WAS....

.... altijd jaloers, vroeger, op vriendin Aimee, want die had een rijke pa. Die van ons was dat niet, hoor! Tenminste dat dacht ik altijd. Tot gistermiddag. Hou je vast broers en zussen en andere familieleden, want het is heel bijzonder wat ik nu uit de handdoeken ga doen! Onze pa is zò rijk, dat hij zijn geld moet laten wit wassen! Zonder het te weten deed ík dat voor hem, gisteren. Woensdag is het hier wasdag. Ik haalde de schone was uit de machine: eerst kwam er een sok, daarna een briefje van 20, toen een onderbroek en nog een briefje van 20. Ook bij de volgende kledingstukken kwam geld, het hield niet op. Uiteindelijk had ik 180 euro schoon in de hand. Hij wast overigens zijn handen in onschuld en zegt dat hij ze per ongeluk in het borstzakje van zijn overhemd had laten zitten, maar ik weet wel beter: hij zit gewoon heel goed in de slappe was! Was getekend: A3n

boekepoll

Waarom heeft Michael niet gestemd deze keer?

een kijkje in de correspondentie van A3n en RJ

(door Margriet)

A3n stuurde via de post een kaart aan Roelof-jan. Ze wilde de post van Nederland naar Frankrijk testen. RJ stuurde de volgende e-mail terug. Ik heb hem ongewijzigd overgenomen, als je iets niet begrijpt is het handig om het hardop voor te lezen. En soms is ie gewoon onverstaanbaar.

Bonsjoer bel-zeur,
Je peut ecrire toi un e-mel en francais, mais malheuresement ca ne va pas. En effet parler le francais c'est pas quelque chose grand choose pour moi, mais ecrire c'est un frais couchemare. Bain, comme ça j'écrit seulement un e-mel en ollandais/brabansons.
Betreffende de door u aan mij verzonden kaart. Antwoord op de eerste vraag (komt ie aan?) à nee. Ik heb gedurende enkele dagen nauwlettend het gewicht van de kaart in de gaten gehouden, maar hij komt niet aan. Tweede vraag (hoe lang doet ie erover) is geen eenduidig antwoord te geven. Het begrip “lang” in samenhang met tijd is in Frankrijk zeer lastig te definieren. Voorbeelden:
- de notaris zou na het tekenen van de akte het eigendomsbewijs toesturen (april 2010), nog niet gebeurd;
- begin juli de deuren en ramen besteld (dat gaat wel 6 weken duren!), tot op heden geen informatie van die kant;
- 's avonds belt de burgemeester: morgen moet u rioolbuizen en installatiemateriaal leveren want wij gaan aan de weg werken; een week of 3 later komen ze een keer langs (hadden nog niets geregeld).
In Nederlandse termen is de kaart afgelopen zaterdag aan gekomen. Althans toen heeft Jan-flip de kaart achter het badkamerraampje gestoken. Mijn post komt namelijk bij jan-flip aan omdat de postbode weet dat ik daar tijdelijk woon en het dus wel handig vindt om alles daar te droppen. Maar dan blijft dus de vraag: verwerkt jan-flip de post van zijn huurders op dezelfde dag, danwel spaart de postbode mijn post altijd een week op?
Concluderend: je moet geen vragen stellen die in Frankrijk niet te beantwoorden zijn.

Mijn leven hier verloopt nog steeds zeer aangenaam en ik hoop voor jou hetzelfde,

Houdoe, uw bo-frer RJ

Jeroen vertelt

Eerst dacht ik dat ze het over Marleen had, maar ze bedoelde zichzelf: "Malijn"

Als je nu denkt dat ze een strak lambdicisme heeft, heb je het mis. Het klopt dat ze de R niet zegt, maar die is lang niet altijd vervangen door de L.

Als we buiten ons ommetje maken, 's avonds, wandelen we (Lalalala) naar de boten (Bote!); zien we daar meeuwen (Mone!) of kraaien (Kwaaie!) vliegen (Lieje) en gaan we via de brug (Bloewe) naar de Chinees (Nees); kijken we daar eendjes (Akwaak) die er soms wel een stuk of vijf (Twee!) zijn; zien we misschien iemand (Mens) die zijn hond uitlaat (Eén hmm hmm hmm) en gaan we naar de molen (Mole); maar letten we op voor de auto's (Soso / Auto) en de fietsen (Lietsje); terwijl we juichen voor wielrenners (Lietsje) en bang zijn (Bang... Eng...) voor het geluid van een brommer (Blommel) of motor (Blommel). Als we geluk hebben horen we nog de bellen van de spoorwegovergang (Hore!) en zien we een trein (Tein zien... Mense in... Pappa) en gaan we na ons ommetje nog even kijken bij de grintbak op de hoek met mooie stenen (Tene) en genieten van alle auto's die mooi (Mooi) zijn omdat ze oranje (Eno) hebben, hun knipperlicht althans. Soms zullen we na afloop nog wat rozijntjes (Zijne) eten, zodat we met recht kunnen zeggen dat we van ons avondwandelingetje hebben genoten (Lekke leuk!).

DE OUDE BOOM ACHTER TAULE (geschreven door A3n, op de blog gezet met foto's door Margriet)

Het is een prachtige plek, dit oude huis dat Taule heet. Margriet en Roelof-jan verlangen er naar om erin te kunnen wonen, midden in de zon en de druiventrossen, de heuvels en de vogels. En bij de oude boom achter het huis. De meeste mensen zouden ‘m omhakken, zo’n boom. Hij staat midden op de plek waar eigenlijk een gazon hoort te liggen. Of een zwembad. Of minstens een bloemperkje. Maar in Taule staat ie nog, die boom.
Volgens Margriet is het een es, en da’s best een korte naam voor zo’n grote plant. Ik heb ‘m op het moment dat ik dit schrijf, heel hard nodig, want het is de enige plek die wat schaduw geeft. Margriet heeft geen moeite met het warme zonnetje op het bordes, en Roelof-jan klust in het koele binnen een badkamer in mekaar.

Ik zou daar ook wel willen zitten, maar dan moet ik andere schoenen aantrekken, omdat er grote kluiten kleimodder kleven aan de schoenen die ik nu aan heb, en een extra paar heb ik niet bij me. Overigens wordt je door die modder zo’n centimeter of 5 groter, en dat is voor zo’n kort mens als ik, best een leuke gewaarwording. Kan ik ook eens op iemand neerkijken.
Ik weet niet of de boom ooit geplant is door ’n vorige bewoner: “vrouw, ik heb ’n beumke gekregen van de buurman, zoek maar ’s een mooi plaatsje op”,of dat ie gewoon is aan komen waaien.
Al vroeg begon de stam jonge takken te krijgen, hij was toen nog geen twee meter hoog, en eigenlijk is ie dat nu nog steeds, al zijn al die jonge takken nu flinke jongens geworden. De stam is er ook een beetje scheef van gaan hangen. Aan een van de grotere takken hangt een stevig touw. Mogelijk heeft daar een jongetje aan geschommeld.
Ook het huis heeft waarschijnlijk zware tijden meegemaakt, het ziet er ouder uit dan de anderhalve eeuw die Roelof-jan schat. Het zal hier geen vetpot zijn geweest voor de bewoners.
Yves de buurman is hier opgegroeid, hij woont nu verderop in de straat en maakt wijn en floc van zijn druivenoogst. Zijn naam prijkt op de flessen. Desondanks is Yves bijna failliet.
Later woonden in dit huis een moeder met haar zoon. Die zoon woonde in een slaapkamertje waarvan nu het plafond zowat op de grond ligt, en er blijkt, na hem, ook een uil te hebben gewoond. Het huis krijgt een flinke opknapbeurt, die is straks alle kommer vergeten: een schotelantenne hangt er al,

en dan komen er nog verwarmingen, nieuwe vloeren en plafonds, ramen en deuren, en twee picobello keukens en twee badkamers en straks wordt de kamer van die jongen en de uil ook helemaal opgekalefaterd door Roelofjan.

