Aan tafel

Nou, dooie boel hier. Niemand iets leuks te melden? Dan ik maar. Ik heb een killer-tortelduif in de tuin. Zijn vrouwtje broedt in een nestje boven de keukendeur en hij houdt de wacht. Omdat mijn voedertafel dicht bij het nestje staat, heeft hij het druk. Iedereen is bang van hem, zelfs - en vooral - de ekster. Alleen is hij niet erg slim: als het hongerige vrouwtje even van het nest komt om te eten, jaagt hij die ook weg. Deze snapt dat hij het niet kwaad bedoelt, dus blijft ze keer op keer terugkomen, totdat hij het in de gaten heeft. Dan lopen ze even samen te eten.

...

Nou, zo leuk was dit ook weer niet. Daar kan vast iemand overheen.

Farewell

In aanvulling op A3n hieronder, hier het nummer dat Pete Duval (man van Janice) had gecomponeerd voor de begrafenis. Het werd beluisterd bij het sluiten van de gordijnen in het crematorium. In de melodie is - met name op het einde - vele malen "farewell" te horen. Een video zonder beeld, omdat ik hier blijkbaar geen audio neer kan zetten.

Auntie Marie's Funeral

Ik ben nog een verslag verschuldigd van de begrafenis van Auntie Marie. Daar zijn we met negen man sterk heengegaan, Toon en Beppie met de trein, Rich, Jose, Klaartje en Dirkje met de auto, Michael, Julia en ik ook met de auto. Helaas moest Opap afzien van deze reis wegens lichamelijke ongemakken. We troffen elkaar in het Leigham Court Hotel, waar we ook Howard en Jenny overnachtten. Op vrijdagochtend LIEPEN Julia, Beppie, Toon en ik naar de kerk, ik schrijf dat met een hoofdletter, want ondanks dat het maar ietsje meer dan een half uur was, vonden de anderen het toch wel een heel end! Het begon tijdens die wandeling al te regenen en dat bleef het zowat de hele dag doen. De kerkdienst was prima verzorgd, Auntie Marie werd binnengedragen door haar kleinzoons Neil, Daniel, Michael, Stuart, Matthew en Nicholas. Kleindochters Nicky en Jane liepen achter de kist, waar rode rozen oplagen van al haar kleinkinderen plus een witte roos van Opap, die er op deze manier toch een beetje bij was. We hadden ook een flinke bos tulpen meegebracht uit Nederland, namens al haar Hollandse familieleden. De tulpen hebben we na afloop gewoon in de kerk laten staan. Voordat de dienst begon, haalde zoon John (Bill) Berry herinneringen op aan zijn geweldige moeder, ik heb hem om de tekst gevraagd, zodra ik die heb, zal ik die publiceren. De dienst werd geleid door een Ierse priester en de lezingen werden voorgelezen door Rich en Howard. Daarna reden we door de stromende regen naar het Crematorium, en daar werd ook nog een korte dienst gehouden. We zongen met z'n allen "It's a wonderful world" samen met Louis Armstrong en terwijl er een muziekje klonk dat Pete Duval (de man van Janice) had gecomponeerd, sloten de gordijnen zich om de kist. Alsof het toneelstuk was afgelopen. Daarna togen wij naar een pub, waar het goed toeven was. Bijna de hele familie was er, mensen die we allang niet meer hadden gezien, zoals Pete Hudson (eerste man van Janice), Grahame Simmons (kleinzoon van Auntie Mogs) Nicholas van Pelt (zoon van Uncle Henry) en "nieuwe" familieleden die we nog nooit hadden gezien, b.v. Robin Cleasby (de man van Nicky Hudson). Ook de lieve buren van Marie waren er: Lloyd en Grace, en hun nichtje Roz die het huis van Marie heeft gekocht. Lloyd had een fles van Marie's lievelingsdrankje bij zich: Crofts Original Sweet Sherry. Bill Berry las enkele binnengekomen berichten voor, o.a. een lieve e-mail van Klaartje die vertelde dat Auntie Marie haar, na het overlijden van Nannan en Oma Wagenaars in 1993, adopteerde als hààr eigen kleindochter. Ik las een berichtje voor van Opap, en dat veroorzaakte hier en daar weer een paar traantjes. Het was eigenlijk een heel gezellige en warme familiereunie, eentje waar Marie verschrikkelijk graag bij zou zijn geweest en misschien wàs ze dat ook wel. We hebben afgesproken dat we moeten proberen contact te houden met elkaar nu H.Q. Wharfedale Gardens er niet meer is.

