De rouwkaart

Advertentie

* 26 januari 1918 † 8 maart 2013

runnerds

De Singapore City Race. we schreven ons in voor het lange-afstand-team event. Op vijf plaatsen in Singapore moesten we (samen) een stempel halen. Zodra we alle stempels hadden, mochten we terug naar de start om aldaar te finishen. De vijf checkpoints werden pas 30 minuten voor de wedstrijd bekend gemaakt. Het zou alles bij elkaar ongeveer 40 km zijn.

We schreven in met z'n vieren, maar we liepen uiteindelijk met vijf. We noemden ons team "runnerds", want tijdens het trainen kwamen we erachter dat we wel erg geek waren. Zo werd er gediscussieerd over 10-tot-de-macht-hoeveel het getal van Avogadro is, of er al iemand een Harlem Shake had ge-upload op youtube, en waarom Nokia toch ingosnaam met Microsoft in zee is gegaan.

Met behulp van twee kaarten en google-maps op een mobieltje werd de rit eerst gepland en vervolgens uitgelopen. Met z'n vijven samen een marathon rennen wil zeggen dat je als team zo snel bent als de zwakste schakel. We verwachtten niet dat we serieus mee zouden racen, helemaal al niet toen één van onze nerds kramp kreeg na 32 km, en we in de resterende kilometers hele stukken moesten wandelen. Maar we werden uiteindelijk 9de in het klassement!

Het was een bijzonder leuke ervaring, en we blijven samen trainen op de zaterdag ochtend.

Trouwens, ik heb me ook al ingeschreven voor een 100 km (!) race in Singapore in september 2013. Een vraag bij de registratie was "Why do you want to run 100 km, what is your motivation?" Mijn antwoord: "Because I am an idiot."

carbopoll

Brood met fruit dus voor ontbijt als een familielid mee komt trainen.

Samen aan de wandel

Nog even en we beginnen aan het Pieterpad!

Incognito maar niet heus

Het is een zonnige, koude winterdag. Nul graden, maar met een wind die recht uit Siberië komt. Ik vertel Roelof dat ik met de fiets naar de bakker ga. Je bevriest, zegt hij. Maar ik heb een muts, een das, handschoenen, alleen mijn ogen zijn zichtbaar, zeg ik. Straks kom je terug met bevroren ogen, zo voorspelt hij. Dus ik zet ook nog een zonnebril op.
Ik kan de bakker overvallen, ze kunnen me nooit herkennen.
Op de weg naar Gondrin komt de postbode me tegemoet in haar gele autootje. Ze is een goede vriendin, want ik spaar Nederlandse postzegels voor haar. Ze zwaait enthousiast naar mij en ik zwaai natuurlijk terug.
Hee, hoe weet ze eigenlijk dat ik het ben?
Door mijn fiets natuurlijk, ik ben in de winter hier de enige gek op de fiets.

Domme domme

Pien snapt het ongeveer... "Ik heb dikke billen, hè?! Ik heb een baby in mijn billen!"

Domme domme?

Lastig genoeg als je een probleempje met drinken en autorijden hebt en je een alcoholslot in je auto hebt moeten laten installeren. Maar als je dan ook nog eens voor de hele buurt met de billen bloot moet...

En nog erger: stel je voor dat een of andere onverlaat het op internet zet en ze zelfs tot in zeg Singapore van je alcoholprobleempje weten...

Etenstijd in Den Haag!

Het vervolg... op Goed zo!

poging tot her-upload van het artikel

Word vervolgd (nee, dit is goed gespeld)

Dag mijnheer Recourt, (= Jeroen Recourt, PvdA-kamerlid, o.a. justitie)

In november j.l. maakte ik de foute keuze bij een oranje licht, reed ik nipt door rood licht en werd ik daarvoor terecht beboet (flitspaal). Het was mijn eerste bekeuring, dus het viel me ruw op het dak dat het boetebedrag op 220,- staat (met nog eens 7 euro administratiekosten, toe maar, hele dure administratieve systemen neem ik aan). Hard voor een foutje, maar ik moest me hier bij neerleggen, voor die split second had ik geen verweer. Ik heb het zondegeld maar snel overgemaakt aan het CJIB, gezien alle dreigementen van verhogingen bij niet betalen. Zaak afgehandeld, althans…