Alleen die boom blijft dan dezelfde, en kan zich misschien nog iets van vroeger herinneren. Wie weet klom die knaap er wel eens in om te zien of hij over de heuvelrug de Pyreneeën kon zien, en verlangde hij naar een toekomst ver weg van dit eenzame huis.
Misschien was hij al op weg naar die toekomst toen hij met zijn motor verongelukte.


Ik zei tegen Margriet dat ik klaar was met mijn stukje over de boom.
Wat denken jullie dat ze toen zei?

Broertje (of zusje)

Zo, Femke is geboren en het volgende achterkleinkind van Opa(p)(a) kondigt zich alweer aan.
Nee niet bij mij, maar namens Dirkje en Marc hierbij het bericht dat Noah ongeveer begin mei 2011 een broertje of zusje mag verwelkomen!!

De eerste 13 weken werden goed doorstaan ondanks de bijbehorende in meer of mindere mate aanwezige misselijkheid en op de echo bleek het een echte spring in het veld.

Herfst op het noordelijk halfrond

In de Steets rijpen de pompoenen tot reuzengrootte, wat betekent dat Halloween
voor de deur staat. Zoals alle Amerikanen hebben L&E een pompoenenfarm bezocht.
Nu alleen nog bedenken wat voor gerecht ze van hun aanschaf zouden kunnen bereiden.



In Gouda betekent de herfst dat de appeloogst weggewerkt moet worden.
Hieronder het einde van 2 fraaie Schonen van Boskoop in een appelcake!
Wie lust er een plakje?

Domme domme

Op weg naar een uitstapje zit een rijtje Millingenaren (leerlingen uit Millingen aan de Rijn) op de achterbank van de bus. Ze hebben een verzoekje: "Ken u nie an de sjofeur vroagen of dattie Radio Anaol wil opzetten?" Wat?! Voor de zekerheid vraag ik het nog eens na: welk station precies? "Radio Anaol!" Radio Anaal? Nemen ze me in de maling? Zo grof? Maar waarom lachen ze dan niet? Gelukkig is er een hulpvaardige vertaalster uit de Heilige Land Stichting: "Radio NL mijnheer!"

Femke

Ons jongste familielid, Femke, is op zaterdagnacht 9 oktober om 3 minuten over half 12 geboren. De hele familie is moe, maar zielsgelukkig. En iedereen doet het goed!

Domme domme

Ik fiets met Puck naar huis na de zwemles. Puck op haar eigen fiets naast mij. Het druppelde een beetje. Er kwamen wat auto's voorbij rijden.
Puck: "Die mensen zijn allemaal lapjes. Vind je ook niet mam?"
Ik: "Lapjes?" Puck: "Ja lapjes!"
Ik snapte er geen barst van maar Puck bleef volhouden dat al die andere mensen lapjes waren.
De enige vraag die ik nog kon bedenken was: "Waarom zijn die mensen dan lapjes?"
Puck: "Nou wij zijn op de fiets en die mensen gaan allemaal met de auto!"
Snappen jullie hem nu?

Oh my head!

A couple of weeks ago Katelyn said to me: "Reverse psychology is the only thing that doesn't work on you!" I am still thinking about how to answer to that.

Neef Pol

Rumors have it that this vote was rigged...

Feest in Delft

Op maandag 20 september is Esteban aan de technische universiteit Delft gepromoveerd op het proefschrift "Liquid Chromatography and its Applicability to Protein Refolding".
Zijn verdediging was totaal abacadabra voor het merendeel van de familie, maar de jonge doctor zag er adembenemend uit in zijn promotiepak, stond zelfverzekerd op het spreekgestoelte en leek geen enkele moeite te hebben met de hooggeleerde opponenten. Enhorabuena Esteban!

Nieuwe familie favorieten... Goed idee, Jeroen!

Taule, zomer 2010

Roelof-jan is inmiddels naar Frankrijk vertrokken. En het regent. Alle reden om de laatste foto's van Taule op een rijtje te zetten. Inmiddels hebben we ook een nieuwe camera gekocht, dus de volgende serie wordt nu al weer gemaakt. Dan beloof ik juist heel veel foto's van de annex. Deze serie (klik op de foto voor het hele album)  gaat over het hoofdhuis.