Suske en Wiske en de paradoxale poll

Wat een prachtig resultaat.

NIEUWS OVER OPAPS GEZONDHEID De volgende tekst is een verkorte versie van de e-mail die Michael naar zijn broer en zussen stuurde op 30 maart 2011. Vanmiddag heeft opap de uitslag van een eerder onderzoek ontvangen van de oncoloog van het Carolusziekenhuis in Den Bosch, van Liessum. Het was geen goed nieuws: darmkanker. Ongeveer 18 cm in de dikke darm zit een aangetast deel van ongeveer 3 cm. Vervolgens legde hij de volgende opties voor: - Opereren, maar niet nadat er eerst onderzocht is of er nog meer aangetaste delen in de darm zijn. Dat betekent dat er een fysiek belastend onderzoek aan vooraf zou moeten gaan, in half-narcose, waarbij gekeken wordt over de gehele lengte van de dikke darm. - Niet opereren: uiteindelijk levert dit een verergering van de klachten op (de dikke darm raakt verstopt) en uiteindelijk de dood. Niet te zeggen hoe snel dit zal gaan. - Symptoom bestrijden: niet opereren, maar proberen de bloeding te stelpen middels een plaatselijke bestraling. Daarbij zou een soort stent geplaatst kunnen worden die de dikke darm open houdt. De oorzaak wordt dan niet weggenomen en het is niet te zeggen met welke snelheid de kanker zich zal uitzaaien. Opaps leeftijd is geen overweging bij de oncoloog om al dan niet te opereren (“iemand die 93 is, kan goed ook nog heel wat jaren ouder worden”), maar zijn fysieke conditie wel: de twijfel is of hij de operatie te boven kan komen. Opap heeft advies gevraagd aan de oncoloog: “u heeft er verstand van”. Deze heeft een definitieve beslissing voor hem even vooruit geschoven: eerst een aantal fysiek minder belastende onderzoeken doen, want de uitslag daarvan kan ook richting geven aan een te nemen beslissing. Dus eerst: - Bloedprikken om te kijken hoe de nierfunctie is - Longfoto maken - CT-scan: staat voor a.s. maandag op het programma. - Volgende week woensdag gaan we de uitslag van die testen ophalen. Opap nam het nieuws kalm op: “het kan toch al zomaar elk moment gebeurd zijn” en verlaat zich geheel op de arts.

Erik heeft een nieuw bentje!

http://www.myspace.com/561723891

Alaska laatste update

Nog één dag te gaan (als het goed is). Vandaag landt de ploeg die het hier van ons over gaat nemen, maar ik heb al gehoord dat ze zeven uur vertraging hebben. Het is dus nog maar de vraag of we morgenavond op tijd kunnen vertrekken. We worden opgehaald door een A340 van de Franse luchtmacht, maar die zijn dus blijkbaar net zo onbetrouwbaar als onze eigen transport kisten :)

Verder nog alles goed hierzo, ik geef nog geen licht in het donker dus de straling van Japan heeft ons nog niet bereikt. Het is de afgelopen tijd ook een stuk minder koud (lees -25C 's nachts tot net boven het vriespunt overdag), in het zonnetje is het goed uit te houden zonder jas.

