Domme dommes

Maren meet Emma’s hoofd met een meetlint: “Jij bent tien meter over zeven. En hier ben je tien over beetje acht.”

Matthias: “Wéét Astra eigenlijk dat ze een poes is?”

Om de lerarenstaking te vieren, eten we broodjes. “Jongens, wat willen jullie erop?” Matthias: “Ik wil een broodje met kipfilet, oma. Wacht, ik schrijf het even voor je op....”

 (de l in filet was hij aanvankelijk vergeten, dat maakte hem zeer verdrietig.....)

Toch is Matthias al van veel dingen op de hoogte. Zo weet hij sinds kort dat een nieuwe baby groeit uit een eitje en een zaadje. Hij kijkt opa vol ontzag aan: "Hoe is het mógelijk, hè?!

Sofía wordt tegenwoordig voorgelezen uit Pluk van de Petteflet, en sindsdien weet ze dat ze tekenares wil worden zoals Fiep Westendorp, want schrijven, zoals Annie M.G. kan ze nog niet. Iedere dag brengt ze trots een exemplaar mee uit school:

 Ja, ze heeft zich weer een nieuwe stijl aangemeten. Zelf zegt ze: "Ik ben degene in de klas die paddenstoelhuisjes kan maken." 

Haar broertje Milo kan al heel goed praten, maar al is het voor domme dommes nog iets te vroeg, om hem lachen doen we toch wel....

Zanger in de dop

Jeppe en Pien zijn naar het concert van Lingua e Musica geweest, waar onder andere een voorproefje werd gegeven van de Messiah die, deels, tijdens de Heiligdomsvaart in 2018 door het koor zal worden opgevoerd. We studeren al maandenlang aan de stukken die we uiteindelijk uit ons hoofd moeten kennen. Jeppe en Pien horen de stukken één keer en zingen ze uit het hoofd en uit volle borst:

vergelijk: Lift up your heads

vergelijk: All we like sheep have gone astray

Verder doen zowel Pien als Jeppe tegenwoordig aan schaken op onze telefoontjes. Als je de houding ziet, snap je meteen waarom jeugdzorg maximaal 1,5 uur schermtijd per dag aanbeveelt.

En Neeltje, ach, die leest National Geographic.

 

Danser in de dop

Jeppe is onze danser:

Hij kan er geen genoeg van krijgen.

Dan kijkt hij tussendoor een video van Joost Vrouenraets (https://www.youtube.com/watch?v=dL-uym8o6ww) en past hij zijn choreografie een beetje aan.

Domme dommes

Flinn tilt zijn voet op voor Marleen zodat zij z'n schoen uit kan trekken.
Marleen: "Tsjonge Flinn, ben je een beetje lui? Ben je in een... hoe heet zo'n bui?"
Flinn: "Een regenbui!"

Pien wordt verblind door een tegemoetkomende auto: "Hee, maak mij eens even niet blind! Ik moet mijn school nog afmaken en daarna nog even naar de universiteit!"

Jeppe heeft last van het vrolijke gezang van Flinn: "Flinn, hou op, zo kan ik me niet concentreren! Ik ben aan het tellen, ja?! Ik ben al bij een miljoen!"
Een kleine vijftien seconden later: "Nou ben ik al bij negen miljoen!"

lieve zoete plaatjes

Zo, tijd om wat achjes en ochjes te oogsten. Wij hebben namelijk een kat:

 

Noessie.

 

Noessie is een kruising tussen een Perzische kat (lang haar met geen neus)

en een Britse Korthaar (brits... met kort haar).

 

Deze kruising wordt ook wel 'Exotic' genoemd en staat bekend om haar zeer lieve gedrag. Bijt niet, krabt niet, loopt niet graag weg van huis. Noessie lijkt daarmee nog het meest op een soort schoothondje in poezekleren.

 

Tot zover nog weinig 'ach'. Ook niet als ik vertel hoe krols ze wel niet was, afgelopen zomer.

 

Dan maar een fotootje.

