Domme dommes

Sofía is erg trots op haar fiets met zijwieltjes: “Ik wil mijn hele leven zijwieltjes tot ik 5 ben!” 

Sofía tegen Loesje: “Ik ga morgen een tekening maken van jou en mij maar ik kan geen krulletjes dus het haar is dan anders!”
 
Vriendje Pieter van 4 is bij Matthias op bezoek. Samen met Emma staan ze op het balkon. Kleine Pieter wijst naar het schuurtje van de buren, het platte dak vol regenwater, en vraagt: “Is dat zwembad van jullie?”

Sofía: “Komen opa en oma echt als het strakjes na deze nacht een keertje licht wordt?”

Geslaagd!

Vandaag, na twee weken lang iedere ochtend van 7 tot 10 in het zwembad te hebben gelegen, na een week flinke griep en tóch doorzetten, heeft Pien haar eerste zwemdiploma gehaald! Wij zijn supertrots op onze turboheld!

Vraag van de week: ontbreekt het jullie ook aan 'doenvermogen'?

In de week waarin de kranten melding maakten van de verschijning van een WRR-rapport over het onvermogen van de gemiddelde Nederlander om aan de hoge eisen van de zogenaamde 'participatiesamenleving' te kunnen voldoen, overtrad mijn echtgenoot een belangrijke wet.

De overheid verwacht van burgers steeds vaker dat ze zelfredzaam zijn op het gebied van gezondheid, persoonlijke financiën en de arbeidsmarkt. Naast 'denkvermogen' zou het 'doenvermogen' minstens zo belangrijk zijn: doelen stellen, in actie komen, volhouden en omgaan met verleidingen en tegenslag. Kort gezegd: de meesten van ons, burgers, willen geen fouten maken, maar 'we' slagen er niet altijd in om het ook te 'doen'.  De bestraffing voor zo'n fout verloopt niettemin vaak direct: er wordt meteen een boetetraject in gang gezet, de bedragen kunnen behoorlijk oplopen.

Als ik zoiets lees moet ik meestal denken aan de honderden laagopgeleide immigranten uit onderontwikkelde landen die ik in mijn lesgroepen heb gehad en voor wie de volgende typering altijd opging: ze hadden werkelijk geen flauw benul in wat voor samenleving ze terecht waren gekomen. Ze zagen een perfect geordende maatschappij en meenden dat die vanzelf was ontstaan en geen onderhoud nodig heeft, en ze zagen welvaart en dachten dat die - zonder noemenswaardige inspanning van hun kant  - óók hun in de schoot zou vallen.

Niettemin was het meest genoemde voorbeeld in de krant de OV-kaart voor studenten die afstuderen en vergeten hun kaart diezelfde datum nog stop te zetten. Het boetetraject begint de volgende dag al, en de bedragen kunnen al behoorlijk opgelopen zijn, voor de arme ziel achter zijn fout is gekomen.

Mijn echtgenoot was er ook zo een. Hij overtrad een wet en kreeg daarvoor onmiddellijk lik op stuk:

Geachte deurwaarders van Nederland: niet betalen bij de kassa voor een afgenomen product, dat is niet iets wat deze man gewend is te doen. Voor deze handeling bestaat immers maar één woord en dat is: diefstal.

Een verzachtende omstandigheid is dat hij, sedert zijn pensionering 5 jaar geleden, hoogst zelden nog alleen een tankstation aandoet, maar altijd in het gezelschap van een vrouw-met-portemonnee. Zijn doenvermogen is daarmee ernstig in de knel gekomen. Deze man is inmiddels gewend om meteen na het tanken weer in te stappen en weg te rijden, uiteraard nadat de vrouw-met-portemonnee-en-een-zak-drop is teruggekeerd. Was die vrouw er op 14 april bij geweest, dan was het bedrag van 66 euro 68 keurig voldaan.

