Domme domme uit Nieuw-Vennep

Ik doe een spelletje Braintraining op de Nintendo DS. Aan de hand van enkele oefeningen wordt je brain-leeftijd bepaald, en natuurlijk: hoe lager, hoe beter. Bij een eerste keer proberen ben ik 49 jaar, maar na een kwartiertje oefenen is dit al gedaald naar 34. Trots zeg ik: Ik heb de brains van een 34 jarige!
Pauwel: mmm - ik heb liever een vrouw met het lichaam van een 34 jarige.

Zeer Znel Zwemmende Zeger

Opnieuw heeft Zeger uitstekend gezwommen bij de NCS Bondskampioenschappen. In zijn leeftijdscategorie '94-'95 heeft hij 2 gouden (100m en 200m schoolslag (foto)) en een zilveren medaille (200m wisselslag) veroverd. Verder ook nog twee keer een eervolle 5de plaats (100 wissel en 100 vlinder). Wij waren uiteraard trotse getuigen!

Stukje verslag gekopieerd van de site van zijn zwemclub (Watervrienden Lisse):

Zeger van Nieuwenhove liet in programmanummer 33 zijn enige rivaal Roel Rademaker even zien hoe je een 200m schoolslag moet zwemmen door met 4 seconde voorsprong te winnen.

Zeger van Nieuwenhove gaat (...) het gevecht aan met Ryan Donker, Sven Blom en twee zwemmers van Almere op de 200 meter wisselslag. Zeger ligt met de vlinderslag voor, maar wordt op de rugcrawl bij gehaald door een zwemmer van Almere, dan komt de schoolslag en zwemt Zeger weer weg van de rest van het veld, tot slot de borstcrawl waarin Zeger toch nog alles moet geven om uiteindelijk als tweede te eindigen achter Roel Rademaker van Almere.

Lang leve de elektronische tijdwaarneming moet ook Zeger van Nieuwenhove hebben gedacht op de 100 meter schoolslag, waarin hij met 5 tiende van een seconde verschil op de nummer 2 het goud om zijn nek kreeg gehangen.

Domme domme

Edouard ziet een foto van Annemarijn.
E.: "Ze wordt toch geen non, he?!"
Jeroen: "Nee, psycholoog!"

Naschrift: Ik was altijd in de veronderstelling dat bij psychologen de patienten op de bank liggen. Niet dat de psycholoog zelf ligt te pitten!

Alea jacta est

De kogel is door de kerk: na Singapore gaat de familie een tweede buitenlands filiaal openen. Dankzij een Rubicon-beurs van NWO zal Loesje vanaf augustus 2009 twee jaar lang werkzaam zijn in het Children's Hospital Oakland Research Institute aan de Martin Luther King way in Oakland, San Francisco! Wie wat meer wil weten over haar nieuwe baas en het lopende onderzoek daar, zie:
http://www.chori.org/Principal_Investigators/Theil_Elizabeth_C/theil_overview.html

Domme Domme

Puck is de laatste tijd goed op stoom en produceert de ene na de andere.

Puck probeert de rits van haar jas zelf dicht te maken maar Job staat een beetje tegen haar rug te duwen en dan zegt ze: "Niet doen Job! Zo kan ik me niet consterneren!"

Ze doet een hardloop wedstrijd tegen zichzelf. Voor de start roept ze: "Start voor de klaar...af!"

Voor het slapen gaan lezen we nog een boekje. Het gaat over een jongetje dat heel erg naar de wc moet maar met zijn papa en mama naar een badkamerwinkel moet. Daar doet hij zijn grote boodschap in een van de wc's die in de winkel staan. Puck zegt dan heel verontwaardigd: "Ik doe dat niet hoor! Ik doe dat op het toilet!"

Annemarijn

Wat een schatjes, hè!

(Klik op de foto om hem groter te bekijken.)

Annemarijn is nu bijna vier weken.

Lubbah, aka Evil Incarnated

Mijn kat "Lubbah" heeft een gevaarlijke personaliteit.

