Sabbelen is een fanatieke traditie in mijn deel van de familie. Ik zelf bezoog in volle overgave beide duimen tot ik een jaar of 17 was, een gewoonte die me in mijn pubertijd er serieus aan deed twijfelen of dit gedrag ooit zou kunnen samengaan met een echtgenoot naast me in bed.
Dochter Emma was, voor zover ik weet, de allereerste speengebruikster in onze familie, want spenen was in die tijd beslist not-done bij Ons Soort Mensen. Maar zij had de eerste maand van haar leven in het Sofia-kinderziekenhuis doorgebracht, en eenmaal thuis bleek ze twee dingen te hebben meegekregen: een onverwoestbaar goed humeur en die speen dus. Die zich niet alleen in haar mond ophield, maar evengoed - het ging om reserve-exemplaren - in haar beide handen en later hing ze er zelfs een aan haar grote teen (sic). Tegen die tijd had ze namelijk een hele collectie oude spenen en die moesten toch ook ergens blijven.
Ergens in haar kleuterjaren hing Emma haar spenen aan de wilgen, een dappere daad, mede ingegeven door de omstandigheid dat haar 2-jaar oudere zus afstand wenste te doen van haar twee-middelvingers. Het ging deze dochters dus beter af dan ooit hun moeder, maar dat gold wel voor meer dingen (trouw huiswerk maken bijvoorbeeld).
Nu is de derde generatie zuiger opgestaan, één van het minder kieskeurige soort. Het kan Sofía niet schelen waarop, als er maar iets te sabbelen valt. Zo gaan periodiek beide duimen de mond in, is ook de twee middelvinger-zuig al gesignaleerd en voor een speen
op zijn tijd schrikt zij ook niet terug. Maar ze is de allereerste die....... de grote-teen-duim heeft ontdekt:
