Word vervolgd (nee, dit is goed gespeld)

Dag mijnheer Recourt, (= Jeroen Recourt, PvdA-kamerlid, o.a. justitie)

In november j.l. maakte ik de foute keuze bij een oranje licht, reed ik nipt door rood licht en werd ik daarvoor terecht beboet (flitspaal). Het was mijn eerste bekeuring, dus het viel me ruw op het dak dat het boetebedrag op 220,- staat (met nog eens 7 euro administratiekosten, toe maar, hele dure administratieve systemen neem ik aan). Hard voor een foutje, maar ik moest me hier bij neerleggen, voor die split second had ik geen verweer. Ik heb het zondegeld maar snel overgemaakt aan het CJIB, gezien alle dreigementen van verhogingen bij niet betalen. Zaak afgehandeld, althans…

… dat dacht ik. Nu blijkt dat ik me bij het overmaken van het bedrag heb vergist en niet 227 euro heb betaald, maar slechts 207 euro. Geen kwade opzet, simpelweg een vergissing bij het overnemen van het bedrag bij het internetbankieren. Op geen enkele manier heeft het CJIB mij van de te lage overboeking in kennis gesteld, “hiertoe zijn wij wettelijk niet verplicht”, aldus de zegsvrouwe aan de telefoon. Het CJIB heeft me nu nog eens een extra boete van 110 euro opgelegd, omdat het bedrag niet in zijn geheel is overgemaakt. Navraag leert mij dat deze boete is berekend op basis van het volledig boetebedrag (220) en daarvan 50% bedraagt. Omdat ik 20 euro te weinig heb betaald, krijg ik nu dus een boete van 550% van het ontbrekende bedrag opgelegd. En het mooie is: daartegen kan ik niet in beroep gaan. Beroep is alleen mogelijk tegen de oorspronkelijke bekeuring zelf en bij niet betalen wordt alvast gezwaaid met een boete van 660 euro. U snapt het, hier zit een nijdige burger die zich voor het blok gezet voelt.

Nu mijn vraag aan u, omdat ik gewoontegetrouw op uw partij stem bij de verkiezingen en u dus zo’n beetje mijn man in Den Haag bent: heeft de wetgever dit zo echt bedoeld? Zo niet, regel het met elkaar dan voortaan een beetje beter.

Met vriendelijke groet,

Michael Termeer

------------------------------------------------------------

Tien minuten later (chapeau!):

Beste Michael Termeer,

Dank voor je mail. Ik snap dat je nijdig bent. Zou ik ook zijn. Binnenkort ga ik bij het CJIB op bezoek. Je bent nl. niet de enige die moeite heeft met de wel heel rigoureuze incassopraktijken van deze instelling. Ik zal jouw zaak ook meenemen en dan met name hoe het kan dat je direct met een (draconische) verhoging wordt geconfronteerd en niet eerst in staat bent gesteld de fout te herstellen.

Mvg Jeroen Recourt

Goed zo!

In het kader van een serie Hoe goed is Nederland?  behandelde De Volkskrant op vrijdag 8 februari j.l. het thema Hoe goed zijn.... de kunstenaars? Hiervoor heeft de journalist contact gehad met Toon en vervolgens gebruik gemaakt van zijn afscheidsrede in december.

Overal water

Als het hier regent, dan regent het heel hard. Na zo'n bui van 20 mm in een uur, loopt het water van alle kanten naar de rivier. Dat is leuk. De beek achter in de tuin dondert letterlijk naar beneden.  Maar ook de sloten langs de weg, die normaal droog staan, zijn in beken veranderd. En overal hoor en zie je water lopen, klotsen en vallen, soms in schattige watervalletjes. Alles komt samen bij de rivier en voegt zich daar bij de stroom die uit de Pyreneën komt. De rivier gaat naar het noorden, naar de Garonne. Die eindigt in Bordeaux in de Gironde, een brede verbinding met de Atlantische Oceaan. Om te voorkomen dat ze in Bordeaux natte voeten krijgen, stromen hier veel rivieren over. Kleine wegen, zoals de onze, lopen dan onder water. Er komt een meneer van de gemeente en die zet bij ons een geel bord neer: Route Inondeé. Het aardige is dat onze stille weg dan nog stiller wordt. Zelfs de postbode komt niet meer. De rivier is in de afgelopen maand drie keer overstroomd. Drie keer woonden we aan het einde van de wereld.

