Maar 's avonds, in zijn verduisterde kamertje, zingt hij zichzelf in slaap. Terwijl de babyfoon zijn eigen slaapdeun laat horen, komen in een vlot tempo achtereenvolgens "Poesje mauw" en "Visje, visje in het water" aan bod.
dinsdag, augustus 12, 2014
Kleine zanger in zijn bed
Maar 's avonds, in zijn verduisterde kamertje, zingt hij zichzelf in slaap. Terwijl de babyfoon zijn eigen slaapdeun laat horen, komen in een vlot tempo achtereenvolgens "Poesje mauw" en "Visje, visje in het water" aan bod.
maandag, augustus 11, 2014
zaterdag, augustus 09, 2014
Wat is er aan de hand?
Hebben we iets gemist?
Vanochtend kwam weer gezellig iemand uit ons dorp op kraamvisite. Vast patroon: rose pakje mee, beschuit met muisjes, koffie, koetjes en kalfjes... En toen was het weer tijd om op te stappen.
Ditmaal eens een keertje geen 'geniet er maar van nu het nog kan' of 'voor je het weet zijn ze groot'. Heerlijk.
Buurvrouw staat op en kijkt een laatste keer naar Iris.
"Wat is het toch schattig, hè?"
Wij, Es en ik, grijnzen instemmend.
Maar dan voegt de buurvrouw er nog net even retorisch aan toe:
"Hoe zal dat zijn, hè, als ze wat groter is? Zijn jullie niet bang, nu de wereld in brand staat?"
En ze laat Es en mij verbaasd en ontredderd achter.
We kijken elkaar aan
Heb ik iets gemist? Staat de wereld in brand?
Wat er ook aan de hand is, gelukkig hebben wij de Avatar!
Vanochtend kwam weer gezellig iemand uit ons dorp op kraamvisite. Vast patroon: rose pakje mee, beschuit met muisjes, koffie, koetjes en kalfjes... En toen was het weer tijd om op te stappen.
Ditmaal eens een keertje geen 'geniet er maar van nu het nog kan' of 'voor je het weet zijn ze groot'. Heerlijk.
Buurvrouw staat op en kijkt een laatste keer naar Iris.
"Wat is het toch schattig, hè?"
Wij, Es en ik, grijnzen instemmend.
Maar dan voegt de buurvrouw er nog net even retorisch aan toe:
"Hoe zal dat zijn, hè, als ze wat groter is? Zijn jullie niet bang, nu de wereld in brand staat?"
En ze laat Es en mij verbaasd en ontredderd achter.
We kijken elkaar aan
Heb ik iets gemist? Staat de wereld in brand?
Wat er ook aan de hand is, gelukkig hebben wij de Avatar!
woensdag, augustus 06, 2014
dinsdag, augustus 05, 2014
Auteur bij Kluwer
Jullie wisten, denk ik, al wel dat Emma graag publiceert over allerhande zaken in haar vak. Dit heeft inmiddels geleid tot een vast auteurschap bij uitgeverij Kluwer, waar Emma verbonden is aan de Kluwer-Navigator, een online-portal voor de laatste ontwikkelingen in diverse rechtsgebieden. Emma doet uiteraard het arbeidsrecht!
Zie: http://auteur.kluwer.nl/auteur-profiel/data/emma-bevers/268204
Zie: http://auteur.kluwer.nl/auteur-profiel/data/emma-bevers/268204
zondag, augustus 03, 2014
Kuur 6 bijna voorbij
En zie hier het resultaat, voor een deel gelegd met een waaier bij de hand om de hitte in de huiskamer te bestrijden:
Alsjeblieft A3n, nog wat achtergrondfoto's!
Tuurlijk, behalve Iris zijn ook Marijntje en Femke er nog!
Lisa is op vakantie, naar het Zuiden, ergens in Zuid-Limburg, met een vriendje, geen idee eigenlijk wanneer ze weer naar huis komen...
Ondertussen hebben Marijntje en Femke lol met de oogst uit onze moestuin.
(Zie ook ons nieuwe konijntje dat wacht op haar deel van de oogst.)
zaterdag, augustus 02, 2014
Bliksems!
Petra en Pauwel waren teruggekeerd van een fietsvakantie in de omgeving en hielden zich bij ons bezig met het patsen van vliegen en het schoonmaken van hun tent. Roelof en ik gingen even naar Condom.
