Vakantie in de US of A!

En toen gingen ze dan eindelijk naar Amerika, Marleen en Edouard en Toon en Beppie.
11 uur vliegen was dat. Wat ze daar deden?
Nou, op bezoek gaan bij L & E ,
San Francisco bekijken ,
hiken in de heuvels ,
wachten tot de pelikanen weer over kwamen vliegen ,
veel eten ,
en drinken
lopen in de zee-mist
een nieuw jasje kopen
en duizend-en-een andere dingen!
Kortom, een zalige vakantie met zes miljoen foto's die ik jullie verder zal besparen!

dag-en-poll

Op maandag zijn we het bijna allemaal met elkaar eens.

Lisa gaat na de zomer naar de brugklas!

 

 (Marleen vond Lisa hier, tijdens haar eindejaarsmusical op Nannan lijken. Ik weet niet op welke foto precies, maar zelf vind ik Lisa op al de foto's gewoon erg mooi.)

 

Piens eerste Domme Domme's

Pien kent al heel veel beesten en kan ze ook goed nadoen. We zitten aan tafel en Edouard vraagt: "Hoe doet de koe?"

Pien: "MMMMhoeoeoeoeoeoe!"

Marleen: "Hoe doet het hondje?"

Pien: "Hoehoehoehoe!"

Peter: "Hoe doet de poes?"

Pien: "Aaauwaauwaauwaauw!"

Lonneke: "Hoe doet het schaapje?"

Pien kijkt even bedenkelijk rond, tilt dan een bil op en laat een flinke wind. Tsja, dat doet een schaapje ook wel eens...

Pien leert steeds meer woordjes. Zo kan ze sinds kort ook 'papa'. Zodra Peter de kamer in komt, steekt ze enthousiast haar handen de lucht in, loopt hard op hem af, knuffelt een been en zegt nog eens vol liefde "papaaah!". 'Mama' heeft ze nog niet zo bewust aangesproken.

Op een dag dat Peter aan het werk is en Lonneke alleen thuis is met Pien, vermaakt die laatste zich met haar boekjes in de kamer, terwijl Lonneke de afwas doet. Na een tijdje voelt Pien zich toch wat alleen en komt de keuken in. Ze steekt haar handen de lucht in, loopt op Lonneke af, pakt een been en zegt vol liefde: "papaaah!".

voornaam baby Vermeer...

Lonneke en Peter weten nog geen jongensnaam. Daarom vroeg Lonneke me naar de namenpool.
Hoe weet ze dat we een namenweddenschap hebben?
Ik heb haar deze natuurlijk nog niet gegeven, anders is het geen weddenschap meer.
Ik zal maar niet zeggen dat ik de naam die ik zelf in gedachten had, wél heb doorgegeven.

Nu gaan ze dus alsnog zelf iets bedenken. Alleen als ze na de geboorte nog niks hebben, kunnen ze onze voorstellen bekijken.
(Je schijnt in Nederland voor de keuze van de naam van je kindje tot twee dagen na de geboorte de tijd te hebben).

Marijntje deed nog niet aan de namenweddenschap mee. Ik vroeg haar of zij een idee had voor een naam voor het broertje van Pien.
"Voor het boertje van Pien?"
"Ja, voor het broertje van Pien."
"Pien."
Na wat meer uitleg dat twee pienen wel wat verwarrend wordt voor Lonneke, kwam ze geheel zelf met een nieuwe naam: "Tommie."

Nou Lonneke en Peter, zonder uitkomst van de namenpool moeten jullie het hier voorlopig maar even mee doen. Succes!

Baby Vermeer...

is vandaag van top tot teen goed gekeurd tijdens de 20-weken echo. Spannende momenten voor papa en mama toen het hartje, orgaantjes, ruggetje, vingertjes en teentjes werden gecheckt, maar we hebben het doorstaan... En als toegift kwam het overduidelijk in beeld: wij verwachten een zoon!!!

Tsja, het wordt wat saai. We lopen twee weken achter op de Termeertjes, maar doen verder alles hetzelfde.