… dat dacht ik. Nu blijkt dat ik me bij het overmaken van het bedrag heb vergist en niet 227 euro heb betaald, maar slechts 207 euro. Geen kwade opzet, simpelweg een vergissing bij het overnemen van het bedrag bij het internetbankieren. Op geen enkele manier heeft het CJIB mij van de te lage overboeking in kennis gesteld, “hiertoe zijn wij wettelijk niet verplicht”, aldus de zegsvrouwe aan de telefoon. Het CJIB heeft me nu nog eens een extra boete van 110 euro opgelegd, omdat het bedrag niet in zijn geheel is overgemaakt. Navraag leert mij dat deze boete is berekend op basis van het volledig boetebedrag (220) en daarvan 50% bedraagt. Omdat ik 20 euro te weinig heb betaald, krijg ik nu dus een boete van 550% van het ontbrekende bedrag opgelegd. En het mooie is: daartegen kan ik niet in beroep gaan. Beroep is alleen mogelijk tegen de oorspronkelijke bekeuring zelf en bij niet betalen wordt alvast gezwaaid met een boete van 660 euro. U snapt het, hier zit een nijdige burger die zich voor het blok gezet voelt.

Nu mijn vraag aan u, omdat ik gewoontegetrouw op uw partij stem bij de verkiezingen en u dus zo’n beetje mijn man in Den Haag bent: heeft de wetgever dit zo echt bedoeld? Zo niet, regel het met elkaar dan voortaan een beetje beter.

Met vriendelijke groet,

Michael Termeer

------------------------------------------------------------

Tien minuten later (chapeau!):

Beste Michael Termeer,

Dank voor je mail. Ik snap dat je nijdig bent. Zou ik ook zijn. Binnenkort ga ik bij het CJIB op bezoek. Je bent nl. niet de enige die moeite heeft met de wel heel rigoureuze incassopraktijken van deze instelling. Ik zal jouw zaak ook meenemen en dan met name hoe het kan dat je direct met een (draconische) verhoging wordt geconfronteerd en niet eerst in staat bent gesteld de fout te herstellen.

Mvg Jeroen Recourt

Goed zo!

In het kader van een serie Hoe goed is Nederland?  behandelde De Volkskrant op vrijdag 8 februari j.l. het thema Hoe goed zijn.... de kunstenaars? Hiervoor heeft de journalist contact gehad met Toon en vervolgens gebruik gemaakt van zijn afscheidsrede in december.

Overal water

Als het hier regent, dan regent het heel hard. Na zo'n bui van 20 mm in een uur, loopt het water van alle kanten naar de rivier. Dat is leuk. De beek achter in de tuin dondert letterlijk naar beneden.  Maar ook de sloten langs de weg, die normaal droog staan, zijn in beken veranderd. En overal hoor en zie je water lopen, klotsen en vallen, soms in schattige watervalletjes. Alles komt samen bij de rivier en voegt zich daar bij de stroom die uit de Pyreneën komt. De rivier gaat naar het noorden, naar de Garonne. Die eindigt in Bordeaux in de Gironde, een brede verbinding met de Atlantische Oceaan. Om te voorkomen dat ze in Bordeaux natte voeten krijgen, stromen hier veel rivieren over. Kleine wegen, zoals de onze, lopen dan onder water. Er komt een meneer van de gemeente en die zet bij ons een geel bord neer: Route Inondeé. Het aardige is dat onze stille weg dan nog stiller wordt. Zelfs de postbode komt niet meer. De rivier is in de afgelopen maand drie keer overstroomd. Drie keer woonden we aan het einde van de wereld.

