Pasteques

De groentetuin en de andere productie-eenheden zijn deze zomer een groot succes geweest. Te groot. We komen om in de producten. Gelukkig vinden we af en toe arme slachtoffers die dit geluk niet kennen. Zo zijn er dozen vol mirabellen, tomaten, pepers en kroppen sla uitgedeeld. Maar zojuist is de de laatste slag aan ons toegediend door de pasteques. Even uitleggen.

In het voorjaar kwam Madeleine, een van onze buren, ons een potje pasteque-jam brengen. Ongelooflijk lekkere jam. Geel, fris, smaakvol. De jam wordt gemaakt door het urenlang inkoken van pasteque, met steranijs, kleingesneden citrus en kaneelstokjes, zo vertelde zij. Pasteque kreeg ze niet uitgelegd, dus via google leerden we dat dat watermeloenen zijn. Na al onze loftuitingen bracht ze nog meer potjes jam, zodat wij haar konden verblijden met de overschotten jam van mirabellen, kroosjes (kleine rode pruimpjes) en bramen. En ze bracht het zaad van de pasteque mee. Bordeaux-rode pitjes.

In april werd dat gezaaid in een potje en natuurlijk kwam er teveel op. Vervolgens bracht ze nog twee soorten pastequezaad. Rood en grijs. Die heb ik natuurlijk ook gezaaid en weer kwam er teveel op. De planten kregen een ereplaats in mijn groentetuin en op de helling achter het zwembad.

Peter en Ton kwamen langs en waarschuwden mij. Ik had veel teveel pasteques in mijn deel van de groentetuin gezet, die zouden alles overwoekeren. Toen begon ik me pas te realiseren dat een pasteque meer lijkt op een pompoen dan op een meloen. Ik groef het grootste deel op en plantte die in het bosque, alwaar ze alleen een paar heel kleine pasteqjes opleverden. God zij dank. Ik had allang spijt van de twee planten die ik in mijn groentetuin had laten staan. Zelfs de kiwi, die toch lekker hoog gaat, had er last van. De pepers en paprika's moest ik met geweld vrijhouden.

De kleine pasteqjes heb ik verzameld, die staan mooi in en om de fruitschaal. Ze hebben een prachtige tekening die wel wat aan chinese lantaarns doet denken.

De eivormige zijn van de bordeauxkleurige zaden, de ronde van de grijze zaden. Ik heb een ronde opengesneden, hij smaakt naar zure, harde watermeloen. Alleen is de binnenkant geel.

Deze week was er paniek, nachtvorst. Madeleine had me bezworen de pasteques zo lang mogelijk aan de plant te laten, maar ze mochten niet bevriezen. En wie verwacht er nachtvorst in oktober? In Zuid-Frankrijk? Als je overdag bij 25 graden in je hempje en korte broek in de tuin ligt? Ik was dus een dag te laat, maar de grote pasteques moesten ook naar binnen.

Nu liggen ze gebroederlijk naast de pompoenen in de schuur. Een middelgrote pasteque levert 12 potten jam. Naar schatting ligt hier het equivalent van 250 potten.

De grootste, van het rode zaad, weegt 15 kilo. Denk ik, want ik kan hem niet meer optillen.
Ik heb nu ernstige rugpijn.

Domme domme

Evolutie volgens Pien: Eerst waren wij dieren, maar toen kwam de Appiehappie en moesten wij mensen worden, anders blijft de Appie met al z'n spullen zitten.

Tweetalige opvoeding

Haar tweetalige opvoeding lijkt Sofía te inspireren tot de creatie van een derde taal, waarin ze minutenlang met deze en gene converseert. Gezellig hoor, maar eh.... waar hééft ze het over?

Nicht van Petra

Een genetische domme domme van Elsa, die een deur open doet en zich in een donkere kamer vindt: "Oh noooo, so dark!"

Want "domme domme" zeggen wij natuurlijk waar onze dochter bij is.

