Handig!

Iemand nog hulp nodig? Ons huis is inmiddels brandschoon, maar Pien heeft er nog geen genoeg van.

Op pensioen

Vanaf 1 oktober is Edouard officieel 'met vakantie', voor de komende twee jaar. Daarna gaat hij 'op pensioen', zoals men dat hier noemt. Op 1 oktober hebben we een taartje gegeten om het heuglijke feit te vieren. Op 2 oktober ging hij weer aan het werk. Hij had nog wat vergaderingen, moest het een en ander overdragen, zijn kamer opruimen... Hij zou niet te lang wegblijven, maar kwam pas na zessen thuis.

Inmiddels zijn we een week verder en begint hij te wennen aan het idee dat hij niet meer hoeft. En wij dragen natuurlijk met alle liefde ons steentje bij aan die gewenning. We zetten hem in onze tuin aan het werk:

Recht. Dat doet 't. Laat die caravanplek maar zitten.

Vier jaar hebben we nagedacht over een goede caravanplek. Deze week zijn we eraan begonnen:

Het bovenste vlakke deel was bestemd voor de caravan. We zouden er ook een afdak boven maken. Het onderste deel zou dicht zijn en bestemd voor sauna, badkamer en zo. De aanbetaling is gedaan en de contracten zijn getekend.

Toen kwam dat zinnetje van Michael .Recht. Dat doet 't. Laat die caravanplek maar zitten.

Pijnlijk. Maar we moeten de caravanplek nu wel afbouwen.

We zullen de auto en de aanhanger onder het afdak zetten. En het dichte deel gebruiken we dan wel voor wat tuinspullen en de fietsen.

Misschien wil Michael dan nog wel komen fietsen. Met Rich of zo. Want er is een ruime fietsplek.

Jong talent

Ze moesten er het halve land voor door, hadden een of ander smoesje dat ze toch in de buurt waren, maar Emma en Miguel wilden natuurlijk even weten of hun kind iets met een Steinway kon. Toen Matthias weigerde een toets in te drukken, hebben ze hem op de stoep achtergelaten. Wil iemand nog een kind?

Beestjes

Er zijn hier veel beestjes waar we niet aan gewend zijn. Links een slang die Roelof uit de put ´harkte´. Dood.


Rechts een foto van een ´vangweb´. Aan de linkerkant ervan zit een fuik waar de spin zit.

 De rups van een pijlstaartvlinder. Aan het einde van zijn lijf zit een geel staartje.

 Een spin met rare kleuren.

 Een kolibri-vlinder. Komt ook in Nederland voor. De vlinder kan stilhangen in de lucht net als een kolibri.

 Dit beestje wandelde uit mijn witte breiwerk. Ik dacht dat het een pluisje was. Hij is een paar millimeter lang. Een vlo?

Tegen het plafond van het terras steken de rare beesten mooi af.

Dit is een kikkertje dat hier Rainette genoemd wordt (in tegenstelling tot grenouille voor gewone kikkers). Hij woont in de geraniums, waar ik hem regelmatig tegenkom als ik water geef.

pholl

Hey Rich, wel de blog lezen!

Iemand een arbeidsrechtvocaat nodig?

Dan kun je voortaan hier terecht:
http://www.clingendaeladvocaten.nl/emmabevers.html
Veel succes Emma in je nieuwe werkkring!

Wetenschappers onder vuur

Ook zo benieuwd wanneer de wetenschappelijke prestaties van ons familielid A.B. woonachtig te G. eens doorgelicht zullen worden? 
Nou, voorlopig nog niet. Zie:

http://www.eshcc.eur.nl/news/?id_channel=14388&id_msg=187360

Hakkûh!

Domme domme's

Pien, nadenkend: "Mama, jouw baby is nou toch uit jouw buik?"
"Ja Pien, dat klopt."
"Maar ik zie nog alsteeds een dikke buik!"

Pien: "Holy horse, ik heb geen srijn van lans!" - holy horse, ik heb geen schijn van kans

Pien laat de korstjes van haar boterham liggen. "Pien, je moet ook de korstjes opeten, daar word je groot en sterk van!" Het is even stil, Pien denkt na en zegt dan: "Dan geef ik de korstjes wel aan Jeppe." Die is inderdaad nog niet zo groot en sterk...

Pien: "Mama, jij hebt moedervlekken en ik heb kindvlekken."