Toen we terugkwamen bleken ze behoorlijk geschrokken te zijn. Ze vertelden dat het heel erg hard begon te regenen. Pauwel schuilde onder het dak van de schuur. Juist voor hem, op de grond, sloeg de bliksem in. Hij kon niet anders dan achteruit springen. Intussen was Petra de annex ingevlucht en daar kwam de bliksem uit de afzuigkap. Overal viel de elektriciteit uit. Daarna is de bliksem nog een paar keer het en der in het veld ingeslagen. Petra en Pauwel hadden geen schrammetje. De hoofdschakelaar was omgeslagen, maar er was niets kapot. Zelfs de afzuigkap niet.
Nu kunnen we er grapjes over maken. "Jammer dat je er geen foto van gemaakt hebt."
Wij hebben er wel een paar gemaakt.
Dit is de foto van hun vertrek op fietsvakantie. Waar Pauwel op de foto staat, is de bliksem ingeslagen.
Toen we terugkwamen bleken ze behoorlijk geschrokken te zijn. Ze vertelden dat het heel erg hard begon te regenen. Pauwel schuilde onder het dak van de schuur. Juist voor hem, op de grond, sloeg de bliksem in. Hij kon niet anders dan achteruit springen. Intussen was Petra de annex ingevlucht en daar kwam de bliksem uit de afzuigkap. Overal viel de elektriciteit uit. Daarna is de bliksem nog een paar keer het en der in het veld ingeslagen. Petra en Pauwel hadden geen schrammetje. De hoofdschakelaar was omgeslagen, maar er was niets kapot. Zelfs de afzuigkap niet.
Nu kunnen we er grapjes over maken. "Jammer dat je er geen foto van gemaakt hebt."
Wij hebben er wel een paar gemaakt.
Dit is de foto van hun vertrek vanmorgen naar Toulouse, voor nog een week vakantie. Ongedeerd en vrolijk.
Wij gaan weer vliegen patsen. Maar bij onweer zijn we voortaan een stuk banger en voorzichtiger.
vrijdag, augustus 01, 2014
Er was er een jarig
Wij zingen voor BroembroemThijs die gisteren jarig was. De tekst wordt er al zingend op aangepast.
https://plus.google.com/photos/104509970930186716268/albums/6042672574824681745/6042677418656170482?hl=nl&pid=6042677418656170482&oid=104509970930186716268
En voor degenen die zich ongerust maken: Jeppe kan ook stil zitten...
https://plus.google.com/photos/104509970930186716268/albums/6042672574824681745/6042677418656170482?hl=nl&pid=6042677418656170482&oid=104509970930186716268
En voor degenen die zich ongerust maken: Jeppe kan ook stil zitten...
donderdag, juli 31, 2014
Lachend babietje
Inderdaad, wat Michael zei...
Michael zei...
Hoppa, weer een rekening van minimaal 100.000 euro (de kosten van een kind tot 18 jaar). En maar blijven lachen.
...maar we hebben het er 400% voor over!
En Iris is nu de lachende derde, of vierde dus eigenlijk.
Al vanaf dag vijftien lachte ze met open mond en schattige halfdichtgeknepen oogjes, wakker, dus geen lachstuipje! Ze lachte, 'schaterde' als het ware, zonder geluid. We wiebelden haar buikje op en neer en dat kietelde blijkbaar. Bij herhaling deed ze dat een paar keer.
Toevalstreffer? De dagen erna is er steeds meer oogcontact. Zelfs bij het voeden, voor ze aangelegd wordt, kijkt ze even op naar Es en lacht dan heel lief, als een soort dankjewel.
En niemand die dit natuurlijk gelooft, Iris, nu nog geen maand oud! Ik probeer het al heel lang met het fototoestel te filmen of te fotograferen. Tot nog toe zonder resultaat. Maar wel leuke plaatjes van bijna- en ongeveerlachjes, maar geen zo mooi als haar heerlijke open lach, die zo fijn en aanstekelijk maar tegelijkertijd zo vluchtig is. Ze lacht wel meerdere keren per dag, maar steeds maar kort. Een mooie duidelijke foto daarvan lukt me maar niet! Hopelijk komt dat nog een keer. Wie het laatst lacht, lacht het best, zullen we maar zeggen.
Michael zei......maar we hebben het er 400% voor over!
En Iris is nu de lachende derde, of vierde dus eigenlijk.