Guido Gezellestraat 1960/2011

De straat waarin wij wonen in 1960: Ineke werd geboren en ik ging naar de Aloysiusschool. De mevrouw die geduldig op haar vuilnisbak staat te wachten, leefde - gezien het paadje waar ze voor staat - in ons huis.

50 Jaar later vanuit hetzelfde standpunt gefotografeerd.

Een mijlpaal

Op Edouards verjaardag (6 juli) wandelt Pien haar eerste rondje helemaal alleen door het huis. Dat vindt ze voldoende, daarna doet ze het niet meer.

 

Overigens lijkt het me duidelijk dat ik niet gelogen heb bij het invullen van de poll. Zoals je ziet, zitten onze spullen nog steeds in dozen, meneer sukkel...

Baby Termeer...

is vandaag van top tot teen goed gekeurd tijdens de 20-weken echo. Spannende momenten voor papa en mama toen het hartje, orgaantjes, ruggetje, vingertjes en teentjes werden gecheckt, maar we hebben het doorstaan... En als toegift kwam het overduidelijk in beeld: wij verwachten een zoon!!!

Een zwembad op Taule

Waar het in de zomer 40 graden wordt, past een zwembad. Maar het gaat jaren duren voordat RJ het huis en de omringende tuin naar zijn wensen heeft omgevormd en een zwembad staat geheel onderaan op zijn lijst. In de praktijk betekent dat: nooit. Dus nam ik uit Oudenbosch een kinderbadje mee. Het werd netjes opgeblazen en gevuld met water, en ik kon gaan zitten. Zwemmen is er niet bij. Maar het was heerlijk in mijn zwembad, lekker koel met een sudoku en een boek.

Helaas stortte het zwembad dezelfde dag geheel in. De twee opgeblazen banden liepen allebei leeg, de bovenste zo snel dat het water er overheen gutste.

Wat we ook zochten, door natmaken, met zeepsop, we konden het gat niet vinden. Als ik het zwembad onder water kon houden …. En water is er genoeg in de Gers. Overal verspreid liggen de meertjes die in de winter vollopen vanuit de beekjes. Aan de andere kant van de rivier, op zo’n 300 m afstand, is zo’n meertje, een vennetje eigenlijk.

Roelof-jan zag mijn plan helemaal niet zitten, maar blies wel voor mij het zwembad weer op.  En daar ging ik over straat, met een zwembad van 2x3 meter op mijn hoofd. Gelukkig is het erg stil op ons weggetje, niemand zag mij. Bij het vennetje was het nog niet makkelijk om met dat grote ding in het water te komen. En eenmaal in het water schrok ik van de gladheid van de bodem. Het is hier allemaal klei en dat is onder water een glijbaan. Gelukkig liggen hier overal stenen, ook onder water, en daar vonden mijn voeten wat steun. Daar stond ik, onder het bord ‘baignade interdit’.

Het zwembad onder water duwen, ging echt niet. Maar ik kon wel elke keer een stukje onder water duwen en wachten op luchtbelletjes. En ik hoorde het gat voordat ik het zag. Gevonden! Daarna heb ik het hele zwembad nog minutieus onder gesopt maar een tweede gat kon ik niet vinden.

Uit het water komen was nog veel moeilijker dan er in komen. Gelukkig zag niemand mij. En het zwembad liet ik goeddeels leeglopen, zodat ik meer grip had. Dan over de wilde rozen heen tillen, anders had ik nog meer gaten. Maar ik kon trots met het zwembad op mijn hoofd teruggaan.

Roelof heeft vervolgens drie keer geprobeerd het gat dicht te stoppen. Op het laatst deed hij dat met zijn lijmpistool en betonfolie. En het is goed gegaan. De bovenste band blijft lekker dik opgeblazen. De onderste stort nog steeds wel in, maar dat blijkt in de praktijk niet zo erg. Mijn zwembadje blijft overeind en veel water heb ik niet nodig (ik ben namelijk heel erg slank). Elke middag van vier tot zes ben ik in het zwembad.

