Dommes

Sofía wijst de kaas af die haar moeder haar voorzet. "Kaas van de koe van opa wil ik!"

Marens favoriete snack: poeprika!

Sofía 'leest' haar moeder een boekje voor. Die wil er nóg een horen. Zegt S: "Wat zeg je dan? Alsjeblieft, lieve Sofía?"

Aan het eind van de middag halen we Emma's kleintjes van de crèche, de ouders zijn op congres. Toon op de bakfiets, ik met de fiets voorop. Zwaai soms met een arm of been, om naar links of rechts te wijzen én het tweetal te vermaken. Matthias verheugt zich er al op. Luidkeels roep hij over de straat: "Oma, doe je benen wijd!"

Domme domme

Apa is apetrots op zijn jongste kleinzoon. Hij gaat regelmatig een stukje met het mannetje fietsen en Flinn heeft onderweg geleerd te schakelen. Als ze wegrijden bij een stoplicht, weet Flinn dat hij weer mag. Tot twee keer toe laat hij Apa weten dat hij heeft "geschakeld". Dus hij heeft technisch inzicht én taalgevoel, want welk kind van nog geen drie kan het woord 'schakelen' op de juiste manier vervoegen?!
Dat technisch inzicht daar zijn wij het tot op zekere hoogte mee eens. Over het taalgevoel twijfelen wij nog een beetje. Op zondagochtend meldt Flinn zich met een stapeltje kleren: "Mama, ik wil worden aangekloot!"

Als kleine baby ging Flinn vaak wandelen met Ama. Om naar het bos te kunnen, moesten ze langs de tuin van de buren, waarin vier kleine keffertjes bij iedere voorbijganger flink van zich laten horen. Baby Flinn schrok steevast van het felle geblaf. Ama stelde hem en de hondjes gerust door te zeggen: "Hoeft niet hondjes, wij zijn het maar."

Afgelopen zondag, het is prachtig weer. Flinn en Jeppe spelen met de duplo. Zeer geconcentreerd worden er brandweerauto's, helikopters, vliegtuigen, en torens gebouwd. Bij de buren blaft een hondje. Flinn kijkt niet op of om, maar mompelt: "Hoeft niet hondje, ik ben het maar."

WhatsApp - Groeten uit Haiti

Toen Pauwel naar Haiti vertrok, is hij een WhatsApp groep 'Groeten uit Haïti' begonnen. In het begin vooral voor de naaste familie, gaandeweg ook heel wat vrienden die ons wel en wee volgen. Aangezien ik meer tijd heb, ben ik vooral diegene die de updates verzorgd. Omdat berichtjes in WhatsApp typen heel wat makkelijker en sneller gaat dan een 'echt' artikel voor TLTZTM schrijven, krijgen de lezers van de blog eigenlijk nauwelijks updates van mij. Ons Erik had al een paar keer gesuggereerd dat ik de WhatsApp berichtjes via internet moest invoeren, dan kon ik gemakkelijk copy-paste doen voor de blog.

Maar nu heb ik vandaag weer een WhatsApp update naar vrienden en familie gestuurd, juist - via mijn telefoon. Weer geen update voor de blog-lezers! Maar... Ik heb de tekst gedownload van WhatsApp naar mijn mail, en kan er nu de foto's tussen plakken. Het zijn de oorspronkelijke berichtjes, met de emoticons, ik heb alleen de type fouten eruit gehaald. Het zal wellicht wat jofel zijn, maar ach, dat kan deze blog wel hebben.  

Hierbij een eerste onderwerp waarover ik enkele weken geleden had gewhatsapped (is dat een woord??). Deze week probeer ik nog enkele stukjes te plaatsen, mits jullie het interessant vinden uiteraard!

Elektriciteit in Haïti.

(De Whatsapp berichtjes zijn geschreven nadat wij weer eens een elektriciteitsstoring hadden. Wordt altijd wel opgelost, maar ik heb onderstaande tekst verstuurd om duidelijk te maken dat het hier wat complexer is dan gewoon 'het licht aan doen' zoals in het Westen...)

Om te beginnen hebben we hier de nationale maatschappij EDH (Électricité d'Haïti). Die heeft bovengrondse bedrading:

Die staat voor ons huis 😎. Maar zij kunnen de vraag niet aan en zodoende hebben we maar een aantal uur per dag elektriciteit. Afhankelijk van de wijk is dat ergens op de dag of nacht. Wij hebben doorgaans overdag een aantal uur. Iemand vertelde me dat ze een keer 23 dagen helemaal zonder hebben gezeten...

