Van de werkvloer...

Na het leggen van een nieuwe marmoleumvloer in de keuken en hal, bleken de naden van de ondervloer zichtbaar. Dat was niet de bedoeling en de leverancier was het gelukkig met ons eens.

Dus kwamen de mannen die de vloer gelegd hadden (zuchtend) om alle tegels er weer uit te slopen en de onderlaag te bedekken met een dun laagje cement.

Vervolgens arriveerde dertiger Martijn uit Werkendam die de vloer zou egaliseren en daarna nieuwe tegels leggen.

Kwamen de vorige leggers met hun puppy, deze kwam met zijn zus, die hem zou assisteren. Ik hoorde ze de hele dag samen op een vrolijke toon babbelen, als zij tenminste niet hoefde te stofzuigen.   

De tweede dag, toen er gelegd moest worden, kwam Martijn alleen. Vanaf 7 uur 's ochtends was-ie in zijn eentje in de stille hal bezig, tot ik eraan dacht hem misschien te kunnen plezieren met een muziekje.





 "Martijn, wat is het toch stil. Vind je dat niet saai? Heb je misschien een radiootje bij je?"
"Nee, maar ik mis het niet hoor, mevrouw."
"Maar misschien vind je het gezellig om wat muziek te horen."
"Nou, wat zal ik zeggen mevrouw, ik hou namelijk van klassieke muziek."
"Wij anders ook, hoor."
"O! Nou, u zult het wel heel gek vinden, maar ik hou eigenlijk vooral van orregelmuziek."
"Nou, dat vind ik helemaal niet gek. Mijn man houdt daar ook van! Het is jammer dat-ie vandaag niet thuis is."
"Mag ik u vragen mevrouw, maar klopt het dat ik uw man gisteren piano heb horen spelen boven?"
"Dat klopt zeker. Hij heeft daar een piano staan."
"Ach, de koning van de instrumenten, mevrouw. Ik ga vaak naar concerten, orgelconcerten dan hè, in de Laurenskerk bijvoorbeeld. Mijn zus ook, die is ook gek van orregelmuziek. Franse orregelmuziek, maar ook Beethoven, Händel, Bach, práchtig."   

 Natuurlijk zet ik meteen orregelmuziek voor hem op. Ik zoek via mijn telefoon 'orgelmuziek' op You-Tube en dan gaat het op de speaker. Allemaal rustige deunen, een beetje saai misschien, maar om nou meteen de toccata van Widor op te zetten, een van de weinige orgelstukken die ik bij naam ken en meteen ook mijn enige favoriet, want 42 jaar geleden door mijn oud-klasgenoot Ted gespeeld op ons huwelijk, dat is nou ook wat. 

Ik doe zelf wat bezigheden op de computer, en in de gang hoor ik mijn werkman met de muziek mee-neuriën....
 

Bevroren koolmees

Zie je hem zitten? Hij zit voor het raam van de studio, dus rechts van de omhoogstekende bloembladen van de plant voor het raam. Niet zo duidelijk op deze foto, maar in real life volkomen helder voor het oog van de ervaren vogelaar. Koolmees, geen twijfel. Maar... hij zit wel érg stil, zelfs als poes eronder door loopt beweegt hij niet. En waar zit hij eigenlijk op? Er staat daar niets om op te zitten...

Ow. Duif, geen twijfel.

Domme dommes

Pien vraagt zich af wat bidden is. Met mijn gebrekkige geestelijke opvoeding zeg ik een weesgegroetje op, maar loop halverwege vast: "Wees gegroet, Maria, vol van genade. De Heer is met U. Gij zijt de gezegende onder de vrouwen, en gezegend is Jezus, de Vrucht van Uw schoot. Heilige Maria, Moeder van God, bid voor ons, zondaars, hier en tot..."

Pien en Jeppe in koor: "DAAR!!"

Flinn gaat een optreden geven en moet natuurlijk goed hoorbaar zijn voor het hele publiek, dus zijn stem moet versterkt worden. Hij houdt een beker voor zijn mond en legt uit: "Zo, dit is mijn mariekmofoon."

Domme domme

Maren is aan het schilderen.
Emma: "Maren wat mooi! Dat lijkt wel een hoofd!"
Maren: "Maar is een kip!"


Sofía op de vraag hoe oud haar jarige juf vandaag is geworden: "Dat weet ik niet." Ze denkt even na en zegt dan, aarzelend: "Vijfentwintig. Is dat héél oud?"

Matthias mag de verjaardagstaart van opa uitkiezen (een Maja-de -Bij-taart) én aansnijden. Als het grote mes erin gaat zegt hij: "En nu gaat Maja dood!"





Sofía gebruikt als een oude Griek haar ingewanden als bron van haar denken. Dus niet alleen: "Mijn buikje heeft zin in een koekje!" Maar ook: "Mijn buikje heeft zin om te springen!"

Matthias heeft een exemplaar van het lesboek van oma gekregen. Sindsdien schrijft hij zelf ook:

"Even in mijn boek opschrijven welke dag het vandaag is."

Domme Domme

'sMam whatsappt vanuit Haïti een videocall naar Singapore. (Had iemand dertig jaar geleden gewed dat ik zo'n zin zou opschrijven? Enfin...) Elsa loopt met mijn telefoon in het rond en praat (nou ja) wat met Oma. Ze is heel voorzichtig.
Ik zeg: "Elsa you are very good at carrying Oma!"
Elsa: "I am not carrying Oma, I am carrying the phone!"

Katelyn verzorgt thuis een knie schram na Elsa's val op straat. Ik zing een random liedje om haar wat af te leiden. Aiden begint opeens hard te huilen vanuit zijn bedje een paar meter bij ons vandaan. Elsa: "Oh Papa, the baby doesn't like your song!"

Domme dommes

Een vriendelijk winterzonnetje schijnt de kamer in en verlicht Neeltjes achterhoofd. "Oh kijk!" roept Jeppe vol verwondering, "Oranje met goud!" Ze lijkt inderdaad wat rossig.

De cd van Kinderen voor Kinderen is razend populair in huize Berg. Uit volle borst wordt er meegezongen:

"Voor altijd jong, dat is mij opa, klimt in de bomen, kan marathons lopen, zo chill"

Ook Flinn kent de tekst, bijna:

"Voor altijd jong, dat is mijn opa, klimt in mijn oma, zo chill"

Elsa en de getallen

Katelyn haalt Elsa op uit school, de bomen aan de straat worden gesnoeid met veel lawaai, vrachtwagen en ketting zaag. Ze zijn er twee dagen mee bezig.
"Mama, look, the men are still cutting the trees!"
"Yes, Elsa, it is a lot of work."
"Oh my goodness... They really don't like those trees!"


Elsa wil graag leren klok lezen, want ze heeft vorige week voor haar derde verjaardag van Oma een leuke klok gekregen die hardop de tijd leest. Ze snapt er niets van.

Getallen tot tien gaan redelijk goed, maar daarna wordt het lastig. En dus is "eleven twenty five" voor Elsa een mond vol moeilijk.

Getallen zijn belangrijk. Ik besloot met kleine stapjes te beginnen. We spelen dus al een paar dagen "which one is the largest" op de fiets...

"Which is bigger Else, five or eight?"
"Five!"
"Hmm... five, six, seven, eight"
"Ah, eight is bigger Papa"
"Which is bigger Elsa, six or five?"
"Six! Six! Six!"
"Well done! Now tough one: which is bigger, ten or seven?
"Seven!"
"Hmmm..."
"Yes papa: ten, eleven, twelve, seven"

De dood van een vriend

En toen kwam de dag dat Matthias eindelijk ook iemand kende die DOOD was.... 
Op dinsdag, tijdens onze oppasdag in Rijswijk zag ik het bericht al op mijn telefoon:

En op woensdag las ik zelfs een in-memoriam in de Volkskrant.

Matthias was er erg van onder de indruk. Hoe vaak was hij niet met opa Toon naar de stad gegaan om Chuck te zoeken, naar zijn liedjes te luisteren en hem een centje te geven! We beloofden hem dat we een keer naar Chucks graf zouden gaan en daar een eigen lied voor hem zingen. Dat leek hem wel wat.

Een dag later zag Emma hem iets "typen" op zijn speelgoedtelefoon. Ze vroeg hem wat hij deed.
Hij antwoordde: "Ik stuur een mailtje aan de mensen die Chuck naar het kerkhof brengen."
"En wat mail je dan?"
"Dat Chuck de beste zanger is van de hele wereld en dat ik het jammer vind dat hij dood is, want hij was mijn vriend en ook van opa..."

Zie:


en lees:
http://www.denhaag.wiki/index.php/cultuur/hagenezen/169-chuck

Vraag van de week: helpen of niet helpen?

Ik heb een echtgenoot die, ondanks zijn pensioen, nog steeds dagelijks met zijn werk bezig is, leest, gegevens uitzoekt, databases aanlegt en bijhoudt, dit laatste op de computer natuurlijk. Maar wie zo chaotisch met zijn zijn spullen omgaat als hij doet, die vraagt om problemen!

De man kent zichzelf en dus heeft hij zich van een echtgenote voorzien die chronisch in de zoekstand staat en vlak voor zijn vertrek naar belangrijke oorden ervoor zorgt dat hij nog net op tijd voorzien is van de juiste portemonnee, sleutels, bril, OV-kaart of de meest recente informatie over de parkeerplek van 's mans auto.

Wie moeite heeft om in een drukke buurt een geparkeerde auto te vinden, die zal met de duidelijke opslagsystematiek van een computer wel heel erg in zijn nopjes zijn.

Helaas. Deze man niet.

Van elke tekst waaraan hij werkt slaat hij dagelijks een nieuwe versie op, met soms duistere toevoegingen erbij waarvan hij zelf later de betekenis niet meer kan doorgronden, waardoor hij in de vele versies de juiste juist niet meer herkent. Dat alles verspreidt hij ook nog eens over drie plaatsen: de computer, de harde schijf en de cloud, want deze man is bang om.... iets kwijt te raken. 

Moet-ie allemaal zelf weten, zouden jullie zeggen.
Goed punt.

Maar weet je, ík moet altijd de klachten erover aanhoren! En als ik hem dan de voorzichtige suggestie aan de hand doe om altijd maar 1 versie op te slaan, gewoon de laatste, dan begint hij 101 redenen op te sommen waarom zulks hoogst onverstandig zou zijn.

Eeuwige klacht zijn zijn afbeeldingen: Mijn afbeeldingen geheten en bij de meeste mensen zitten daar nette mapjes in van familie, kerstvieringen en vakanties. Niet bij deze man. Niet alleen houdt hij er wel 7 mappen Mijn afbeeldingen op na, daarin zitten dan ook weer nieuwe mappen met Mijn afbeeldingen, waarvan de meeste alleen van een datum voorzien zijn, en andere met namen waar de honden geen brood van lusten. Bezie 2 van 's mans lijsten, ik waarschuw jullie, er zijn er vele tientallen meer....

Hebben jullie "het picknickkleed" zien staan? Ahhh!

En bezie deze, alleen al van de onderwerpbalk zou een mens diep in een depressie geraken:

Omdat ik het, nu ja, zielig voor hem begon te vinden, heb ik deze taak dus van hem overgenomen. Dus stoor mij voorlopig niet met pietluttige verzoeken! Ik ben bezig de vaas bloemen een plaats te geven in de chaos!

En de zanger kreeg een zangeres naast zich!

Een nieuwe Haagse bedzangeres is opgestaan: Maren is de naam. Vele liederen lang (of liever: hetzelfde lied steeds maar opnieuw) kan ze doorgaan, haar broer die tegenwoordig een kamer met haar deelt, valt er gewoon bij in slaap....

Hij kan het zelf trouwens ook nog hoor. Maar dat híj zijn liedjes van opa Toon leert, is wel te horen!

Violinspiration

Julia zit momenteel met haar vriend Sasha (Duitser, net afgestudeerd psycholoog) voor een half jaar in Thailand, maar timmert onverminderd hard aan de weg om van haar online-onderneming "Violinspiration" een succes te maken. Ze heeft over de hele wereld al een heleboel volgers die aan de slag gaan met haar lessen en video's. Een gat in de markt misschien, want er is niet overal ter wereld een viooldocent beschikbaar. Op een onverwachte manier komen hier wel heel veel van haar kwaliteiten tot zijn recht: muzikaliteit, creativiteit, computervaardigheden, improvisatie, brede muzikale belangstelling, met allerlei slag mensen omgaan en lekker werken op eigen kompas. Het ondernemerschap komt voor mij sowieso onverwacht, maar in haar familie aan moeders zijde is dat natuurlijk heel gebruikelijk vanuit het boerenbedrijf. De foto is de cover van het lesboek dat bij de website hoort en dat boek is vrijelijk beschikbaar via deze link op haar website www.violinspiration.com. Ze plaatst daarop vaak les-video's van bekende klassieke deunen en popnummers. Ze is dagelijks vele uren bezig om alle e-mailtjes van haar fans te beantwoorden.

Een nieuw jaar....

.... dus ook een herziene en aangevulde druk!

Dommes

Toon heeft weer eens moeite met het openen van het een of ander product. "Ahh! Wat een koekenbakkers! Ik zal eens een lijst van koekenbakkers maken, of nee, wacht, ik maak een lijst van niet-koekenbakkers, dan ben ik eerder klaar!

Sofía tekent sinds kort in een typische stijl poppetjes, ze laat er trots eentje aan Matthias zien.
"Ben ik nog iets vergeten, Matthias?"
Hij keurt: "Ja, er moet nog een navel bij!" 
"Oh ja," zegt ze, en ze brengt de verbetering aan. Matthias kijkt keurend mee en roept dan: "Je hebt een piemel getekend!"

Matthias gaat sinds kort naar school en heeft daar al veel moeilijks geleerd:
"Oh my God!"
"Godsamme!"
"Hou je bek!" 

Kerstvakantie

In de kerstvakantie heeft Matthias wederom de kerststallen-tentoonstelling in het Stadsklooster bezocht, nu in het gezelschap van zijn nicht Sofía die ook graag met Maria en Jovez mag spelen.

De broeders aldaar waren verrukt over Matthias' kennis op het gebied van de 3 koningen en schonken hem en Sofía een plastic rozenkrans.

Thuis gaf hij mij nadere uitleg:
 "Jezus hangt ook aan het kruis! Met bloed en alles! Want.... Jezus hangt niet aan het kruis met laim, maar met... spaikers! (Haagse uitspraak).


Op donderdag moet hij naar de vakantie-opvang, en als Emma hem daar komt ophalen, roept ze voor de grap: "Zit hier soms het liefste jongetje op aarde?"

Hij schreeuwt terug vanuit de speelhoek: : "Ik bén niet het liefste jongetje op de wereld. Dat is Jézus!"

Copy-paste uit facebook

Elsa: "Mama wake up! It's time for breakfast!"
Katelyn: "OK, what would you like to eat, porridge or bread?"
Elsa: "Hmm, porridge."
Katelyn: "Porridge with.... blueberries, ok?"
Elsa: "No! I want raisins!" (She's been having raisins with her breakfast every morning nowadays.)
Katelyn: "Haha... I know you want raisins, I'm just teasing you."
Elsa laughed, then she said: "ok, I want bread, with no raisins."
Katelyn: "Oh really? No raisins?"
Elsa: "Haha... No mama, I'm just teasing you."

Katelyn passes some of her spinach salad to Elsa.
Elsa, politely: "no thank you, mama."
Katelyn: "just eat one leaf".
Elsa: "but I'm not a caterpillar."

Op weg naar Kerst

In Rijswijk maakt het weinig verschil: met de kerststal spelen gebeurt de rest van het jaar ook. Maar dit jaar is er een duplo-kerststal gebouwd.

Iets steviger dan de kerststal van blokken, die opa Toon in het leven heeft geroepen.

Bij al dat spelen dient een kleine dievegge in de gaten gehouden worden. De Jovus-breekster voert weer wat in haar schild.





 Ditmaal heeft ze Jovus ontvoerd. Kijk, daar ligt-ie:


                                 

Als er kerstkransjes gestoken zijn uit koekdeeg, mag Sofía ze bestrijken met ei. Zegt ze: "Maar het is toch geen Pasen?" En als het karweitje af is: "Nou, mijn spierballen zijn er moe van!"

Daarna zet ze zich in haar speelhoek, en zingt kerstliederen alsof haar laatste uur geslagen heeft! 

Een nieuwe werkplek!

Na een paar relatief rustige jaren op een fijn kantoor, waar ze haar liefde voor het juridisch publiceren ten volle heeft kunnen uitleven, heeft Emma besloten dat het weer tijd werd om een nieuwe stap te zetten in haar loopbaan. Zie: http://haagstate.com/ons-team/emma-bevers/ Succes Emma!

Schubertiade

In deze gure politieke en maatschappelijke tijden ga ik weer ruim baan geven aan neo-romantiek en elitarisme. Op 21 januari is er bij mij thuis een heuse straat-soirée. De bezoekers laten hun koetsen thuis, maar komen wel in avondkleding (...naar eigen inzicht). We nippen aan koffiekopjes en wijnglazen en gaan hoogdravende conversaties voeren waar boze witte mannen niets van begrijpen. Er zal poëzie worden voorgedragen en er zijn instrumentale en vocale optredens van straatbewoners. Ik zoek nog een butler en een meisje voor in de keuken. Schubert eat your heart out! O... eh... en de overbuurjongen geeft een drumsolo. Tsja. 't Blijft wel neo hè.

Dommes

Emma: "Als ik Matthias van de BSO haal, wil hij nog even bij de kerststal in de gang van de school kijken. Juf Eva, nog laat aanwezig, komt erbij staan en vertelt dat ze de kinderen vandaag het kerstverhaal heeft verteld.
Matthias zegt: "Kijk juf, Melchior!"
"Wie?"
Omdat ik denk dat ze hem niet heeft verstaan, herhaal ik: "Melchior, een van de drie koningen."
Matthias begint ze op te sommen: "Melchior, Caspar, Balthazar..."
Het blijft even stil. Ik zie lichte paniek in de ogen van juf Eva.
Dan zegt ze vlug: "Ach, al die namen ook, die leren ze niet hoor. Alleen Jozef, Maria en Jezus. En de drie koningen..."

Maren, voor dezelfde kerststal, in perfect Margriets: "Kijk mama, Jovus heeft geen hoofd!" Ze had hem zelf kapot laten vallen.


Matthias: "Mensen die dood zijn, weten niets meer!"

Nieuwtje

Vruchtbare grond in Limburg, ook aan de voet van de berg:

Nonètje wordt rond 12 juli verwacht.