Vraag van de week: aftellen naar de GV

Tijdens mijn werkzame leven heb ik uitsluitend in het onderwijs gewerkt, en ieder jaar doe ik het weer: aftellen naar de Grote Vakantie. Niet omdat ik een hekel heb aan mijn werk, integendeel. Ook niet omdat ik zo graag op vakantie ga, ik ben een huismus.

Misschien omdat werken met groepen óók spannend is, altijd maar die gezichten die op jou zitten te wachten, die lange ochtenden, middagen en zelfs avonden waarbij je nooit eens de aandacht kunt laten verslappen of even uit het raam staren. Logisch dat je gaat verlangen naar de vrijheid.

Maar er is ook een prozaïsche reden: de methodes waar je als docent mee werkt. Het lesmateriaal heeft nu eenmaal een bepaalde omvang, en er komt altijd wel een moment halverwege het schooljaar dat je nog eens heel precies nagaat hoeveel weken er nog te gaan zijn, en of je moet versnellen om de methode tijdig af te krijgen of vertragen en extra materiaal verzamelen om niet een maand voor de GV met lege handen voor de klas te staan.

Ik doe het meestal in maart als de periode van de vrije dagen eraan komt. Afhankelijk van de start van de GV zijn er dan nog 15 of 16 of 17 weken te gaan. Ik zet mijn planning in een schema, print dat uit en doe in het in mijn voorbereidingsmap om wekelijks in de gaten te houden. Klaar is B.

En dan begint het aftellen.

Het gebeurt meestal 's avonds, als ik naar de avondles fiets. Ik heb geen hekel aan de avondlessen, maar volgens mij gaat niemand 's avonds graag de deur uit voor werk. Ik heb dat gecheckt bij collega's.

Ik zit op mijn fiets en denk: nog 16 weken. Nog 16. 16 weken dus. En ik begin al fietsend naar mijn werk na te denken over die 16. Hoe was mijn leven toen ik 16 was? Wat deed ik dat jaar? Was dat niet het jaar dat Petra geboren werd? In welke klas zat ik? Met wie ging ik om? Wat (of liever: wie) maakte mij gelukkig? Of juist verdrietig?

Een week later is de 15 aan de beurt. Dan de 14. Tegen de tijd dat ik bij de 11 ben, wordt het moeilijk. Ik weet niet zoveel meer van mijn basisschooltijd. Mijn herinneringen verwateren dan even tot ik bij week 7 ben.

Ik heb 7 jaar op het gymnasium gezeten, dus dan begin ik opnieuw, maar nu in de hoogste klas. Omdat ik me van de hoogste klassen meer herinner dan van de laagste, draai ik de boel om tegen de tijd dat ik bij week 3 ben aangekomen: dan gaat het om hoeveel jaar ik nog naar school moest. Nog 3 in de 4e, 2 in de 5e en 1 in de 6e!

Zeker de laatste 2/3 weken gaat het fietsend herinneren me behoorlijk de keel uithangen. Er vallen me geen nieuwe herinneringen meer te binnen. Maar tegen die tijd is het allang een dwanggedachte geworden. Het moet.

Hebben/Hadden jullie zoiets nu ook?

Dit jaar is er iets bijzonders gebeurd. Het is nu oktober, maar ik ben al weer aan het aftellen. Ditmaal is het voorgoed. Ik moet nu echt alleen de 1 nog - morgenavond, 29 oktober.

Zal ik voor de verandering eens een heel ander jaar nemen? De eerste klas bij mère Josepha? Mijn eerste jaar als docent voor de klas? Het eerste jaar met mijn allerliefste? Mijn eerste jaar als moeder?

Ik vrees dat mijn hoofd dat niet zal toestaan. Steeds weer wil het maar naar die tienertijd terug. Altijd maar weer die middelbare school als ijkpunt. Wat een eer voor die periode in het leven.

Gauw vertellen dat er een baby geboren is!

Op verzoek van Margriet hier een filmpje van Sofía die door ons 's avonds naar huis wordt gebracht. De hele dag heeft ze al moeten aanhoren dat broertje geboren is, en ze is daar vol van. Ze roept de hele tijd "baby Camiejo Joepie!" en "Ik ga papa en mama vertellen!" Hier rent ze naar de voordeur:

Eenmaal in het zicht van de baby is ze op slag bedeesd. Dat daar een echt wurm ligt is toch weer wel een heel grote verrassing!

Geboren op 25 oktober 2015 op Nanans verjaardag:

Camilo Eduardo Jaramillo Freydell - of korter: Milo Freydell.

De jongeman én zijn moeder maken het uitermate goed!

Van chaos tot orde

 .... met behulp van een spuitbus met water en een speciale borstel:

 

Domme domme

Peter ontvangt de namenpool voor het broertje van Sofía. 's Avonds aan tafel reageert hij: "Ik begrijp dus dat Loesje weer zwanger is?" terwijl hij haar tijdens het familiefeest in Boxtel toch met een mooie bolle buik heeft gezien. Hij dacht zeker dat ze thuis goed te eten kreeg!

Pasteques

De groentetuin en de andere productie-eenheden zijn deze zomer een groot succes geweest. Te groot. We komen om in de producten. Gelukkig vinden we af en toe arme slachtoffers die dit geluk niet kennen. Zo zijn er dozen vol mirabellen, tomaten, pepers en kroppen sla uitgedeeld. Maar zojuist is de de laatste slag aan ons toegediend door de pasteques. Even uitleggen.

In het voorjaar kwam Madeleine, een van onze buren, ons een potje pasteque-jam brengen. Ongelooflijk lekkere jam. Geel, fris, smaakvol. De jam wordt gemaakt door het urenlang inkoken van pasteque, met steranijs, kleingesneden citrus en kaneelstokjes, zo vertelde zij. Pasteque kreeg ze niet uitgelegd, dus via google leerden we dat dat watermeloenen zijn. Na al onze loftuitingen bracht ze nog meer potjes jam, zodat wij haar konden verblijden met de overschotten jam van mirabellen, kroosjes (kleine rode pruimpjes) en bramen. En ze bracht het zaad van de pasteque mee. Bordeaux-rode pitjes.

In april werd dat gezaaid in een potje en natuurlijk kwam er teveel op. Vervolgens bracht ze nog twee soorten pastequezaad. Rood en grijs. Die heb ik natuurlijk ook gezaaid en weer kwam er teveel op. De planten kregen een ereplaats in mijn groentetuin en op de helling achter het zwembad.

Peter en Ton kwamen langs en waarschuwden mij. Ik had veel teveel pasteques in mijn deel van de groentetuin gezet, die zouden alles overwoekeren. Toen begon ik me pas te realiseren dat een pasteque meer lijkt op een pompoen dan op een meloen. Ik groef het grootste deel op en plantte die in het bosque, alwaar ze alleen een paar heel kleine pasteqjes opleverden. God zij dank. Ik had allang spijt van de twee planten die ik in mijn groentetuin had laten staan. Zelfs de kiwi, die toch lekker hoog gaat, had er last van. De pepers en paprika's moest ik met geweld vrijhouden.

De kleine pasteqjes heb ik verzameld, die staan mooi in en om de fruitschaal. Ze hebben een prachtige tekening die wel wat aan chinese lantaarns doet denken.

De eivormige zijn van de bordeauxkleurige zaden, de ronde van de grijze zaden. Ik heb een ronde opengesneden, hij smaakt naar zure, harde watermeloen. Alleen is de binnenkant geel.

Deze week was er paniek, nachtvorst. Madeleine had me bezworen de pasteques zo lang mogelijk aan de plant te laten, maar ze mochten niet bevriezen. En wie verwacht er nachtvorst in oktober? In Zuid-Frankrijk? Als je overdag bij 25 graden in je hempje en korte broek in de tuin ligt? Ik was dus een dag te laat, maar de grote pasteques moesten ook naar binnen.

