No puedes empezar demasiado pronto!
zondag, januari 27, 2013
Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen!
De jonge ouders in onze familie maken zich uiteraard grote zorgen over het dalende niveau van taal- en rekenen op de Nederlandse scholen. De minister van onderwijs heeft zich er onlangs nog over uitgesproken. Maar in Ypenburg laten ze het er niet bij zitten! Niet alleen hebben ze daar een Neerlandica in dienst genomen als vrijdagse babysit, ook bij het boeren worden inmiddels twee vliegen in één klap geslagen!
No puedes empezar demasiado pronto!
No puedes empezar demasiado pronto!
Er was er een jarig, hoera!
Op zaterdag 26 januari vierden we met een hele schare kinderen, klein- en achterkleinkinderen de vijfennegentigste verjaardag van onze pap/opa/overgrootopa. Traditiegetrouw was er ook een familiedelegatie uit Olland en de Boskant. We hadden een klein zaaltje in Molenweide tot onze beschikking, met zelfs een eigen wc die - tot verbazing van de periodieke plasser - ook dienst deed als rustig slaapkamertje voor baby Matthias in zijn wagen.
Het feestvarken wenste niet het hele feest uit te zitten: daarvoor maakten we met ons allen veel te veel herrie. Na een uurtje liet hij zich lekker weer naar boven brengen. Op naar de zesennegentig!
Hier een impressie van de middag:
Het feestvarken wenste niet het hele feest uit te zitten: daarvoor maakten we met ons allen veel te veel herrie. Na een uurtje liet hij zich lekker weer naar boven brengen. Op naar de zesennegentig!
Hier een impressie van de middag:
 |
zondag, januari 20, 2013
vrijdag, januari 11, 2013
Twee kleine intellectuelen
Nu grootvader Toon met emeritaat is gegaan, bereiden de twee kleinkinderen zich voor om hem mettertijd op te volgen. Je kunt er tegenwoordig niet vroeg genoeg mee beginnen!
dinsdag, januari 08, 2013
Domme dommes
Pien: "Jeppe is een jongetje, Pien is een meisje, papa is een Peter en mama is een Lonneke."
Pien wil na een plasje graag de zee uittrekken en na het tandenpoetsen de tandenborstel afkoelen.
Pien heeft gepoept. Marleen legt uit dat ze dat beter op de wc kan doen, in plaats van in haar luier. Pien: "Daar is het nu te laat voor!"
Pien wil na een plasje graag de zee uittrekken en na het tandenpoetsen de tandenborstel afkoelen.
Pien heeft gepoept. Marleen legt uit dat ze dat beter op de wc kan doen, in plaats van in haar luier. Pien: "Daar is het nu te laat voor!"
zondag, januari 06, 2013
Driekoningen
De traditie is in Frankrijk zeer belangrijk. Ze houden alle oude gebruiken in eer. Waarschijnlijk omdat ze niet houden van verandering. Hollande, de huidige president, wringt zich in allerlei bochten om de Fransen te stimuleren tot innovatie. Maar hier is het belangrijkste argument om iets te doen: dat hebben we altijd zo gedaan.
Zo wordt driekoningen hier gedurende de hele maand januari 'gevierd'. Vieren betekent hier altijd dat ze iets eten. Voor Driekoningen verkopen alle bakkers en supermarkten Driekoningentaart. In die taart zit natuurlijk een boon verstopt, de ouderen onder ons herinneren zich dat wel. Degene die de boon vindt in zijn of haar stukje taart is de koning. Ik weet eerlijk gezegd niet wat voor voordelen dat verder heeft, maar je moet in elk geval een kroon op. Dat staat heel belachelijk, zoals je op de volgende foto kunt zien.
In Frankrijk is de boon (fève) geëvolueerd tot een klein porseleinen poppetje. Veel mensen schijnen die te sparen. Roelof was heel blij dat ik de fève meteen in het allereerste stukje taart vond, hij vreesde dat hij er per ongeluk op zou bijten. En hij is net een week in Nederland geweest om een kapotte kroon te laten vervangen. Dus ik was de klos, ik heb de fève in mijn hand, het was een beeldje van my little pony. De kroon was versierd met Simpsons, we overwogen nog even om hem te bewaren voor Erik. Dat is precies zijn niveau.