Dus, deurwaarders: volgende keer gewoon eerst even bellen. "Was uw man helemaal alleen daar bij dat tankstation? Ach, de ziel. Maar wel nog gauw effe betalen hè? Doei!"

Ja, jullie zitten stiekem te lachen daar, is het niet? Maar hoe zit het eigenlijk met jullie eigen doenvermogen? Is dat nog wel op peil, als het er überhaupt al ooit is geweest? Met de billen bloot graag!

https://www.wrr.nl/publicaties/rapporten/2017/04/24/weten-is-nog-geen-doen

Domme dommes

Flinn staat dromerig voor zich uit te staren. "Sta je te contempleren, Flinn?" Hij knikt. Even later zitten we aan tafel. "En, Flinn," vraagt Peter, die even weg was om Pien naar de zwemles te brengen, "wat heb je vanochtend gedaan?"
"Ik stond te klompeteren."

Flinn heeft een goed geheugen, maar zo af en toe wisselt er een lettertje in zijn hoofd. We fietsen langs een kersenboomgaard. "Kijk mama, daar staan allemaal hersenbomen." Dan ziet hij een omgevallen boom waar alleen nog een klein stukje stam van overeind staat. "En kijk daar mama, een hersenstam!"

Domme dommes

Ze zitten een boekje te lezen over een olifant. Peter, nooit te beroerd om zijn kroost het een en ander bij te brengen, heeft al ooit uitgelegd dat je aan de grootte van de oren kunt zien waar de olifant vandaan komt.
Peter: "Olifanten met grote oren komen uit...?"
Flinn: "Afrika."
Peter: "En olifanten met kleine oren komen uit...?"
Flinn: "Meerssen!"

Jeppe valt en schaaft zijn knie. Hij kom heel zielig met een nat papiertje op zijn knie bij ons in te tuin zitten. Niet lang daarna horen we Flinn op zijn ziekenwagenmotor (loopfiets) aankomen.
"Tuutaaatuutaaatuutaaa! Hé, wat is híer gebeurd?"
Jeppe antwoordt met een van zieligheid doortrokken gezicht: "Ik was gevallen, Flinn, en nou heb ik bloed, want m'n vel is eraf gegaan op de stoep."
Flinn maakt direct rechtsomkeer: "Tuutaaatuutaaatuutaaa!"
"Wat ga je doen, Flinn?"
"Even Jeppe z'n vel zoeken zodat ik hem weer kan maken!"

Sofía (4) geniet met volle teugen van haar vakantieverblijf...

Need I say more?

Femke bouwt, Iris test

Vraag van de week: ben ik een goede grootmoeder 2.0?

Ik ben als oma bijzonder bij de tijd, maar dat is meteen ook mijn probleem.

Er zijn andere grootmoeders onder de lezers van deze blog, maar ik ga ervan uit dat zij er geen last van hebben. Marleen heeft geen smartphone - die heeft ze twee weken na ontvangst deskundig weten te ontmantelen - en Margriet telt om bekende redenen niet mee.

Het gaat inderdaad om de iPhone, een voorwerp dat ik nooit in huis had moeten nemen. Het aandringen van de dochters om er ook een te nemen had al bij voorbaat mijn wantrouwen moeten wekken. Mijn moeder had er geen, mijn twee oma's hadden er geen, waarom zou ik er zo nodig een moeten? Dom van mij. Ik geef het met grote tegenzin toe, maar mijn echtgenoot is de slimste hier in huis.

Nu zit ik met de gebakken peren. Er valt nu niet meer aan dochters, schoonzonen en kleinkinderen te ontkomen. Aan het eind van elke werkdag krijg ik berichten en foto's van de laatste stand van zaken in beide gezinnen. In het weekend gaat het van opstaan tot slapen gaan aan één stuk door.