Nu liggen ze gebroederlijk naast de pompoenen in de schuur. Een middelgrote pasteque levert 12 potten jam. Naar schatting ligt hier het equivalent van 250 potten.

De grootste, van het rode zaad, weegt 15 kilo. Denk ik, want ik kan hem niet meer optillen.
Ik heb nu ernstige rugpijn.

Domme domme

Evolutie volgens Pien: Eerst waren wij dieren, maar toen kwam de Appiehappie en moesten wij mensen worden, anders blijft de Appie met al z'n spullen zitten.

Tweetalige opvoeding

Haar tweetalige opvoeding lijkt Sofía te inspireren tot de creatie van een derde taal, waarin ze minutenlang met deze en gene converseert. Gezellig hoor, maar eh.... waar hééft ze het over?

Nicht van Petra

Een genetische domme domme van Elsa, die een deur open doet en zich in een donkere kamer vindt: "Oh noooo, so dark!"

Want "domme domme" zeggen wij natuurlijk waar onze dochter bij is.

Julia's start-up

Julia gaat even voor het ondernemerschap en wil in Trier (daar woont ze nu voor minimaal een half jaar) een vioolpraktijk opzetten. Ze zoekt een goede slagzin voor haar poster, die er in concept zo uitziet:

Ze wil graag suggesties horen! Voor het ontwerp van de poster heeft ze hulp van een grafisch vormgevend vriendinnetje.

Lieve lieve?

We doen een spelletje wie de liefste dingen kan zeggen.
Jeppe: "Ik vind Flinn echt heel erg lief!"
Lonneke: "Ik ook, Flinn is een heel lief kereltje!"
Jeppe: "En Pien vind ik ook vreselijk lief en ik mis haar ook!"
Lonneke: "Oh ja, Pien is een allerliefst meisje."
Jeppe: "En papa is echt superlief!"
Lonneke: "Ja, ik hou ook heel veel van papa. En weet je wie ik ook heel erg superlief vind? Jeppe!"
Jeppe: "Oh ja, dánk je mama! En weet je wie ik echt de allerallerliefste van de hele wereld vind?"
Aha, denk ik, nou gaat het komen...
Jeppe: "Ama!"

Lievelingskleur

Flinn heeft een lievelingskleur: rood. Hoewel hij in het kleurenboekje van Richard Scarry feilloos blauw van paars en geel van groen weet te onderscheiden, is in het echte leven de kleur van verschillende objecten toch meestal rood. Een veld vol bloeiend koolzaad: rrrrood. Een knalgele luchtballon: rrrrood. De zilvergrijze nieuwe auto van Apa en Ama: rrrrood. Het bruine paard in de wei: brrrlalauw!

Mm... cosmea en andere vegetatie

Volgend jaar ga ik nog meer cosmea zaaien. Dit staat nu nog in het boske:

 Petra heeft exotisch fruit, maar ik ook, de Kaki (Sharonfruit):

We moeten tot ver in november wachten voor we ze kunnen plukken en eten. Dan zijn ze knaloranje.

Vegetatie in de Hatiaanse tuin

Groene vingers heb ik nooit gehad, maar aangezien er nog al wat blog tuin-liefhebbers zijn, wat foto's van de vegetatie in onze tuin.

Vooral veel groen palm- en varenachtig gewas, maar zowaar ook bloemen gevonden (maar vraag me niet welke bloem):

En we hebben ook heel wat fruit: oa vijgen, amandelen, papaya en 'veritable lame'. Van de laatste had ik nog nooit van gehoord, zie foto hieronder. Het is een groene vrucht, die blijkbaar gekookt (vaak als puree, in combinatie met andere groente) of gebakken gegeten wordt. Ik heb geen idee van de smaak, maar we gaan het wel uitproberen als ze rijp zijn!