Eigenlijk had ik de taart gekocht omdat ik eindelijk iets vond waar amandelspijs in zit (frangipane, in België heet het ook zo). We hadden dat gemist bij Sinterklaas (banketletter) en Kerstmis (kerstbrood). Over tradities gesproken, Nederland is net zo erg als Frankrijk. De taart was lekker, maar de spijs leek nauwelijks op de Nederlandse. Veel meer boter en veel minder amandel.
Dat brengt ons op het lijstje van etenswaren die er niet zijn in Frankrijk, het is nogal divers:
gewone kerriepoeder, gemberbollen en gembersap, stroop en stroopwafels, jus in zakjes, grof bruin brood, nassi- en bami- en cajunkruiden (niet gaan meebrengen als je hierheen komt, de meeste missen we echt niet). Daar staat heel wat te eten tegenover dat ze hier wel dan wel veel beter hebben dan in Nederland. Zo heb ik inmiddels pindakaas, zoet-zure augurken en bruine suiker gevonden. Nu nog echte amandelspijs.
Zo wordt driekoningen hier gedurende de hele maand januari 'gevierd'. Vieren betekent hier altijd dat ze iets eten. Voor Driekoningen verkopen alle bakkers en supermarkten Driekoningentaart. In die taart zit natuurlijk een boon verstopt, de ouderen onder ons herinneren zich dat wel. Degene die de boon vindt in zijn of haar stukje taart is de koning. Ik weet eerlijk gezegd niet wat voor voordelen dat verder heeft, maar je moet in elk geval een kroon op. Dat staat heel belachelijk, zoals je op de volgende foto kunt zien.
Eigenlijk had ik de taart gekocht omdat ik eindelijk iets vond waar amandelspijs in zit (frangipane, in België heet het ook zo). We hadden dat gemist bij Sinterklaas (banketletter) en Kerstmis (kerstbrood). Over tradities gesproken, Nederland is net zo erg als Frankrijk. De taart was lekker, maar de spijs leek nauwelijks op de Nederlandse. Veel meer boter en veel minder amandel.
Dat brengt ons op het lijstje van etenswaren die er niet zijn in Frankrijk, het is nogal divers:
gewone kerriepoeder, gemberbollen en gembersap, stroop en stroopwafels, jus in zakjes, grof bruin brood, nassi- en bami- en cajunkruiden (niet gaan meebrengen als je hierheen komt, de meeste missen we echt niet). Daar staat heel wat te eten tegenover dat ze hier wel dan wel veel beter hebben dan in Nederland. Zo heb ik inmiddels pindakaas, zoet-zure augurken en bruine suiker gevonden. Nu nog echte amandelspijs.
donderdag, januari 03, 2013
Daar heb je hem ook weer..
Jawel, de poll is terug. Na een periode van technische problemen zijn we weer terug. Ook fijn dat op een tweede plaats alles goed komt met de wereld!
woensdag, januari 02, 2013
Khatchaturian eat your heart out!
dinsdag, januari 01, 2013
Echt geëmigreerd
Dat zijn we nu. We hebben ons uitgeschreven uit de basisadministratie
van Nederland per 31 december. We worden geen Fransen, we houden gewoon
een Nederlands paspoort. Maar we wonen definitief niet meer in
Nederland. We hebben even gewacht met uitschrijven omdat ik de
zorgverzekering nog moest regelen.
In Frankrijk hoef je je nergens in te schrijven, ze hebben geen burgerlijke stand hier. Alleen als je wilt stemmen - wij mogen stemmen voor Europa en voor de gemeenteraad - moet je je inschrijven. Misschien doe ik dat tzt wel. Ik wil wel eens zien hoe dat stemmen hier gaat.
De zorgverzekering is een verhaal apart. Normaal betaalt de werkgever een deel van je salaris aan zorgverzekering en jij betaalt de rest zelf. In Frankrijk hebben wij geen inkomen, dus daar kunnen ze niets van inhouden. Dat hebben ze Europees geregeld met verdragen. Ik heb een inkomen uit Nederland en Nederland houdt een bedrag voor de zorgverzekering in. Het werkgevers- én het werknemersdeel. In totaal bruto € 650 per maand ongeveer. Daar gaat misschien iets af aan heffingskortingen, dat is me niet duidelijk. Dan krijgen we voor dat bedrag de zorg in Frankrijk, zo zit dat verdrag in elkaar. Het grootste deel van het bedrag is voor AWBZ en dat hebben ze niet in Frankrijk. Jammer maar helaas, ik betaal dat toch. In Frankrijk vinden ze dat de kinderen voor hun ouders moeten zorgen. Dus Petra en Erik: dokken als ik in een tehuis terecht kom.