Julia's start-up

Julia gaat even voor het ondernemerschap en wil in Trier (daar woont ze nu voor minimaal een half jaar) een vioolpraktijk opzetten. Ze zoekt een goede slagzin voor haar poster, die er in concept zo uitziet:

Ze wil graag suggesties horen! Voor het ontwerp van de poster heeft ze hulp van een grafisch vormgevend vriendinnetje.

Lieve lieve?

We doen een spelletje wie de liefste dingen kan zeggen.
Jeppe: "Ik vind Flinn echt heel erg lief!"
Lonneke: "Ik ook, Flinn is een heel lief kereltje!"
Jeppe: "En Pien vind ik ook vreselijk lief en ik mis haar ook!"
Lonneke: "Oh ja, Pien is een allerliefst meisje."
Jeppe: "En papa is echt superlief!"
Lonneke: "Ja, ik hou ook heel veel van papa. En weet je wie ik ook heel erg superlief vind? Jeppe!"
Jeppe: "Oh ja, dánk je mama! En weet je wie ik echt de allerallerliefste van de hele wereld vind?"
Aha, denk ik, nou gaat het komen...
Jeppe: "Ama!"

Lievelingskleur

Flinn heeft een lievelingskleur: rood. Hoewel hij in het kleurenboekje van Richard Scarry feilloos blauw van paars en geel van groen weet te onderscheiden, is in het echte leven de kleur van verschillende objecten toch meestal rood. Een veld vol bloeiend koolzaad: rrrrood. Een knalgele luchtballon: rrrrood. De zilvergrijze nieuwe auto van Apa en Ama: rrrrood. Het bruine paard in de wei: brrrlalauw!

Mm... cosmea en andere vegetatie

Volgend jaar ga ik nog meer cosmea zaaien. Dit staat nu nog in het boske:

 Petra heeft exotisch fruit, maar ik ook, de Kaki (Sharonfruit):

We moeten tot ver in november wachten voor we ze kunnen plukken en eten. Dan zijn ze knaloranje.

Vegetatie in de Hatiaanse tuin

Groene vingers heb ik nooit gehad, maar aangezien er nog al wat blog tuin-liefhebbers zijn, wat foto's van de vegetatie in onze tuin.

Vooral veel groen palm- en varenachtig gewas, maar zowaar ook bloemen gevonden (maar vraag me niet welke bloem):

En we hebben ook heel wat fruit: oa vijgen, amandelen, papaya en 'veritable lame'. Van de laatste had ik nog nooit van gehoord, zie foto hieronder. Het is een groene vrucht, die blijkbaar gekookt (vaak als puree, in combinatie met andere groente) of gebakken gegeten wordt. Ik heb geen idee van de smaak, maar we gaan het wel uitproberen als ze rijp zijn!

Mm...

dit jaar duidelijk iets te scheutig geweest met Cosmea zaaien.... Volgend jaar iets zuiniger aan doen! Maar mogen ze nog wel, vlak voor de voorspelde nachtvorst, allemaal samen even op de foto?

Het aftellen is begonnen.....

Het huis en zijn bewoners zijn gereed, het wiegje staat klaar, de nieuwe wereldburger is welkom!

 

Grote zus bereidt zich voor alle zekerheid alvast voor op een kleine lastpost:

Daar gáán we weer!

De steigers aan de voorkant van het nieuwe oude huis zijn weg, maar er ligt nog steeds zo veel rommel in het voortuintje dat de fietsen er niet in passen. Resten afgezaagd hout, lege verfblikken, alle 3 de vuilcontainers tot in de nok gevuld, de kleppen kunnen niet dicht.

Niettemin hebben de eerste liefhebbers zich al weer gemeld....:

Haiti

Half september zijn onze spullen ingepakt en verscheept naar Haïti. Waaronder onze computer. Ik heb wel een tablet en telefoon maar de blog bekeek ik altijd op de computer dus sindsdien niets meer gelezen. Je mist meteen een hoop, een hoop gezellig (vooral kinder)nieuws!!

