig hadden. Warme kleding was een belangrijk advies. Vervolgens liepen we 2 weekends lang allerlei winkels af voor kleding, brillen, handschoenen en veel 'warme' accessoires zoals colltruien, mutsen, 'buff'-s (soort sjaal), en niet te vergeten thermisch ondergoed.

Bepakt en bezakt met nog meer truien en warme broeken gingen we op weg. Op weg naar de kou...

Maar ... zo zaten we op een terrasje:

Ja, we hadden sneeuw. Maar koud? Nee dus. De eerste dag was het 15 graden, we zweetten het uit in ons thermisch ondergoed! Pauwel ging intussen in een t-shirtje hard lopen, het was echt warm...

Het skien ging vanzelf - het is als fietsen, blijkbaar verleer je het niet. Wel een weekje les genomen, om de techniek nog wat te verbeteren. Merel en Zeger hebben een week ge-snowboard en konden aan het eind van de week al behoorlijk snel naar beneden. Ik was een trotse moeder, die blij was dat ze al wat meer ervaring had want ik had met m'n ski's soms moeite om die twee bij te houden! Verder was het vooral ook een relaxte vakantie - geen haast, geen (te) moeilijke pistes, lekker samen buiten zijn. Ik heb het jaren niet gemist, maar volgend jaar gaan we weer hoor!

Ze doet het weer!

Bij ons in de straat woont Willem de Vries en hij is vier jaar jong. Er zijn zoveel mensen in zijn wereldje dat hij ze niet altijd goed uit elkaar kan houden. Toen zijn verre tante Nel overleed kon hij dat haast niet geloven, want hij had haar pas nog gezien. Hij zat achterop de fiets bij zijn mama Verel, die stopte om met A3n een praatje te maken. Toen ze weer doorreden zei Willem tegen zijn moeder: "Zie je wel mama, Tante Nel doet het weer!"

De piraat is nooit meer jarig

Het was prachtig weer op mijn 60e verjaardag, maandag 25 februari 2008. Ik trakteerde mezelf op mijn lievelingswerk: bloemetjes zaaien. Moby, onze nieuwe poes, die sinds een week overdag de hele dag buiten mag, zat in de zon op het terras voor de kas mooi te wezen en Roelof snipperde de geheime hut van Zeger en Merel tot de helft terug. Ja Z&M, we wisten wel waar die lag en die houtstapel was echt te hoog aan het worden.
Op het einde van zo’n prachtige dag doen we gewoon wat we altijd doen op het einde van elke dag: een rondje door de tuin lopen. Moby weet dat al en hij doet enthousiast mee, hij legt het traject gewoon drie maal af en is telkens weer verbaasd als hij ons tegenkomt. Tot we bij het ecodrome kwamen. Het ecodrome is een grote stapel met boomstronken (in het muizenbos, tegenover de Menz-hut). Het ecodrome is voortgekomen uit noodzaak (wat moesten we anders met alle boomstronken die RJ met de trekker uit de grond trok voor de bouw van ons huis. Maar het goede smoesje was dat het ecodrome van onderen vol gangen zat, bestemd voor bewoning door egeltjes. Egeltjes hebben we niet, die verdrinken in de vijver. Maar het ecodrome werd al jaren bewoond door de PIRAAT.

De piraat is een zwart-witte, half wilde poes. Een oog is omgeven door witte vacht, een oog door zwarte vacht, zodat het net is alsof hij een lapje voor zijn oog heeft. Hij ziet er woest en dreigend uit, zelfs als hij in de groentetuin in het zonnetje zit. Bij het Ecodrome hoorden we een doordringend gejank van een poes en daar zat de piraat, op het eerste gezicht vast tussen de takken, bij nader voorzichtig onderzoek (die kat is echt gevaarlijk) begon RJ te vloeken en hield daar de eerste vijf minuten niet meer mee op. De piraat was in een klem getrapt met een poot en zat niet alleen vast maar leed ook heel erg. We wisten meteen wie de klem gezet had: de bomenboer die het land naast ons gepacht heeft was al eerder op klemmen zetten betrapt. Maar we waren woest dat hij dat IN onze tuin had gedaan en dubbel woest dat we nu zaten met een kat in doosnood die we niet konden aanpakken.