Maar al dat water heeft ook een keerzijde. Ons huis is van binnen behoorlijk uitgegraven. De vloeren van de begane grond zijn zo laag, dat we 'onder' de muren zijn gekomen. Dat zie je niet, klei en stenen zitten overal, het lijkt allemaal op elkaar. Tot het grondwater zo hoog komt dat het bij ons door de 'muur' lijkt te komen.
De eerste plek was de voorkant de schuur, daar hadden we vorig jaar al water binnen. Gelukkig hebben we een waterzuiger. Om de paar uur zoog ik het water weg. Maar 's nachts slaap ik en dan groeit de plas water tot bijna de hele schuur onder staat. Ik groef een gat aan de buitenkant, maar daarmee maakte ik het alleen veel erger. Ik heb in dat gat dus een lap plastic gedaan en het gat weer dichtgegooid, maar het hielp niks. RJ heeft een groot deel van de natte plek met beton ingesmeerd. Dat hielp wel. Er kwam nog water overheen, maar veel minder.
Toen kwam er ook water in de 'nieuwe keuken', over de hele breedte van een binnenmuur. Dat gaat niet hard en inmiddels is het stabiel maar wel nat.
Langs het huis, onder de oprit, loopt een drainagebuis. Die komt uit in de put. Ik had gezien dat er zoveel water in de put zat, dat het tot ruim boven de drainagebuis kwam. In een helder ogenblik bedacht ik, dat het water uit het huis misschien weg zou lopen, als ik het water uit de put zou weghalen. De drainagebuis zou dan het water van het huis 'wegzuigen'. Ik begon met emmers eruit kiepen, maar al snel zag ik dat dat idioterie was. Toen heb ik een dompelpompje in de put gehangen die het water door een slang naar beneden, richting de beek, pompt. Na vier dagen pompen, bedacht ik dat dat ook via hevelwerking gaat. De pomp hangt nog altijd in de put, maar nu zonder elektriciteit. Uit de drainagebuis blijft water lopen. En het water stroomt via de pomp door de slang, over de rand van de put, naar beneden. Zonder energie, dag en nacht. En het helpt. Inmiddels hebben weer twee periodes van hevige regen gehad en er komt veel en veel minder water binnen in het huis.
Maar dat zijn allemaal lapmiddelen. Als alles weer droog is gaan we de delen van de muur waar we 'onder de grond' zitten, bedekken met waterdicht beton. En we gaan in de put een flink gat boren, zodat het water altijd weg kan lopen en nooit meer boven de drainagebuis kan komen. Tenslotte zou het goed zijn als we een tweede drainagebuis vóór het huis zouden ingraven, zodat het water daar naar de sloot wordt geleid. Eigenlijk is het wel gunstig dat we nu zoveel regen hadden. We zien goed de zwakke plekken. En omdat er nog niks is gedaan op de begane grond, kunnen we die aanpakken voordat er kwetsbare gipsmuurtjes komen en vloerbedekking ligt en meubels staan. Dus we mopperen toch niet op al dat water.

Ondanks al het water, gaan de werken verder. Niet alleen RJ werkt - in de woonkamer is hij nu bezig - maar ook Nicolas is met een paar man weer begonnen. Hierboven kun je zien dat ze een groot deel van het hoofdhuis gevoegd hebben. Het kostte een week werk, maar het resultaat is spectaculair, zo vinden wij. Bekijk de overige foto's via deze link .

Snaren en zagen

Maar vooral snaren, want Michael heeft volgens mij per ongeluk slagwerk gekozen, toen hij "harp" wilde stemmen.

En wellicht kan iemand de herfst kleuren van onze blog in een lente tint veranderen - de poll is zowat onleesbaar zonder mijn GIMP brightness/contract hack.

Domme domme

Kennismaking met nieuwe straatgenoten, een stelletje. Bij het doorlopen wil ik ze bij naam groeten, maar de naam van de man is niet blijven plakken: "Dag Sophie en...  sorry, de namen van dames onthoud ik natuurlijk meteen, maar die van mannen gaan altijd het ene oor in, het andere oor uit." Zij: "Hij heet Derk... en hoe heette jij ook alweer?"

Project nr. 3

Verwachte opleverdatum: 1 september 2013

Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen!