Ik moest de zorgverzekering aanvragen bij het College voor Zorgverzekeringen in Nederland en na het verkrijgen van de nodige formulieren verder in Auch, de hoofdstad van de Gers. Gelukkig had ik me goed ingelezen op internet en ging dat in een keer goed. We wachten nu op onze Carte Vitale waarmee we basiszorg kunnen krijgen. Twee weken wachten, zei de meneer, en dat is al vier weken geleden. Zucht.
Ook de rest van de zorg is anders geregeld hier. De basisverzekering die we hebben, vergoedt maar een deel van de kosten. De meeste mensen verzekeren zich daarom bij: dat heet de mutualiteit. En tenslotte is er een deel dat je altijd zelf moet betalen. We hebben besloten om het bij de basiszorg te houden en maar eens te kijken hoe dat uitpakt. We zijn rijk genoeg om een tegenslag te dragen.
We zijn een weekje naar Nederland geweest om van alles te regelen en de hele familie te bezoeken. Dat was ook een test: willen we echt in Frankrijk blijven wonen? Het antwoord is eenduidig ja. Het is vooral de rust die ons trekt. Hier is het soms - als er even geen tractor, kettingzaag, pomp of partij vogels bezig is - echt doodstil. Daar wen je aan. Daar ga je van houden. En het weer is echt beter. Niet altijd, maar soms echt wel. En we vinden de Gers mooi. Het golvende landschap, de natuur, ik kan er elke dag van genieten.
Tenslotte, of eigenlijk om mee te beginnen, de mensen zijn aardig. We kennen het beeld van de norse Fransen, hier zijn het allemaal schatten. Ze houden zich niet aan afspraken, maar ze zijn echt aardig. Ik bel gewoon een buurvrouw op (woont een kilometer bij me vandaan, heb ik alleen over de telefoon gesproken, maar met RJ heeft ze wel eens gebabbeld) om te vragen of ze een week voor Moby de poes wil zorgen. Geen enkel probleem. Ze komt spontaan bij ons langs om de sleutel te halen en kennis te maken met de poes (en dus met mij). De poes is een pond aangekomen als we thuiskomen en zij laat een lief briefje achter (hoop dat het leuk is geweest, wat is de poes een schatje enz). Dus ik ga met een Nederlandse kaart (tulpen) met daarin een aardig bedrag en een zakje stroopwafels bij haar op bezoek. Ze schrok zich helemaal van het geld en wilde dat absoluut niet. Ook toen ik zei dat ik het nog eens wilde kunnen vragen: ze wilde absoluut geen geld. In Nederland was ik dat wel gewend, Adri en Annie waren ook zo: als je betaalt voor het verzorgen van de poes, dan doen we het niet meer. Ik heb met haar afgesproken dat zij ook zou bellen als ze iemand nodig heeft. En daar was ze blij mee, ze is weduwe, woont alleen en heeft af en toe wat huiselijke klusjes waar een man voor nodig is. Ik ben benieuwd.
Veel foto's dit keer. Niet chronologisch, maar op onderwerp gesorteerd. Anders wordt het zo'n warboel.
Als gewoonlijk twee links, eentje zal het toch wel doen:
foto's
In Frankrijk hoef je je nergens in te schrijven, ze hebben geen burgerlijke stand hier. Alleen als je wilt stemmen - wij mogen stemmen voor Europa en voor de gemeenteraad - moet je je inschrijven. Misschien doe ik dat tzt wel. Ik wil wel eens zien hoe dat stemmen hier gaat.