Ze kijkt je met lieve, waterige ogen aan, dwaalt wat rond je been, spint diep als je haar aait en dan zitten plots haar nagels in je polsen. Iedereen loopt hier inmiddels rond met een variëteit aan schramwondkorsten. Bezoekers aan het kantoor krijgen waarschuwingen.

Lubbah is zo'n kat die het leuk vindt om met een druppelende kraan te spelen. Een paar weken geleden heb ik een foto van gemaakt:



Zie ook lolcats, een aanrader voor de maandag ochtend.

Vogels voeren

Vanaf dat het -12 graden was, heb ik het bijvoeren van de vogeltjes in de tuin wat opgevoerd. Normaal hangt er een pindanetje en een vetbolletje, maar voor de scharrelaars op de grond ben ik strooivoer gaan toevoegen. Omdat een grootverpakking van 20 kilo wat voordeliger leek dan al die kleine zakjes, ging het ineens erg hard. Inmiddels ben ik aan mijn derde twintigkilozak toe. Iedere dag is het dan ook een komen en gaan van vele vogels, een soort open lucht volière. Inmiddels heb ik meer dan 20 soorten in ons stadstuintje gehad, waaronder een verdwaalde boomklever en een specht. De laatste dagen hebben we regelmatig een appelvink te gast, echt een bijzondere verschijning, dus die 60 kilo strooivoer zijn wat mij betreft goed besteed. De vogeltjes zijn ook aan de katten niet onopgemerkt gebleven. De meeste katten zijn zo goed doorvoed met Wiskas, dat ze niet echt tot jagen in staat geacht moeten worden, maar gisteren lagen dan toch de resten van een dode turkse tortel op het gras. Ik nam aan ten prooi gevallen aan een buurtkatten. Maar ik zat er helemaal naast. Vandaag zat de kennelijke dader in de appelboom: een sperwer! Dat geeft het vogeltjes voeren ineens een heel andere dimensie...

Pieterpadters

In navolging van Edouard en zijn broers zetten Peter en ik op 21 februari 2009, klokslag 12, onze eerste schreden op het Pieterpad. Maar in tegenstelling tot De Vier van Bevers, begonnen wij in Pieterburen. Door een winderig, open Gronings landschap bracht de eerste etappe ons van de zeehondencrèche naar huize Tuinbouwstraat 13 in Winsum, alwaar wij voor de eerste keer ons kersverse nichtje in de armen sloten.
Een overnachting in het Mercure hotel te Haren en een uitgebreid ontbijt verschafte ons voldoende moed om op 22 februari de 18 km lange voettocht van Winsum naar Groningen te ondernemen. Onderweg een boom vol ransuilen, kerkjes op wierden, verscheidene kerkhoven, veel wind en vooral erg vermoeide voeten aan het eind van de dag.
Gesterkt door wederom een goede nachtrust, ieder een enorme pizza en een bustocht door het Drents-Groningse landschap in een (te) goed verwarmde bus, begonnen we op 23 februari aan de derde etappe: Groningen-Zuidlaren. Berend Botje zijn we niet tegengekomen - die zat vast nog in Amerika - wel ontelbare molens, prachtige vennetjes, een paar kilometer snelweg, een echt Gronings, laid back tsieiettsieiekwâêk [uitspraak: dikke Groningse t en langgerekt, nasaal kwâêk] vogeltje en een welverdiende pannenkoek met spek en kaas aan het eind van de dag.
Nu 51 km in de benen. Nog 454 te gaan...

Marijntje, geboren op 8 februari 2009

Lief meisje met je mooie ogen,

ik zit hier over je heen gebogen

naar je te kijken;

zal je op me gaan lijken?