En dan nu de foto’s. Geen enkele van het verhaal dat ik hier verteld heb, maar gewoon dezelfde foto’s als altijd: keien en rommel. Maar natuurlijk staat op sommige foto’s wel een zwembad!

Met een weer nieuwe poging de foto's te publiceren:
dit is de link naar de foto's
sorry voor het ongemak, Margriet

In de sneeuw

Omdat het maandag 4 juli Independence Day is, hebben onze Amerika-gangers een extra lang weekend. En dat brengen ze door in een hotelletje bij Mount Shasta of Úytaahkoo dat "Witte Berg" betekent. En of dat klopt!

verhuis-poll ook wel saai eigenlijk

Doe mij nog maar eens een nieuwe woning en een cursus Nederlands voor beginners aub...

De catalpa, echt niet saai

Bekijk de foto's van de catalpa van A3n. Toevallig zijn de eerste vier gemaakt op de dag voordat hij omwaaide:

Saai? Was 't dat maar!

Meestal is mijn leven heel erg saai. Dan zijn de hoogtepunten van de week de komst van de diepvriesman, die komt vragen of ik nog wat van zijn (vieze!) diepvriesmaaltijden wil. Of dat ik een zakje schoolkrijtjes in de kast vind, die ik dan allemaal achtermekaar opeet. Of dat buurman René een paar foto's komt maken van de prachtig bloeiende catalpa, nog nooit is ie zo mooi geweest. Ik heb een afspraak liggen om 'm binnenkort te laten snoeien
Maar je hoort mij niet klagen. Saai is ook wel rustig en vertrouwd. Als het spannend wordt, dan is het soms wel eng. Zoals gisteravond toen we getroffen werden door een noodweer (Krant: "Boxtel en Vught het ergst getroffen") Wind en hagel en regen gingen zo tekeer dat je de bomen niet eens hoorde omvallen, pas toen het een beetje bedaarde zag ik dat ook de catalpa het loodje had gelegd. Snoeien niet meer nodig, helaas.
Toen alles wat stiller werd, hoorde ik een verdacht geluid: een snelstromende rivier? In huis? Jawel, hoor. Het gutste het sousterrain in, door de luchtgaten van de garagedeur, het leek wel de Aswandam in het klein. Niet leuk, maar zeker niet saai! Ben overigens gewoon naar bed gegaan, vanochtend pas begonnen met scheppen. Na een uur was er zo te zien nog geen milimeter van af.
Tussendoor even Zebbie uitlaten. Ravage in de straat en in het park, het nieuwe hek rond het ODC terrein op drie plaatsen kapot. Ik klauter over en onder bomen richting Martien Pennings z'n sporthal om te zien of het dak er nog op ligt. Blijkt er daar in de straat helemaal niks gebeurd te zijn? Nog geen blaadje ligt er op straat, ook niet op de Essche Baan. Saai, hoor! Ik ga maar weer naar het Essche Heike waar de buren druk bezig zijn met het opruimen van de puinhopen. Overal een praatje maken. Gezellig! En dan maar water gaan scheppen. Dat begint nu wel een beetje saai te worden.

Saai nieuws (2)

Het saaie nieuws uit Nieuw-Vennep - de groeten terug trouwens Petra! - wordt in saaiheid overtroffen door het verschrikkelijk saaie nieuws uit Gouda. Het saaie nieuws uit Gouda is dat de man des huizes na 35 jaar steelse wenken nog steeds zijn schoenen achterlaat op plaatsen waar de vrouw des huizes pas aan zou denken als het einde der tijden is aangebroken en enige haast misschien van belang zou kunnen zijn. Namelijk:

1. middenop het badkamermatje:
En anders wel:
2. netjes naast de tafelpoot, maar wederom precies op het kleed:

Saai nieuws

Al maanden niets op de blog gepost. Tja... wij zijn niet zwanger, krijgen geen echo's, hebben geen peuter-praat, zien geen kraanvogels (of was het toch een reiger??), verbouwen geen huis in Frankrijk en zijn niet met een diploma of een (andere) studie bezig. Wij hebben gewoon een geweldig saai leven!! Zie foto - we maken tegenwoordig foto's van het ontbijt, want ja, zo saai is ons leven. Toegegeven, we hebben wel veel plezier - zie ze lachen op de foto, al kan me niet meer herinneren wat er zo grappig was, 't was vast hun vader.