's Ochtends vroeg, Flinn heeft honger en laat dat weten door op flink volume te huilen. Pien komt de slaapkamer binnen: "Ik hoor mijn kind brullen!"

Spinnetje

Nee, een speentje is niks voor Ons Soort Mensen, maar als je beide pinken inmiddels week gesabbeld zijn en je dochter maar blijft aandringen dat haar broertje graag een spinnetje wil, probeer dan de druk maar eens te weerstaan. Dus toch maar eens een poging gedaan, met in gedachten dat zus en broer er niks van moesten weten, dus deze waarschijnlijk ook niet. Maar zie, hij sabbelt er lustig op los en is stil...

Voor meer foto's en verhalen over Flinn en zijn familie, zie http://pienenjeppevermeer.blogspot.nl/

Sabbelen

Sabbelen is een fanatieke traditie in mijn deel van de familie. Ik zelf bezoog in volle overgave beide duimen tot ik een jaar of 17 was, een gewoonte die me in mijn pubertijd er serieus aan deed twijfelen of dit gedrag ooit zou kunnen samengaan met een echtgenoot naast me in bed.

Dochter Emma was, voor zover ik weet, de allereerste speengebruikster in onze familie, want spenen was in die tijd beslist not-done bij Ons Soort Mensen. Maar zij had de eerste maand van haar leven in het Sofia-kinderziekenhuis doorgebracht, en eenmaal thuis bleek ze twee dingen te hebben meegekregen: een onverwoestbaar goed humeur en die speen dus. Die zich niet alleen in haar mond ophield, maar evengoed - het ging om reserve-exemplaren - in haar beide handen en later hing ze er zelfs een aan haar grote teen (sic). Tegen die tijd had ze namelijk een hele collectie oude spenen en die moesten toch ook ergens blijven.

Ergens in haar kleuterjaren hing Emma haar spenen aan de wilgen, een dappere daad, mede ingegeven door de omstandigheid dat haar 2-jaar oudere zus afstand wenste te doen van haar twee-middelvingers. Het ging deze dochters dus beter af dan ooit hun moeder, maar dat gold wel voor meer dingen (trouw huiswerk maken bijvoorbeeld).

Nu is de derde generatie zuiger opgestaan, één van het minder kieskeurige soort. Het kan Sofía niet schelen waarop, als er maar iets te sabbelen valt. Zo gaan periodiek beide duimen de mond in, is ook de twee middelvinger-zuig al gesignaleerd en voor een speen
op zijn tijd schrikt zij ook niet terug. Maar ze is de allereerste die....... de grote-teen-duim heeft ontdekt:

Flinn

Flinn Vermeer

(deze foto is mij vanochtend om kwart over acht gemaild zonder verdere informatie over toestand van moeder of kind, maar mailtje was afkomstig van Lonneke zelf. Dus mogen we aannemen dat ze het beiden goed maken.)

zelfreferentie

Onze verdeelde familie op het Internet...

Lisa

 

Lisa is vorige week 14 geworden. Op de foto legt ze een spelletje Kolonisten van Catan klaar, in ons vakantiehuisje in Noorwegen.

Bij deze foto moest ik erg denken aan een schilderij van Vermeer.

 

Matthias blijft maar eten....

ook al is ie op vakantie.

We tellen door...

Jeppe kwam met 38 weken en 2 dagen ter wereld. Pien hield het na 40 weken en 4 dagen voor gezien in de buik. Swiep zit er nu 40 weken en 4 dagen in. Hij gaat het record breken...

Tadaaa! (eindelijk)

Marleen is weer thuis!

Vanochtend om 10:00u is ze door Edouard opgehaald uit het ziekenhuis. In een rolstoel van staaldraad, zo hard dat je er bijna je rug in zou breken, is ze naar de auto gerold. Thuis stapte ze zelf uit de auto en liep het huis in. Er staat een bed beneden in de kamer, zodat Marleen als ze daar behoefte aan heeft lekker kan gaan liggen. Het bed heeft vooral dienst gedaan als klimrek voor Jeppe en Pien. Een enorme zak vol medicatie moet haar door de komende weken heen helpen. Op 5 september moet ze voor nacontrole naar het ziekenhuis.

Domme domme

Pien wijst op de poster met Grote Componisten die boven de bank hangt. "Kijk, BroembroemThijs!" zegt ze. Voor één keer mag ze op de bank staan om aan te wijzen wie ze precies bedoelt. En ja, met een beetje fantasie...