Lisa, 8 februari 2009

Domme domme - Technologie uit het verleden

Hoe wij zonder computer, game-console en een zeer beperkt aanbod aan tv programma's (maar een paar zenders, uitzending pas na 18u...) de winter doorkwamen is onze kinderen een raadsel: 'wat deden jullie dan???'. Waarschijnlijk verveelden we ons steendood, al kan ik me dat niet meer herinneren.
De video is een technologie die de kids nog hebben meegemaakt. Maar ze waren te klein om het te onthouden en ze zijn allang gewend aan de DVD technologie, getuige Merel's pogingen een oude video te bekijken:

Aan tafel haalt Pauwel een tekenfilm aan, die we op video hadden. Merel weet de video uit een oude doos te vissen en wilt de film nog eens zien. De video in de speler doen lukt wel, maar dan...

Pap, hoe vind ik het 'menu' op deze video? Ik kan de menu-knop nergens vinden op de afstandsbediening.

Nadat ze begrepen heeft dat er geen menu is bij een video, en we gewoon 'start' duwen, komt de volgende vraag: En hoe ga ik nu naar de volgende scene?

Door het oog van de naald

In de USA, als begeleidster van een groep Leidse en Delftse studenten-op-studiereis langs biochemische sites in California, raakte Loesje betrokken bij een auto-ongeluk. Hier haar verslag via de mail:

"Ik zit nu in The Hollywood Downtowner Inn, aan de Hollywood blvd. We kwamen aan in het donker in de regen, dus de buurt lijkt een beetje op een no-go area, maar volgens alle boekjes moet het toch wel veilig hier zijn! Mijn motel is prima, schoon en niet eens heel klein. Het is alleen geen Best Western of Sheraton in San Diego, waar ik vandaan kom, haha.

We hadden wel een heftige reis hier naar toe, ik kan het nu rustig beschrijven omdat alles helemaal goed is afgelopen, maar we zaten bijna in een auto-ongeluk. De studenten hadden 2 busjes gehuurd voor 10 personen en 1 auto. Ik zat in een busje en ik kan je wel vertellen dat ik veel te danken heb aan de bestuurder!! Geen zorgen hoor, geen schrammetje voor niemand en ook niet op de auto, we hebben heel veel geluk gehad.

Naast ons reed een auto die opeens een wiel (!!) verloor. De auto kwam zijwaarts op ons afrijden en bestuurder Martijn ging volop in de rem!! Wij reden op de linkerbaan en de auto schoof vlak voor ons langs, ik zat achterin en dacht toen: oefff, maar het volgende moment crashte die auto dus keihard tegen de vangrail en kwam bijna terug naar ons, Martijn stuurde echter PERFECT en de gecrashte auto, super groot en op hoge wielen, klapte om en vloog over de kop. Ik zat aan het raam achter de bestuurder, naast de vangrail, dus toen ik de auto over de kop zag gaan, keek ik naar beneden, omdat ik echt zeker wist dat we hem volop gingen raken, maar toen vloog hij over de vangrail heen. De jongens in mijn busje keken wel en die zagen de bestuurder van de auto het raam uit vliegen, zo de andere snelweg op. Wij reden in rem-vaart door en stopten.

Twee van de jongens renden meteen naar de gekantelde auto, ongeveer 150 m terug, maar ik kon alleen maar op de achterbank zitten en ik was zooooo blij!!!! Zoo blij, omdat ik echt ZEKER meende dat we die auto gingen raken. Echt, we waren eerder een beetje euforisch, zooo blij met onze bestuurder. Alle andere beslissingen hadden zo anders af kunnen lopen. Zo gaat dat natuurlijk in het leven, maar toch wel even bizar. We hadden bijvoorbeeld al geluk dat er niemand erg dicht achter ons zat! We moesten echt volop in de rem. Met onze bestuurder ging het heel goed, hij kon daarna prima verder rijden. De jongens uit de auto waren echt van die grapjanussen, dus na een uurtje evalueren, kwamen er alweer wat grappen over. Niet op een verkeerde manier, maar ja, je moet het ook niet te zwaar opnemen.