Voor veel Haitianen is dit de enige vorm van elektro en al redden ze prima zonder, de mobiele telefoon is misschien hun belangrijkste bezit en daar heb je toch af en toe ook elektro voor nodig. Je ziet dan ook overal waar een stopcontact zit (in supermarkt, bank, airport,...) een mobieltje liggen 😀

De rijke Haïtianen hebben een generator. Die staan vooral 's nachts aan voor de airco's!! Wij hebben er zelfs 2, gelukkig maar, want ook die zijn niet altijd stabiel:

Dit is de grote, die doorgaans niet draait. Nu wel, want de kleine was kapot en is helemaal ontmanteld;

Niets meer van te zien 😊.

Voor de tijd tussen EDH en de generator hebben we een zooi batterijen:

De bovenste rij is voor onze bovenburen. De onderste van ons. We hadden al eerder problemen en toen bleek een aantal batterijen kapot, we moeten het sindsdien met een aantal minder doen.

Bij de batterijen hoort een inverter, die wisselstroom (EDH, generator) om zet in gelijkstroom (batterijen) en omgekeerd. Geloof ik, altijd een hekel gehad aan natuurkunde/fysica 😊.

En mogelijk is die nu kapot. Maar ja, men zegt hier: alles gaat hier kapot. En als je ziet hoe de bedrading gedaan wordt dan geloof je dat meteen:

Ja, echt heel veilig 😬. Bij de generatoren is ook zo'n kast met bedrading. Laatst sprongen daar de vonken uit, kortsluiting of zo. En dan gaan ze met een stok die contacten te lijf... Totaal geen idee van risico en veiligheid.

Maar goed - doorgaans hebben wij dus wel continu elektriciteit al kunnen zware apparaten (wasmachine, airco) niet op de batterijen. Ach, dat is een beetje aanpassen, en als je bedenkt dat 99% van de bevolking max een paar uur per dag elektriciteit heeft, of gewoon helemaal niet.... dan sta je weer met beide benen op de grond.

Hierop een reactie van een vriendin uit Stockholm:

Het is enkel bij een lange stroompanne dat je beseft hoe afhankelijk we zijn van elektriciteit 😕. Wij hadden hier deze winter een 2-uur durende stroompanne in Stockholm city en dat op het middaguur. Alle restaurants zaten in het donker, supermarkten dicht, verkeerschaos want geen verkeerslichten, alle scholen dicht want geen licht en geen verwarming... Maar hier is dat op 2u opgelost 😃...

Vriend uit België:

Wij hebben dan wel kerncentrales, maar die liggen de laatste tijd ook de hele tijd plat ...  Hebben jullie daar geen zonnepanelen?

Mijn antwoord:

Op kleine schaal gebeurt dit: gezinnen op het platteland kunnen (met donorgeld!!) kleine paneeltjes krijgen voor met name licht - tbv veiligheid en bijv huiswerk voor kinderen. Grote investeringen doen in Haïti, ik denk dat niemand durft. Langetermijnplanning bestaat hier niet. De politiek is zeer onzeker. En dit product is zeer gevoelig voor beschadigingen (het is hier zo stoffig...), maar ook bijv diefstal. Er is ook een probleem van lokatie - Haïti is erg heuvelachtig en er wonen hier (iets kleiner dan België) toch ook 10milj mensen. Verder is er absoluut een probleem van maintenance en beschikbaarheid van techneuten daarvoor - Pauwel kan er alles over vertellen - niet dus!!

Er is zeker zonlicht genoeg, maar het land, de overheid, zal echt stabieler moeten worden, voordat iemand hier groots wilt investeren.

Song Tune van de maand

In het laatste jaar moet ik bij al mijn mentorleerlingen een paar regels schrijven ter voorbereiding van de leerlingbespreking. Dat levert doorgaans dit soort proza op: 

"Leerling X heeft moeite om zichzelf te motiveren en houdt zich niet aan zijn planning. Als hij op deze voet doorgaat, is een diploma geen zekerheid.  Heeft bijles voor WISB (wiskunde B). Ouders proberen thuis wat structuur aan te brengen in zijn huiswerkgedrag. Niet naast Leerling Y zetten en positief blijven benaderen." 

