zaterdag, augustus 08, 2015

Nieuwe tuingenootjes

Vandaag arriveerden onze zes kakelverse zussies. Ze waren koud een half uurtje binnen, of Zora Toktok (voor- en achternaam, bedacht door Pien) legde haar eerste ei.
Het prachtige nachthok kon de dames niet bekoren: om half 10 rende Peter zo'n 20 minuten door de ren om de kippen een voor een te vangen en naar bed te brengen. Ik deed ook heel belangrijk werk: ik stond bij het deurtje en deed het open voor iedere kippenkop en dicht achter iedere kippenkont.
Betsie
Olaf
Olifant
Van boven naar beneden: Pip, Sneeuwwitje, Zora Toktok
 

woensdag, augustus 05, 2015

polletje koffie?


Geinig dat niemand twee kopjes per dag neemt. Heeft koffie drinken een soort Haïtiaanse verdeling?


dinsdag, augustus 04, 2015

Domme dommes

Om het spannend te houden, gaan we op vakantie middenin de nacht op avontuur. Jeppe vindt het heel spannend: "Nou gaan we naar buiten, hè? In de donkere pikkedikke nacht!"

We eten een Duitse vorm van fusilli. Pien en Jeppe noemen het friemeltjes. Flinn noemt het piemeltjes. Hij eet een heel bord leeg.

Impressie Haïti

Merel en ik zijn een week op bezoek geweest bij Pauwel. Een impressie:

Gevlogen via Atlanta, waar we de middag doorgebracht hebben. 


In Atlanta hebben we het Coca-Cola museum bezocht - nou ja, museum? Het is een groot marketing gebeuren. Verder is Atlanta echt geen leuke stad, absoluut geen bezoekje waard.

De dag erop door gevlogen naar Haïti. De aankomst op de luchthaven was wat stressie: warm, druk, mensen die dringen om je te komen 'helpen', nog meer mensen bij de uitgang en we konden het parkeerterrein niet af omdat er overal auto's dubbel geparkeerd stonden. Merel was helemaal ontdaan: mam, wil je echt hier komen wonen? Maar toen we 's avonds in een 'rooftop bar' zaten waar mevrouw een heerlijke cocktail dronk, was ze onze aankomst al weer vergeten:


We hebben in Haïti vooral voor Pauwel gezorgd. Boodschappen en klusjes gedaan, inschrijvingen geregeld, voorraadje eten (diepvries) gekookt. En natuurlijk vakantie gevierd. Zoals aan het strand:

Happy papa en dochter:

Helaas mogen we niet rondlopen en gaan we overal met de auto naar toe, want het kan gevaarlijk zijn (berovingen, ontvoeringen). Dat is wel jammer want er zijn heel veel marktjes waar het gezellig druk is. Hieronder worden bananen en mango's, en kledij verkocht:

Haïtianen willen niet dat je hen op de foto zet, en ik moet dit soort foto's vanuit de auto maken, lastig dus. Nu lopen er echt heel veel mensen met allerlei spullen op hun hoofd. Dozen, zakken, emmers met eten, drank en wat nog meer - ongelooflijk hoe dat allemaal blijft liggen en dat ze zo makkelijk er mee rond lopen. Het zijn vooral vrouwen die met van die torens rond lopen, maar ik heb helaas alleen een redelijke foto kunnen maken van een man:

Een paar % Haïtianen zijn stinkend rijk en wonen in super luxe villa's met zwembad etc. Maar de rest woont in kleine huisjes of krotten. Zoals hier langs de weg waar ook nog jerrycans met iets (benzine, olie?) verkocht worden:

Port-au-Prince ligt in een dal, maar de rest van Haiti is behoorlijk heuvelachtig. De hoogste berg is 2680m, en dat is een stuk hoger dan bijv Alpe d'Huez (ca 1900m). Het is in de bergen wat koeler. Bovendien kan je daar wat vrijer bewegen, ideaal om wat te wandelen:

Tja, gewoon tussen de koeien:



 En Port-au-Prince in het dal:



dinsdag, juli 28, 2015

Hallo Margriet,

is het bezoek gearriveerd? Verliep de reis voorspoedig?

