Job: "Dode kip kun je eten toch, mam?"
Klaartje: "ja hoor maar eerst even braden."
Job: "Echte kip kun je niet eten!"
Klaartje: "Nee stel je voor zeg!"
Job: " Nee dat moet je niet doen want dan krijg je kippevel!"
zondag, mei 01, 2011
zaterdag, april 23, 2011
Tante Mieke en de koekoek
Toen Roelof-jan en zijn zussen nog klein waren, gingen ze elk jaar, samen met hun ouders, op vakantie bij tante Mieke en oom Hans. Die woonden in de Betuwe en hadden daar een appelboomgaard, en oh ja, ook nog drie kinderen, een stel pleegkinderen en een hele hoop andere aanloop. Vier jaar geleden overleed oom Hans. Vorige week tante Mieke. Ik mocht haar graag, immers zij hield van plantjes en van borduren, dan heb je samen heel wat overeenkomsten.
Tante Mieke was jarig op 26 april. Dat is ook de dag dat je gewoonlijk de eerste koekoek in Nederland hoort en dat was in de familie van Roelof een vast gegeven: als je de eerste koekoek hoort, moet je tante Mieke bellen want dan is zij jarig. In Frankrijk hoorden we de koekoek al in maart. En Roelof vertelde over de telefoon dat het zelfs irritant begon te worden, steeds die koekoek. Hij zou tante Mieke maar eens gaan bellen. Hij was te laat.
Vanavond wandelde ik in de tuin, en luid en duidelijk klonk een koekoek. Drie dagen te vroeg. Op 23 april, de dag dat we tante Mieke hebben begraven.
Tante Mieke was jarig op 26 april. Dat is ook de dag dat je gewoonlijk de eerste koekoek in Nederland hoort en dat was in de familie van Roelof een vast gegeven: als je de eerste koekoek hoort, moet je tante Mieke bellen want dan is zij jarig. In Frankrijk hoorden we de koekoek al in maart. En Roelof vertelde over de telefoon dat het zelfs irritant begon te worden, steeds die koekoek. Hij zou tante Mieke maar eens gaan bellen. Hij was te laat.
Vanavond wandelde ik in de tuin, en luid en duidelijk klonk een koekoek. Drie dagen te vroeg. Op 23 april, de dag dat we tante Mieke hebben begraven.
vrijdag, april 22, 2011
HET NIEUWE ZIEKENHUIS IN DEN BOSCH
Als iemand met zijn kop tegen een glazen wand of deur oploopt, dan doet zo'n sufferd dat meestal bij de supermarkt, of de bank. Ik ben ook zo'n sufferd, alleen wilde ik niet bij een supermarkt door een glazen wand naar buiten rennen, maar in het spiksplinternieuwe ziekenhuis in Den Bosch. Opap had zijn pasje in Margriet d'r auto laten liggen en ik wilde dat snel gaan halen. KNAL!!! "Niks aan de hand", riep ik nog naar enkele geschrokken mensen, en rende vervolgens door een echte deur (nààst dat verdomde raam!) naar buiten. Het bleek echter toch wel nodig te zijn om een eerste hulp mevrouw naar beneden te halen, en een beveilingsambtenaar om een glaasje water te sturen en een zak met ijs. Dat ijs liet op zich wachten, waarschijnlijk wist niemand waar het nieuwe restaurant zich bevond (het ziekenhuis is nog niet officieel open, de echte verhuizing is pas volgend weekend) dus ik zat daar best een tijdje. Ik was de tweede persoon die door het glas naar buiten wilde lopen, maar wel de eerste patient van de EHBO afdeling! Overigens had ik me helemaal niet hoeven haasten om dat pasje, het bezoek aan opap z'n chirurg (Dr. Lips) liep echt wat uit. Ik heb zelf nog niet in de spiegel durven kijken, maar aan de geschokte blikken zie ik wel dat ik er niet uit zie. Ik moet vannacht om de twee uur gewekt worden, wie belt mij om drie uur en om vijf uur en om zeven uur? Vòòr die tijd zal Nick mij wakker maken, en om zeven uur kom ik er wel uit! Groetjes! A3n p.s. Nick heeft een foto van me gemaakt. Ik zal eens kijken of ik die hieronder kan krijgen. Hoe zou het eigenlijk met Erik z'n kromme vinger zijn?
donderdag, april 21, 2011
Nieuws uit Taule vanuit Oudenbosch
Eind maart ben ik voor twee weken naar Frankrijk geweest. Voor het eerst helemaal gezond. Dat heb ik bewezen door in de omgeving van Taule, heuvel op heuvel af, te gaan rennen. Heerlijk om er weer bij te horen.