Al vanaf dag vijftien lachte ze met open mond en schattige halfdichtgeknepen oogjes, wakker, dus geen lachstuipje! Ze lachte, 'schaterde' als het ware, zonder geluid. We wiebelden haar buikje op en neer en dat kietelde blijkbaar. Bij herhaling deed ze dat een paar keer.
Toevalstreffer? De dagen erna is er steeds meer oogcontact. Zelfs bij het voeden, voor ze aangelegd wordt, kijkt ze even op naar Es en lacht dan heel lief, als een soort dankjewel.
En niemand die dit natuurlijk gelooft, Iris, nu nog geen maand oud! Ik probeer het al heel lang met het fototoestel te filmen of te fotograferen. Tot nog toe zonder resultaat. Maar wel leuke plaatjes van bijna- en ongeveerlachjes, maar geen zo mooi als haar heerlijke open lach, die zo fijn en aanstekelijk maar tegelijkertijd zo vluchtig is. Ze lacht wel meerdere keren per dag, maar steeds maar kort. Een mooie duidelijke foto daarvan lukt me maar niet! Hopelijk komt dat nog een keer. Wie het laatst lacht, lacht het best, zullen we maar zeggen.
- beginnende lach omdat die hand op het hoofdje fijn voelt -
- geen geeuw, maar ongeveer het eind van zo'n mooi lachje, waarbij ze tevreden haar hoofdje wegdraait -
- even wachten op de volgende lach -
- ja, weer een lachje! -
- en nog een! -
- nee, dit is wel weer een stuipje in de slaap -
- maar nu is ze weer wakker! -
- tja, het lijkt niet zo, maar ze vond iets echt grappig hier -
- hèhè, nu is ze wel moe van al dat lachen, hoor -
dinsdag, juli 29, 2014
Termeers raden net zo goed als die oktopus
Er was er maar één van ons die het echt fout had. Of hebben jullie ook net als ik op maandag ochtend je stem uit gebracht?
Tweetalig opvoeden
We staan er meestal niet zo bij stil, maar de meeste kinderen krijgen een tweetalige opvoeding. Ze leren de standaardtaal én - zeker op crèche en kleuterschool - de lokale variant daarvan, zoals het Grunnings, Boxtels, Nijmeegs, Haegs of een bijna-tweedetaal, zoals het Limburgs.
Tussen hun nulde en zesde levensjaar kost het leren van deze twee (of meer) talen de kinderen geen enkele moeite. Dat komt door hun aangeboren taalleervermogen. De enige voorwaarde is een taalrijke omgeving met veel gesproken, gezongen en voorgelezen aanbod. Hier geldt de ijzeren wet: wie niet leert luisteren, die leert niet spreken. Kinderen uit een taalarm milieu (doe niet, kom hier, blijf af) hebben op hun 4e jaar soms al een taalachterstand van 2 jaar op de kinderen die het beter getroffen hebben.
De kleine Termeertjes, met hun Engelstalige moeder, Sofía met haar Spaanstalige vader en Elsa met haar veeltalige ouders, kregen/krijgen een aanbod van meerdere talen. De taal die ze het meest horen, ontwikkelt zich tot voorkeurstaal - de andere taal wordt een aanvankelijk passieve taal die ze weliswaar perfect leren verstaan, maar waarin ze vaak geen antwoord geven. Dat spreken komt wel, als ze een tijdje uit de omgeving van de voorkeurstaal weg zijn, op vakantie in het andere land bijvoorbeeld, of als ze regelmatig met iemand (vriendje, familielid) moeten spreken die de voorkeurstaal niet beheerst.
Als tweedetaalexpert, vind ik het geweldig om naar Sofía's taalontwikkeling te kijken. Als klein babietje toonde ze opvallend weinig aandacht voor het Spaans dat haar vader systematisch tegen haar spreekt, ze had duidelijk een voorkeur voor het vele Nederlands (mama, crèche, oma en opa) in haar omgeving. Toen begon ze ineens kleine Spaanse woordjes te zeggen, zoals: mas! (= meer) En wie haar de naam van haar jonge Colombiaanse oom David hoort uitspreken, die beseft dat die uitspraak perfect Spaans is.
Nu is er het filmpje waarin ze wederom een echt telefoongesprek voert, eerst met abuela Romy, dan met haar jonge tante Sara. Haar vaste gebrabbel klinkt plots anders dan anders, ze heeft duidelijk in de gaten dat ze niet haar Nederlandse opa aan de telefoon heeft. Tot ze, ineens, 'Ja' zegt, en dat meteen corrigeert tot 'Si'.