De jonge ouders in onze familie maken zich uiteraard grote zorgen over het dalende niveau van taal- en rekenen op de Nederlandse scholen. De minister van onderwijs heeft zich er onlangs nog over uitgesproken. Maar in Ypenburg laten ze het er niet bij zitten! Niet alleen hebben ze daar een Neerlandica in dienst genomen als vrijdagse babysit, ook bij het boeren worden inmiddels twee vliegen in één klap geslagen! 


No puedes empezar demasiado pronto!

Er was er een jarig, hoera!

Op zaterdag 26 januari vierden we met een hele schare kinderen, klein- en achterkleinkinderen de vijfennegentigste verjaardag van onze pap/opa/overgrootopa. Traditiegetrouw was er ook een familiedelegatie uit Olland en de Boskant. We hadden een klein zaaltje in Molenweide tot onze beschikking, met zelfs een eigen wc die - tot verbazing van de periodieke plasser - ook dienst deed als rustig slaapkamertje voor baby Matthias in zijn wagen.
Het feestvarken wenste niet het hele feest uit te zitten: daarvoor maakten we met ons allen veel te veel herrie. Na een uurtje liet hij zich lekker weer naar boven brengen. Op naar de zesennegentig!
Hier een impressie van de middag:

                       

Nog twee kleine intellectuelen

Twee kleine intellectuelen

 

Nu grootvader Toon met emeritaat is gegaan, bereiden de twee kleinkinderen zich voor om hem mettertijd op te volgen. Je kunt er tegenwoordig niet vroeg genoeg mee beginnen!

 

Domme dommes

Pien: "Jeppe is een jongetje, Pien is een meisje, papa is een Peter en mama is een Lonneke."

Pien wil na een plasje graag de zee uittrekken en na het tandenpoetsen de tandenborstel afkoelen.

Pien heeft gepoept. Marleen legt uit dat ze dat beter op de wc kan doen, in plaats van in haar luier. Pien: "Daar is het nu te laat voor!"

Driekoningen

De traditie is in Frankrijk zeer belangrijk. Ze houden alle oude gebruiken in eer. Waarschijnlijk omdat ze niet houden van verandering. Hollande, de huidige president, wringt zich in allerlei bochten om de Fransen te stimuleren tot innovatie. Maar hier is het belangrijkste argument om iets te doen: dat hebben we altijd zo gedaan.

Zo wordt driekoningen hier gedurende de hele maand januari 'gevierd'. Vieren betekent hier altijd dat ze iets eten. Voor Driekoningen verkopen alle bakkers en supermarkten  Driekoningentaart. In die taart zit natuurlijk een boon verstopt, de ouderen onder ons herinneren zich dat wel. Degene die de boon vindt in zijn of haar stukje taart is de koning. Ik weet eerlijk gezegd niet wat voor voordelen dat verder heeft, maar je moet in elk geval een kroon op. Dat staat heel belachelijk, zoals je op de volgende foto kunt zien.

In Frankrijk is de boon (fève) geëvolueerd tot een klein porseleinen poppetje. Veel mensen schijnen die te sparen. Roelof was heel blij dat ik de fève meteen in het allereerste stukje taart vond, hij vreesde dat hij er per ongeluk op zou bijten. En hij is net een week in Nederland geweest om een kapotte kroon te laten vervangen. Dus ik was de klos, ik heb de fève in mijn hand, het was een beeldje van my little pony. De kroon was versierd met Simpsons, we overwogen nog even om hem te bewaren voor Erik. Dat is precies zijn niveau.

Eigenlijk had ik de taart gekocht omdat ik eindelijk iets vond waar amandelspijs in zit (frangipane, in België heet het ook zo). We hadden dat gemist bij Sinterklaas (banketletter) en Kerstmis (kerstbrood). Over tradities gesproken, Nederland is net zo erg als Frankrijk. De taart was lekker, maar de spijs leek nauwelijks op de Nederlandse. Veel meer boter en veel minder amandel.

Dat brengt ons op het lijstje van etenswaren die er niet zijn in Frankrijk, het is nogal divers:
gewone kerriepoeder, gemberbollen en gembersap, stroop en stroopwafels, jus in zakjes, grof bruin brood, nassi- en bami- en cajunkruiden (niet gaan meebrengen als je hierheen komt, de meeste missen we echt niet). Daar staat heel wat te eten tegenover dat ze hier wel dan wel veel beter hebben dan in Nederland. Zo heb ik inmiddels pindakaas, zoet-zure augurken en bruine suiker gevonden. Nu nog echte amandelspijs.

