Als het hier regent, dan regent het heel hard. Na zo'n bui van 20 mm
in een uur, loopt het water van alle kanten naar de rivier. Dat is leuk.
De beek achter in de tuin dondert letterlijk naar beneden. Maar ook de
sloten langs de weg, die normaal droog staan, zijn in beken veranderd.
En overal hoor en zie je water lopen, klotsen en vallen, soms in
schattige watervalletjes. Alles komt samen bij de rivier en voegt zich
daar bij de stroom die uit de Pyreneën komt. De rivier gaat naar het
noorden, naar de Garonne. Die eindigt in Bordeaux in de Gironde, een
brede verbinding met de Atlantische Oceaan. Om te voorkomen dat ze in
Bordeaux natte voeten krijgen, stromen hier veel rivieren over. Kleine
wegen, zoals de onze, lopen dan onder water. Er komt een meneer van de
gemeente en die zet bij ons een geel bord neer: Route Inondeé. Het
aardige is dat onze stille weg dan nog stiller wordt. Zelfs de postbode
komt niet meer. De rivier is in de afgelopen maand drie keer
overstroomd. Drie keer woonden we aan het einde van de wereld.
Maar
al dat water heeft ook een keerzijde. Ons huis is van binnen behoorlijk
uitgegraven. De vloeren van de begane grond zijn zo laag, dat we
'onder' de muren zijn gekomen. Dat zie je niet, klei en stenen zitten
overal, het lijkt allemaal op elkaar. Tot het grondwater zo hoog komt
dat het bij ons door de 'muur' lijkt te komen.
De eerste plek was
de voorkant de schuur, daar hadden we vorig jaar al water binnen.
Gelukkig hebben we een waterzuiger. Om de paar uur zoog ik het water
weg. Maar 's nachts slaap ik en dan groeit de plas water tot bijna de
hele schuur onder staat. Ik groef een gat aan de buitenkant, maar
daarmee maakte ik het alleen veel erger. Ik heb in dat gat dus een lap
plastic gedaan en het gat weer dichtgegooid, maar het hielp niks. RJ
heeft een groot deel van de natte plek met beton ingesmeerd. Dat hielp
wel. Er kwam nog water overheen, maar veel minder.
Toen kwam er
ook water in de 'nieuwe keuken', over de hele breedte van een
binnenmuur. Dat gaat niet hard en inmiddels is het stabiel maar wel nat.
Langs
het huis, onder de oprit, loopt een drainagebuis. Die komt uit in de
put. Ik had gezien dat er zoveel water in de put zat, dat het tot ruim
boven de drainagebuis kwam. In een helder ogenblik bedacht ik, dat het
water uit het huis misschien weg zou lopen, als ik het water uit de put
zou weghalen. De drainagebuis zou dan het water van het huis
'wegzuigen'. Ik begon met emmers eruit kiepen, maar al snel zag ik dat
dat idioterie was. Toen heb ik een dompelpompje in de put gehangen die
het water door een slang naar beneden, richting de beek, pompt. Na vier
dagen pompen, bedacht ik dat dat ook via hevelwerking gaat. De pomp
hangt nog altijd in de put, maar nu zonder elektriciteit. Uit de
drainagebuis blijft water lopen. En het water stroomt via de pomp door
de slang, over de rand van de put, naar beneden. Zonder energie, dag en
nacht. En het helpt. Inmiddels hebben weer twee periodes van hevige
regen gehad en er komt veel en veel minder water binnen in het huis.
Maar
dat zijn allemaal lapmiddelen. Als alles weer droog is gaan we de delen
van de muur waar we 'onder de grond' zitten, bedekken met waterdicht
beton. En we gaan in de put een flink gat boren, zodat het water altijd
weg kan lopen en nooit meer boven de drainagebuis kan komen. Tenslotte
zou het goed zijn als we een tweede drainagebuis vóór het huis zouden
ingraven, zodat het water daar naar de sloot wordt geleid. Eigenlijk is
het wel gunstig dat we nu zoveel regen hadden. We zien goed de zwakke
plekken. En omdat er nog niks is gedaan op de begane grond, kunnen we
die aanpakken voordat er kwetsbare gipsmuurtjes komen en vloerbedekking
ligt en meubels staan. Dus we mopperen toch niet op al dat water.
Ondanks
al het water, gaan de werken verder. Niet alleen RJ werkt - in de
woonkamer is hij nu bezig - maar ook Nicolas is met een paar man weer
begonnen. Hierboven kun je zien dat ze een groot deel van het hoofdhuis
gevoegd hebben. Het kostte een week werk, maar het resultaat is
spectaculair, zo vinden wij. Bekijk de
overige foto's via deze link .
De Singapore City Race. we schreven ons in voor het lange-afstand-team event. Op vijf plaatsen in Singapore moesten we (samen) een stempel halen. Zodra we alle stempels hadden, mochten we terug naar de start om aldaar te finishen. De vijf checkpoints werden pas 30 minuten voor de wedstrijd bekend gemaakt. Het zou alles bij elkaar ongeveer 40 km zijn.
Met behulp van twee kaarten en google-maps op een mobieltje werd de rit eerst gepland en vervolgens uitgelopen. Met z'n vijven samen een marathon rennen wil zeggen dat je als team zo snel bent als de zwakste schakel. We verwachtten niet dat we serieus mee zouden racen, helemaal al niet toen één van onze nerds kramp kreeg na 32 km, en we in de resterende kilometers hele stukken moesten wandelen. Maar we werden uiteindelijk 9de in het klassement!