De man die de auto uitvloog, was wel bij bewustzijn, hij had ook geluk gehad. Ik heb hem niet gezien, maar dat vertelden de twee studenten die waren gaan helpen. Zij hebben ook bij de politie een statement afgelegd.

Goed, ik wilde het jullie toch even vertellen, maar geen zorgen dus! Ik hoef niet meer in het busje de snelweg op als het goed is! En we kijken nu nog beter uit, wat we sowieso al deden. Maar in Hollywood zijn is natuurlijk ook heel leuk, morgen gaan we Peter (oude vriend uit Delft, B.) opzoeken op UCLA. Zaterdag ga ik dan nog een dagje iets met Peter doen. Hopelijk wordt het iets beter weer, maar de voorspellingen zijn niet echt heel erg goed....
Tot mails!! Loesje

Op dinsdag 10 februari vliegt Loesje weer terug naar Nederland. Dan is ze bijna drie weken in California geweest.

Ga ook bij de politie

Sinds kort ben ik bij de Goudse politie, en speur ik actief naar misdadigers. Hoe dat zo? Omdat ik op verzoek van diezelfde politie lid ben geworden van het pas opgerichte Burgernet. Wie zich daar aanmeldt, wordt als burger ingezet om mee uit te kijken naar criminals-on-the-run. Je krijgt een sms en/of e-mail waarin een misdaad in de buurt wordt gemeld, de verdachte wordt beschreven en dan is het de bedoeling dat je op de uitkijk gaat staan om te zien of deze persoon ergens in je buurt rondscharrelt.

Met de eerste melding ging iets mis, want het betrof een beroving in Delft en dat is hier niet naast de deur. Ook de tweede melding kwam uit Delft, en ik zat me al af te vragen of ze misschien wisten dat ik daar een dochter heb wonen en hoopten dat ik er misschien juist op bezoek was. Maar ik kreeg een excuus-mail, er was iets niet goed gegaan.

Maar vrijdag had ik dan eindelijk een echte melding! Ik zat thuis te werken, een sms kwam binnen en ik las: i.v.m. aanranding Graaf Florisweg, weg ri PC Bothstraat, 3xMarokaan (sic), ong 16 jr do broek, gilim ko jas (?) 3xmuts 3xrugtas 3xfiets

Ik natuurlijk meteen naar de voordeur en met mijn speurende ogen de hele Krugerlaan afkijkend. Wij wonen precies tussen Gouda-stad en Oosterwei, een in het hele land beruchte wijk van 3 straten en 6 drie-laags flats, waarheen de 3xMarokaan nu op 3xfiets natuurlijk op de vlucht waren. Helaas, geen verdacht mens te zien, geen donkere broek en geen rugzak. Hoe lang moest ik hier nu blijven staan?

Ik ging naar boven, waar Toon zijn werkkamer aan de voorkant van het huis heeft, en zo vanaf zijn bureaustoel door het raam naar buiten kan kijken. Dat was alvast een tweede speurneus vanuit dit Burgernetuitkijkpunt. Daarna luwde mijn enthousiasme. Ik keek nog eenmaal de straat af en ging toen weer aan de slag.

Voelde ik me toch een beetje schuldig toen ik de afmeldingsmail kreeg: Burgernet: 2632 deelnemers hebben uitgekeken met 6 eenheden politie. Heeft geen resultaat opgeleverd. Ieder bedankt voor het uitkijken .

Nu kan ik gewoon niet wachten op de volgende melding! Heb de verrekijker al klaarliggen. Zal ditmaal ook de poort in de gaten houden. Dus heren Marokaan, doen jullie nog eens wat? Ik zal jullie vinden!

Dear All,

News from rather warm Down Under.

(uit een e-mail van Beverley Cribb)

What a country! Incredible floods in north Queensland where the water keeps rising, falling and rising again. And now devastating fires in Victoria and new South Wales. As I write, 25 deaths have been reported in Victoria, with more expected. Thousands of hectares burnt, probably hundreds of houses and in the driest countryside ever. The temperature in Melbourne was over 46 yesterday and although a cool change came in over night, the fire risk is still extreme. No real rain in the forseeable future, so the fires will continue to burn for many days.