Er is veel meer in het hoofdhuis gedaan dan oorspronkelijk de bedoeling was. Nicolas, de aannemer, zou het dak vernieuwen, de schoorsteen opmetselen en één vloer vernieuwen. Uiteindelijk zijn dat vier vloeren geworden. Twee van die vloeren liggen op de begane grond. Die noemen we meestal 'kelders', vergelijkbaar met het sousterrain van het Essche Heike. We denken erover om die kelders bij het woongedeelte te gaan trekken, daarmee wordt het hoofdhuis bijna tweemaal zo groot.
Zo willen we in de kelder die we 'buanderie' noemen, een ruime badkamer maken. En in de naastliggende 'tuinschuur' willen we een slaapkamer maken voor onszelf. Eerst even kijken hoe koud het daar is in de winter.

Van 29 september tot 6 oktober gaan Adrienne en ik samen naar Frankrijk, heen en weer met de trein. Ik verheug me daar erg op. Het betekent ook dat het heel goed gaat met mijn gezondheid. Als je dat wil volgen, kun je naar een andere blog.


Roelof-jan is begonnen met het verder afwerken van de annex tot een bewoonbaar huisje. Dat is nog een hoop werk. De boiler moet worden aangesloten. Alle aansluitingen van water en afvoer moeten worden gemaakt. Vloeren (tegels), muren en plafonds  moeten worden afgewerkt. Verwarmingen, douche, wc, wastafel en de complete keuken moeten worden geplaatst. Maar hij heeft er echt zin in. Hij heeft een complete satelliet-radio-tv-installatie meegenomen. Hij kan straks werken bij Kink-FM. Eindelijk geen Franse chansons meer.

Margriet

Poll resultaat

Zoveel familieleden die het nog niet weten!

Oma An

Buigend bloeit een zonnebloem

Voor jou een laatste keer

Terwijl je zucht: 't is mooi genoeg

Het hoeft van jou niet meer

De gouden kroon verlaat de bloei

En gele druppels dwarlen neer

Waar op de grond je achterkleinkind

Vrolijk danst in wind en weer

Boxtel, 28 augustus 2010

Wij gedenken vanochtend het leven en sterven van Johanna Maria van Meurs,
eerste dochter van Adrianus van Meurs en Martina van de Besselaar,
oudste zus van 5 broers en 7 zusjes,
echtgenote van Edouard Bevers,
moeder van 6 kinderen,
grootmoeder van 12 kleinkinderen,
overgrootmoeder van 5 achterkleinkinderen.

Wie een lang leven mag leiden, die krijgt de kans om véél sporen achter te laten.

Johanna, An van Meurs werd geboren op 13 september 1917 en op de hoge leeftijd van 92, bijna 93 jaar, is zij op maandag 23 augustus 2010 overleden, slechts enkele dagen na haar broer en onze oom Harry van Meurs, bij wiens begrafenis velen van u eergisteren ook aanwezig zijn geweest.

Het heeft weinig gescheeld of we hadden broer en zus tegelijkertijd kunnen begraven. Het lot heeft zich echter netjes aan de volgorde gehouden en de eerstgeborene voorrang gegeven, maar niet onvermeld mag blijven, dat zusje An juist aan deze broer haar man dankte, Ed Bevers, trouwe echtgenoot voor meer dan vijftig jaar, die ze als beste vriend van Harrie al jaren kende.

An en Harrie kwamen uit een oer-Brabants gezin van 13 kinderen van wie de moeder na een langdurig ziekbed voortijdig zou sterven. Op de dag van haar 13e verjaardag in september 1930 werd An door haar vader hoogst persoonlijk uit de zevende klas van de Angelaschool opgehaald omdat hij haar als oudste dochter nodig had om voor zijn grote gezin met nog heel jonge kinderen te gaan zorgen.

Deze zware taak in die moeilijke jaren dertig en tijdens de oorlog, heeft haar leven getekend, en haar ongetwijfeld tot de meest ernstige van alle Meurs-zusjes gemaakt, maar voor zover wij weten is zij er nooit onder gebukt gegaan.