Hopelijk is het weer mooi daar bij jullie. We zien reacties en/of foto's - desnoods gephotoshopte - nog wel verschijnen.

Heel veel plezier de komende tijd met elkaar!

Groetjes!

Jeroen

zondag, juli 26, 2015

Dommes

Met mooi zomerweer en dus veel naaktloperij is Sofía wel te porren voor wat zindelijkheidstraining. Om de haverklap neemt ze plaats op de witte po. Soms heeft dat succes, ditmaal niet. Ze bestudeert de lege po. "Nee, geen plasje!" Ze kijkt naar mij. "Hij doet het niet. De batterijen zijn op!"

Matthias: "Mama, mijn haren zijn nog nat."
Emma: "Die drogen vanzelf wel."
"Nee, je moet ze droog maken. Met een washandje."
"Een washandje maak je juist nat. Om je mee te wassen."
"Maar een washandje met warm water!"

Matthias: "Het gaat onweren."
Emma: "Hoezo?"
"Ik hoorde bommeldebommeldebom."
"Was het niet oom Esteban die een wind liet?"
Matthias (lachend): "Een Spaanse wind!"

Matthias: "Mama?"
"Ja?"
"Ik zou zó graag een schuiftrompet willen!"

Het regende vandaag in Nijmegen...


...dus heb ik één van mijn vakantieplannetjes opgepakt: leren om te photoshoppen. Tijdens een korte fotocursus van een collega beeldend, kwam ik op het idee om een collage-selfie samen te stellen uit een hoop close up opnames. Helaas wist de cursusleidster me te vertellen dat de kunstenaar David Hockney me vóór was geweest, hier rechts het portret van zijn moeder. Onder mijn drie producten van vandaag (ca. 25 foto's per afbeelding), het heeft veel overeenkomsten met puzzelen:
1. Niet gehinderd door enige kennis, lekker knippen en plakken.
2. Geleerd om te "schalen" en randen te vervagen.
3. Idem, maar dan geprobeerd het in één perspectief te houden.

Blijkt achteraf exemplaar nummer 1 toch met afstand het meest expressief. Soms moet je helemaal niks willen leren.
3.
1.
2.

4. Photoshop-eindexamenwerk:


vrijdag, juli 24, 2015

Weer even een update van mijn adembenemende avonturen in Amerika

Vandaag zat er een lieveheerstbeestje in huis. Niet zomaar een lieveheersbeestje, maar een Japanse. Die zijn niet schattig zoals de onze, maar bijtende kleine samurais.


Het was nogal een opgave, maar uiteindelijk is onze missie geslaagd en hebben ik en Mindy (de gastvrouw, red.) het beestje uiteindelijk kunnen vangen en het veilig uit ons huis kunnen deporteren.

(hiernaast een actiefoto en een Aziatisch lieveheersbeest, red.) 
(de actiefoto staat links en het lieveheerstbeest staat dus rechts, red.)
(niet helemaal rood maar toch een heel eind, red.) 
(de laatste opmerking betreft het lieveheersbeest en dus niet Julia, red.)

woensdag, juli 22, 2015

Vakantie in Gouda


Ook hier in Gouda nergens jengelende kinderen, weggewaaide tenten, gesmolten ijsjes of verbrande ruggen te bekennen. Wel een schone badkamer en ja oké, veel vieze doekjes in de was....


maar er wordt wel voortdurend schoon poetswater getapt!


Een dag later is de slaapkamer aan de beurt! Eerst de ramen binnen en buiten...


En natuurlijk nawrijven met een prop kranten:


Dan krijgt de kledingkast een schoonmaak- annex opruimbeurt:


Hé, daar zit nog geld in!

Ik hoor jullie denken: god, had ik ook maar een gepensioneerde man! Maar er zitten ook nadelen aan hoor! Moet je zien hoeveel bloezen dat-ie weggooit....


Een vervangingsbezoek aan de Bijenkorf heeft-ie al in zijn agenda gezet! 

Maar hé, die broek is toch nog wel goed?
Nee joh, moet je zien, je kijkt er zó doorheen


Mm, oké.