Mm...

dit jaar duidelijk iets te scheutig geweest met Cosmea zaaien.... Volgend jaar iets zuiniger aan doen! Maar mogen ze nog wel, vlak voor de voorspelde nachtvorst, allemaal samen even op de foto?

Het aftellen is begonnen.....

Het huis en zijn bewoners zijn gereed, het wiegje staat klaar, de nieuwe wereldburger is welkom!

 

Grote zus bereidt zich voor alle zekerheid alvast voor op een kleine lastpost:

Daar gáán we weer!

De steigers aan de voorkant van het nieuwe oude huis zijn weg, maar er ligt nog steeds zo veel rommel in het voortuintje dat de fietsen er niet in passen. Resten afgezaagd hout, lege verfblikken, alle 3 de vuilcontainers tot in de nok gevuld, de kleppen kunnen niet dicht.

Niettemin hebben de eerste liefhebbers zich al weer gemeld....:

Haiti

Half september zijn onze spullen ingepakt en verscheept naar Haïti. Waaronder onze computer. Ik heb wel een tablet en telefoon maar de blog bekeek ik altijd op de computer dus sindsdien niets meer gelezen. Je mist meteen een hoop, een hoop gezellig (vooral kinder)nieuws!!

Intussen ben ik in Haïti, sinds 2 dagen. De container komt pas volgende week, maar ik heb nu onze laptop beschikbaar. Helaas staan de foto's niet op deze laptop, dus jullie moeten het voorlopig hier even mee doen, uitzicht vanuit ons huis op Port-au-Prince en de baai: 

Eerste issue al gehad: kapotte waterpomp. Er is in Haïti geen waterleiding. De (luxere) huizen hebben een eigen waterput waar het regenwater in loopt (in droge tijden laat je een water-truck komen die de put vol gooit). Maar om het in je douche en wc-bak te krijgen, heb je een pomp nodig. Een keertje niet douchen is voor mij geen probleem, maar die wc ... Probeer maar eens een wc 'door te trekken' met een emmer water! Gelukkig hebben we een prima huisbaas, de pomp is weer gemaakt. Maar je waardeert wel de luxe van door te trekken met een hendeltje :-).

Domme

Met in haar achterhoofd het verhaal van een vriendin, wier kleuterdochtertje onlangs plompverloren tegen de oppas had gezegd: "Jíj hebt dikke billen!" hield Emma haar hart vast toen Matthias op straat naar een tegemoetkomende bejaarde dame wees en riep: "Kijk mama, die mevrouw daar..."

De dame in kwestie, de lange witte haren tot over de schouders en gehuld in een modieuze lichtpaarse mantel, wachtte net als Emma zijn oordeel af. "Die mevrouw lijkt wel een beetje soort van koningin Máxima!" 

Domme dommes

Toon, heel enthousiast: "En? Wie helpt mij met opruimen?"
Matthias: "Eh..," kijkt om zich heen, "... oma?"

Matthias wordt 3 jaar en dat betekent: feest! Gasten komen, cadeautjes worden uitgepakt en taart gegeten. Na alle opwinding even buiten spelen. Als we een half uurtje later terugkeren ziet Sofía door het raam de slingers binnen hangen. "Hé!" roept ze uit. "Matthias is alwéér jarig!"

De jarige heeft op eigen verzoek (na een bezoek aan de Ridderzaal) een ridderpak cadeau gekregen. Hij poseert ermee voor zijn tent:

Maar dan realiseert hij zich dat ridders streng kijken - dat kent hij van de wachten op het Binnenhof. Hij trekt zijn meest grimmige  gezicht - tevoren geoefend in de glazen raampjes van de kast!

 
De zondag na het feest vindt Sofía het wel erg stil in het eigen huis. Ze steekt wanhopig de armen in de lucht. "Wat moet ik nou de hele dag dóen!"