Ik weet niet wat jullie daarvan vinden, maar ik vind het kostelijk!
Tussen hun nulde en zesde levensjaar kost het leren van deze twee (of meer) talen de kinderen geen enkele moeite. Dat komt door hun aangeboren taalleervermogen. De enige voorwaarde is een taalrijke omgeving met veel gesproken, gezongen en voorgelezen aanbod. Hier geldt de ijzeren wet: wie niet leert luisteren, die leert niet spreken. Kinderen uit een taalarm milieu (doe niet, kom hier, blijf af) hebben op hun 4e jaar soms al een taalachterstand van 2 jaar op de kinderen die het beter getroffen hebben.
De kleine Termeertjes, met hun Engelstalige moeder, Sofía met haar Spaanstalige vader en Elsa met haar veeltalige ouders, kregen/krijgen een aanbod van meerdere talen. De taal die ze het meest horen, ontwikkelt zich tot voorkeurstaal - de andere taal wordt een aanvankelijk passieve taal die ze weliswaar perfect leren verstaan, maar waarin ze vaak geen antwoord geven. Dat spreken komt wel, als ze een tijdje uit de omgeving van de voorkeurstaal weg zijn, op vakantie in het andere land bijvoorbeeld, of als ze regelmatig met iemand (vriendje, familielid) moeten spreken die de voorkeurstaal niet beheerst.
Als tweedetaalexpert, vind ik het geweldig om naar Sofía's taalontwikkeling te kijken. Als klein babietje toonde ze opvallend weinig aandacht voor het Spaans dat haar vader systematisch tegen haar spreekt, ze had duidelijk een voorkeur voor het vele Nederlands (mama, crèche, oma en opa) in haar omgeving. Toen begon ze ineens kleine Spaanse woordjes te zeggen, zoals: mas! (= meer) En wie haar de naam van haar jonge Colombiaanse oom David hoort uitspreken, die beseft dat die uitspraak perfect Spaans is.
Nu is er het filmpje waarin ze wederom een echt telefoongesprek voert, eerst met abuela Romy, dan met haar jonge tante Sara. Haar vaste gebrabbel klinkt plots anders dan anders, ze heeft duidelijk in de gaten dat ze niet haar Nederlandse opa aan de telefoon heeft. Tot ze, ineens, 'Ja' zegt, en dat meteen corrigeert tot 'Si'.
Ik weet niet wat jullie daarvan vinden, maar ik vind het kostelijk!
maandag, juli 28, 2014
Bezig blijven
.JPG)
Naast de producten op de foto - rokje, broekje, poppenrokje en hansopje - allemaal van uilenstof, heb ik ook nog een jurkje genaaid voor ons kersverse familielid Maren.
Niet alles is even goed gelukt, maar ik moest het naaien helemaal opnieuw leren. Inmiddels zijn de lapjes op en is mijn nieuwe roze naaimachientje van de Hema weer voor even opgeborgen. Matthias zag het apparaatje bij ons op de tafel staan en zei: "Varken!"
zondag, juli 27, 2014
Tour de France
Als je in Frankrijk woort, dan moet je toch ooit naar de Tour de France gaan kijken. Ook al weet je alleen dat er een gele trui en een bolletjestrui bestaat en je nog nooit van Laurens en Bauke hebt gehoord.
Twee jaar geleden kwam de Tour door Auch, maar het was te warm en te ver. Er waren veel Termeers hier toen en we keken naar de tv. Prachtige beelden van de Gers, vooral vanuit de helikopter. Ik had geen spijt dat ik niet gegaan was.
Dit jaar kwam de 19e etappe echter wel heel dichtbij. Voor de kenners: als je bij Roques rechtdoorfietst kom je na enkele kilometers bij Lagardere. Daar kwam de Tour langs op 25 juli, komend uit Vic-fezensac en op weg naar Condom.
Ik besloot dat Roelof met me mee moest, met de (elektrische) fiets. Onze pasgetrouwde vrienden Ton en Peter wist hij over te halen om ook mee te gaan fietsen (zij dan zonder elektriciteit). We spraken af dat we om half twaalf naar de karavaan zouden gaan kijken, dan samen picknicken in afwachting van de Tour zelf. Ton en Peter zochten een prachtige plek uit en twee flessen wijn en Roelof bakte een preitaart. Ik laadde de elektrische fietsen op, niet denken dat ik nooit iets doe.