Narelle and Rick live quite close to the Bunyip State Forest, where one of the major blazes is still raging. They implemented their fire plan, beginning on Friday when Narelle evacuated the horses to the clinic where she works (it has a dozen stables). They had the cars packed and ready to leave yesterday, but fortunately, they are on the eastern side of the forest and the fire is travelling to the west. They are OK at the moment, but should a fire start closer to them or to the east, they would be under attack. The area (and their house) has lots of trees and they are tinder dry after the heat of this summer.

Peter and I drove back from Sydney down the Hume Highway on Friday and remarked how brown and brittle the grass looked and how low the water was in the dams. Today the highway is closed about 60 km north of Melboune and much of the ground around there will be covered with ash as fires continue to rage around Kilmore.

Peter is at a Rotary meeting today at Macedon - another fire prone area. But today is much cooler and the wind has dropped, reducing the risk. However, there is thunder and lightning which may start new fires. The accompanying rain lasts about a minute - no help for fire fighters. It is suspected that some of the fires were deliberately lit yesterday. There are some very sick people out there.


Our parents have got through the heat, but it has taken a bit out of them. We rang them several times yesterday to make sure they were OK. Even Dad, who loves to be very warm, was feeling out of sorts. I'm going to see them when I send this.

Hope you and yours are safe and well -especially those who are freezing in Britain.

Beverley Cribb

DommeDomme uit de Cuyl

Lonneke zet op zaterdagochtend een cd op. Om elkaar te trainen in het herkennen van componisten, zegt ze niet welke cd ze opgezet heeft.
Terwijl Peter thee zet, smeert Lonneke een boterham met kaas. Eenmaal aan tafel, met vrolijke vioolklanken op de achtergrond, vraagt ze aan Peter: "Wat is dit?"
Peter kijkt een beetje verbaasd en zegt dan: "Kaas."

(Oud) Nieuws uit Nieuw-Vennep

Plannen genoeg om artikeltjes aan de blog toe te voegen, maar het komt er telkens niet van. Dan maar in de vorm van nieuws! Ik begin maar met oktober 2008!!

Al een paar jaar vier ik mijn verjaardag (18 okt) met een (familie)uitstapje. Ook dit jaar had ik daar opnieuw zin in. Helaas had Pauwel geen vakantiedagen meer, en zo konden Merel en Zeger min of meer bepalen waar we heen gingen. Het werd uiteindelijk Orlando (US) met zijn pretparken. Toevallig bleek Pauwel voor het werk precies dezelfde periode naar Japan te moeten, dus moesten we alsnog oppas voor de konijnen zoeken!






Terwijl Pauwel heel hard werkte in Japan (ahum), hebben wij de toerist uitgehangen: shoppen (de dollar was nog steeds goedkoop), verschillende pretparken bezocht, alle rollercoasters gehad en teveel ham- en cheeseburgers gezien. Zelfs de kinderen vroegen om een 'gewoon' broodje, maar vind dat maar eens in die parken! En ook: prachtig warm weer. Fantastische vakantie, ook al was de terugreis iets minder door turbulentie: beide kids voelden zich even niet zo lekker. Volgend jaar vier ik weer mijn verjaardag elders!!

Eind November is Zeger opnieuw clubkampioen (categorie jongens '93-'94) geworden bij zijn zwemclub (Watervrienden Lisse). Hij heeft ook voor verschillende slagen en afstanden onder de zogehete limiettijd gezwommen zodat hij in maart 2009 weer aan de bondskampioenschappen mee mag doen.





Zeger heeft voor zijn verjaardag het spel Guitar Hero gekregen. Eindelijk eens geen schietspel!! Je kunt liedjes van diverse artiesten mee ‘gitaren’ (=op knopjes drukken), drummen en/of zingen. Als hij alle tijd die hij in het spel steekt eens zou steken in echt gitaar spelen, zou-ie nu een gitaar virtuoos zijn!