De zorgverzekering is een verhaal apart. Normaal betaalt de werkgever een deel van je salaris aan zorgverzekering en jij betaalt de rest zelf. In Frankrijk hebben wij geen inkomen, dus daar kunnen ze niets van inhouden. Dat hebben ze Europees geregeld met verdragen. Ik heb een inkomen uit Nederland en Nederland houdt een bedrag voor de zorgverzekering in. Het werkgevers- én het werknemersdeel. In totaal bruto € 650 per maand ongeveer. Daar gaat misschien iets af aan heffingskortingen, dat is me niet duidelijk. Dan krijgen we voor dat bedrag de zorg in Frankrijk, zo zit dat verdrag in elkaar. Het grootste deel van het bedrag is voor AWBZ en dat hebben ze niet in Frankrijk. Jammer maar helaas, ik betaal dat toch. In Frankrijk vinden ze dat de kinderen voor hun ouders moeten zorgen. Dus Petra en Erik: dokken als ik in een tehuis terecht kom.
Ik moest de zorgverzekering aanvragen bij het College voor Zorgverzekeringen in Nederland en na het verkrijgen van de nodige formulieren verder in Auch, de hoofdstad van de Gers. Gelukkig had ik me goed ingelezen op internet en ging dat in een keer goed. We wachten nu op onze Carte Vitale waarmee we basiszorg kunnen krijgen. Twee weken wachten, zei de meneer, en dat is al vier weken geleden. Zucht.
Ook de rest van de zorg is anders geregeld hier. De basisverzekering die we hebben, vergoedt maar een deel van de kosten. De meeste mensen verzekeren zich daarom bij: dat heet de mutualiteit. En tenslotte is er een deel dat je altijd zelf moet betalen. We hebben besloten om het bij de basiszorg te houden en maar eens te kijken hoe dat uitpakt. We zijn rijk genoeg om een tegenslag te dragen.
We zijn een weekje naar Nederland geweest om van alles te regelen en de hele familie te bezoeken. Dat was ook een test: willen we echt in Frankrijk blijven wonen? Het antwoord is eenduidig ja. Het is vooral de rust die ons trekt. Hier is het soms - als er even geen tractor, kettingzaag, pomp of partij vogels bezig is - echt doodstil. Daar wen je aan. Daar ga je van houden. En het weer is echt beter. Niet altijd, maar soms echt wel. En we vinden de Gers mooi. Het golvende landschap, de natuur, ik kan er elke dag van genieten.
Tenslotte, of eigenlijk om mee te beginnen, de mensen zijn aardig. We kennen het beeld van de norse Fransen, hier zijn het allemaal schatten. Ze houden zich niet aan afspraken, maar ze zijn echt aardig. Ik bel gewoon een buurvrouw op (woont een kilometer bij me vandaan, heb ik alleen over de telefoon gesproken, maar met RJ heeft ze wel eens gebabbeld) om te vragen of ze een week voor Moby de poes wil zorgen. Geen enkel probleem. Ze komt spontaan bij ons langs om de sleutel te halen en kennis te maken met de poes (en dus met mij). De poes is een pond aangekomen als we thuiskomen en zij laat een lief briefje achter (hoop dat het leuk is geweest, wat is de poes een schatje enz). Dus ik ga met een Nederlandse kaart (tulpen) met daarin een aardig bedrag en een zakje stroopwafels bij haar op bezoek. Ze schrok zich helemaal van het geld en wilde dat absoluut niet. Ook toen ik zei dat ik het nog eens wilde kunnen vragen: ze wilde absoluut geen geld. In Nederland was ik dat wel gewend, Adri en Annie waren ook zo: als je betaalt voor het verzorgen van de poes, dan doen we het niet meer. Ik heb met haar afgesproken dat zij ook zou bellen als ze iemand nodig heeft. En daar was ze blij mee, ze is weduwe, woont alleen en heeft af en toe wat huiselijke klusjes waar een man voor nodig is. Ik ben benieuwd.
Veel foto's dit keer. Niet chronologisch, maar op onderwerp gesorteerd. Anders wordt het zo'n warboel.
Als gewoonlijk twee links, eentje zal het toch wel doen:
foto's
vrijdag, december 21, 2012
Een kind naar mijn hart!
Pien wil een liedje horen. "Dat liedje van papa!" Ik pijnig mijn hersenen. Welk liedje vindt Peter zo mooi? Wat draait hij altijd?
Pien vraagt het nog een keer: "Dat liedje van papa!" Wacht even. Had K3 geen liedje over een papa? Maar wij hebben helemaal geen cd van K3. Hoe kan Pien dat liedje dan kennen?