Naar binnen dan maar en de dierenarts bellen, die kennen we heel goed, Elmer was zijn beste klant.. Maakt u hem maar los, kom maar hierheen, was het antwoord. Maar we konden dat beest echt niet aan zonder zelf behoorlijk gewond te raken. De dieren-ambulance maar. Toevallig waren dat dezelfde mensen als het asiel waar we Moby hadden gehaald. Gelukkig antwoordde de man dat hij er meteen aankwam.
Wij haalden Moby binnen – die hoogt geïnteresseerd bij de kat was blijven hangen – maar we waren bang dat er nog meer klemmen op het landgoed zouden liggen. RJ ging naar de buurman om hem te zeggen wat zijn pachter geflikt had en om via hem te eisen dat onmiddellijk alle klemmen van ons landgoed moesten worden verwijderd want anders zou de hel losbreken. Verder zochten we de dikste handschoenen op en wachtten op de ambulance.

Henk, van de dierenambulance, luisterde eerst naar ons wat emotionele verhaal en pakte zijn ‘vangstok’. We durfden met hem weer naar de plaats des onheils en de vangstok bleek een wonderding. Henk gooide het uiteinde dat een soort lasso was om de kop van de kat, trok de lasso aan, maar kon met de stok de kop van de kat in een bepaalde richting houden, zodat RJ de kat-met-klem kon losmaken uit de takken. De kat werd in een snelle draai uit de takkenhoop gehesen en met de vangstok op het pad gelegd. Toen moest RJ de klem van de poot van de kat halen. Dat lukte met veel moeite, de klem had de poot al bijna doormidden gedrukt. Gek genoeg was er helemaal geen bloed. We keken samen naar de toestand van de poot, en Henk zei meteen dat die geamputeerd zou moeten worden. De kat werd in een speciale kattendoos gehesen en de vangstok ging pas los toen de poes veilig was opgeborgen. Karwei geklaard in vijf minuten en zonder dat iemand een krasje of een beet had.
We drukten Henk op het hart dat wij alle kosten die hij maakte op ons kon verhalen. Wij zouden het dan wel weer bij de dader die de klem had gezet, halen. Henk vertelde dat hij met de poes naar de dierenarts zou gaan, maar dat hij verwachtte dat die de poes een spuitje zou geven. Dat bleek later inderdaad het geval. Een gewone huispoes kan wel met drie poten door het leven, maar een halfwilde poes, die het van zijn vaardigheid om muizen en jonge konijnen te vangen moet hebben, die krepeert met drie poten.

Ik vond het wel erg. Niet alleen omdat deze poes zo miserabel aan zijn einde kwam, maar omdat we ons ook best een beetje aan hem waren gaan hechten. We kenden de piraat al vanaf de eerste dagen dat we daar woonden. Toen we juist in het nieuwe huis woonden, zo’n drie jaar geleden dus, liep er in het donker een klein poesje jankend om ons huis. We zagen meteen dat dat een jonkie van de piraat was, zo jong en dan al een lapje voor zijn oog. We zagen het kleintje nooit meer. Wel vonden we vorig jaar bij de serie van gedode buizerds, die vergiftigd waren met duiven vol strychnine, ook de gedode piraat. Die had een hapje duif gehad en liet ter plekke het leven. We hebben toen een beetje om hem gerouwd, maar zagen een paar weken later tot onze verrassing de piraat gewoon weer in onze tuin. Toen beseften we pas dat er twee piraten waren geweest, waarschijnlijk de moeder en het jong.

Het verhaal van de klem heeft nog een naar einde ook. Op aanraden van Henk van de dierenambulance deden we vanmorgen aangifte bij de politie van Oudenbosch. Eerst bij de receptionist, toen bij de mevrouw van dienst en tenslotte bij haar baas, deden we ons verhaal. Ze vonden het duidelijk geen aangifte waard, het was toch niet onze poes! Terwijl we zelf met onze handen in die klem hadden kunnen zitten, of, je moet er niet aan denken, een kind op bezoek die in zo’n klem trapt. Maar de politie ‘had geen artikel waar dit onder viel’. Ik suggereerde ‘huisvredebreuk’ en Roelof ‘dreiging met geweld’. Maar we konden met onze plastic tas met daarin de gruwelijke klem naar huis. Daar hoorden we van de buurman dat de pachter bij hoog en bij laag beweerde dat hij maar één klem had gezet, niet in onze tuin maar op het gepachte land en dat die klem nu zoek was. Misschien was dat ook zo en is de poes daar in de klem getrapt en vandaar naar zijn hol is gegaan in het ecodrome. Daar moet hij zich vastgewerkt hebben in de takken. Maar zo’n klem is sowieso verboden en het had ook Moby kunnen zijn die erin liep.