Haar verdriet om de geliefde school te moeten verlaten, werd immers verzacht door het feit dat ze er in dat grote gezin nooit alleen voor stond, maar altijd kon rekenen op de raad en steun van haar wijze en gelukkig lang levende vader, en op de hulp en kameraadschap van haar oudere broers.

Maar het waren vooral de grote humor en eeuwige pret in het gezelschap van haar zeven zussen en hun sterke onderlinge band die An van begin tot einde begeleid en gesteund hebben en die haar tenslotte, hoeveel ze in haar lange leven ook te verduren heeft gekregen, tot een gewoon, bescheiden en gelukkig mens hebben gemaakt.

Op haar 90ste verjaardag heb ik haar nog toegesproken en het volgende over de Meursen gezegd: ‘Als er één familie heeft bestaan, waarover nog niet één kwaad woord te zeggen valt, dan is dat de familie Van Meurs. Zelfs erover roddelen is volgens mij nog nooit iemand gelukt. Het zijn stuk voor stuk heiligen. En moeder komt uit deze familie. Dat is nog eens ‘van geluk gesproken’, niet alleen voor haar, maar via haar ook voor ons.

Want het familieleven en alles wat daarbij hoorde, de huwelijksfeesten van haar zussen die dagen leken te duren, de ontelbare verjaardagspartijen van al die ooms en tantes, de gewone zondagse bezoeken-aan-opa, allemaal in die kleine gastvrije woning in de Ridder van Cuykstraat, later het huis van tante Bab, waar iedereen altijd welkom was, de eindeloze stoet neefjes en nichtjes en buurtkinderen, samen stoeiend in die grote tuin en in de boomgaard, tussen de verboden vruchten en de vruchten die geplukt mochten worden, allemaal onvergetelijke beelden uit onze zorgeloze jeugd.

Zoals ze geleefd had voor háár familie, had gemoederd over haar broers en zusjes, zo leefde ze ook voor haar man en kinderen. Kort na de bevrijding van Brabant in februari 1945 trouwde ze in een zelfgenaaide parachute-jurk met Ed Bevers en startte met hem een gezin dat in die tijd, eind jaren veertig, en de jaren vijftig en zestig, model kon staan voor het leven in het toenmalige Brabant, in de hoogtijdagen van het toen nog zo Rijke Roomsche Leven.

Wie aan de foto’s uit die tijd denkt, die ziet ons gezin voor zich: oerdegelijk, alles en iedereen in het teken van reinheid en regelmaat, 6 kinderen op een rij, allemaal even keurig geknipt, gewassen, gestreken en gekamd, de jongens een messcherpe scheiding, de meisjes een strik in het haar, alle schoenen gepoetst en dan pas schoolwaarts of naar de kerk of allebei.

An leefde een groot deel van haar leven in een wereld waarin de eigen woonplaats, sterker, de eigen parochie alles bepalend was en kerkelijke feesten met kleurrijke optochten en bruidjes, koorzang, kazuifels en misdienaars de normaalste zaak van de wereld waren.
Een spin in het web was ze in die tijd, moeder van zes kinderen, die allemaal aandacht nodig hadden, en vooral eten, en goed eten natuurlijk, en dus stond ze daar, de schort voor achter het fornuis en kookte de sterren van de hemel. Zondags altijd soep, de oma An-soep is legendarisch, en daarna het beste vlees van slager Clerkx.

En toen haar kinderen opgroeiden, en vrienden en vriendinnen meebrachten, waren ook die allemaal welkom, iedereen mocht mee-eten, en vooral ook meekletsen, op vrijdagavonden na de repetitie van de Cantorij en op zondagochtenden met pater Frans Koets erbij, waar belevenissen werden uitgewisseld, en soms hevig gediscussieerd werd, want de jaren zeventig waren begonnen en de tijden drastisch aan het veranderen. Het waren momenten waar moeder intens van genoot, omdat haar kinderen er waren, omdat ze allemaal goed gegeten hadden en zij er alleen maar bij hoefde te zitten en veel chocolaatjes aanvoeren en sokken breien.