Nu nog dwingender: "DAT LIEDJE VAN PAPA!" Mijn hersens kraken. Bert en Ernie? Kinderkoor De Nachtegaaltjes? Annie M.G. Schmidt?
"Van pa-pa-pa-pa-pa-pa!" En dan valt het kwartje: http://www.youtube.com/watch?v=w1h0kfyT_dY
maandag, december 17, 2012
WSKOV
donderdag, december 13, 2012
Charlie bit me t(w)o(o)
Helaas geen filmpje...
Pien zit aan tafel met haar hand in haar mond en roept plotseling op beledigde toon uit: "Auw! Mijn tanden hebben mij gebeten!" En inderdaad, de tandafdrukken staan in haar vingers.
zondag, december 09, 2012
4 generaties!
En toen moest ook de kleine Matthias eraan geloven: een bezoek brengen aan zijn oeroude overgrootvaderopa in Boxtel. Gelukkig troffen ze elkaar in een goede bui!
.jpg)
Afscheid van de EUR
Op vrijdag 7 december nam Toon afscheid van de Erasmus Universiteit Rotterdam met eerst een symposium met vakgenoten uit het land en daarna een openbaar college over zijn nog lopende onderzoek naar de geografische spreiding, financiering (publiek of privaat) en reputatie (receptie) van Nederlandse beeldende kunst en vormgeving in de wereld tussen 1980-2010, een periode die hij de derde Gouden Eeuw van het Nederlandse kunstbeleid heeft genoemd. Omdat hij vooral cijfers moest presenteren, was de hulp ingeroepen van een jonge vormgever die een animatie voor hem maakte van een draaiende wereldbol, waaromheen vlaggen, cijfers en namen draaiden. Als het publiek de tekst niet helemaal kon volgen, dan was er in elk geval nog iets te zien!
Ondanks afzeggingen vanwege de sneeuwval in de ochtend, was er toch een mooie opkomst, met als eregaste de 2-weken oude Sofía die na de lezing met kinderwagen en al naar binnen mocht en die de speeches met vele mooie woorden voor haar opa dus nog in haar kleine oortjes heeft kunnen knopen.
Voor wie interesse heeft in het onderwerp van het college: hieronder een interview met de emeritus uit Trouw van zaterdag 8 december:
maandag, december 03, 2012
Domme dommes
Pien wil het even duidelijk maken: Jeppe is jarig, "maar ik ben twee jarig!"
Pien zingt uit volle borst voor de verjaardag van Jeppe: "Heb je buikpijn toe joe, heb je buikpijn, die Jeppe, heb je buikpijn toe joe!"
woensdag, november 28, 2012
maandag, november 26, 2012
Nieuw lid van de familie!
Geboren in Delft op maandag 26 november 2012 om 4.12 uur 's ochtends, langs keizerlijke weg: Sofía Elizabeth Freydell, 3050 gram, dochtertje van Loes en Esteban!
Alles goed met het kleine meisje en haar dolgelukkige ouders!
Een muzikaal kerstverhaal
'e.a.' da's o.a. Michael met een speciaal voor dit concert gecomponeerd stuk. Hij bevindt zich in goed gezelschap van een aantal Russen en Amerikanen.
zondag, november 25, 2012
Een mooie herfst
Prachtig weer was het. Jammer om naar binnen te gaan en een blog te schrijven.
Dus heb ik dit keer alleen dit: foto's .
Dus heb ik dit keer alleen dit: foto's .
Charlie bit me
Kennen jullie de youtubehit die zelfs het achtuurjournaal ooit heeft gehaald? Charlie bit my finger. Kijk maar eens op wikipedia, die er zelfs een heel artikel aan gewijd heeft.
Wij hebben nu ook onze eigen 'charliebitmeversie'. Met dank aan Marijntje die uit zichzelf haar stukje roomboterkoek met haar kleine zusje Femke deelde. Toevallig hadden we de camera erbij.
Wij hebben nu ook onze eigen 'charliebitmeversie'. Met dank aan Marijntje die uit zichzelf haar stukje roomboterkoek met haar kleine zusje Femke deelde. Toevallig hadden we de camera erbij.
Abonneren op:
Posts (Atom)