Er valt ook heel wat te melden. Eentje kan bijzonder fraai tekenen, een ander heeft leren fietsen, de derde heeft een stuk beter geslapen dan gisteren en de vierde kan inmiddels "doei" zeggen. Er zitten video's bij van zingende schommelaars, blije zandbakspelers en trotse fietsers c.q. tekenaars.

Heel gelukkig maakt mij dat. Dat is ook het probleem niet. Het gaat om die andere berichten.

Eentje heeft vannacht - zoals gewoonlijk - helemaal niet goed geslapen, de tweede heeft vanochtend tien minuten lang gekrijst omdat de kledingkeus van de moeder haar niet beviel, de derde is zojuist helaas gevallen met zijn fiets en de vierde wil niet mee naar een leuk uitstapje, waardoor het hele gezin noodgedwongen thuis moet blijven.

Berichten van het laatste type gaan uiteraard gepaard met de nodige 👎😭💥😫😈😰😬😱, ook wel ver-vierdubbeld tot 😱😱😱😱 opdat de stress van de zender mij toch maar niet zal ontgaan.

Er zitten video's bij van een kind met een woede-aanval, foto's van bulten, schrammen en blauwe plekken, van chaos in de keuken, of klieders op een net schoon aangetrokken bloes en met name Emma is bijzonder goed in het maken van selfies waarop zij een denkbeeldige trekker overhaalt....

Ik lees de berichten voor aan mijn echtgenoot, die - zoals gewoonlijk en heel verstandig ook, niet goed naar mij luistert - en mompel zelf dingen als: "Oh wat erg" en "Wat zielig voor haar/hem/hun!"

De rest van zo'n dag heb ik zelf ineens ook stress. Mijn gedachten slingeren van links naar rechts. Ik denk: ik zou eigenlijk moeten gaan helpen. Ik zit hier gewoon maar te niksen terwijl zij in nood zitten! Of: ze zullen wel jaloers op mij zijn dat ik met pensioen ben en niet meer voor kleine kinderen hoef te zorgen. Of: dat arme kind, met zo'n ongeduldige moeder, was ik maar daar om haar/hem te troosten.

Mijn eigen grootmoeders hadden die stress niet. Sterker: ze hadden niet de minste interesse in mij. Nanny kwam eenmaal per jaar over, van haar herinner ik mij alleen de vraag: "Heb je nog geen vrijer?" op zijn Amsterdams uitgesproken, en by the way: ik zat toen nog maar op de lagere school.... Geen wonder dat ik, eenmaal op het Jacob Roeland beland, mijn eerste jaren daar meteen verspilde aan kijken naar jongens en het cultiveren van liefdesverdriet.

Van oma in Olland herinner ik me maar liefst twee vragen, waarvan de eerste luidde: "Van wie bende gij d'r inne?"  De tweede was iets meer gepreciseerd tot: "Bende gij d'r inne van onze Janus?" Die kénde mij dus niet eens.... 😥!

Hoe moet dat nu, lezers? Van de mij voorgespiegelde rustige oude dag komt zo helemaal niets terecht! Of zien jullie dat liever zo 👎😭💥😫😈😰😬? Wat kan ik eraan doen? Ook naar Zuid-Frankrijk verhuizen? Mijn iPhone mollen?

Dommes

Matthias is in de weer met zijn koning-kikkerspaarpot, als hij ineens naar mij kijkt.
"Oma, jij hoeft niet meer te werken, toch?"
"Nee, dat klopt jongen. Oma en opa zijn met pensioen."
"Mag ik dan jouw centjes hebben?"

Sofia is met ouders en broertje op vakantie in Ibiza. De vliegreis vindt ze geweldig, de hele vlucht lang heeft ze getekend en gekletst. Maar bij aankomst in het hotel is ze doodop en zo blij niet meer. Huilend roept ze: "Ik dacht dat het vakantiehuis leuk was, maar ik mis mijn land zo en mijn vriendinnen!"

Wij hebben vandaag een dagje vrij omdat ze op vakantie zijn. Maar de vraag is of ze wel veilig zijn bij de eigen ouders. Op dag 1 viel Milo een forse bult op zijn voorhoofd, zat-ie met zijn vinger tussen de deur, ging-ie kopje-onder in het grote bad en viel tenslotte ook nog eens op zijn rechterwang....

't Is dat ze zover weg zijn, anders gingen we hem ogenblikkelijk daar weghalen!

Domme domme

Moeder en Apa zingen in een kamerkoor dat niet zelden geestelijke werken op het programma heeft staan. De stukken hangen aan elkaar van amens en alleluia's en dat nemen ze thuis over. Al springend op de trampoline klinkt het, op de melodie van Händels welbekende Alleluia, op volle sterkte uit drie kinderkeeltjes: "Ammeloela, ammehoela!"

Er hangt sinds kort een klok in de woonkamer die dankbaar en vaak gebruikt wordt om te oefenen met kloklezen. Pien en Jeppe lezen al behoorlijk accuraat en Flinn is aardig op weg: "Pien en Jeppe, het is al kwart over vier, kijk maar, de kleine wijzer staat op de zeven en de lange wijzer op de puh van Pien!"

Sterven tussen de wijn, de floc en de armagnac

Yves Paveillac is een van onze buren en we hebben van hem vorig jaar een stuk land gekocht. Zie mijn bijdrage Het terrein van Yves.
Na een kort ziekbed is hij onlangs overleden. We hebben behoorlijk wat ruzie met hem gehad over dat terrein. Maar sinds de aankoop eindelijk kon doorgaan, was onze relatie beter geworden. Toen hij overleed bedacht ik elke avond in bed hoe opgelucht ik was dat dat stuk grond in elk geval geregeld was. Want erfenissen zijn hier vermaard in negatieve zin, het duurt een eeuw en iedereen krijgt ruzie. Er zijn huizen die tientallen jaren leeg staan, omdat de erfgenamen het niet eens worden..

Bij een overlijden past een begrafenis, voor ons de eerste begrafenis van een Fransman. Die lijkt erg veel op een begrafenis in Nederland, inclusief een boek waar je je naam in schrijft, een mis en een korte toespraak op het kerkhof.
Er was veel drama omdat een groot deel van de familieleden een afscheidstoespraakje hield. Ook Jolanthe, de jonge echtgenote die hij uit Kameroen had gehaald, deed in tranen haar verhaal. Met de mooie zin: "Je hebt me naar dit vreemde land gebracht en nu laat je me er alleen achter". Ze was overigens maar zelden hier, ze woont in Toulouse, en ik verdenkt haar ervan dat ze alleen een verblijfsvergunning wil.
Iedereen was in diepzwart gekleed. Roelof met een grijze en ik met een bruine jas aan sloegen daar dus de plank mis. Maar ik was wel zo kies om geen foto's te maken voor deze blog.

Yves was de eigenaar van het Domaine Peyrouau, Een Domaine is enigszins vergelijkbaar met een Chateau in de Bordeaux, maar dan kleiner en met minder dure wijn. Het Domaine komt nu dus in de erfenis.
Nu is alles in het Domaine vanwege de erfenis verzegeld. Niemand kan bij de spullen tot de notaris alles heeft uitgezocht. Er staat een cuve (dat is een heel grote container voor vloeistof, een meter of vier-vijf hoog) met floc de verpieteren. Roelof heeft ooit een zeer waardevolle verzameling armagnac gezien die nu ook achter slot en grendel zit. Daarnaast wordt de bankrekening geblokkeerd. Dat is in het geval van Yves wel gunstig, hij had alleen maar schulden.

Domaine peurouau

Mijn fiets is het enige dat hier wegkomt

Cuves achter het huis

Erger is het gesteld met de wijn. Wijn is de algemene benaming voor wat wij 'druivenplanten' of  'velden met druivenplanten' zouden noemen. Er ligt 8 hectare wijn rondom het verzegelde huis. En die wijn moet worden verzorgd. Hij had allang moeten zijn gesnoeid en opgebonden, maar door de ziekte van Yves was dat niet gebeurd. Ook moet er worden gemaaid en het onkruid moet tussen de planten weggehaald worden. Dat laatste gewoon met round-up, die cultuur hebben ze in Nederland ook.

Dan gebeurt er toch iets moois. Het hele dorp komt een dag helpen. Gratis. Juist de echte wijnboeren, die het allemaal erg druk hebben, waren present. En Roelof en ik ook. Wij mochten de wijn opbinden. Dat is een gezellig werkje, je draait de tak of takken die na de snoei overblijven, rond een draad en zet ze vast met een ijzerdraadje. Intussen roddel je met de andere opbinders. Omdat je je beweegt van plant naar plant heb je steeds andere opbinders om mee te roddelen. Ik heb in een dag meer geleerd over de verhoudingen in ons dorp dan het hele voorafgaande jaar.

Roelof bindt de wijn op

Samen met anderen

De familie van Yves zorgde voor het dejeuner (middageten inclusief wijn, en nu bedoel ik dat spul in de fles). Wij deden niet mee omdat ik verrekte van de pijn in mijn rug en graag even wilde gaan liggen. En Roelof had nergens last van! In de middag ging het niks beter met mij, dus ben ik gestopt met werken en ben filmpjes gaan maken. Van de echte wijnprofs die snoeien, binden en ouwehoeren.

Ook nu, een paar weken later,  zien we dat de wijn van Yves nog wordt verzorgd door anderen. Laatst was de burgemeester, ook een wijnboer, aan het maaien. Daardoor kan er in de herfst geld verdiend worden voor de erfgenamen en behoudt de wijn zijn waarde.

Tenslotte wil ik nog even vertellen van een drama dat zich afspeelde voordat wij hier woonden. Een zus van Yves heeft zelfmoord gepleegd door zich in een cuve te laten vallen. Vrijwel niemand in de Gers kan zwemmen dus dit werd een zekere dood. Ik weet niet of de cuve was gevuld met wijn of floc, maar het bevatte zeker alcohol. Misschien heeft dat haar zelfgekozen dood wat verzacht.

Bolleboos met kort haar

Pien heeft de kinderbijbel inmiddels ook uit en in een uiterste poging haar toch te blijven uitdagen, heeft de school besloten haar dan maar met groep 4 te laten meedraaien. Dat kan vrij gemakkelijk en geruisloos, aangezien Pien in een 3/4-combinatieklas zit, met slechts 32 kinderen...
En bij een nieuwe uitdaging, hoort natuurlijk een nieuwe coupe:

Juf-in-de-dop

Een geduldige juf leert haar papa hoe hij een paashaas moet tekenen:

Bij het tekenen van een paasei gaat die domoor toch nog de fout in....

Iris, wat dans je mooi!

Wacht, dan zal ik het even filmen.

Lezen lezen lezen

Pien heeft een grote hobby: lezen. De boekenkast thuis heeft ze nagenoeg uit, bibliotheekboeken kunnen vaak dezelfde dag uitgelezen en wel weer terug naar de bieb, en op school verveelt ze zich omdat er niets meer te lezen valt. Dus mag ze van de juf zelf een boek mee naar school nemen. Vandaag nam ze dit mee:

Domme domme

We hebben een Van Vlieten-familiedagje in het Westland. Flinn ziet voor het eerst bewust met eigen ogen de zee: "OH, DE ZEE!! DE ZEE!!! ZIE JE DAT?! DAAR IS DE ZEE!!"
Gedurende de dag vermaakt hij zich met zijn grote nicht Bo die heel lief schelpjes met hem gaat zoeken, een zandkasteel met hem bouwt, hem duwt op de schommel, naast hem zit bij het pannenkoeken eten, en hem een zeer dikke knuffel geeft bij het afscheid. De hele dag is het Bo voor en Bo na. Kortom, Bo heeft het helemaal gemaakt bij Flinn; hij is dol op Bo. Als we wegrijden zit hij dan ook hard te zwaaien en te roepen: "Daahaag Muk! Doeidoei Muk, tot de volgende keer Muk!" Kort van geheugen...

Stokkenjacht

Mijn echtgenoot heeft zich ook dit jaar weer enorm uitgesloofd om zijn kleinkinderen van palmpaasstokken te voorzien, "....zoals ons vader voor ons ook elk jaar deed."

Mm.

Oké, het was een week te vroeg, maar dat kon dit jaar niet anders, dus wrijf nu maar niet in die zere plek. En omdat onze dochters zo stom waren geweest om de prachtstokken van vorig jaar gewoon weg te gooien, moest-ie ook nog eens helemaal opnieuw op pad, de Krimpenerwaard in, vastbesloten om uitsluitend en alleen met de perfecte stokken thuis te komen. Voor twee kinderen van 4 en eentje van nog geen 3 jaar oud....

Ik zweer jullie, ik heb genoeg ondermijnende influisteringen uitgeprobeerd, maar de man hield dapper stand.

Oké, de stokken werden met groot enthousiasme in ontvangst genomen. Wel moest er door de kinderen grote strijd geleverd worden om van hun ouders de 4 schuimpjes en 2 chocolade eieren  die eraan hingen te mogen eten, terwijl die een dag later zelf mooi weer speelden door ze een kanjer van een Italiaans ijs toe te staan.

 

Ik heb zelf slechts eenmaal in mijn leven een palmpaasstok gehad, die ik niet alleen helemaal zelf moest versieren, maar er ook mee in een optocht lopen naar het marktplein, waar we de burgemeester toe moesten zingen, en aan het eind van die ochtend moest ik hem ook nog afleveren bij een zieke mevrouw wier naam op mijn van school meegekregen kaartje stond, een ontzettende chagrijn op de Braken, die niet eens dankjewel zei.
Kijk, en daarom heb ik iets tegen die stokken. Maar ik assisteer wel hoor, zo beroerd ben ik ook niet.


Maar ik lach wel in mijn vuistje, als ik zie hoe ze eindigen:

Domme domme

Aan het ontbijt heeft Flinn zijn beker verse halfvolle melk tot op de bodem leeggedronken.
Marleen: "Wil je nog een beker verse halfvolle melk, Flinn?"
Flinn: "Nee, doe mij maar een biertje!"

Tussen professoren

Pien krijgt een vriendenboekje mee naar huis. Zo'n boekje met vragen als 'hoe heet je', 'wanneer ben je jarig', 'wat is je lievelingskleur' en 'wat wil je later worden'. De antwoorden zijn over het algemeen vrij standaard en voorspelbaar. De meeste meisjes hebben als lievelingskleur roze, de jongens blauw. De meeste jongens worden brandweerman, of politieagent, of astronaut. De meisjes worden over het algemeen dierenarts, of juffrouw, of mama. Zo niet Pien. Haar lievelingskleur is blauw, en ze wil 'profesor' worden. Gezien het zelfgeschreven epistel waar ze recent mee thuiskwam, voorzien wij een carrière als evolutionair bioloog.

Haar broer is al aardig op weg om net zo'n bolleboos te worden:

Een grote meid!

Maren is al weer een flink eind op weg naar de 3, en dus doet zij geen middagdutjes meer, want ja, dat is voor baby's. Maar wat doe je eigenlijk allemaal op zo'n lange dag?

Nou, wat dacht je van een hazenslaapje op iemands schouder...



 Omvallen naast je broer in de bakfiets.  

Of gewoon instorten tijden de avondmaaltijd.....