Het was de hele week prachtig weer, alleen op 25 juli werd er 'alerte orange' afgegeven: onweer. Onweer is hier heel indrukwekkend, vooral als je binnen staat en je ziet je halve tuin wegwaaien. Roelof en ik gingen toch heel dapper op de fiets naar de 'mannen', die aan de andere kant van Courrensan wonen. Voor kenners: aan de weg van Courrensan naar Vic-Fezensac. Het was toen nog droog.
De mannen hadden al lang besloten om met de auto te gaan, en dat bleek heel verstandig, want het begon meteen te gieten. Ze hadden inderdaad een prachtige plek uitgezocht, op een klein zijweggetje van de route. Tien meter lopen en we konden genieten. Meteen bleef de inhoud van de picknickmand droog in de auto.
De karavaan kwam met grote snelheid voorbijgereden. Ze moesten de renners natuurlijk voor blijven. Je moest wel zorgen dat je op het gras bleef, anders werden je tenen eraf gereden. Uit de auto's werden kleine hebbedingetjes gegooid. de eerste auto gooide een 'tas', dat was handig bekeken, want die gebruikte we vervolgens om alle andere spulletjes in te doen. Voorlopig hebben we genoeg sleutelhangers, brillendoekjes en zakjes ranja.
Het duurde een half uur, dat was ook omdat er van elke reclame-uiting wel vijf auto's langskwamen. Daarna gingen we picknicken. Vanwege de voortdurende stromende regen, deden we dat in de auto. Voorin zitten Ton (links) en Peter, die wilden natuurlijk bij elkaar zitten. Roelof zit achterin en ik zit in de bagageruimte om het eten aan te geven en de foto te maken.
We hadden net de laatste slokjes wijn op toen er weer auto's en motoren in beeld kwamen. Dus we namen weer een plek in langs de route. In de verte kon je door een waas van regen zien wat er aan kwam.
Het begon alleen maar harder te regenen. De kopgroep flitste voorbij. En na veel auto's en motoren de kop van het peloton.
In het peloton de bolletjestrui en de gele trui (achterin de foto). En tenslotte de staart van het peloton.
Daarna natuurlijk weer een serie auto's, de brandweer en de bezemwagen. Wij dropen (letterlijk) weer af naar de auto en reden terug naar de boerderij van Ton en Peter. Na een bakkie stapten we op de fiets, het was inmiddels droog geworden. Maar na een paar honderd meter gingen boven nog eens de sluizen open. Even aarzelden we, terug of door? Het werd door. In de hoogste versnelling en op de hoogste stand van de motor zijn we naar huis geraced. Waren we toch net een beetje Tour de France.
Daarna ben ik twee uur in bad gaan zitten om warm te worden en te bedenken wat een leuke dag ik dit had gevonden.
Twee jaar geleden kwam de Tour door Auch, maar het was te warm en te ver. Er waren veel Termeers hier toen en we keken naar de tv. Prachtige beelden van de Gers, vooral vanuit de helikopter. Ik had geen spijt dat ik niet gegaan was.
Dit jaar kwam de 19e etappe echter wel heel dichtbij. Voor de kenners: als je bij Roques rechtdoorfietst kom je na enkele kilometers bij Lagardere. Daar kwam de Tour langs op 25 juli, komend uit Vic-fezensac en op weg naar Condom.
Ik besloot dat Roelof met me mee moest, met de (elektrische) fiets. Onze pasgetrouwde vrienden Ton en Peter wist hij over te halen om ook mee te gaan fietsen (zij dan zonder elektriciteit). We spraken af dat we om half twaalf naar de karavaan zouden gaan kijken, dan samen picknicken in afwachting van de Tour zelf. Ton en Peter zochten een prachtige plek uit en twee flessen wijn en Roelof bakte een preitaart. Ik laadde de elektrische fietsen op, niet denken dat ik nooit iets doe.
Het was de hele week prachtig weer, alleen op 25 juli werd er 'alerte orange' afgegeven: onweer. Onweer is hier heel indrukwekkend, vooral als je binnen staat en je ziet je halve tuin wegwaaien. Roelof en ik gingen toch heel dapper op de fiets naar de 'mannen', die aan de andere kant van Courrensan wonen. Voor kenners: aan de weg van Courrensan naar Vic-Fezensac. Het was toen nog droog.