Ja, het was een gedenkwaardige verjaardag, en niet omdat ik zestig werd. Maar vanmiddag scheen de zon weer, dus ik zaaide nog wat spruitjes en rode kool. Wel wat vroeg, maar ik werd er wel weer een beetje vrolijk van. We zullen hem missen, de arme piraat.

Nieuwe ovenwanten

Jaren geleden ging Toon op zoek naar een paar gymschoenen om bij het fitnessen op zolder te kunnen dragen. Een hele zaterdag ging er aan verloren, menige schoenenwinkel werd bezocht en uiteindelijk kocht-ie een paar knalrode bij de Bristol, voor 2 gulden per paar, 1 gulden per schoen. Als jullie dit bekend voorkomt: ik heb er eerder in TLTZTM over geschreven. Hij droeg de rode schoenen niet alleen op zolder, tot afgrijzen van Loesje trok hij ze ook aan als hij met haar ging wielrennen. Dit alles is lang geleden, want het wielrennen bezorgde hem een halve hernia, en op zolder sport hij eigenlijk net zo lief op zijn sokken en ja, dat is inderdaad een aanduiding voor de ijver waarmee deze jongen aan zijn conditie werkt.

Afgelopen weekend vond het tegenovergestelde plaats. Vanwege zijn 60e verjaardag in januari gaven we op zondag 24 februari een dinertje voor zijn naaste familie, moeder, broers en zus plus aanhang, 13 personen in totaal, dus gingen er op zaterdag twee grote stoofpotten voor een paar uur de oven in, ze pasten precies naast elkaar. Maar toen ze er halverwege de kooktijd uit moesten om te worden doorgeroerd, hadden we een groot probleem. De glazen potten waren te zwaar, te heet én te glad voor onze toevallig onlangs vernieuwde ovenwanten (gekocht bij Zeeman) om er grip op te krijgen. We vreesden die potten de oven niet meer uit te krijgen zonder ongelukken!



Dus toog Toon naar de stad, op zoek naar stroeve ovenwanten. Binnen een kwartier was-ie terug in het bezit van twee loodzware knalgroene siliconenwanten uit de speciaalzaak. De prijs? 22,50 euro per stuk! Fluitend tilden we de hete glazen potten in en uit de oven. Dat gaan we vaker doen, willen we die wanten er nog ooit uit krijgen. Dus wie zin heeft in stoofpot uit de oven? Van harte welkom!

DIERENLEED

Gisteren at Zebbie een hondenkoekje dat op straat lag. Dat zat me niet lekker. Stel je voor dat het een giftig koekje was, daar neergelegd door een van de vele hondenhaters in Boxtel. En toen ze, eenmaal thuis, zich vreemd begon te gedragen (trillen, suffig, huilen van de pijn, hoesten) dacht ik meteen aan dat koekje. En belde de dierenarts waar ik meteen mocht komen (als opap weer eens ziek wordt midden in de nacht, dan bel ik voortaan de dierenarts, daar kan je tenminste meteen terecht!) Een stevig onderzoek wees uit dat er geen sprake was van vergiftiging. De dierenarts keek nog eens naar haar en zei: ze staat wel een beetje raar op haar poten en ze houdt haar rug wat bol. Het lijkt wel of ze zich heeft vertild! En toen wist ik het: ze had het halve park rondgesjouwd met een boomstam, zo zwaar, dat ik 'm niet kon tillen. Ze weigerde 'm neer te leggen totdat we weer bij de uitgang waren. En nu verrekte ze van de spierpijn! Ze is nu weer beter. Het kostte me 25 euro. Een duur stokje.

tltztm-canon gestart

Ik moet nog nadenken over een eenvoudige link aan de zijkant van deze website, maar voor ik daaraan puzzel, graag jullie mening eerst. Wat vinden jullie hiervan: een tltztm-canon? Dit, naar aanleiding van Toons verjaardag (nog gefeliciteerd, Toon!).

Mag ik jullie voorstellen ....