Intussen ben ik in Haïti, sinds 2 dagen. De container komt pas volgende week, maar ik heb nu onze laptop beschikbaar. Helaas staan de foto's niet op deze laptop, dus jullie moeten het voorlopig hier even mee doen, uitzicht vanuit ons huis op Port-au-Prince en de baai: 

Eerste issue al gehad: kapotte waterpomp. Er is in Haïti geen waterleiding. De (luxere) huizen hebben een eigen waterput waar het regenwater in loopt (in droge tijden laat je een water-truck komen die de put vol gooit). Maar om het in je douche en wc-bak te krijgen, heb je een pomp nodig. Een keertje niet douchen is voor mij geen probleem, maar die wc ... Probeer maar eens een wc 'door te trekken' met een emmer water! Gelukkig hebben we een prima huisbaas, de pomp is weer gemaakt. Maar je waardeert wel de luxe van door te trekken met een hendeltje :-).

Domme

Met in haar achterhoofd het verhaal van een vriendin, wier kleuterdochtertje onlangs plompverloren tegen de oppas had gezegd: "Jíj hebt dikke billen!" hield Emma haar hart vast toen Matthias op straat naar een tegemoetkomende bejaarde dame wees en riep: "Kijk mama, die mevrouw daar..."

De dame in kwestie, de lange witte haren tot over de schouders en gehuld in een modieuze lichtpaarse mantel, wachtte net als Emma zijn oordeel af. "Die mevrouw lijkt wel een beetje soort van koningin Máxima!" 

Domme dommes

Toon, heel enthousiast: "En? Wie helpt mij met opruimen?"
Matthias: "Eh..," kijkt om zich heen, "... oma?"

Matthias wordt 3 jaar en dat betekent: feest! Gasten komen, cadeautjes worden uitgepakt en taart gegeten. Na alle opwinding even buiten spelen. Als we een half uurtje later terugkeren ziet Sofía door het raam de slingers binnen hangen. "Hé!" roept ze uit. "Matthias is alwéér jarig!"

De jarige heeft op eigen verzoek (na een bezoek aan de Ridderzaal) een ridderpak cadeau gekregen. Hij poseert ermee voor zijn tent:

Maar dan realiseert hij zich dat ridders streng kijken - dat kent hij van de wachten op het Binnenhof. Hij trekt zijn meest grimmige  gezicht - tevoren geoefend in de glazen raampjes van de kast!

 
De zondag na het feest vindt Sofía het wel erg stil in het eigen huis. Ze steekt wanhopig de armen in de lucht. "Wat moet ik nou de hele dag dóen!"

informatieve brief

Volgens mij hebben we nog nooit zo'n korte, interessante brief ontvangen als deze:

Communicatie 1: meelpoll

Dit is slechts een tussenstand, want we gaan door: tot het eind van dit jaar staat de poll in het teken van "communicatie". Een heuse familie enquête in vier delen.

En, als je dat niet leuk vindt, dan vind je dit misschien wel leuk, je bent niet alleen:

Kraai

De Slowaken zijn intussen al zó lang in en om het nieuwe Rijswijkse huis bezig - deels te wijten aan het slechte weer van de afgelopen weken - dat zelfs het plaatselijke wildbestand aan hun aanwezigheid beginnen te wennen. Hier schilder Josef met zijn inmiddels getemde kraai!

Het Mehelmus

Twee weken na Prinsjesdag, de dag waarop hij kennismaakte met ons Koningshuis, moeten wij constateren dat Matthias volksliedsgewijs behoorlijke vorderingen heeft gemaakt.
Niet alleen zingt hij nu mee - zij het als een voetballer (en eerlijk gezegd kenden wij sommige strofes ook niet meer zo precies) - maar hij heeft er ook iets bij geleerd: kijk eens naar die hand op het hart!

Domme domme

We rijden naar school, het is mistig en koud, dus we gaan met de auto.
Pien: "Oh jee, nou kunnen we niks zien, want de mist heeft de ramen verslagen!"