Afgelopen weekend weer vrij gehad, daar hebben we echt geluk mee gehad deze periode. Ik heb dus ook weer lekker veel kunnen zien van de omgeving. Zo zijn we op zaterdag naar een hete bron geweest, lekker in het warme water dobberen met ijs overal om me heen. Oh, en onderweg kwamen we langs North Pole :)

's Avonds ben ik met 'n collega naar een ijshockey wedstrijd geweest in Fairbanks. De Fairbanks Ice Dogs tegen... eh... geen idee… de groene... Was leuk om es te zien en er was ook voldoende actie voor de boksfans: http://www.youtube.com/watch?v=np_Hm2FCAY8

Zondag weer lekker gaan snowboarden. Dit keer op Mt. Aurora, waarvan ik gehoord heb dat het het meest noordelijke skigebied van Amerika is. En 's avonds een overheerlijke en enorme king crab uit de Bering zee gegeten (dat zijn die van Deathliest Catch op Discovery Channel).

Morgen verlaten we dit veld. Ik heb alles kunnen afvinken wat ik hier wilde zien en doen (ok, op het ontmoeten van een beer na dan...). Een maand in dit oord is lang zat, tijd om naar huis te gaan.

Groetjes

malle(t) vinger

Ik 'snapte' mijn vinger tijdens het uitreken van een sok (om 3 uur 's nachts). Het zwelde niet op, het deed geen pijn, maar ik kon mijn laatste kootje gewoon niet meer strekken. Rob wakker gemaakt om voor me op het Internet uit te zoeken wat ik moest doen. Na het zien van een aantal foto's van erg verkeerde vingers werd ik een beetje duizelig en besloot om toch maar naar een 'Accident en Emergency'. Rob's reactie: wacht, eerst een foto maken!



Ik kreeg in het ziekenhuis de diagnose te horen: een 'mallet finger' (wiki). Bij de volleybalende familie is deze conditie vast en zeker bekend (Rich, Petra?). Een x-ray en vier uur wachten later, kreeg ik de behandeling bevestigd: 8 weken een spalk. Dat had ik inmiddels ook al op het internet gevonden (1 hand, een telefoon en vier uur wachttijd is voldoende). Acht weken traag typen, geen gitaar, oppassen tijdens yoga. Als het kootje ook maar een keertje buigt moet je overnieuw beginnen en weer 8 weken helen.

De vervolg afspraak met hand chirurg valt op 1 April, vertelde de zuster. Ik zei, "jaja, dat zal wel... 1 April... hahaha". Verontwaardigd zei het meisje dat men in het ziekenhuis geen grappen maakt!

Alaska update #5

Vandaag hadden we een vrije dag en mooi de tijd om het lokale wildlife te verjagen door met sneeuwscooters te crossen.

Niet zo maar simpele sneeuwscootertjes. Deze apparaten halen 115km/h, op de sneeuw!

En dat hebben we dus ook gedaan. Ik ben ook ff achterop gaan zitten bij iemand anders om het te filmen:

http://www.youtube.com/watch?v=_pcS3VoNrwc

Nu weet ik wat het eerste is dat ik zou kopen als ik hier zou wonen ;)

Groetjes

Alaska update #4

Het is alweer twee weken geleden dat ik ben vertrokken thuis, al voelt het niet meer dan één week. De tijd vliegt! Nog twee weekjes te gaan :)

Het werk vliegt ons hier letterlijk om de oren. De oefening "Distant Thunder" is inmiddels in volle gang en we komen om in het werk om al onze kisten vliegend te houden. Maar daardoor gaan de dagen gelukkig wel erg snel. De samenwerking met de Amerikanen verloopt redelijk. Wij zijn gewoon veel gehaaster omdat wij met 11 vliegtuigen evenveel willen vliegen als zij met 20 vliegtuigen :)

Afgelopen weekend zijn we naar mount McKinley gereden. Als ik me niet vergis is dat met 6.2km de hoogste berg van Noord Amerika. Verder weinig wild gezien, op een paar deers na. Ik denk dat alles nog ligt te pitten ofzo. Wat moet je ook anders met deze kou? Maar het was toch een leuke trip met mooie uitzichten.

We zijn ook al gaan skieën :) Deze basis is zo groot dat ze er ook maar gelijk een ski piste op hebben gemaakt. Het is een bergje van niks (zeker als je net in de Alpen bent geweest) maar toch wel leuk, zo vanuit je werk ff snowboarden.Volgende week gaan we proberen om bij de meest noordelijke skipiste van Amerika te komen. Daar zou het een stuk steiler moeten zijn.