………aan Moby Dick, met de nadruk op DIK! Zijn roepnaam is Moby. Vandaag uit het asiel gehaald en omdat het een vondeling was, mochten we hem zelf een naam geven. We zijn terug van vakantie (Tobago! Palmenstranden, koraalriffen, vrolijke mensen en regenwoud) en nu kan er wel weer een poes bij. We hebben op het asiel gevraagd naar een poes die tegen verhuizen kan. En dat gaat prima met Moby. Hij voelt zich nu, na een paar uur, al thuis en vindt het gezellig wanneer we hem komen aaien. En dat doen we dus om de beurt de hele dag door.

MIJLPAAL

Ter gelegenheid van Toons 60e verjaardag, organiseerden Loes en Emma een weekend voor de jarige op Schouwen-Duiveland, jarenlang zijn favoriete vakantieplek. Ditmaal niet in huisje de Keienstamper in Burgh-Haamstede, noch op de camping in Renesse, maar in hotel de Bom in Haamstede. Voor een impressie van de feestelijkheden, zie de foto's.

ALLOCHTONEN

Scholieren worden tegenwoordig bij zowat alle vakken de hort opgestuurd om informatie in te winnen, en da's uiteraard prima. Ik kwam vroeger niet verder dan een door de aardrijkskunde leraar georganiseerde fietstocht naar een champignonkwekerij (overigens was dat de eerste keer dat ik een champignon zag, die vielen vroeger in dezelfde categorie als kaviaar)
Ineke en Peter van de Voorst op nummer 11 hebben een zoon Jeroen (mòet wel een slimmerik zijn) en hij moest gaan onderzoeken hoeveel allochtonen bij hem in de straat woonden. Hij ging daarvoor naar het gemeentehuis. Aangezien er maar een zevental huizen bij ons in de straat zijn en wij mekaar heel goed kennen, verwachtte hij niet het antwoord dat hij kreeg: "Bij jou in de straat woont één allochtoon. Een BRIT!"
Ik wens uiteraard van nu af aan geen enkel grapje meer over onze allochtone medemens. Ik ben er zelf een! Cheers!

Kerstvakantie domme-domme's

Tijdens een wandeling zegt Zeger: 'Kijk, een roodborstje.' Petra had het niet helemaal goed gehoord: ' Wat zeg je, een rookworstje?'

Tijdens diezelfde wandeling pest Zeger zijn mama door overdreven aanhankelijk te zijn. Petra: 'Je moet niet aan mij maar aan een vriendinnetje plukken.' Merel had het dit keer niet goed verstaan: 'Wat gaan we plukken?'

Gedurende vakanties worden er vele films gekeken. Zoals eentje met de 'Piekte van Zetra', inderdaad door Petra gezegd: een film met East Clintwood.
Ook eentje over de Samourai, waarin een generaal na verlies Hara-Kiri pleegt. Of zoals Zeger de volgende dag zei: Tira-Misu plegen. En het bleef moeilijk: Haka-Sushi plegen. En ook nog: Hara-Kiwi.

En nog een paar......

We rijden in de auto door het donker naar huis. Josje Teun en Puck zitten achterin en ik hoor ze kletsen. "Het is donker buiten, Puck, pikkedonker", zegt Josje tegen Puck. "Ja" zegt Puck "heel donker, "pikkedonker". Josje: "En als het nou morgen niet meer donker is wat is het dan?" Puck: "hmmm pikkelicht!!

We zitten aan tafel en eten chinees. Als Puck het bord leeg heeft dan mag ze nog even snoepen van de kroepoek. Enthousiast roept ze: "Ik heb mijn bord leeg en nu mag ik proepbroek!"

BIJ DE KERSTSTAL

Puck bouwt op het E.H. de kerststal op. A3n: "hoe heet het kindje?" Puck: "Jeesse". Rich: "en hoe heet de mama?" Daar moet ze over nadenken maar na de voorzet "Ma.....", roept ze enthousiast: "RIA!" Moeilijker is de naam van de papa. Weer een voorzet: "Joo...." Ja, dan weet ze het wel: "JOSé!!!"

Vrolijk Kerstfeest allemaal!

Asjemenou! Erik was er ook?

Een kleine impressie van de BroertjesZusjesDag in Maastricht

Uit in Maastricht

Ook dit jaar zijn weer alle ouwetjes van Termeer, inclusief opa, bijeen geweest. Dit keer bij Marleen en Edouard. We hebben heerlijk gewandeld en nog heerlijker gegeten en gedronken. Bovenstaande foto werd door Lonneke gemaakt met de camera van Rich. En ik had zin om hem op de blog te zetten, Margriet