Eens kijken of we wat kunnen terugverdienen aan de familie. Hé jullie daar, joehoe! Iemand interesse in een EUR-stropdas-nimmer-uitgepakt? 1 voor twee euro vijftig,  3 voor een tientje!














maandag, juli 20, 2015

vakantie op Schiermonnikoog

Tijdens de familiebarbecue...

(nee, wacht, dat klinkt taalkundig teveel als een Bloot/Vlees-uitdrukking!)

Tijdens de familiereünie,
waren wij met vakantie op Schiermonnikoog,...

...waar de vuurtoren opvallend klein bleek,...

...waar een fietspad soms ver te zoeken was,,,,
 
...waar karretjes voortgetrokken werden door vliegende paardjes...
 
...en waar nog wel meer rondvloog.

Voor de natuurliefhebbers: kuikens die nog niet wilden vliegen.
 
 

zondag, juli 19, 2015

EEN HELD.
De Termeers kennen misschien nog het huis van de familie Van Elderen aan het einde van de Ridder van Cuykstraat bij de spoorwegovergang. Nu woont er een enigszins zonderlinge man, met een grove stem, een ruwe baard en altijd een petje op zijn kop, oude kleren, een clochard maar dan eentje met een eigen huis; zijn tuin is bezaaid met allerlei rommel (daarover wordt gemopperd door de buurt, heb ik vernomen). Ik heb gehoord dat hij wel eens op de vuist is gegaan, al heb ik daar nog niks van gemerkt. Zonderlinge mensen spreken mij wel aan, dus spreek ik hém regelmatig aan. Hij loopt regelmatig over het E.H. met zijn twee herdershonden  ("kom maar niet te dichtbij") en soms met op zijn schouder een uil die hij heeft gered en die nu gewoon binnen bij hem woont.. In de herfst raapt hij zakkenvol eikels, ik ben vergeten wat hij daar mee doet. Vandaag ging ik de krant naar de buren brengen en zag dat er twee politiewagens in de straat stonden en  nogal wat volk. Treinen liepen stapvoets voorbij. Dan denken wij altijd het ergste, en vaak niet onterecht. Het ging nu om een verwarde jonge vrouw die langs de spoorlijn was gaan lopen.  Echter, mijn clochard had haar gezien, de politie gebeld en was bij haar gebleven tot er hulp kwam. Toen de politie de vrouw veilig in een van hun auto´s had geplaatst, ging mijn held  met een "houdoe" verder met zijn wandeling. 

zaterdag, juli 18, 2015

In Gouda wordt ook getuinierd


Maar dan door een eerste-hulp-tuinman.

Zien jullie de gespalkte tak in de stokroos? Die zorgt ervoor dat de schade, veroorzaakt door de krantenjongen, onzichtbaar hersteld is.


Wij zijn erg gesteld op onze aangewaaide stokroos, die zo donkerrood is, dat-ie wel zwart lijkt. Maar zijn plek bij de brievenbus is wel erg riskant gekozen!




Een moestuin, een boske en een boomgaard en zo

De nieuwe vijver is van groot belang dit jaar omdat we heel veel geplant hebben. Dat moet allemaal water krijgen. Als ik dit typ is het hier 36 graden, en de vier weken hiervoor was het ongeveer even warm. Meestal houdt dit soort warmte aan tot half september. Zonder water was alles al lang dood geweest.

In het deel van de tuin 'dat wel betaald is maar nog steeds niet van ons is', hebben we drie gedeeltes ingeplant. De rest is gras. Hier een relaas dat begon op 2 februari en voor altijd doorloopt.


De moestuin. Vorig jaar hadden we een proefstuk. Dat was een teleurstelling. Dit jaar hebben we het heel anders aangepakt. Andere plek, groter. De grond is met de graafmachine zo'n 60 cm diep omgezet en daarna is de klei fijngemaakt. Daarop kon de groentetuin beginnen.








 De groentetuin bestaat uit twee delen. Het ene deel wordt verzorgd door Roelof en bevat alleen groente. Er staat een hek omheen met een mooi poortje. Een keurige, erg Nederlandse moestuin.
Het andere deel is van mij en bevat veel fruit, zoals kiwi, bessen, druiven, frambozen. Alle groente die niet in Roelofs deel passen, staan in mijn deel. Dat is dus een Frans zootje.