Wie een lang leven mag leiden, die krijgt de kans om veel mee te maken, naast geluk ook verdriet.
Veel te jong nog moest ze haar eigen moeder afstaan, en een geliefde broer overleed voor haar ogen. Ze leefde mee met de pijn van haar kinderen na het overlijden van kleindochter Maartje, nog maar een paar dagen oud. Huizenhoog was haar verdriet tijdens de jarenlange ziekte en het veel te jonge overlijden van haar eigen dochter Tineke in december 1978, en hoe groot was niet de schok door het plotselinge overlijden van Theo, Tiens echtgenoot, zo afschuwelijk snel daarna.

Ook toen haar man, ons vader, die al die jaren van hun lange huwelijk standvastig aan haar zijde had gestaan, in de jaren negentig geestelijk achteruit begon te gaan en na een paar moeilijke jaren in 1996 overleed, werd haar kracht ernstig op de proef gesteld.

Zelfs heeft ze moeten meemaken dat haar oudste zoon Mart, die de rol van steun en toeverlaat van ons vader had overgenomen, en daarna haar schoondochter Karin kort na elkaar allebei aan een ernstige ziekte overleden.

Al deze ervaringen hebben haar eindeloos veel tranen gekost, maar ook sterk gemaakt. Want dat ze niet zwak was, niet van lichaam, maar ook niet van geest, dat heeft ze tenslotte met haar bijna 93 jaren wel bewezen. We raakten daar pas goed van doordrongen toen ze na het overlijden van ons vader, op haar tachtigste, moest leren omgaan met de financiën, met instanties, postzaken, met boodschappen doen of zelf telefoneren, want ook dat was ze niet gewend zelf te doen.

Ze hield alle verjaardagen en lief en leed van kinderen en kleinkinderen bij en kwam graag bij iedereen op bezoek. Ze stond erop om als er iets te vieren was, daar ook een feest van te maken, in de Deken Spieringsstraat of, nog beter, elders.

Naarmate ze ouder werd en meer en meer familieleden om zich heen verloor, heeft ze moeten leren om steeds vaker alleen te moeten zijn en dat is haar tot aan haar verhuizing toe naar Emmaus niet meegevallen. Hoe vaak moesten we niet van haar horen, als we vroegen: ‘En moeder? Is er deze week nog iemand geweest?’
Dan zei ze steevast: ‘Nee, er komt hier nooit iemand.’
‘Maar,’ wierpen wij dan tegen, ‘en Corrie dan op maandag?’
‘Ja, die wel!’
‘En zijn tante Bab en tante Annie soms dinsdag niet geweest?’
‘Nou.., eens kijken, ja natuurlijk zijn die geweest.’
‘En moest je woensdag niet naar de kapper?’
‘Nee, toen kwam Kees langs.’
‘En donderdag?’
‘Niemand.’
‘Maar mevrouw Smulders toch wel?’
‘Ja, maar die komt op donderdag altijd!’

Blijkbaar telden voor haar niet zozeer de feiten, maar de beleving ervan, ze had nu eenmaal zo graag mensen om zich heen. Hoe kan het ook anders, als je uit een gezin van 13 komt.

De laatste drie jaren waren niet de gemakkelijkste. Ze moest accepteren dat ze steeds minder kon en wennen aan zoveel nieuwe dingen.

Haar gezichtsvermogen nam sterk af, ze moest wennen aan een wandelstok, aan een rollator, aan een rolstoel. Na al die jaren zelf gekookt te hebben, moest ze wennen aan thuisbezorgd eten, aan de magnetron, aan instellingsmaaltijden.

Ze moest wennen aan thuiszorg, ze moest afscheid nemen van huis en tuin in de Deken Spieringsstraat. Na zo lang zo honkvast te zijn geweest, heeft moeder in haar laatste jaren nog vele verhuizingen moeten ondergaan, van verzorgingshuis Simeonshof naar verpleeghuis Liduina, naar huize Molenweide en tenslotte naar Emmaus/Lindenlust, waar we met bewondering en grote waardering van nabij hebben ervaren hoe goed en hartelijk moeder daar werd verzorgd. We zijn verplegers en verzorgers van huisje 5, veel dank verschuldigd.