Ik ben nu weer ruim een week thuis, Roelof -jan is daar gebleven. Hij is de laatste tijd vooral bezig geweest met slopen.
We hebben een definitief plan voor het grote huis, dat inhoudt dat we de begane grond ook gaan gebruiken als woonruimte. Daarom moet het bordes worden afgebroken, zodat de ruimte daar achter een raam en openslaande deuren kan krijgen naar de tuin. Dat wordt de keuken. Om hetzelfde sfeertje te behouden dat het bordes aan het huis gaf, vervangen we het door een terras met dezelfde vorm met daarboven een balkon. De foto's:
Inmiddels is het bordes helemaal afgebroken. Na Pasen begint de aannemer met het maken van een nieuw terras en balkon. Dan kan hij meteen aan de gang in de schuur. Dat was het enige deel van het huis waar we nog niets gedaan hadden. En omdat we zo'n mooi plan hebben, past hierin een badkamer en slaapkamer. Maar eerst moest de schuur helemaal gestript worden. De foto's:
Intussen woont Roelof-jan in de annexe. Kijk maar naar de volgende serie:
Sorry, wel veel foto's deze keer. Maar ook een spannend verhaal. Ik heb in de tuin van Taule een eigen 'tuintje' gemaakt, met struiken en bomen uit Oudenbosch. Ik gaf dat tuintje water vanuit de put, op de hoek van het terrein. De put is erg diep, zeker vijf meter tot het water en hoe diep het water is dat weet ik niet. Elke keer een emmertje - aan een touw - erin en hijsen maar. Tot ik eens goed keek wat daar beneden nou zo bewoog. Het was een slang! En geen kleintje ook, polsdik en volgens mij zeker twee meter, RJ dacht anderhalve meter. De put was afgedekt met een zooi oude planken en we denken dat de slang daar onder wilde kruipen. En toen is hij - of zij natuurlijk - pardoes naar beneden gekiepeld. Die slang komt er nooit meer uit, de betonnen wanden zijn te glad en te steil, en hoe hijs je in hemelsnaam een slang op? Ik overwoog eerst om de brandweer te bellen. De brandweer is in Frankrijk zoiets als brandweer+politie hier, ze komen niet alleen bij brand, maar ook bij ongelukken. RJ voorspelde dat die hard zouden lachen. Nu hebben de Fransen een hekel aan slangen, net als ik trouwens, dus ik was bang dat ze hem - of haar natuurlijk - dan wel dood zouden maken. Ik ging zoeken op internet en vond een artikel van de regionale krant, zeg maar het Brabants Dagblad maar dan voor de Gers, een artikel over slangen. Met daarbij de naam en het mailadres van iemand die graag meldingen van het publiek had. Ik mailde hem, Laurent, met mijn verhaal en kreeg 's avonds al antwoord. De slang was een couleuvre, sorry une couleuvre en dus vanaf nu een zij. Adders zijn klein, deze was groot. Een soort ringslang of veldslang. En couleuvres kunnen in bomen klimmen! Laurent adviseerde me een heel lange stok in de put te zetten en dan met een fotocamera te wachten tot zij er uit kwam. De volgende dag voerde we dit uit, al bleek snel dat we twee lange stokken nodig hadden, aan elkaar gebonden natuurlijk suffie, anders ben je de onderste meteen al kwijt.
Ik had al gauw door dat daar gaan zitten met een camera niet echt zinvol zou zijn, onze couleuvre probeerde nog steeds via de betonwand omhoog te komen. Helaas moest ik daarna naar Nederland en toen RJ de volgende avond belde, zat de slang nog steeds in de put. Letterlijk en figuurlijk. Maar een dag later was ze verdwenen. RJ heeft meteen de put een beetje opgeruimd (met een hark aan een touw) en zij was niet verdronken dus is ze eruit geklommen. Ze mag niet de slimste geweest zijn, ze moet toch een knappe klimmer zijn, vijf meter bijna recht omhoog. Maar ik heb nu wel het goede gevoel dat wij haar gered hebben. Misschien ben je nu gemotiveerd om de volgende foto's te bekijken, de laatste twee zijn van de put en de slang.