We moeten in de praktijk merken wat het goed doet hier. Aardappels, uien, tomaten, bonen, sla, dat gaat goed.

Maar we moeten ook leren om veel vroeger te zaaien, zodat de planten kunnen opgroeien voordat het zo gruwelijk warm wordt.
 De structuur van de groentetuin is af. Het is mooi om de orde te zien in Roelofs tuin. Volgend jaar ga ik ook aan mijn kant meer werken met worteldoek. Het onkruid is moeilijk uit de klei te krijgen en bestaat voornamelijk uit bramen. Maar verder zijn we er erg gelukkig mee.









De boomgaard is aangelegd aan de rechtse kant van de tuin, in de luwte van de 'haag' langs de weg. Die beschermt de jonge boompjes tegen de westenwind. Frédéric maakte 18 holes (toeval) en ik zette de bomen er in.

De boomgaard bevat natuurlijk appels, peren en pruimen, maar ook een perzik, abrikoos en nectarine. Verder een mispel, kwee en een kaki (sharonfruit) en vijgen.

Tante Piet (die 27 soorten fruit in de tuin had) zal dit wel leuk vinden. Ik win trouwens met 29 soorten.


Frédéric heeft ook op een andere plek de grond omgezet. "Wat wordt dit", zo vroeg hij mij. Ik legde uit dat er bomen en struiken zouden komen en dat het de bedoeling is dat het een beetje dicht zou groeien. "Oh, un bosquet",  zei hij, en het klonk als "boske'. Zo heet dat stuk dus nu. Er staan een aantal gekochte bomen, met natuurlijk ook een plataan.

Op deze foto staat ook de boomgaard 'boven' het boske. 


Alle bomen met een echte stam heeft Roelof voorzien van een hoesje tegen de hertenvraat. Dat is hier echt noodzakelijk. Inmiddels zijn alle bomen en struiken zonder hoesje aangevreten en het merendeel is dood. Dat vind ik erg jammer, ik heb ze meegenomen uit Oudenbosch, vaak als stekje, en ze jaren gekoesterd.


Alle planten heb ik voorzien van een rondje stenen, dat houdt het vocht vast en het onkruid weg. Bovendien moet ik de lege plekken gaan maaien, en door die stenen maai ik niet zomaar de planten af.

Ik heb met de 'lege' grond nog een experiment gedaan. Ik had in Oudenbosch zaad geoogst van meer dan honderd planten. Al dat zaad heb ik uitgestrooid in het boske. Het enige dat opkwam waren planten die ik hier al heb: goudsbloemen, cosmea, stokrozen. Inmiddels staat daar omheen ook de lokale flora een meter hoog.


Onder het zwarte plastic waarmee de boomgaard is afgedekt, zit een druppelbevloeing. Ik hoef maar op een plek een slang te bevestigen en de boomgaard krijgt onzichtbaar water. 
Het systeem werkt goed. De bomen zijn voor het merendeel gezond en sterk, ondanks de hitte.


Nog een deceptie. Ik kreeg in Oudenbosch een stekje van de Diospyros Lotus, een dadelpruim. Uit het arboretum. Na het planten in de boomgaard blijkt dat het een mannelijk exemplaar is. Daar komen nooit vruchten aan. Snik. We gaan nu op zoek naar een granaatappelboom om hem te vervangen.


Tot slot nog een plek die is veranderd in dat deel van de tuin. Ik heb geprofiteerd van de aanwezigheid van een graafmachine om één stukje van de tuin waterpas te maken. Roelof heeft, langzaamaan want hij is nog steeds niet helemaal beter, een muurtje van houtpalen er in geslagen zodat het niet inzakt. Het was mijn idee om hier een spa neer te zetten. De elektriciteit staat ervoor klaar. Maar alles overwegend wil ik eigenlijk alleen een plekje om in het water te zitten en een boekje te lezen. En nu heb ik dat. Als Elsa op bezoek komt, heeft ze meteen een zwembadje.