Daar heb je hem ook weer..

Jawel, de poll is terug. Na een periode van technische problemen zijn we weer terug. Ook fijn dat op een tweede plaats alles goed komt met de wereld!

Khatchaturian eat your heart out!

Gek genoeg in spiegelbeeld, maar dat maakt bij engeltjes vast niets uit. Het pianoconcert van Khatchaturian is voor de komende 80 jaar weer uitvoerbaar! Julia is ook in te huren voor disco-parties voor wie uitgekeken is op de Beegees en Abba en weer eens ouderwets los wil gaan op zingende zaag.

Echt geëmigreerd

Dat zijn we nu. We hebben ons uitgeschreven uit de basisadministratie van Nederland per 31 december. We worden geen Fransen, we houden gewoon een Nederlands paspoort. Maar we wonen definitief niet meer in Nederland. We hebben even gewacht met uitschrijven omdat ik de zorgverzekering nog moest regelen.
In Frankrijk hoef je je nergens in te schrijven, ze hebben geen burgerlijke stand hier. Alleen als je wilt stemmen - wij mogen stemmen voor Europa en voor de gemeenteraad - moet je je inschrijven. Misschien doe ik dat tzt wel. Ik wil wel eens zien hoe dat stemmen hier gaat.

De zorgverzekering is een verhaal apart. Normaal betaalt de werkgever een deel van je salaris aan zorgverzekering en jij betaalt de rest zelf. In Frankrijk hebben wij geen inkomen, dus daar kunnen ze niets van inhouden. Dat hebben ze Europees geregeld met verdragen. Ik heb een inkomen uit Nederland en Nederland houdt een bedrag voor de zorgverzekering in. Het werkgevers- én het werknemersdeel. In totaal bruto € 650 per maand ongeveer. Daar gaat misschien iets af aan heffingskortingen, dat is me niet duidelijk. Dan krijgen we voor dat bedrag de zorg in Frankrijk, zo zit dat verdrag in elkaar. Het grootste deel van het bedrag is voor AWBZ en dat hebben ze niet in Frankrijk. Jammer maar helaas, ik betaal dat toch. In Frankrijk vinden ze dat de kinderen voor hun ouders moeten zorgen. Dus Petra en Erik: dokken als ik in een tehuis terecht kom.
Ik moest de zorgverzekering aanvragen bij het College voor Zorgverzekeringen in Nederland en na het verkrijgen van de nodige formulieren verder in Auch, de hoofdstad van de Gers. Gelukkig had ik me goed ingelezen op internet en ging dat in een keer goed. We wachten nu op onze Carte Vitale waarmee we basiszorg kunnen krijgen. Twee weken wachten, zei de meneer, en dat is al vier weken geleden. Zucht.
Ook de rest van de zorg is anders geregeld hier. De basisverzekering die we hebben, vergoedt maar een deel van de kosten. De meeste mensen verzekeren zich  daarom bij: dat heet de mutualiteit. En tenslotte is er een deel dat je altijd zelf moet betalen. We hebben besloten om het bij de basiszorg te houden en maar eens te kijken hoe dat uitpakt. We zijn rijk genoeg om een tegenslag te dragen.