Of: "Leerling M doet het prima. Gaat wel lukken zo." 

Bij het laatste type leerling houd je het lekker kort... want dat leest toch niemand. Dit soort leerlingen worden in de bespreking altijd overgeslagen. Bij wijze van experiment en om wat aandacht te genereren voor een goede prestatie, had ik dit jaar bij leerling Hanna Reeser (ad random één van de vele schatjes die op onze school rondlopen) een zinnetje geschreven, dat nogal uit de toon viel. 

November: "Geruisloos door het havo heen als een indiaanse kano over de Amazone-rivier." Geen enkele reactie op gekregen, dat krijg je als zo'n leerling wordt overgeslagen. Januari: "Geruisloos door het havo heen als een donsveertje gedragen door een lichte zomerbries." Eén nijvere collega die na de vergadering vroeg of ik al bezig was met de diploma-uitreiking, waar we de leerlingen uitzwaaien met een gedichtje. 

Dat was ik dus ook, want voor die bijeenkomst had ik zo mijn gedichtje voor haar al klaar liggen. Evenwel, om het gebrek aan aandacht voor Hanna wat te compenseren, stond ik uitgebreid bij haar stil als representant van haar prettige soort en heb ik gedaan wat een collega al eerder deed voor zo'n leerling, die Elise heette en die eveneens piano speelde. Als ik nu nog doof wordt (voor sommigen ben ik dat al) en dood ga (nee, geen hulp nodig) en daarna beroemd wordt (mwa, ik ben al redelijk berucht dus dat gaat de goede kant op), dan zal de naam van Hanna de eerstkomende twee eeuwen regelmatig vallen. Dus: speel zelf en stuur door naar pianisten, de partituur is vanzelfsprekend vrijelijk beschikbaar: http://www.notredame.nl/upload/Hannas%20tune%20score.pdf 

Colorado

Wij waren een week op vakantie in Colorado, USA. Tuurlijk hebben we ook een hamburger gegeten en per ongeluk ook een keer cola besteld. Dan krijg je ca 3/4 liter cola die je niet op kunt, en dan vragen ze ook nog of je een (gratis) re-fill wilt. Maar USA is gelukkig meer dan hamburgers en te grote cola's. Het was echt een schitterende vakantie, wat een indrukwekkende natuur. Foto's geven niet dat overweldigend gevoel weer, maar wel een goede indruk. En omdat ik moeilijk kon kiezen een heleboel:

En oh ja, ook genoten van de biertjes gebrouwen door lokale bierbrouwerij-tjes. Is er ook een fotootje met ons er op:

Huis opgeknapt

Ik schreef hier eerder over de renovatie van ons huis: die is inmiddels achter de rug. Ik wist niet dat daar zoveel tijd mee gemoeid zou zijn. De werklui van tegenwoordig gaan tussendoor rustig elders klussen, hele weken gingen eroverheen voor ze iets kwamen afmaken. Maar goed, inmiddels hebben we een opgeknapte keuken en gang, gerenoveerde wc's, nieuwe douches, her en der vernieuwde plafonds, een nieuwe dakkoepel en een opgeknapte dakkapel.

Ik liet een vriend van mijn leesclub mijn vernieuwde huis zien. Ik betrad met hem onbekende kamers en trappen waar nog volop gebroken en geschilderd werd en raakte in paniek. Had ik zoveel extra werk uitbesteed? Hoeveel zou ons dit wel niet gaan kosten! Gelukkig wekte het alarm mij uit deze nachtmerrie.

Toon liet Matthias onlangs het 'nieuwe' huis zien. "Kijk eens hoe mooi het is geworden." De kleine jongen deed zijn best, maar wat was er nu precies nieuw? Nieuwe plafonds, die ziet niemand. De marmoleumtegels in de hal zijn nu hennabruin, maar wie het voormalige rood er niet naast ziet liggen, die moet zijn best doen om verschil te zien. De keukenkastjes zijn nog steeds gebroken wit. Zelfs de grepen zijn hetzelfde gebleven: van de oude kastjes afgeschroefd. De muren hebben hun oude vertrouwde kleur behouden, van de vers geschilderde plinten valt het alleen de zuurkijker op dat ze niet langer vies zijn. Toon nam hem mee naar boven en ja, daar viel het kwartje ineens: "Oh! Wat mooi!"