De foto's van het noorderlicht heb ik niet zelf gemaakt (was m'n cameraatje niet goed genoeg voor). Maar in het echt zie je het dus ook zo. De foto's lijken wazig maar dat komt omdat het licht voortdurend aan het golven is. Die pick-up op de foto is van ons en als je goed kijkt zie je mij zitten terwijl ik weer even op normale temperatuur probeer te komen. Het zou goed kunnen dat we geluk hebben gehad dat we het zo goed gezien hebben want van nu af aan zal de activiteit van het noorderlicht alleen nog maar af gaan nemen.

Ik ga me maar eens klaar maken voor de lunch en daarna de avonddienst. Zal wel weer een latertje worden vanavond. Maar gelukkig hebben we een leuke groep en is het werk lekker uitdagend.

 

Groetjes uit Eielson!

Merel On Stage

"Hebben jullie wel eens een Open Podium op jullie school?", zo vroeg ik Zeger en Merel. Nee, zoiets kenden ze niet. Vreemd, dacht ik, dat hebben alle scholen toch wel eens? Ik herinnerde me van mijn Dordrechtse school van die lange avonden waarin de leerlingen hun kunsten konden presenteren, te dikke meisjes die dansten op ingeblikte muziek, raps die niet om aan te horen waren, ik zag het elk jaar weer voorbij komen.

Maar Merel oefende wel tijdens de voorjaarsvakantie voor 'het theater'. En gelukkig belde ze mij om te vragen of ik naar een van de twee uitvoeringen wilde komen van hun 'On Stage'. Dat wilde ik wel zeker. Samen met Petra en Pauwel en Zeger met zijn vriendinnen zaten we in de aula van de school af te wachten. Petra vertelde me dat Merel in een stukje zou toneelspelen en dat ze ook nog gitaar ging spelen.  Het programma vermeldde heeeel veel namen, dat kon ik zonder bril nog net zien.

Het begon met een stukje toneel over een saloon die, tegen de zin van de vaste klanten, verkocht was. In de saloon werd ook opgetreden, zang, dans enzovoort. Na tien minuten kreeg ik het door: dit was hun Open Podium. Het saloonverhaal kwam steeds terug en op die manier werden de optredens van de leerlingen van een logisch kader voorzien. Het was allemaal perfect ingestudeerd, het liep op rolletjes en je hoefde je geen moment te vervelen. Ook de kwaliteit van de stukjes was vele malen hoger dan ik gewend was. Ik zag de hand van goede muzikanten, regisseurs en technici. Jammer dat ik geen school meer heb, want er waren genoeg ideeën om een Open Podium heel flitsend te maken.

En Merel? Die kwam voor in in 'toneelstukje binnen het toneelstuk', maar helaas was zij een 'paard' tussen de 'koeien' en het was maar goed dat Pauwel me erop wees dat dat Merel was. Zelfs haar haren zag je niet door de paardenkop. Gelukkig kwam ze ook, samen met een ander meisje, gitaar spelen. Ik kan ervan getuigen dat ze dat al prima kan. De collage zie ik gemaakt heb van haar foto's geeft er een beeld bij. Maar zelfs het paard is hierop niet duidelijk te zien (achter de bar op de linkse kleine foto's).

Prinsessen Nina en Lot - take 41

Na een geniale tip van Michael kunnen we dan eindelijk onze prinsessen op bewegend beeld aan jullie showen. Geen tegen elkaar botsende hoofdjes en hartverscheurend huilende kindertjes, maar gewoon de mooiste prinsessen van de wereld...

'Tsunami' in Emeryville

Namens Beppie:
http://www.berkeleyside.com/2011/03/11/video-tsunami-makes-its-way-through-bay-in-emeryville/

Prinsessen Nina en Lot

Na een keer of 40 tevergeefs proberen, hier dan maar een fotootje van onze prinsessen! Jammer, want het was echt een TOP filmpje...