Het wordt tijd om veel meer mensen te bedanken.

We danken Corrie en Jan voor de maandagse bezoeken, tante Annie en tante Bab voor de dinsdag, mevrouw Smulders voor de donderdag, Gerrie die haar was deed en de boodschappen, en al die andere familieleden, vrienden en bekenden die zo maar eens bij haar langs kwamen, die haar iets lekkers te eten brachten of die haar meenamen voor een uitstapje.
Bijzonder dankbaar zijn we Cees en Tonny, haar overburen, die jarenlang een oogje in het zeil hielden en die tenslotte dagelijks even bij moeder binnenliepen voor de krant, de koffie en een praatje.

Maar mijn laatste woord van dank gaat naar moeder.
Lieve moeder, we danken je voor alles wat je ons hebt meegegeven. Nog één keer kan ik hardop afscheid van je nemen, en ik doe dat namens allen: je kinderen, mijzelf, Ad, Edouard en Marian, je schoondochters Marianne, Marleen en Beppie en je zeer gewaardeerde schoonzoon Jan.

Ik groet je namens je kleinkinderen Jaap en Marjolijn, Loes en Emma, Linda en Irene, Lonneke, Jeroen en Matthijs, Bart en Hanneke en hun partners Ahmed, Esteban, Miguel, Peter, Esmeralda, Wendy en Mirte.

Namens je achterkleinkinderen, Jed en Iman, Lisa en Marijntje, en natuurlijk de kleine Pien, je achterkleindochter van pas een paar maanden oud, die je in je allerlaatste uren nog in de ogen hebt gezien. Zo wordt de fakkel van het leven doorgegeven, en zul je nog heel lang bij ons blijven, in onze herinnering.

Dag Anneke. Dag An. Dag moeder.

Toon

Blootgewoon

Een beetje mosterd na de maaltijd maar via uitzending gemist terug te zien!
Afgelopen donderdag 26 augustus was Bas op de TV in het KRO programma Blootgewoon waarin 12 groepen mensen voor het goede doel mee werken aan een kalender en zoals de naam van het programma al doet vermoeden doen ze mee in hun blootje.
Bas deed eraan mee om geld in te zamelen voor het goede doel van de Duchenne Heroes waarvoor hij over 2 weken ook nog eens 700 km gaat mountainbiken!
Nee nu niet te veel nadenken het is geen pornokalender geworden maar een kalender met mooie foto's waar ook naaktelementen inzitten!
Ik zou graag een voorbeeld laten zien maar het uploaden van de bestanden lukt me niet.
Op de site van de KRO kun je de link naar het programma Blootgewoon volgen. Hier kun je de uitzending terugzien en ook de foto's bekijken die tot nu toe gemaakt zijn voor op de kalender.
De kalenders zijn inmiddels geproduceerd en verkrijgbaar via de site. Dan kosten ze 20 euro exclusief verzendkosten.
Ze kunnen ook via de mail bij ons besteld worden (klaartje.vanderburgt@ziggo.nl). Ze kosten dan net zoveel als je ervoor wil geven en zonder verzendkosten (ze zijn dan of bij ons of op het Essche Heike af te halen en daar komen de meeste mensen toch wel eens in de buurt of kunnen een boodschappenjongen/meisje/man/vrouw langssturen)
De opbrengsten gaan als vanzelfsprekend volledig naar het DOE-team en daarmee naar Duchenne Heroes om onderzoek naar de erfelijke spierziekte Duchenne mogelijk te maken.

Groetjes
Klaartje

Nieuws uit Oudenbosch en Courrensan

Wen er maar vast aan. Roelof-jan en ik hebben nu twee huizen. Het landgoed in Oudenbosch staat te koop. Vóór de vakantie was er wel wat belangstelling, nu is het erg stil. Alleen stopt bijna elke vreemde auto bij ons voor en de mensen hangen uit de ramen om te kijken. Maar kijken, kijken, kijken en niet kopen is niet voor niets een bekende uitdrukking, zelfs in Thailand kennen ze die.