Wat hij zag?

Ons oude bloemetjesdekbed, zelden nog in gebruik....

Domme domme

Er zit een vogel op het dak van de overburen. "Kijk," roept Flinn, "een kraai!"
Ik ben het niet met hem eens. "Nee, Flinn, da's een duif."
Flinn: "Of een kraai, dat kan ook kunnen!"

Om aan de muur te hangen

zo mooi is deze foto

Bedankt Rich!

Door Margriet op de computer van Adrienne

Dommes

Maren kan eindelijk de naam van haar broer zeggen: Makikaak.

Tijdens een logeerpartij slapen ze 's avonds samen op één kamer. Het is al 9 uur, maar broer blijft maar doorzingen: London bridge is falling down. Dan horen ze Maren roepen: "Makikaak! Japen, nu!"

Mensen raden in de auto. Emma heeft een jongetje in gedachten (een neefje aan andere zijde), Matthias en Miguel stellen vragen. Heeft ie blond haar? Dan weet Matthias het: dat moet baby Jezus zijn.

Matthias is aan de beurt. Na veel vergeefse vragen van zijn ouders, fluistert hij: "Het zit in deze auto." Was-ie het zelf.

Sofía, na een oppasdag met opa en oma tegen haar mama: "Het was de mooiste dag van de wereld!"

Loesje vertelt dat ze drie dagen op congres gaat. Sofía: "Dat geeft niet hoor mama. Als je weer terugkomt, dan trouw ik met jou!"

Esteban slaat zich vooralsnog dapper door de dagen heen:

Voor de geschiedenisboekjes

En weer was er een familiedag. Met dinoplaatjes,

 tekenen op tafel, dat kan bij Adrienne

 naar de hertjes

 met Toon op de glijbaan

 the cooking crew

 kletsen

 en kletsen

 Josje die kinderen schilderde

 en wonderwel best mooi weer

geplaatst door Margriet op de computer van Adrienne

Sofía dommert wat af!

Onderwerp van gesprek is de basisschool, waar Sofía in november naartoe gaat. Ze vraagt: "En hoe heet mijn juf?"
"Nou," zegt Loesje, "Ik had vroeger een meester, meester Hans. Dus misschien krijg jij ook wel een meester."
Zegt Sofía: "Ja, meester Grietje!"
 
Het gesprek wordt de volgende dag opnieuw gevoerd. Loesje: "Op school krijg je een juf of misschien wel een meester." Sofía: "Of misschien wel een dief!"

Loesje: "Nee, de politie gaat de dief vangen."
Sofía: "Ja, met een hengel."

Sofía heeft nieuwe afspraken moeten accepteren t.a.v. het I-pad kijken rondom de maaltijd. Een dag later is er soep bij de lunch. Zegt ze met haar liefste stem: "Wat is die soep toch lekker zeg. Mag ik een filmpje kijken?"

"Hallo hallo! Wie stinkt daar zo vies?"

Nieuw woordje van Maren

 

Zo kerststallen-broer zo -zus. 

Maria is ook geliefd, maar dat is vooral omdat ze inmiddels beide handen mist. "Oh-ooh!"

nieuw woordje van Iris

Domme domme

Het werd tijd voor een nieuwe tandenborstel, dus Pien koos er voor zichzelf een met een prinses, voor Jeppe eentje met een vliegtuig en voor Flinn eentje met een auto. Na overhandiging besloot Jeppe dat hij toch liever die met de auto had, dus werd er geruild. Maar na de eerste poetsbeurt besloten de heren dat ze toch terug wilden naar de oorspronkelijke situatie, of, beter nog, dat ze iedere dag van tandenborstel zouden wisselen. Daar staken wij een stokje voor door te zeggen dat het niet zo heel fris is om de tandenborstel van iemand anders te gebruiken, denkende dat daarmee de kous was afgedaan. Maar nee, de volgende ochtend nam Jeppe weer de tandenborstel van Flinn ter hand.
Ik: "Bah Jeppe, dat is echt een beetje vies!"
Jeppe: "Nee hoor, ik hóu van het spuug van Flinn!"