Tenslotte heb ik nog een paar foto's van het hoofdhuis, waar toch ook nog een en ander gebeurd is. Voor de volhouders:
Dat was het voor nu. Over zes weken de volgende series. Wie moppert op al die foto's mag niet komen logeren!
Margriet
Ik ben nu weer ruim een week thuis, Roelof -jan is daar gebleven. Hij is de laatste tijd vooral bezig geweest met slopen.
We hebben een definitief plan voor het grote huis, dat inhoudt dat we de begane grond ook gaan gebruiken als woonruimte. Daarom moet het bordes worden afgebroken, zodat de ruimte daar achter een raam en openslaande deuren kan krijgen naar de tuin. Dat wordt de keuken. Om hetzelfde sfeertje te behouden dat het bordes aan het huis gaf, vervangen we het door een terras met dezelfde vorm met daarboven een balkon. De foto's:
Inmiddels is het bordes helemaal afgebroken. Na Pasen begint de aannemer met het maken van een nieuw terras en balkon. Dan kan hij meteen aan de gang in de schuur. Dat was het enige deel van het huis waar we nog niets gedaan hadden. En omdat we zo'n mooi plan hebben, past hierin een badkamer en slaapkamer. Maar eerst moest de schuur helemaal gestript worden. De foto's:
Intussen woont Roelof-jan in de annexe. Kijk maar naar de volgende serie:
Sorry, wel veel foto's deze keer. Maar ook een spannend verhaal. Ik heb in de tuin van Taule een eigen 'tuintje' gemaakt, met struiken en bomen uit Oudenbosch. Ik gaf dat tuintje water vanuit de put, op de hoek van het terrein. De put is erg diep, zeker vijf meter tot het water en hoe diep het water is dat weet ik niet. Elke keer een emmertje - aan een touw - erin en hijsen maar. Tot ik eens goed keek wat daar beneden nou zo bewoog. Het was een slang! En geen kleintje ook, polsdik en volgens mij zeker twee meter, RJ dacht anderhalve meter. De put was afgedekt met een zooi oude planken en we denken dat de slang daar onder wilde kruipen. En toen is hij - of zij natuurlijk - pardoes naar beneden gekiepeld. Die slang komt er nooit meer uit, de betonnen wanden zijn te glad en te steil, en hoe hijs je in hemelsnaam een slang op? Ik overwoog eerst om de brandweer te bellen. De brandweer is in Frankrijk zoiets als brandweer+politie hier, ze komen niet alleen bij brand, maar ook bij ongelukken. RJ voorspelde dat die hard zouden lachen. Nu hebben de Fransen een hekel aan slangen, net als ik trouwens, dus ik was bang dat ze hem - of haar natuurlijk - dan wel dood zouden maken. Ik ging zoeken op internet en vond een artikel van de regionale krant, zeg maar het Brabants Dagblad maar dan voor de Gers, een artikel over slangen. Met daarbij de naam en het mailadres van iemand die graag meldingen van het publiek had. Ik mailde hem, Laurent, met mijn verhaal en kreeg 's avonds al antwoord. De slang was een couleuvre, sorry une couleuvre en dus vanaf nu een zij. Adders zijn klein, deze was groot. Een soort ringslang of veldslang. En couleuvres kunnen in bomen klimmen! Laurent adviseerde me een heel lange stok in de put te zetten en dan met een fotocamera te wachten tot zij er uit kwam. De volgende dag voerde we dit uit, al bleek snel dat we twee lange stokken nodig hadden, aan elkaar gebonden natuurlijk suffie, anders ben je de onderste meteen al kwijt.
Ik had al gauw door dat daar gaan zitten met een camera niet echt zinvol zou zijn, onze couleuvre probeerde nog steeds via de betonwand omhoog te komen. Helaas moest ik daarna naar Nederland en toen RJ de volgende avond belde, zat de slang nog steeds in de put. Letterlijk en figuurlijk. Maar een dag later was ze verdwenen. RJ heeft meteen de put een beetje opgeruimd (met een hark aan een touw) en zij was niet verdronken dus is ze eruit geklommen. Ze mag niet de slimste geweest zijn, ze moet toch een knappe klimmer zijn, vijf meter bijna recht omhoog. Maar ik heb nu wel het goede gevoel dat wij haar gered hebben. Misschien ben je nu gemotiveerd om de volgende foto's te bekijken, de laatste twee zijn van de put en de slang.