Merel en Zeger gaan gewoon elke dag naar school. Saai!!! Toegegeven, dit weekend is Merel naar Oerol met haar theatergroep van school. Ze zal wel uitgeregend thuis komen, maar ze smste me dat het er wel heel gezellig is.
Verder werken Pauwel en ik zoals gewoonlijk te hard, ook zeer saai!! Toegegeven, Pauwel is nu 2 weken op cursus, is even iets anders, maar daarna gaan we gewoon saai weer verder.

Er valt dus weinig te vertellen. Vakanties zijn nog het minst saai. Zo onze meivakantie: toen zijn Pauwel, Zeger en ik de Mont Ventoux opgereden. Met de (race)fiets wel te verstaan, bijna 22km omhoog klimmen. Voor niet-Mont Ventoux bekenden niets bijzonders waarschijnlijk, maar ik kan je zeggen dat ik echt een paar keer dacht - ik stop, ik ga terug! Maar we hebben het alledrie gehaald. En wat was het koud daar boven op die berg!


En oja - in april van mijn fiets gevallen. Met zo'n racefiets fiets je snel 30-35 km/u dus even niet opletten, iemand keerde op het fietspad, en boem - ik remde te laat. Gelukkig niets ernstigs alleen flinke schaafwonden en verder vooral materieel schade: nieuw voorwiel, herstel vd stuurinrichting en nieuwe fietsbroek. Kosten - dikke 250 euro! Da's duur vallen en helemaal niet saai...

Maar voor de rest gaat het prima met ons saaie leventje. Groeten uit Nieuw-Vennep!!

huisje te koop

(dus als iemand iemand kent die graag in Winsum wil wonen...)

Julia switcht

Bericht van het studiefront: Julia is niet alleen geswitcht van vriendje, maar nu ook van opleiding. Ze gaat nu naar het conservatorium (Utrecht) om schoolmuziek te studeren. Hoewel ze het in Wageningen prima deed, is de overstap niet echt een verrassing voor ons. Muziek maken en creatief zijn is echt haar lust en haar leven en het ziet er naar uit dat ze daar helemaal op haar plek zal zijn. Ze zat nog wel even in over de toelating, want van de honderd aanmeldingen werden er maar zestien tot de studie toegelaten. Samen met Julia is toevallig ook een begaafde pianoleerling van Ineke toegelaten, dus één leuk maatje heeft ze alvast. Ze gaat naar Utrecht, want dan blijft ze een beetje in de buurt van Wageningen waar Sander zit. Nu nog een leuke kamer waar ze met al haar instrumenten terecht kan!

Met lof overladen!

Op woensdag 8 juni sloot Emma met een mondeling examen een loodzware postacademische specialisatieopleiding af die haar een jaar lang elk weekend aan huis kluisterde, de onder juristen welbekende Grotius Arbeidsrecht. Voor de opdrachten die ze gedurende het jaar had moeten inleveren, stond ze al een ruime 8, voor het mondeling haalde ze, als de allerbeste van de groep, een 9. Haar kantoor in Rotterdam viert al twee dagen feest! Zijzelf uiteraard ook. Hier het bewijs:



Dus... advocaatje nodig? Kijk op www.wybenga-advocaten.nl!

Taugé

Nou! De komkommers hadden we maar gewoon gegeten, maar het bakje taugé (dat toch over de datum was) gooide ik toch maar weg, voor alle zekerheid. Ik had het plastic bakje echter nog niet opgeruimd of de radio meldde alweer dat het nog helemaal niet zo zeker was dat de Ehec-besmetting daar vandaan kwam. Was dat even zonde van die mooie taugé (hij rook nog best wel fris). De Duitse regering kan nu ook van mij een fikse claim tegemoet zien: de kosten van één bakje taugé! (Zal ik erbij schrijven dat ie 35% afgeprijsd was bij de Appie of pik ik die centen gewoon ook even mee?)