Taule in het dorpje Courrensan is nog steeds niet bewoonbaar, maar het heeft wel een nieuw dak, nieuwe vloeren en er is een begin gemaakt met het inrichten van de annex. De annex is het deel van Taule waar ik kom te wonen en jullie ook wanneer je op bezoek komt. Er komt een aparte badkamer en een eigen keuken in. Er is water, een sceptic tank voor de afvoer en elektriciteit. Binnenkort komen er nieuwe ramen en deuren in. Roelof-jan gaat, als alles meezit, op 5 september die kant op en blijft dan weer een paar maanden weg.

Niet iedereen weet dat ik inmiddels geopereerd ben aan een tumor in de dikke darm. Na drie maanden buikpijn vonden de doktoren een mooie roze bult in mijn darm, en dat gedeelte plus alles wat er omheen zat is weggehaald. Het is nu twee-en-een-halve week geleden dat ik geopereerd ben , en ik moet echt opletten dat ik geen zware dingen til, want ik ben het al helemaal vergeten. Ik heb een tijd met EI rondgelopen, een knuffel die ik als kussentje tegen mijn buik houd wanneer ik moet hoesten (zie foto), maar die vergeet ik nu steeds.


Morgen, vrijdag 27 augustus, begin ik aan een ‘aanvullende chemokuur’. Dat betekent dat ik acht keer drie weken, steeds beginnend op een vrijdag, een infuus krijg en daarna twee weken pillen. Na nog een week begint het feest weer opnieuw. Of het echt nodig is en of het helpt kan niemand zeggen. Ze weten het eigenlijk alleen wanneer het niet helpt, want dan ga ik eraan dood, maar die kans is zo klein dat jullie maar beter hard door kunnen werken. Een erfenis van tante Margriet zit er eerstkomende 30 jaar niet in. En tegen die tijd is het geld op.

Intussen ben ik vrijwel steeds alleen in Oudenbosch. Ik zorg dat het allemaal netjes is voor de bezichtigingen, ook en vooral de tuin. In de praktijk zit ik vooral met een borduurwerkje op een bankje, en zucht dan hoe goed ik het heb en hoe mooi het hier is. Dit jaar zijn in de vijver zeven eendjes zonder moeder neergestreken (zie foto), op zijn laatst was er nog maar eentje over en dat eendje heette natuurlijk Eentje. Later bleek dat er nog een survivar was van de roofvogels en de reigers, en die heette toen maar Tweetje. Alles beter dan Kwik en Kwek. En Kwak wat is dat voor naam, vooral als het een kleintje is (hier moet je misschien even over nadenken). Ze zijn nu de wijde wereld in.

Ik vind het dus niet zo erg dat het huis nog niet verkocht is, en ik reken erop dat het nog heel lang kan duren. Financieel is dat geen probleem, alleen willen we straks graag voltijds in Frankrijk wonen. Gelukkig kun je makkelijk en snel op en neer reizen, met de TGV of het vliegtuig. Ik ben er sinds april ook niet meer geweest en moet het dus hebben van de foto’s. De allerlaatste foto druk ik hierbij af, gemaakt door Nicolas onze aannemer toen Roelof al weer naar Nederland was. Toen vonden we het nog leuk dat hij foto’s stuurde van een opgeruimde en schoongeschraapte tuin van Taule, inmiddels hebben we de rekening voor dat werk gehad en denken we er heel anders over. Voor dat geld had ik het wel met een schopje gedaan.

In oktober gaan A3n en ik een keertje op en neer, als de chemo het toelaat. We logeren dan in de gîte die Roelof-jan huurt in het nabijgelegen dorp Gondrin. Dan gaan we samen de toerist uithangen terwijl Roelof-jan doorzweet als bouwvakker. Ja, ik vind het helemaal niet erg dat ik met pensioen ben! Wordt vervolgd …..

Margriet

logeren in maastricht en gouda

Bedankt Beppie, Toon, Marleen en Edouard, voor het heerlijke logeren bij jullie! Het was heel leuk!

groetjes,

Lisa


ps: als de opaal pruim weer verschijnt,
is het zeker dat de zomer snel verdwijnt.