De mannen hadden al lang besloten om met de auto te gaan, en dat bleek heel verstandig, want het begon meteen te gieten. Ze hadden inderdaad een prachtige plek uitgezocht, op een klein zijweggetje van de route. Tien meter lopen en we konden genieten. Meteen bleef de inhoud van de picknickmand droog in de auto.
De karavaan kwam met grote snelheid voorbijgereden. Ze moesten de renners natuurlijk voor blijven. Je moest wel zorgen dat je op het gras bleef, anders werden je tenen eraf gereden. Uit de auto's werden kleine hebbedingetjes gegooid. de eerste auto gooide een 'tas', dat was handig bekeken, want die gebruikte we vervolgens om alle andere spulletjes in te doen. Voorlopig hebben we genoeg sleutelhangers, brillendoekjes en zakjes ranja.
Het duurde een half uur, dat was ook omdat er van elke reclame-uiting wel vijf auto's langskwamen. Daarna gingen we picknicken. Vanwege de voortdurende stromende regen, deden we dat in de auto. Voorin zitten Ton (links) en Peter, die wilden natuurlijk bij elkaar zitten. Roelof zit achterin en ik zit in de bagageruimte om het eten aan te geven en de foto te maken.
We hadden net de laatste slokjes wijn op toen er weer auto's en motoren in beeld kwamen. Dus we namen weer een plek in langs de route. In de verte kon je door een waas van regen zien wat er aan kwam.
Het begon alleen maar harder te regenen. De kopgroep flitste voorbij. En na veel auto's en motoren de kop van het peloton.
In het peloton de bolletjestrui en de gele trui (achterin de foto). En tenslotte de staart van het peloton.
Daarna natuurlijk weer een serie auto's, de brandweer en de bezemwagen. Wij dropen (letterlijk) weer af naar de auto en reden terug naar de boerderij van Ton en Peter. Na een bakkie stapten we op de fiets, het was inmiddels droog geworden. Maar na een paar honderd meter gingen boven nog eens de sluizen open. Even aarzelden we, terug of door? Het werd door. In de hoogste versnelling en op de hoogste stand van de motor zijn we naar huis geraced. Waren we toch net een beetje Tour de France.
Daarna ben ik twee uur in bad gaan zitten om warm te worden en te bedenken wat een leuke dag ik dit had gevonden.
vrijdag, juli 25, 2014
donderdag, juli 24, 2014
woensdag, juli 23, 2014
Maren
Geboren op 23 juli om 14:21 uur:
Maren Sofía Caroline
Dochtertje van Emma en Miguel,
zus van Matthias,
3470 gram
Apgar 10
Kan al brullen als een leeuw!
Alles goed met ons allemaal!!
Naar de Cee
Het wordt tijd om weer iets knaps van Matthias op de website te plaatsen. Hier vertelt hij wat hij zojuist gedaan gedaan heeft op de Cee, namelijk: plassen! Maar dat is niet waar hoor. Hij heeft zojuist voor de tweede maal deze maand een grote boodschap op de wc gedaan. Daar hoort een applausje bij!
Domme domme
Jeppes tuta-auto doet het niet meer, maar Jeppe weet wel hoe we dat moeten oplossen: "Er moeten batterijden in!"
Pien vertelt een lang en ingewikkeld verhaal. Wij zijn de draad allang kwijt als ze echt lijkt vast te lopen. Ze zoekt naar een woord, maar kan er niet opkomen. Lachend slaat ze tegen haar hoofd: "Aaargh! Dat stomme hoofd van mij, die doet het niet meer!"
Pien vertelt een lang en ingewikkeld verhaal. Wij zijn de draad allang kwijt als ze echt lijkt vast te lopen. Ze zoekt naar een woord, maar kan er niet opkomen. Lachend slaat ze tegen haar hoofd: "Aaargh! Dat stomme hoofd van mij, die doet het niet meer!"
dinsdag, juli 22, 2014
Zus nog veilig binnen boord
Ze laat me jullie meedelen dat ze nergens last van heeft, ook niet van de warmte. Als ik haar bel is ze altijd wel ergens mee bezig, met poetsen, boodschappen doen hier en daar, ergens heen fietsen op de grote bakfiets, want ze past met Zus niet meer tussen zadel en kinderstoeltje.
Abonneren op:
Posts (Atom)