Eind November zijn we vrienden in Cambridge gaan opzoeken. Het weer zat helaas niet mee, echt Engels regen weer, maar het was er wel erg gezellig en Cambridge is erg indrukwekkend met al zijn statige colleges.



De week voor kerst waren zowel Merel als Zeger ziek, grieperig.
Net op tijd beter voor de ski/snowboard vakantie weer beter, maar Zeger kreeg in die vakantie-week toch weer een terugval, zodat hij niet alle tijd even veel plezier heeft gehad. Verder prima sneeuw en we hadden weer mooi zonnig weer, ook al was het een beetje koud (ca. -2ºC, een dag was het wel heel koud, -10ºC en dan bovenop de berg ook nog veel wind).
Intussen is het in Nederland ook koud geweest, maar alleen Merel heeft hier met de schaatsen op het ijs gestaan.



Ik heb intussen een nieuwe baan – ik ben huisvrouw. Na ruim vijf jaar hard werken bij de headset fabrikant had ik er genoeg van, en heb mezelf even vrij gegeven. Dan zou je denken - goh, die heeft veel tijd, maar nee hoor. Druk druk druk! Naast het drukke niks doen, ben ik nl. ook in huis aan het klussen.


En ook nog sporten! Als we zo blijven volleyen (en dat is wel de bedoeling), worden we dit seizoen kampioen. Nog geen landelijk nieuws, maar we staan wekelijks met (weliswaar zelfgeschreven) stukjes toch in het lokale weekblad. Druk bezig dus...

OPAPS DOMME DOMME

Opap is vandaag, 26 januari jarig. 91 jaar wordt hij. Gisteren waren er al veel mensen om hem te feliciteren. Ook Marleen was er. Zij vroeg hem: "En, hoe voelt dat nu, 91 jaar oud zijn?" Opap dacht even na en zei toen: "Daar kan ik nog geen antwoord op geven, ik moet daar eerst eens een nachtje over slapen!"

Domme domme's

Puck slaapt een nachtje bij Rich en Jose. Ze wordt erg vroeg wakker maar Rich en Jose willen nog even uitslapen. Puck zegt: "Ik ben al klaar met slapen want ik heb veel vlugger geslapen!"

Puck zit bij Abigail (een donker gekleurd meisje) in de klas en ze zijn goede vriendinnen.
's Avonds voor ze gaat slapen vertelt ze:"Ik zou best het zusje van Abigail willen zijn. Maar mama, dan moet jij wel mijn gezicht bruin maken."

Domme domme's van Agnes

Agnes zit bij een presentatie voor een middelbare school. De voorlichter zegt: "Op onze school laten we leerlingen ook nog wel eens doubleren." De volgende conversatie speelt zich fluisterend af:
"Papa, wat is doubleren?"
"Blijven zitten."
"Ja, ok, maar wat is doubleren?"
"Blijven zitten!"
"Jaha! Maar wat is DOUBLEREN?"
"BLIJVEN ZITTEN!!"
Boos wendt Agnes zich weer naar de voorlichter: d'r vader is verdorie nog te beroerd om antwoord te geven.

Agnes komt op weg naar de vioolles al jaren elke week langs een bejaardenhuis in aanbouw. Maar deze week is het ineens af:
"Hé, verrek! Het bejaardenhuis is al helemaal ingericht, met bejaarden en al!"

Vakantietripjes met makelaars

Na de kerst hebben Roelof en ik nog een paar dagen alle restjes van de Kerst opgegeten en daarna vertrokken we naar Frankrijk. Via Chartres (met kathedraal natuurlijk) reden we naar Bordeaux om Oud en Nieuw te vieren. Dat kwam niet zo goed uit, Fransen lijken 'sylvestre' en 'jour de l'an' voornamelijk in familiekring door te brengen. Maar we hebben lekker gewandeld in Bordeaux en lekker gegeten bij een Indiaas restaurant (dat we die niet meer in Nederland hebben snap ik niet, in Frankrijk zie je ze overal en het eten is echt heerlijk).