Tenslotte heb ik nog een paar foto's van het hoofdhuis, waar toch ook nog een en ander gebeurd is. Voor de volhouders:
Dat was het voor nu. Over zes weken de volgende series. Wie moppert op al die foto's mag niet komen logeren!
Margriet
zondag, april 17, 2011
Little toad
Mooi! Na Josjes bericht is het hier al helemaal geen dooie boel meer. Dan ik weer. Mary (van Brian) (nou ja...ván Brian) (maar je weet nu wie) noemde me een "little toad" en dat deed me denken aan het Engelse kinderversje:
I am a little toad,
Hopping down the road,
Just listen to my song,
I sleep all winter long,
When spring comes I peep out,
And then I jump about,
And now I catch a fly,
And now I wink my eye,
And now and then I hop,
And now and then I stop!
Hopping down the road,
Just listen to my song,
I sleep all winter long,
When spring comes I peep out,
And then I jump about,
And now I catch a fly,
And now I wink my eye,
And now and then I hop,
And now and then I stop!
Het moet natuurlijk een beetje hortend worden gelezen, vanwege het onderwerp. Een hele mooie, lekker cynische metafoor voor het leven, vandaar dat ik er maar een liedje van gemaakt heb voor mijn bandje. Om mijn maatjes een beetje uit te leggen wat het idee is, heb ik er een voorbeeldje van gemaakt (muziek nog wat slordig). Van internet heb ik wat beelden geplukt, dus ik weet nu ook meteen dat er verbazend weinig beelden van de paddentrek op YouTube staan. A3n, volgende keer filmen als je weer met je emmertje aan de slag gaat!
vrijdag, april 15, 2011
donderdag, april 14, 2011
Ik kan het proberen Michael.
Had een feestje op het werk vandaag. Zo'n soort werk willen jullie zeker ook wel. Met Congolees/Turks/Bulgaars/Japans/Irakees/Somalisch/Afghaans/Pools eten.
De Angolees in het gezelschap, een notoire luilak, had alleen fles Sinas bij zich.
De Chinese in ons gezelschap moest eerder weg naar haar werk,
ja natuulek, in het lestaulant!
Had een feestje op het werk vandaag. Zo'n soort werk willen jullie zeker ook wel. Met Congolees/Turks/Bulgaars/Japans/Irakees/Somalisch/Afghaans/Pools eten.
De Angolees in het gezelschap, een notoire luilak, had alleen fles Sinas bij zich.
De Chinese in ons gezelschap moest eerder weg naar haar werk,
ja natuulek, in het lestaulant!
Aan tafel
Nou, dooie boel hier. Niemand iets leuks te melden? Dan ik maar. Ik heb een killer-tortelduif in de tuin. Zijn vrouwtje broedt in een nestje boven de keukendeur en hij houdt de wacht. Omdat mijn voedertafel dicht bij het nestje staat, heeft hij het druk. Iedereen is bang van hem, zelfs - en vooral - de ekster. Alleen is hij niet erg slim: als het hongerige vrouwtje even van het nest komt om te eten, jaagt hij die ook weg. Deze snapt dat hij het niet kwaad bedoelt, dus blijft ze keer op keer terugkomen, totdat hij het in de gaten heeft. Dan lopen ze even samen te eten.
...
Nou, zo leuk was dit ook weer niet. Daar kan vast iemand overheen.
dinsdag, april 05, 2011
Farewell
In aanvulling op A3n hieronder, hier het nummer dat Pete Duval (man van Janice) had gecomponeerd voor de begrafenis. Het werd beluisterd bij het sluiten van de gordijnen in het crematorium. In de melodie is - met name op het einde - vele malen "farewell" te horen. Een video zonder beeld, omdat ik hier blijkbaar geen audio neer kan zetten.