We zijn een weekje naar Nederland geweest om van alles te regelen en de hele familie te bezoeken. Dat was ook een test: willen we echt in Frankrijk blijven wonen? Het antwoord is eenduidig ja. Het is vooral de rust die ons trekt. Hier is het soms - als er even geen tractor, kettingzaag, pomp of partij vogels bezig is - echt doodstil. Daar wen je aan. Daar ga je van houden. En het weer is echt beter. Niet altijd, maar soms echt wel. En we vinden de Gers mooi. Het golvende landschap, de natuur, ik kan er elke dag van genieten.
Tenslotte, of eigenlijk om mee te beginnen, de mensen zijn aardig. We kennen het beeld van de norse Fransen, hier zijn het allemaal schatten. Ze houden zich niet aan afspraken, maar ze zijn echt aardig. Ik bel gewoon een buurvrouw op (woont een kilometer bij me vandaan, heb ik alleen over de telefoon gesproken, maar met RJ heeft ze wel eens gebabbeld) om te vragen of ze een week voor Moby de poes wil zorgen. Geen enkel probleem. Ze komt spontaan bij ons langs om de sleutel te halen en kennis te maken met de poes (en dus met mij). De poes is een pond aangekomen als we thuiskomen en zij laat een lief briefje achter (hoop dat het leuk is geweest, wat is de poes een schatje enz). Dus ik ga met een Nederlandse kaart (tulpen) met daarin een aardig bedrag en een zakje stroopwafels bij haar op bezoek. Ze schrok zich helemaal van het geld en wilde dat absoluut niet.  Ook toen ik zei dat ik het nog eens wilde kunnen vragen: ze wilde absoluut geen geld. In Nederland was ik dat wel gewend, Adri en Annie waren ook zo: als je betaalt voor het verzorgen van de poes, dan doen we het niet meer. Ik heb met haar afgesproken dat zij ook zou bellen als ze iemand nodig heeft. En daar was ze blij mee, ze is weduwe, woont alleen en heeft af en toe wat huiselijke klusjes waar een man voor nodig is. Ik ben benieuwd.

Veel foto's dit keer. Niet chronologisch, maar op onderwerp gesorteerd. Anders wordt het zo'n warboel.

 Als gewoonlijk twee links, eentje zal het toch wel doen:

 foto's

 

Een kind naar mijn hart!

Pien wil een liedje horen. "Dat liedje van papa!" Ik pijnig mijn hersenen. Welk liedje vindt Peter zo mooi? Wat draait hij altijd?

Pien vraagt het nog een keer: "Dat liedje van papa!" Wacht even. Had K3 geen liedje over een papa? Maar wij hebben helemaal geen cd van K3. Hoe kan Pien dat liedje dan kennen?

Nu nog dwingender: "DAT LIEDJE VAN PAPA!" Mijn hersens kraken. Bert en Ernie? Kinderkoor De Nachtegaaltjes? Annie M.G. Schmidt?

"Van pa-pa-pa-pa-pa-pa!" En dan valt het kwartje: http://www.youtube.com/watch?v=w1h0kfyT_dY

WSKOV

Het is weer tijd voor onze jaarlijkse zoek-de-koningin-bijdrage. Ze zit ergens in het gezelschap met de zo heerlijk aansprekende naam WSKOV (Wageningse Studenten Koor en Orkest Vereniging). Zoals jullie zien heeft de koningin bruine schoenen aan, foei! Maar gelukkig was dat niet echt heel erg te horen.

Charlie bit me t(w)o(o)

Helaas geen filmpje...

Pien zit aan tafel met haar hand in haar mond en roept plotseling op beledigde toon uit: "Auw! Mijn tanden hebben mij gebeten!" En inderdaad, de tandafdrukken staan in haar vingers.

4 generaties!

En toen moest ook de kleine Matthias eraan geloven: een bezoek brengen aan zijn oeroude overgrootvaderopa in Boxtel. Gelukkig troffen ze elkaar in een goede bui!

Afscheid van de EUR

Op vrijdag 7 december nam Toon afscheid van de Erasmus Universiteit Rotterdam met eerst een symposium met vakgenoten uit het land en daarna een openbaar college over zijn nog lopende onderzoek naar de geografische spreiding, financiering (publiek of privaat) en reputatie (receptie) van Nederlandse beeldende kunst en vormgeving in de wereld tussen 1980-2010, een periode die hij de derde Gouden Eeuw van het Nederlandse kunstbeleid heeft genoemd. Omdat hij vooral cijfers moest presenteren, was de hulp ingeroepen van een jonge vormgever die een animatie voor hem maakte van een draaiende wereldbol, waaromheen vlaggen, cijfers en namen draaiden. Als het publiek de tekst niet helemaal kon volgen, dan was er in elk geval nog iets te zien!

Ondanks afzeggingen vanwege de sneeuwval in de ochtend, was er toch een mooie opkomst, met als eregaste de 2-weken oude Sofía die na de lezing met kinderwagen en al naar binnen mocht en die de speeches met vele mooie woorden voor haar opa dus nog in haar kleine oortjes heeft kunnen knopen.

Voor wie interesse heeft in het onderwerp van het college: hieronder een interview met de emeritus uit Trouw van zaterdag 8 december: