Nog meer "beestjes" raden...

Elsa: What has many brown spots, eats the leaves on the tree, and is very tall?
Katelyn: Hmm... a giraffe!

Even later:
Elsa: What has only one brown spot, eats the leaves on the ground, and is short?
Katelyn: Eh...?
Elsa: A baby giraffe!

Deze vonden we erg moeilijk: What has two big balls, no legs, and eats carrots?
Na een tijdje geeft Elsa ons een hint... It melts in the sun!

We besluiten maar meteen dat we in Januari 2018 naar de Pyreneeën komen voor Elsa's eerste winter experience, dan mag ze er zelf eentje maken.

In Singapore gaat verder alles uitstekend. De foto getuigt van een groeiende Aiden, een lief knulletje. Katelyn gaat over een week terug aan het werk, en Elsa en ik gaan dit weekend een heuse vulkaan beklimmen (mount Bromo, op Java).

Domme domme

Flinn is een zeer beleefde jongen. Zelfs als Apa en Ama er voor de zoveelste dag op rij zijn, en ze vertrekken als hij net middenin een spannend speelavontuur met zijn treinen zit, neemt hij heel netjes afscheid: "Tot ziens, Ama, dank je wel dat je er was."

Jeppe doet dieren na en wij mogen raden welk dier hij is. De slang en de slak zijn niet moeilijk, maar het volgende dier kent niemand. Jeppe helpt ons uit de brand: "Het is een giftige hazedís!"

Dommes

Sofía, al een hele week ziek en zonder eetlust: "Mam, hoe kan ik weer klein worden? Ik vind die boterhammen van de crèche met kipfilet zo lekker."

Matthias: “Weet je nog dat er treinen zijn die peterselie heten?” (intercity)

Sofía: "Die bak is kletszwaar!"
Sofía: "Ik ben kletskousboos!"

We hebben intussen al volop kennis kunnen maken met satire op Trump. Maar dat Matthias al in 2016 zijn steentje hieraan bijdroeg is wel heel erg kras! 

Domme domme

Jeppe zit bij Neeltje. Ik vertel hem dat hij vroeger, toen hij klein was, Pien 'Pippa' noemde, en vraag hem hoe hij denkt dat Neeltje hem zal gaan noemen. 'Urre' is het antwoord. Meteen daarop lacht Neeltje breed en zegt "Urre orre".

"Hee," roept Jeppe, "ze praat over mijn oren!"

Flinn is voor een checkup bij het consultatiebureau als het brandalarm af gaat. Hij gaat samen met Marleen op onderzoek uit en ze zien vier brandweermannen het pand betreden. Gelukkig blijkt het vals alarm, maar Flinn blijft vriendelijk. Hij doet de brandweermannen persoonlijk uitgeleide: "Doei doei! Daar staat jullie brandweerwagen."

Kunstkenner

Matthias wijst Toon op de plaat bij de ingang van zijn klas: "Kijk opa, een Piet Mondriaan!"

Opa staat even met de mond vol tanden. Dan corrigeert hij zijn kleinzoon: "Nee Matthias, dat is een Escher."

Zegt M: "Oh ja! Piet Mondriaan schildert alleen met de kleuren rood, geel en blauw! Maar hij heeft zijn schilderij niet afgemaakt. En weet je waarom opa? Want toen ging hij dood!"

Blijkt deze kleuterklas bezig met een kunstproject. Ze hebben het Escher-museum bezocht, en in de klas worden Mondriaans geschilderd!

Van de werkvloer...

Na het leggen van een nieuwe marmoleumvloer in de keuken en hal, bleken de naden van de ondervloer zichtbaar. Dat was niet de bedoeling en de leverancier was het gelukkig met ons eens.

Dus kwamen de mannen die de vloer gelegd hadden (zuchtend) om alle tegels er weer uit te slopen en de onderlaag te bedekken met een dun laagje cement.

Vervolgens arriveerde dertiger Martijn uit Werkendam die de vloer zou egaliseren en daarna nieuwe tegels leggen.

Kwamen de vorige leggers met hun puppy, deze kwam met zijn zus, die hem zou assisteren. Ik hoorde ze de hele dag samen op een vrolijke toon babbelen, als zij tenminste niet hoefde te stofzuigen.   

De tweede dag, toen er gelegd moest worden, kwam Martijn alleen. Vanaf 7 uur 's ochtends was-ie in zijn eentje in de stille hal bezig, tot ik eraan dacht hem misschien te kunnen plezieren met een muziekje.





 "Martijn, wat is het toch stil. Vind je dat niet saai? Heb je misschien een radiootje bij je?"
"Nee, maar ik mis het niet hoor, mevrouw."
"Maar misschien vind je het gezellig om wat muziek te horen."
"Nou, wat zal ik zeggen mevrouw, ik hou namelijk van klassieke muziek."
"Wij anders ook, hoor."
"O! Nou, u zult het wel heel gek vinden, maar ik hou eigenlijk vooral van orregelmuziek."
"Nou, dat vind ik helemaal niet gek. Mijn man houdt daar ook van! Het is jammer dat-ie vandaag niet thuis is."
"Mag ik u vragen mevrouw, maar klopt het dat ik uw man gisteren piano heb horen spelen boven?"
"Dat klopt zeker. Hij heeft daar een piano staan."
"Ach, de koning van de instrumenten, mevrouw. Ik ga vaak naar concerten, orgelconcerten dan hè, in de Laurenskerk bijvoorbeeld. Mijn zus ook, die is ook gek van orregelmuziek. Franse orregelmuziek, maar ook Beethoven, Händel, Bach, práchtig."   

 Natuurlijk zet ik meteen orregelmuziek voor hem op. Ik zoek via mijn telefoon 'orgelmuziek' op You-Tube en dan gaat het op de speaker. Allemaal rustige deunen, een beetje saai misschien, maar om nou meteen de toccata van Widor op te zetten, een van de weinige orgelstukken die ik bij naam ken en meteen ook mijn enige favoriet, want 42 jaar geleden door mijn oud-klasgenoot Ted gespeeld op ons huwelijk, dat is nou ook wat. 

Ik doe zelf wat bezigheden op de computer, en in de gang hoor ik mijn werkman met de muziek mee-neuriën....
 

Bevroren koolmees

Zie je hem zitten? Hij zit voor het raam van de studio, dus rechts van de omhoogstekende bloembladen van de plant voor het raam. Niet zo duidelijk op deze foto, maar in real life volkomen helder voor het oog van de ervaren vogelaar. Koolmees, geen twijfel. Maar... hij zit wel érg stil, zelfs als poes eronder door loopt beweegt hij niet. En waar zit hij eigenlijk op? Er staat daar niets om op te zitten...

Ow. Duif, geen twijfel.

Domme dommes

Pien vraagt zich af wat bidden is. Met mijn gebrekkige geestelijke opvoeding zeg ik een weesgegroetje op, maar loop halverwege vast: "Wees gegroet, Maria, vol van genade. De Heer is met U. Gij zijt de gezegende onder de vrouwen, en gezegend is Jezus, de Vrucht van Uw schoot. Heilige Maria, Moeder van God, bid voor ons, zondaars, hier en tot..."

Pien en Jeppe in koor: "DAAR!!"

Flinn gaat een optreden geven en moet natuurlijk goed hoorbaar zijn voor het hele publiek, dus zijn stem moet versterkt worden. Hij houdt een beker voor zijn mond en legt uit: "Zo, dit is mijn mariekmofoon."

Domme domme

Maren is aan het schilderen.
Emma: "Maren wat mooi! Dat lijkt wel een hoofd!"
Maren: "Maar is een kip!"


Sofía op de vraag hoe oud haar jarige juf vandaag is geworden: "Dat weet ik niet." Ze denkt even na en zegt dan, aarzelend: "Vijfentwintig. Is dat héél oud?"

Matthias mag de verjaardagstaart van opa uitkiezen (een Maja-de -Bij-taart) én aansnijden. Als het grote mes erin gaat zegt hij: "En nu gaat Maja dood!"





Sofía gebruikt als een oude Griek haar ingewanden als bron van haar denken. Dus niet alleen: "Mijn buikje heeft zin in een koekje!" Maar ook: "Mijn buikje heeft zin om te springen!"

Matthias heeft een exemplaar van het lesboek van oma gekregen. Sindsdien schrijft hij zelf ook:

"Even in mijn boek opschrijven welke dag het vandaag is."

Domme Domme

'sMam whatsappt vanuit Haïti een videocall naar Singapore. (Had iemand dertig jaar geleden gewed dat ik zo'n zin zou opschrijven? Enfin...) Elsa loopt met mijn telefoon in het rond en praat (nou ja) wat met Oma. Ze is heel voorzichtig.
Ik zeg: "Elsa you are very good at carrying Oma!"
Elsa: "I am not carrying Oma, I am carrying the phone!"

Katelyn verzorgt thuis een knie schram na Elsa's val op straat. Ik zing een random liedje om haar wat af te leiden. Aiden begint opeens hard te huilen vanuit zijn bedje een paar meter bij ons vandaan. Elsa: "Oh Papa, the baby doesn't like your song!"

Domme dommes

Een vriendelijk winterzonnetje schijnt de kamer in en verlicht Neeltjes achterhoofd. "Oh kijk!" roept Jeppe vol verwondering, "Oranje met goud!" Ze lijkt inderdaad wat rossig.

De cd van Kinderen voor Kinderen is razend populair in huize Berg. Uit volle borst wordt er meegezongen:

"Voor altijd jong, dat is mij opa, klimt in de bomen, kan marathons lopen, zo chill"

Ook Flinn kent de tekst, bijna:

"Voor altijd jong, dat is mijn opa, klimt in mijn oma, zo chill"

Elsa en de getallen

Katelyn haalt Elsa op uit school, de bomen aan de straat worden gesnoeid met veel lawaai, vrachtwagen en ketting zaag. Ze zijn er twee dagen mee bezig.
"Mama, look, the men are still cutting the trees!"
"Yes, Elsa, it is a lot of work."
"Oh my goodness... They really don't like those trees!"


Elsa wil graag leren klok lezen, want ze heeft vorige week voor haar derde verjaardag van Oma een leuke klok gekregen die hardop de tijd leest. Ze snapt er niets van.

Getallen tot tien gaan redelijk goed, maar daarna wordt het lastig. En dus is "eleven twenty five" voor Elsa een mond vol moeilijk.

Getallen zijn belangrijk. Ik besloot met kleine stapjes te beginnen. We spelen dus al een paar dagen "which one is the largest" op de fiets...

"Which is bigger Else, five or eight?"
"Five!"
"Hmm... five, six, seven, eight"
"Ah, eight is bigger Papa"
"Which is bigger Elsa, six or five?"
"Six! Six! Six!"
"Well done! Now tough one: which is bigger, ten or seven?
"Seven!"
"Hmmm..."
"Yes papa: ten, eleven, twelve, seven"

De dood van een vriend

En toen kwam de dag dat Matthias eindelijk ook iemand kende die DOOD was.... 
Op dinsdag, tijdens onze oppasdag in Rijswijk zag ik het bericht al op mijn telefoon:

En op woensdag las ik zelfs een in-memoriam in de Volkskrant.

Matthias was er erg van onder de indruk. Hoe vaak was hij niet met opa Toon naar de stad gegaan om Chuck te zoeken, naar zijn liedjes te luisteren en hem een centje te geven! We beloofden hem dat we een keer naar Chucks graf zouden gaan en daar een eigen lied voor hem zingen. Dat leek hem wel wat.

Een dag later zag Emma hem iets "typen" op zijn speelgoedtelefoon. Ze vroeg hem wat hij deed.
Hij antwoordde: "Ik stuur een mailtje aan de mensen die Chuck naar het kerkhof brengen."
"En wat mail je dan?"
"Dat Chuck de beste zanger is van de hele wereld en dat ik het jammer vind dat hij dood is, want hij was mijn vriend en ook van opa..."

Zie:


en lees:
http://www.denhaag.wiki/index.php/cultuur/hagenezen/169-chuck

Vraag van de week: helpen of niet helpen?

Ik heb een echtgenoot die, ondanks zijn pensioen, nog steeds dagelijks met zijn werk bezig is, leest, gegevens uitzoekt, databases aanlegt en bijhoudt, dit laatste op de computer natuurlijk. Maar wie zo chaotisch met zijn zijn spullen omgaat als hij doet, die vraagt om problemen!

De man kent zichzelf en dus heeft hij zich van een echtgenote voorzien die chronisch in de zoekstand staat en vlak voor zijn vertrek naar belangrijke oorden ervoor zorgt dat hij nog net op tijd voorzien is van de juiste portemonnee, sleutels, bril, OV-kaart of de meest recente informatie over de parkeerplek van 's mans auto.

Wie moeite heeft om in een drukke buurt een geparkeerde auto te vinden, die zal met de duidelijke opslagsystematiek van een computer wel heel erg in zijn nopjes zijn.

Helaas. Deze man niet.

Van elke tekst waaraan hij werkt slaat hij dagelijks een nieuwe versie op, met soms duistere toevoegingen erbij waarvan hij zelf later de betekenis niet meer kan doorgronden, waardoor hij in de vele versies de juiste juist niet meer herkent. Dat alles verspreidt hij ook nog eens over drie plaatsen: de computer, de harde schijf en de cloud, want deze man is bang om.... iets kwijt te raken. 

Moet-ie allemaal zelf weten, zouden jullie zeggen.
Goed punt.

Maar weet je, ík moet altijd de klachten erover aanhoren! En als ik hem dan de voorzichtige suggestie aan de hand doe om altijd maar 1 versie op te slaan, gewoon de laatste, dan begint hij 101 redenen op te sommen waarom zulks hoogst onverstandig zou zijn.

Eeuwige klacht zijn zijn afbeeldingen: Mijn afbeeldingen geheten en bij de meeste mensen zitten daar nette mapjes in van familie, kerstvieringen en vakanties. Niet bij deze man. Niet alleen houdt hij er wel 7 mappen Mijn afbeeldingen op na, daarin zitten dan ook weer nieuwe mappen met Mijn afbeeldingen, waarvan de meeste alleen van een datum voorzien zijn, en andere met namen waar de honden geen brood van lusten. Bezie 2 van 's mans lijsten, ik waarschuw jullie, er zijn er vele tientallen meer....

Hebben jullie "het picknickkleed" zien staan? Ahhh!

En bezie deze, alleen al van de onderwerpbalk zou een mens diep in een depressie geraken:

Omdat ik het, nu ja, zielig voor hem begon te vinden, heb ik deze taak dus van hem overgenomen. Dus stoor mij voorlopig niet met pietluttige verzoeken! Ik ben bezig de vaas bloemen een plaats te geven in de chaos!

En de zanger kreeg een zangeres naast zich!

Een nieuwe Haagse bedzangeres is opgestaan: Maren is de naam. Vele liederen lang (of liever: hetzelfde lied steeds maar opnieuw) kan ze doorgaan, haar broer die tegenwoordig een kamer met haar deelt, valt er gewoon bij in slaap....

Hij kan het zelf trouwens ook nog hoor. Maar dat híj zijn liedjes van opa Toon leert, is wel te horen!

Violinspiration

Julia zit momenteel met haar vriend Sasha (Duitser, net afgestudeerd psycholoog) voor een half jaar in Thailand, maar timmert onverminderd hard aan de weg om van haar online-onderneming "Violinspiration" een succes te maken. Ze heeft over de hele wereld al een heleboel volgers die aan de slag gaan met haar lessen en video's. Een gat in de markt misschien, want er is niet overal ter wereld een viooldocent beschikbaar. Op een onverwachte manier komen hier wel heel veel van haar kwaliteiten tot zijn recht: muzikaliteit, creativiteit, computervaardigheden, improvisatie, brede muzikale belangstelling, met allerlei slag mensen omgaan en lekker werken op eigen kompas. Het ondernemerschap komt voor mij sowieso onverwacht, maar in haar familie aan moeders zijde is dat natuurlijk heel gebruikelijk vanuit het boerenbedrijf. De foto is de cover van het lesboek dat bij de website hoort en dat boek is vrijelijk beschikbaar via deze link op haar website www.violinspiration.com. Ze plaatst daarop vaak les-video's van bekende klassieke deunen en popnummers. Ze is dagelijks vele uren bezig om alle e-mailtjes van haar fans te beantwoorden.

Een nieuw jaar....

.... dus ook een herziene en aangevulde druk!

Dommes

Toon heeft weer eens moeite met het openen van het een of ander product. "Ahh! Wat een koekenbakkers! Ik zal eens een lijst van koekenbakkers maken, of nee, wacht, ik maak een lijst van niet-koekenbakkers, dan ben ik eerder klaar!

Sofía tekent sinds kort in een typische stijl poppetjes, ze laat er trots eentje aan Matthias zien.
"Ben ik nog iets vergeten, Matthias?"
Hij keurt: "Ja, er moet nog een navel bij!" 
"Oh ja," zegt ze, en ze brengt de verbetering aan. Matthias kijkt keurend mee en roept dan: "Je hebt een piemel getekend!"

Matthias gaat sinds kort naar school en heeft daar al veel moeilijks geleerd:
"Oh my God!"
"Godsamme!"
"Hou je bek!" 

Kerstvakantie

In de kerstvakantie heeft Matthias wederom de kerststallen-tentoonstelling in het Stadsklooster bezocht, nu in het gezelschap van zijn nicht Sofía die ook graag met Maria en Jovez mag spelen.

De broeders aldaar waren verrukt over Matthias' kennis op het gebied van de 3 koningen en schonken hem en Sofía een plastic rozenkrans.

Thuis gaf hij mij nadere uitleg:
 "Jezus hangt ook aan het kruis! Met bloed en alles! Want.... Jezus hangt niet aan het kruis met laim, maar met... spaikers! (Haagse uitspraak).


Op donderdag moet hij naar de vakantie-opvang, en als Emma hem daar komt ophalen, roept ze voor de grap: "Zit hier soms het liefste jongetje op aarde?"

Hij schreeuwt terug vanuit de speelhoek: : "Ik bén niet het liefste jongetje op de wereld. Dat is Jézus!"

Copy-paste uit facebook

Elsa: "Mama wake up! It's time for breakfast!"
Katelyn: "OK, what would you like to eat, porridge or bread?"
Elsa: "Hmm, porridge."
Katelyn: "Porridge with.... blueberries, ok?"
Elsa: "No! I want raisins!" (She's been having raisins with her breakfast every morning nowadays.)
Katelyn: "Haha... I know you want raisins, I'm just teasing you."
Elsa laughed, then she said: "ok, I want bread, with no raisins."
Katelyn: "Oh really? No raisins?"
Elsa: "Haha... No mama, I'm just teasing you."

Katelyn passes some of her spinach salad to Elsa.
Elsa, politely: "no thank you, mama."
Katelyn: "just eat one leaf".
Elsa: "but I'm not a caterpillar."