zondag, april 03, 2011
Auntie Marie's Funeral
Ik ben nog een verslag verschuldigd van de begrafenis van Auntie Marie. Daar zijn we met negen man sterk heengegaan, Toon en Beppie met de trein, Rich, Jose, Klaartje en Dirkje met de auto, Michael, Julia en ik ook met de auto. Helaas moest Opap afzien van deze reis wegens lichamelijke ongemakken. We troffen elkaar in het Leigham Court Hotel, waar we ook Howard en Jenny overnachtten. Op vrijdagochtend LIEPEN Julia, Beppie, Toon en ik naar de kerk, ik schrijf dat met een hoofdletter, want ondanks dat het maar ietsje meer dan een half uur was, vonden de anderen het toch wel een heel end! Het begon tijdens die wandeling al te regenen en dat bleef het zowat de hele dag doen. De kerkdienst was prima verzorgd, Auntie Marie werd binnengedragen door haar kleinzoons Neil, Daniel, Michael, Stuart, Matthew en Nicholas. Kleindochters Nicky en Jane liepen achter de kist, waar rode rozen oplagen van al haar kleinkinderen plus een witte roos van Opap, die er op deze manier toch een beetje bij was. We hadden ook een flinke bos tulpen meegebracht uit Nederland, namens al haar Hollandse familieleden. De tulpen hebben we na afloop gewoon in de kerk laten staan. Voordat de dienst begon, haalde zoon John (Bill) Berry herinneringen op aan zijn geweldige moeder, ik heb hem om de tekst gevraagd, zodra ik die heb, zal ik die publiceren. De dienst werd geleid door een Ierse priester en de lezingen werden voorgelezen door Rich en Howard. Daarna reden we door de stromende regen naar het Crematorium, en daar werd ook nog een korte dienst gehouden. We zongen met z'n allen "It's a wonderful world" samen met Louis Armstrong en terwijl er een muziekje klonk dat Pete Duval (de man van Janice) had gecomponeerd, sloten de gordijnen zich om de kist. Alsof het toneelstuk was afgelopen. Daarna togen wij naar een pub, waar het goed toeven was. Bijna de hele familie was er, mensen die we allang niet meer hadden gezien, zoals Pete Hudson (eerste man van Janice), Grahame Simmons (kleinzoon van Auntie Mogs) Nicholas van Pelt (zoon van Uncle Henry) en "nieuwe" familieleden die we nog nooit hadden gezien, b.v. Robin Cleasby (de man van Nicky Hudson). Ook de lieve buren van Marie waren er: Lloyd en Grace, en hun nichtje Roz die het huis van Marie heeft gekocht. Lloyd had een fles van Marie's lievelingsdrankje bij zich: Crofts Original Sweet Sherry. Bill Berry las enkele binnengekomen berichten voor, o.a. een lieve e-mail van Klaartje die vertelde dat Auntie Marie haar, na het overlijden van Nannan en Oma Wagenaars in 1993, adopteerde als hààr eigen kleindochter. Ik las een berichtje voor van Opap, en dat veroorzaakte hier en daar weer een paar traantjes. Het was eigenlijk een heel gezellige en warme familiereunie, eentje waar Marie verschrikkelijk graag bij zou zijn geweest en misschien wàs ze dat ook wel. We hebben afgesproken dat we moeten proberen contact te houden met elkaar nu H.Q. Wharfedale Gardens er niet meer is.