AUNTIE MARIE

Het gaat niet goed met Auntie Marie. Hieronder een e-mail van Janice.

Hello Dear Cousins,
This is just a quick but sad note to let you all know that our dearest Mum is very poorly in hospital & we have been told that she is probably in her last few days. The hospital team are working to get her back to her room in the care home before the end of the week so that she can be cared for by a palliative care team around the clock; hopefully this will happen. She is very peaceful & I know that she now can't wait to join the rest of her family who have gone before her.

Alaska update # 1, 2 & 3

Hey allemaal!

Ik zal jullie af en toe een update sturen vanuit Alaska. Voel je niet verplicht om het te lezen, en al helemaal niet om te reageren hoor. ik vind het ook gewoon leuk om ze te typen ;)

Welcome to Eielson

We (ons detachement) is vandaag om 11:00 geland op Eielson, Alaska. We hebben anderhalve dag nodig gehad om hier te komen.

Ik ben dinsdagochtend om 06:00 vertrokken vanuit Volkel. We zijn eerst naar Bangor gevlogen in Maine ("net" iets boven Edouard). Daar hebben we wat mensen afgezet die komende week onze F-16's gaan opvangen die op doorreis naar Eielson zijn. Enkele uren later zijn we doorgevlogen naar Dulluth, Minnesota. Ik had er nog nooit van gehoord, maar locals hebben mijn vermoedens aldaar bevestigd dat het "the ass-end" van Minesota betreft. Geloof me, daar wil je niet dood gevonden worden hehe.. Maar ons hotel daar was prima. Het was daar rond 20:00u toen we lekker naar de Texas Road Stakehouse zijn gegaan met een groepje, voor 16oz vlees :) (het was toen trouwens 6 uur Nederlandse tijd. Ik had nog nooit na 24 uur wakker te zijn geweest zo veel vlees naar binnen gepropt, dat was wel even zwoegen!)

De mensen daar waarschuwden ons voor de kou in Alaska, hetgeen ons iets zorgen baarde omdat het in Minnesota al -16 C was...

Nu, na een nachtje heerlijk geslapen te hebben ben ik gearriveerd op Eielson waar het zonnetje heerlijk schijnt bij een temperatuurtje van -32C. De kleine maar goeie hotelkamer deel ik met een leuke collega die ook van sporten houd, dus we gaan ons hier prima vermaken... ohja en werken ;)

 

@ Wendy; ik ga je snel even bellen, zodra ik een telefoonkaart heb weten te scoren

 

Groetjes uit Eielson!

Hallo daar :)

Ik ben vandaag naar de World Ice Art Championships geweest . Een heleboel ijs sculpturen gemaakt door teams van over de hele wereld. Ja, er stond ook een ijs-molen uit nederland, echter waren de wieken er al afgebroken hehe :) (op de heenweg trouwens de eerste moose gezien! maar die zullen we nog wel meer te zien krijgen, wat een enorme beesten zijn dat)

Onze F-16's zijn eerder vandaag geland en naar hun opstalplaatsen gegleden, gegleden omdat er op het hele platform een dikke laag ijs ligt. Daar hechten ze hier vliegtechnisch gezien schijnbaar niet zo'n waarde aan. Hopelijk kunnen onze vliegers er een beetje mee overweg ;)

De eerste vliegtuigklacht is ook al een feit dus we kunnen morgen gelijk aan de bak, maar daar zijn we ook wel aan toe nu.

Groetjes vanuit Eielson AFB, bij nog steeds -20C... brrr

Hallo daar,

 

alweer een week geleden dat ik Wendy alleen heb achter gelaten (hou je het nog een beetje vol meissie?).