Maar al dat water heeft ook een keerzijde. Ons huis is van binnen behoorlijk uitgegraven. De vloeren van de begane grond zijn zo laag, dat we 'onder' de muren zijn gekomen. Dat zie je niet, klei en stenen zitten overal, het lijkt allemaal op elkaar. Tot het grondwater zo hoog komt dat het bij ons door de 'muur' lijkt te komen.
De eerste plek was de voorkant de schuur, daar hadden we vorig jaar al water binnen. Gelukkig hebben we een waterzuiger. Om de paar uur zoog ik het water weg. Maar 's nachts slaap ik en dan groeit de plas water tot bijna de hele schuur onder staat. Ik groef een gat aan de buitenkant, maar daarmee maakte ik het alleen veel erger. Ik heb in dat gat dus een lap plastic gedaan en het gat weer dichtgegooid, maar het hielp niks. RJ heeft een groot deel van de natte plek met beton ingesmeerd. Dat hielp wel. Er kwam nog water overheen, maar veel minder.
Toen kwam er ook water in de 'nieuwe keuken', over de hele breedte van een binnenmuur. Dat gaat niet hard en inmiddels is het stabiel maar wel nat.
Langs het huis, onder de oprit, loopt een drainagebuis. Die komt uit in de put. Ik had gezien dat er zoveel water in de put zat, dat het tot ruim boven de drainagebuis kwam. In een helder ogenblik bedacht ik, dat het water uit het huis misschien weg zou lopen, als ik het water uit de put zou weghalen. De drainagebuis zou dan het water van het huis 'wegzuigen'. Ik begon met emmers eruit kiepen, maar al snel zag ik dat dat idioterie was. Toen heb ik een dompelpompje in de put gehangen die het water door een slang naar beneden, richting de beek, pompt. Na vier dagen pompen, bedacht ik dat dat ook via hevelwerking gaat. De pomp hangt nog altijd in de put, maar nu zonder elektriciteit. Uit de drainagebuis blijft water lopen. En het water stroomt via de pomp door de slang, over de rand van de put, naar beneden. Zonder energie, dag en nacht. En het helpt. Inmiddels hebben weer twee periodes van hevige regen gehad en er komt veel en veel minder water binnen in het huis.
Maar dat zijn allemaal lapmiddelen. Als alles weer droog is gaan we de delen van de muur waar we 'onder de grond' zitten, bedekken met waterdicht beton. En we gaan in de put een flink gat boren, zodat het water altijd weg kan lopen en nooit meer boven de drainagebuis kan komen. Tenslotte zou het goed zijn als we een tweede drainagebuis vóór het huis zouden ingraven, zodat het water daar naar de sloot wordt geleid. Eigenlijk is het wel gunstig dat we nu zoveel regen hadden. We zien goed de zwakke plekken. En omdat er nog niks is gedaan op de begane grond, kunnen we die aanpakken voordat er kwetsbare gipsmuurtjes komen en vloerbedekking ligt en meubels staan. Dus we mopperen toch niet op al dat water.

Ondanks al het water, gaan de werken verder. Niet alleen RJ werkt - in de woonkamer is hij nu bezig - maar ook Nicolas is met een paar man weer begonnen. Hierboven kun je zien dat ze een groot deel van het hoofdhuis gevoegd hebben. Het kostte een week werk, maar het resultaat is spectaculair, zo vinden wij. Bekijk de overige foto's via deze link .

Snaren en zagen

Maar vooral snaren, want Michael heeft volgens mij per ongeluk slagwerk gekozen, toen hij "harp" wilde stemmen.

En wellicht kan iemand de herfst kleuren van onze blog in een lente tint veranderen - de poll is zowat onleesbaar zonder mijn GIMP brightness/contract hack.

Domme domme

Kennismaking met nieuwe straatgenoten, een stelletje. Bij het doorlopen wil ik ze bij naam groeten, maar de naam van de man is niet blijven plakken: "Dag Sophie en...  sorry, de namen van dames onthoud ik natuurlijk meteen, maar die van mannen gaan altijd het ene oor in, het andere oor uit." Zij: "Hij heet Derk... en hoe heette jij ook alweer?"

Project nr. 3

Verwachte opleverdatum: 1 september 2013

Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen!

De jonge ouders in onze familie maken zich uiteraard grote zorgen over het dalende niveau van taal- en rekenen op de Nederlandse scholen. De minister van onderwijs heeft zich er onlangs nog over uitgesproken. Maar in Ypenburg laten ze het er niet bij zitten! Niet alleen hebben ze daar een Neerlandica in dienst genomen als vrijdagse babysit, ook bij het boeren worden inmiddels twee vliegen in één klap geslagen! 


No puedes empezar demasiado pronto!

Er was er een jarig, hoera!

Op zaterdag 26 januari vierden we met een hele schare kinderen, klein- en achterkleinkinderen de vijfennegentigste verjaardag van onze pap/opa/overgrootopa. Traditiegetrouw was er ook een familiedelegatie uit Olland en de Boskant. We hadden een klein zaaltje in Molenweide tot onze beschikking, met zelfs een eigen wc die - tot verbazing van de periodieke plasser - ook dienst deed als rustig slaapkamertje voor baby Matthias in zijn wagen.
Het feestvarken wenste niet het hele feest uit te zitten: daarvoor maakten we met ons allen veel te veel herrie. Na een uurtje liet hij zich lekker weer naar boven brengen. Op naar de zesennegentig!
Hier een impressie van de middag:

                       

Nog twee kleine intellectuelen