woensdag, maart 30, 2011
NIEUWS OVER OPAPS GEZONDHEID De volgende tekst is een verkorte versie van de e-mail die Michael naar zijn broer en zussen stuurde op 30 maart 2011. Vanmiddag heeft opap de uitslag van een eerder onderzoek ontvangen van de oncoloog van het Carolusziekenhuis in Den Bosch, van Liessum. Het was geen goed nieuws: darmkanker. Ongeveer 18 cm in de dikke darm zit een aangetast deel van ongeveer 3 cm. Vervolgens legde hij de volgende opties voor: - Opereren, maar niet nadat er eerst onderzocht is of er nog meer aangetaste delen in de darm zijn. Dat betekent dat er een fysiek belastend onderzoek aan vooraf zou moeten gaan, in half-narcose, waarbij gekeken wordt over de gehele lengte van de dikke darm. - Niet opereren: uiteindelijk levert dit een verergering van de klachten op (de dikke darm raakt verstopt) en uiteindelijk de dood. Niet te zeggen hoe snel dit zal gaan. - Symptoom bestrijden: niet opereren, maar proberen de bloeding te stelpen middels een plaatselijke bestraling. Daarbij zou een soort stent geplaatst kunnen worden die de dikke darm open houdt. De oorzaak wordt dan niet weggenomen en het is niet te zeggen met welke snelheid de kanker zich zal uitzaaien. Opaps leeftijd is geen overweging bij de oncoloog om al dan niet te opereren (“iemand die 93 is, kan goed ook nog heel wat jaren ouder worden”), maar zijn fysieke conditie wel: de twijfel is of hij de operatie te boven kan komen. Opap heeft advies gevraagd aan de oncoloog: “u heeft er verstand van”. Deze heeft een definitieve beslissing voor hem even vooruit geschoven: eerst een aantal fysiek minder belastende onderzoeken doen, want de uitslag daarvan kan ook richting geven aan een te nemen beslissing. Dus eerst: - Bloedprikken om te kijken hoe de nierfunctie is - Longfoto maken - CT-scan: staat voor a.s. maandag op het programma. - Volgende week woensdag gaan we de uitslag van die testen ophalen. Opap nam het nieuws kalm op: “het kan toch al zomaar elk moment gebeurd zijn” en verlaat zich geheel op de arts.
Alaska laatste update
Nog één dag te gaan (als het goed is). Vandaag landt de ploeg die het hier van ons over gaat nemen, maar ik heb al gehoord dat ze zeven uur vertraging hebben. Het is dus nog maar de vraag of we morgenavond op tijd kunnen vertrekken. We worden opgehaald door een A340 van de Franse luchtmacht, maar die zijn dus blijkbaar net zo onbetrouwbaar als onze eigen transport kisten :)
Verder nog alles goed hierzo, ik geef nog geen licht in het donker dus de straling van Japan heeft ons nog niet bereikt. Het is de afgelopen tijd ook een stuk minder koud (lees -25C 's nachts tot net boven het vriespunt overdag), in het zonnetje is het goed uit te houden zonder jas.
Afgelopen weekend weer vrij gehad, daar hebben we echt geluk mee gehad deze periode. Ik heb dus ook weer lekker veel kunnen zien van de omgeving. Zo zijn we op zaterdag naar een hete bron geweest, lekker in het warme water dobberen met ijs overal om me heen. Oh, en onderweg kwamen we langs North Pole :)
's Avonds ben ik met 'n collega naar een ijshockey wedstrijd geweest in Fairbanks. De Fairbanks Ice Dogs tegen... eh... geen idee… de groene... Was leuk om es te zien en er was ook voldoende actie voor de boksfans: http://www.youtube.com/watch?
Zondag weer lekker gaan snowboarden. Dit keer op Mt. Aurora, waarvan ik gehoord heb dat het het meest noordelijke skigebied van Amerika is. En 's avonds een overheerlijke en enorme king crab uit de Bering zee gegeten (dat zijn die van Deathliest Catch op Discovery Channel).
Morgen verlaten we dit veld. Ik heb alles kunnen afvinken wat ik hier wilde zien en doen (ok, op het ontmoeten van een beer na dan...). Een maand in dit oord is lang zat, tijd om naar huis te gaan.
Groetjes
zondag, maart 27, 2011
malle(t) vinger
Ik 'snapte' mijn vinger tijdens het uitreken van een sok (om 3 uur 's nachts). Het zwelde niet op, het deed geen pijn, maar ik kon mijn laatste kootje gewoon niet meer strekken. Rob wakker gemaakt om voor me op het Internet uit te zoeken wat ik moest doen. Na het zien van een aantal foto's van erg verkeerde vingers werd ik een beetje duizelig en besloot om toch maar naar een 'Accident en Emergency'. Rob's reactie: wacht, eerst een foto maken!
Ik kreeg in het ziekenhuis de diagnose te horen: een 'mallet finger' (wiki). Bij de volleybalende familie is deze conditie vast en zeker bekend (Rich, Petra?). Een x-ray en vier uur wachten later, kreeg ik de behandeling bevestigd: 8 weken een spalk. Dat had ik inmiddels ook al op het internet gevonden (1 hand, een telefoon en vier uur wachttijd is voldoende). Acht weken traag typen, geen gitaar, oppassen tijdens yoga. Als het kootje ook maar een keertje buigt moet je overnieuw beginnen en weer 8 weken helen.
De vervolg afspraak met hand chirurg valt op 1 April, vertelde de zuster. Ik zei, "jaja, dat zal wel... 1 April... hahaha". Verontwaardigd zei het meisje dat men in het ziekenhuis geen grappen maakt!
Ik kreeg in het ziekenhuis de diagnose te horen: een 'mallet finger' (wiki). Bij de volleybalende familie is deze conditie vast en zeker bekend (Rich, Petra?). Een x-ray en vier uur wachten later, kreeg ik de behandeling bevestigd: 8 weken een spalk. Dat had ik inmiddels ook al op het internet gevonden (1 hand, een telefoon en vier uur wachttijd is voldoende). Acht weken traag typen, geen gitaar, oppassen tijdens yoga. Als het kootje ook maar een keertje buigt moet je overnieuw beginnen en weer 8 weken helen.
De vervolg afspraak met hand chirurg valt op 1 April, vertelde de zuster. Ik zei, "jaja, dat zal wel... 1 April... hahaha". Verontwaardigd zei het meisje dat men in het ziekenhuis geen grappen maakt!
zondag, maart 20, 2011
Alaska update #5
Vandaag hadden we een vrije dag en mooi de tijd om het lokale wildlife te verjagen door met sneeuwscooters te crossen.
Niet zo maar simpele sneeuwscootertjes. Deze apparaten halen 115km/h, op de sneeuw!
En dat hebben we dus ook gedaan. Ik ben ook ff achterop gaan zitten bij iemand anders om het te filmen:
Nu weet ik wat het eerste is dat ik zou kopen als ik hier zou wonen ;)
Groetjes
vrijdag, maart 18, 2011
Alaska update #4
Het is alweer twee weken geleden dat ik ben vertrokken thuis, al voelt het niet meer dan één week. De tijd vliegt! Nog twee weekjes te gaan :)
Het werk vliegt ons hier letterlijk om de oren. De oefening "Distant Thunder" is inmiddels in volle gang en we komen om in het werk om al onze kisten vliegend te houden. Maar daardoor gaan de dagen gelukkig wel erg snel. De samenwerking met de Amerikanen verloopt redelijk. Wij zijn gewoon veel gehaaster omdat wij met 11 vliegtuigen evenveel willen vliegen als zij met 20 vliegtuigen :)
Afgelopen weekend zijn we naar mount McKinley gereden. Als ik me niet vergis is dat met 6.2km de hoogste berg van Noord Amerika. Verder weinig wild gezien, op een paar deers na. Ik denk dat alles nog ligt te pitten ofzo. Wat moet je ook anders met deze kou? Maar het was toch een leuke trip met mooie uitzichten.
We zijn ook al gaan skieën :) Deze basis is zo groot dat ze er ook maar gelijk een ski piste op hebben gemaakt. Het is een bergje van niks (zeker als je net in de Alpen bent geweest) maar toch wel leuk, zo vanuit je werk ff snowboarden.Volgende week gaan we proberen om bij de meest noordelijke skipiste van Amerika te komen. Daar zou het een stuk steiler moeten zijn.De foto's van het noorderlicht heb ik niet zelf gemaakt (was m'n cameraatje niet goed genoeg voor). Maar in het echt zie je het dus ook zo. De foto's lijken wazig maar dat komt omdat het licht voortdurend aan het golven is. Die pick-up op de foto is van ons en als je goed kijkt zie je mij zitten terwijl ik weer even op normale temperatuur probeer te komen. Het zou goed kunnen dat we geluk hebben gehad dat we het zo goed gezien hebben want van nu af aan zal de activiteit van het noorderlicht alleen nog maar af gaan nemen.
Ik ga me maar eens klaar maken voor de lunch en daarna de avonddienst. Zal wel weer een latertje worden vanavond. Maar gelukkig hebben we een leuke groep en is het werk lekker uitdagend.
Groetjes uit Eielson!
donderdag, maart 17, 2011
Merel On Stage
"Hebben jullie wel eens een Open Podium op jullie school?", zo vroeg ik Zeger en Merel. Nee, zoiets kenden ze niet. Vreemd, dacht ik, dat hebben alle scholen toch wel eens? Ik herinnerde me van mijn Dordrechtse school van die lange avonden waarin de leerlingen hun kunsten konden presenteren, te dikke meisjes die dansten op ingeblikte muziek, raps die niet om aan te horen waren, ik zag het elk jaar weer voorbij komen.
Maar Merel oefende wel tijdens de voorjaarsvakantie voor 'het theater'. En gelukkig belde ze mij om te vragen of ik naar een van de twee uitvoeringen wilde komen van hun 'On Stage'. Dat wilde ik wel zeker. Samen met Petra en Pauwel en Zeger met zijn vriendinnen zaten we in de aula van de school af te wachten. Petra vertelde me dat Merel in een stukje zou toneelspelen en dat ze ook nog gitaar ging spelen. Het programma vermeldde heeeel veel namen, dat kon ik zonder bril nog net zien.
Het begon met een stukje toneel over een saloon die, tegen de zin van de vaste klanten, verkocht was. In de saloon werd ook opgetreden, zang, dans enzovoort. Na tien minuten kreeg ik het door: dit was hun Open Podium. Het saloonverhaal kwam steeds terug en op die manier werden de optredens van de leerlingen van een logisch kader voorzien. Het was allemaal perfect ingestudeerd, het liep op rolletjes en je hoefde je geen moment te vervelen. Ook de kwaliteit van de stukjes was vele malen hoger dan ik gewend was. Ik zag de hand van goede muzikanten, regisseurs en technici. Jammer dat ik geen school meer heb, want er waren genoeg ideeën om een Open Podium heel flitsend te maken.
En Merel? Die kwam voor in in 'toneelstukje binnen het toneelstuk', maar helaas was zij een 'paard' tussen de 'koeien' en het was maar goed dat Pauwel me erop wees dat dat Merel was. Zelfs haar haren zag je niet door de paardenkop. Gelukkig kwam ze ook, samen met een ander meisje, gitaar spelen. Ik kan ervan getuigen dat ze dat al prima kan. De collage zie ik gemaakt heb van haar foto's geeft er een beeld bij. Maar zelfs het paard is hierop niet duidelijk te zien (achter de bar op de linkse kleine foto's).
Maar Merel oefende wel tijdens de voorjaarsvakantie voor 'het theater'. En gelukkig belde ze mij om te vragen of ik naar een van de twee uitvoeringen wilde komen van hun 'On Stage'. Dat wilde ik wel zeker. Samen met Petra en Pauwel en Zeger met zijn vriendinnen zaten we in de aula van de school af te wachten. Petra vertelde me dat Merel in een stukje zou toneelspelen en dat ze ook nog gitaar ging spelen. Het programma vermeldde heeeel veel namen, dat kon ik zonder bril nog net zien.
Het begon met een stukje toneel over een saloon die, tegen de zin van de vaste klanten, verkocht was. In de saloon werd ook opgetreden, zang, dans enzovoort. Na tien minuten kreeg ik het door: dit was hun Open Podium. Het saloonverhaal kwam steeds terug en op die manier werden de optredens van de leerlingen van een logisch kader voorzien. Het was allemaal perfect ingestudeerd, het liep op rolletjes en je hoefde je geen moment te vervelen. Ook de kwaliteit van de stukjes was vele malen hoger dan ik gewend was. Ik zag de hand van goede muzikanten, regisseurs en technici. Jammer dat ik geen school meer heb, want er waren genoeg ideeën om een Open Podium heel flitsend te maken.
En Merel? Die kwam voor in in 'toneelstukje binnen het toneelstuk', maar helaas was zij een 'paard' tussen de 'koeien' en het was maar goed dat Pauwel me erop wees dat dat Merel was. Zelfs haar haren zag je niet door de paardenkop. Gelukkig kwam ze ook, samen met een ander meisje, gitaar spelen. Ik kan ervan getuigen dat ze dat al prima kan. De collage zie ik gemaakt heb van haar foto's geeft er een beeld bij. Maar zelfs het paard is hierop niet duidelijk te zien (achter de bar op de linkse kleine foto's).
dinsdag, maart 15, 2011
Prinsessen Nina en Lot - take 41
Na een geniale tip van Michael kunnen we dan eindelijk onze prinsessen op bewegend beeld aan jullie showen. Geen tegen elkaar botsende hoofdjes en hartverscheurend huilende kindertjes, maar gewoon de mooiste prinsessen van de wereld...
zaterdag, maart 12, 2011
Abonneren op:
Posts (Atom)