De rest van de vakantie was voornamelijk gewijd aan het zoeken naar een huis. We hadden ons via internet goed voorbereid en hadden in totaal zo'n 15 afspraken voor het bezichtigen van een huis. We gingen naar Zuidwest Frankrijk, een gebied midden tussen Toulouse, de Pyreneeën en Biarritz.

Het eerste gebied dat we zouden verkennen was de Lomagne. Daar verbleven we in een gîte, de Franse aanduiding van een appartement of huisje. Het werd inmiddels al wat kouder, en helaas was de gîte niet in zijn geheel warm te krijgen. Gelukkig hadden we een verplaatsbare elektrische kachel, die ging mee in de badkamer, de slaapkamer en bij de eettafel. Er was ook een houtkachel, en als je daarbij zat was het heerlijk warm. Ik heb dus tussen de wandeltochten en de huizenkijkerij een halve trui gebreid. Het werd er -5°C, toch nog altijd twaalf graden meer dan thuis. Maar ik vond het wel heel koud, vooral de lakens ...

Het eerste huis wat we zagen was meteen raak. Ik was behoorlijk onder de indruk van de hoeveelheid huis die daar te koop stond voor € 240.000: heel groot (vijf slaapkamers en meer ruimte beschikbaar), goed onderhouden, en knal midden op een perceel van 1,5 ha. Het was alleen erg lelijk, zie de foto van het roze huis.

Toen dacht ik: we vinden hier wel een huis dat we nu al kunnen betalen. Maar daarna volgden vele huizen die allemaal iets verkeerd hadden: te oud, te dicht bij de weg, te klein, te vies, te kaal ...





De tweede week hebben we doorgebracht in de Gers. Dit keer letten we erop dat we een gîte namen waar een goede verwarming in zat. En we gingen ook daar op huizenjacht. Meteen bij het eerste huis wist ik: dit is hem. Maar dat was veel te duur: € 430.000 (de prijs zakte gedurende de week naar € 400.000, de crisis heeft in Zuid-Frankrijk harder toegeslagen dan hier, vanwege alle Britten die daar wonen). De prijs was wel redelijk gezien het feit dat dit een nieuw huis was, gebouwd op hetzelfde terrein als een volledig opgeknapte boerderij, die weer uit gîtes bestond. Ideaal voor de Termeers die ons komen opzoeken. Bekijk maar eens het witte huis op de foto.

En daarna zagen weer huizen vol kattenpis, rastajongeren en bejaarden.





Op het einde van de vakantie zaten RJ en ik met het probleem dat we voor het eerst in ons leven het niet met elkaar eens waren. We zetten allebei dezelfde twee huizen op de top van onze lijst, alleen had RJ het roze huis op plaats 1 staan en ik het witte. We hebben er heel de weg naar Oudenbosch over gediscussieerd en zelfs thuis aangekomen wisten we niet hoe we eruit moesten komen. Maar Nederlandse kranten met dramaverhalen over de huizenmarkt hier, gaven de doorslag. We verkopen eerst ons huis in Oudenbosch en pas dan gaan we opnieuw zoeken.

Wat we al wandelend en kijkend naar huizen zeker weten, dat is dat we in dat gebied willen wonen. Want het is er prachtig maar in het geheel niet toeristisch. Leuke, drukke dorpen en stadjes, veel landbouw (wijn, fruit, zonnebloemen, graan en koolzaad), een golvend landschap en prachtige wandel- en fietsmogelijkheden. De grootste verrassing voor ons was het uitzicht op de Pyreneeën dat je vanaf hogere punten in het hele gebied hebt. Dat plaatje heb ik er dus ook maar bij gedaan.
Wat ik nooit had gedacht, gebeurt nu werkelijk: ik begin te hopen dat we dit huis snel kwijt raken ....