Eergisteren naar een afgelegen plek op de basis geweest voor het noorderlicht. We hebben het een klein beetje kunnen zien. Met het blote oog leek het meer op gigantisch grote mistbanken midden in de donkere nacht, maar een collega van mij (onze chef) heeft super mooie foto's kunnen maken. Met een lange sluitertijd kun je zien op de foto dat de hele horizon een groene kleur heeft. Echt fantastisch! Vanavond zou de aurora activity nog iets hoger zijn dus we gaan het dalijk nog eens proberen. Het noorderlicht is alleen goed te zien tussen 23:00 en 02:00, dus ik hoop dat ik morgen wel om half 7 op kan staan hehe

We werken gemiddeld 11 tot 12 uur per dag, dus het belastinggeld wordt ook goed besteed hoor ;)

Een van onze eigen kisten met een hoop klachten die wij moeten verhelpen.

Een bewijs van de hoeveelheid sneeuw en kou. Sneeuw tot kniehoogte is geen uitzondering :P

De zwart wit gecamoufleerde F-16 is een Aggressor. Daar vliegen de amerikanen mee om tegen onze kisten te vechten. Ze hebben geweldige en unieke kleurenschema's. Iets waar ik vroeger alleen in boekjes naar heb kunnen staren...

Nog 3 weken te gaan

 

Tot de volgende mail :)

een goed doel

Michael legde ons een probleem voor, en uiteindelijk vond hij zelf een oplossing. Ik had ook een probleem(pje) en dat IS al opgelost, maar ik heb er een naar gevoel aan over gehouden. Een lief meisje, met prachtig zwarte ogen, ik schat haar ongeveer 14, belde aan. Ik liep al bijna naar mijn portemonnee, want ik dacht dat het VMBO zich weer inzette voor een goed doel en dat de leerlingen die gingen hardlopen, fietsen, of een dagennachtlangfeesten, mij als sponsor nodig hadden. Dit meisje kwam echter voor een doel waar ze zelf helemaal achter stond: het SandraReemerFoundation, ik meen dat ze waterpompen plaatsen in landen waar helemaal geen water is. Ik vroeg haar om haar vergunning en ze vertelde iets vaags van "mevrouw Reemer heeft het erg druk", maar vindt u dit niet voldoende? (het tijdschrift met een foto met dorstige zwarte mensen die nog geen pomp hadden) Of wilde ik misschien zelf Sandra Reemer bellen? Nou nee, dat wilde ik niet echt, dus uiteindelijk gaf ik niks en sloot de deur. Ik zocht die Foundation op op internet en daar was een telefoonnummer bij, en in een opwelling belde ik toch maar. Verbazing aan de andere kant: nee, er was helemaal geen collecte-actie in Boxtel! Toen ik het meisje omschreef, werd het even stil aan de andere kant. "Ik weet wie u bedoelt!" zei Sandra, "dat is een ontzettend lief meisje dat ons een warm hart toedraagt. Maar nee, dat mag ze niet doen, geld ophalen. Ik zal wel even haar moeder bellen!" Met de belofte een bijdrage te storten voor een waterpomp, legde ik de telefoon neer. Maar met een rotgevoel. Hier loopt nog ergens in de buurt een kind, met de eerlijkste ogen die je maar kunt voorstellen, ze gaat niet z.g. zwemmen, hardlopen of iets anders waar ze de zaak mee kan bedonderen, maar ze gaat recht op de vrouw af om een bijdrage te vragen voor de noodlijdende mens. En ik heb haar weggestuurd. Omdat ze geen vergunning had. Geen vergunning om dorstige mensen aan een glaasje water te helpen. Wat zouden jullie gedaan hebben?

Teegee the office-cat

Heel lang geleden, zo rond het eerste blog stukje, was Teegee er al bij.

Sergeant der 1e klasse M.A. Bevers, BME

Op 18 februari studeerde Matthijs af in de richting Mechanical Engineering aan de Hogeschool van Arnhem. Hij is nu officieel Sergeant der 1e klasse Matthijs A. Bevers, BME.
Een impressie van de dag:

Matthijs deed zijn afstudeerproject samen met een collega-student. Ze hadden een mooi, altruistisch doel voor ogen, getuige ook het aureooltje van de collega. Die van Matthijs vliegt net rechts uit beeld...

 Uiteraard werd de dag feestelijk afgesloten.

De populaire poll

Kijk even goed...

Compleet polldrama met plots een ander resultaat... Wat een eindsprint!