Peter is met de trein een dagje naar Amsterdam. Wij halen hem op van het station. Uiteraard moet er even goed gecommuniceerd worden hoe laat we waar staan. Daar hebben wij Pien voor, die ijverig smsjes stuurt: "We gaan nu naar. Het grote. Stjaastjon. Xxx"
Ik vraag haar om even duidelijk aan te geven dat we in Bunde op de grote parkeerplaats staan en niet op het centraal station van Maastricht: "Van dunbe grote parkeergeraasje"

Domme domme

Jeppe spaart dinoplaatjes. Na een uitstapje naar de appiehappie heeft hij weer een nieuwe stapel. Zorgvuldig worden de plaatjes gesorteerd. Hij spot meteen al een dubbel exemplaar. Ik vertel dat zijn neefje Job ook dinoplaatjes spaart en dat hij de plaatjes volgende week op de SuperTermeerDag mee kan nemen, zodat hij met Job kan ruilen.
Zorgvuldig wordt er ingeplakt en de hoeveelheid dubbele stickers neemt gestaag toe. Als hij klaar is bekijkt hij tevreden het stapeltje weggeefexemplaren: "Zo, die zijn voor mijn zoontje."

Bril kwijt

Voor de zoveelste keer was de heer des huizes weer eens zijn bril kwijt. Dat komt tegenwoordig steeds vaker voor, want sinds een maand of wat heeft-ie er twee. Dat is behoorlijk verwarrend voor een verstrooid persoon. Zo zie ik hem regelmatig de poort uitfietsen met zijn computer- annex pianobril op zijn neus. En de hele dag zoekt hij er wel eentje.

Jullie weten misschien nog dat hij ooit een bril kwijt was die hij helemaal bovenop een hoge boekenkast had gelegd, toen hij daar op een laddertje stond en een passage wilde opzoeken in een boek op de bovenste plank. Na een dag lang zoeken en terug redeneren (toen deed ik dit, en daarna dat) vonden we het voorwerp, ik zag de twee pootjes net over de rand uitsteken.

Ditmaal vond-ie de bril zelf, maar ook nu weer na een hele tijd  zoeken. Terwijl het voorwerp toch gewoon voor het grijpen lag. Zien jullie hem liggen?

Ha ha!

Slimmerik

Emma haalt haar kinderen op bij de crèche en zet ze in de bakfiets, waar ook een slak in blijkt te zitten.
"Die gaan we thuis weer afzetten," zegt ze.
"Maar mama," zegt Matthias, wijzend naar het diertje. "De slak is al thuis, kijk maar."

Dommes

We onderbreken onze ochtendwandeling voor een krentenbol in de voortuin van het Rijswijks gemeentemuseum. Daar staat een vreemd beeld onder de boom.
Beppie: "Wat staat die man daar gek. Met zijn armen naar achter."
Matthias: "Nou, misschien heeft-ie een vrouw beet!"   






Sofía wordt 's morgens wakker na haar eerste nacht in een Spaans hotel. "Hé mam! Heb je een nieuw bed?" De deur naar de badkamer staat open. "En een nieuwe w.c.?"

Sofía speelt ijswinkeltje. "Hoeveel is dit ijsje?"vraagt Loesje, "twintig euro?" Sofía denkt lang na en zegt dan: "Twee maanden." 

Matthias (in bad) speelt weer eens met de drie koningen, en houdt er eentje een speelgoed-mobieltje bij het oor.
Matthias: "Met Caspar van Wijck!"

Sofía heeft in bad wel iets anders te doen. Krab is weer eens zó vervelend! Die verdient een uitbrander:

  De "badkamer" wordt op haar crèche als "strafkamertje" gebruikt...

Beroemdheden

Een tot twee keer per jaar brengt de school van Pien en Jeppe een glossy uit. In de editie van mei 2016 staat Jeppe op de voorpagina en is er een uitgebreid interview met Pien en twee klasgenootjes opgenomen in het middenkatern.

 

Ook Flinn schittert regelmatig in de media. Recent verscheen hij op facebook:

Domme domme

Flinn is een pratertje en bovendien dol op zijn leidsters van het kinderdagverblijf. Het vaste team, Jana (Diana) en Mieke, maar ook de regelmatige invallers kunnen zijn goedkeuring wegdragen. De teleurstelling was dan ook groot toen een van hen verplaatst werd naar de baby-groep: "Paniek is er niet meer, Paniek is naar de baby's." Paniek heet in werkelijkheid Danique.