 

Noessie in de vorm van een hartje:

Ze heeft ook een heel schattige, kleine poezenmand:

 

En toen waren daar ineens twee jonkies!

Tja, en dan wordt het toch echt wel heel erg schattig!

Net twee kleine ratjes (oh nee, dat is niet schattig, gauw maar weer terug naar de plaatjes!)

Je kan er uren naar blijven kijken (al moest deze foto eigenlijk een kwartslag gedraaid).

 

Maar dat poezemandje is toch veel te klein?



Eigenlijk wel, dus dan maar in een grotere doos met een wit kleedje.

Om opnieuw uren naar te liggen kijken.

 

 Schattig...

 

En dan mogen we ze ook nog af en toe wegen. O, kijk, na twee weken gaan zelfs de oogjes al een beetje open. Hoe LIEF!

 Iris ook nog even vasthouden - hihi, dat kietelt!

 

 

 

 En voor de vorm nog even eindigen met een zoet hartje:

Een spannend avontuur

Op de eerste dag van de herfstvakantie trekt de BSO er met een groep van 30 kinderen, inclusief Pien, Jeppe en Flinn, op uit. Met de trein van Bunde naar Maastricht, vervolgens te voet van het station naar de Maas, daar de boot op om in Sint Pieter weer aan wal te gaan en de grotten in te duiken. Tot overmaat van feest mogen Flinn en Jeppe die avond ook nog bij Apa en Ama slapen. Omdat ik toch wel nieuwsgierig ben hoe ze het gehad hebben, bel ik ze even. Jeppe komt aan de telefoon en vertelt lang en uitgebreid over het avontuur dat hij beleefd heeft: "En toen waren we in de grot en moesten we tegen de muur aan gaan staan maar ik had mijn  spidermanpak aan dus bij mij deed het geen pijn en toen deden ze het licht uit en moesten we steeds ja roepen want dat was de naam van onze groep en toen riep ik dat ook maar ik vond het wel een beetje eng want ik was een beetje bang en toen deed Bas zijn lichtje aan want die was bij mij maar alleen maar een heel klein beetje aan zodat je nog bijna niks kon zien en... nou, waar was ik?"
Het verhaal gaat verder waar het gebleven was: "en toen gingen we allemaal weer uit de grot en toen mochten we weer op de boot en nu gingen we ook weer in de trein maar het was een andere trein want eerst kon ik niet zitten maar nu wel want nu waren er stoelen en... hé, ik heb mijn sokken verkeerd om aan!"
Vervolgens komt Flinn ook nog even vertellen: "Ik was op de boot en met de trein en in de grot en nou gaan we met de treinen spelen" waarop hij, met de telefoon in zijn hand, aan de slag gaat om een mooie rails te bouwen. Het was een dag vol avonturen!

Dommes van Matthias

Het speeltuintje in de Mauritslaan heeft een grote, gemeenschappelijke zandbak, die je na gebruik graag weer dicht moet doen, om katten eruit te houden. Beppie heeft inmiddels geleerd hoe ze de twee zware platen zonder veel moeite kan verschuiven. Matthias slaat haar actie echter verbijsterd gade. “Wat!?!”roept hij uit. “Dat zo’n klein oud omaatje dat kan!”

Op woensdagmiddag komt een klasgenootje bij Matthias spelen. Emma staat in de half-open keuken iets te schillen als ze hoort dat het meisje hem een vraag stelt waarop hij antwoordt: “Dat weet Emma wel.” Het meisje is even stil. Dan wijst Matthias richting keuken en zegt zachtjes: “Emma is die mevrouw daar.”

Opa Toon en Matthias bespreken de kaalhoofdigheid van mensen.

“Maar opa, groeit dat haar er dan nooit meer aan?”

“Nee, nooit meer, “zegt Toon. “Maar sommige mensen zetten een soort kapje op hun hoofd, een kapje met allemaal haren erop gelijmd.”

“Opa, bedoel je soms een pruik?”

Nog meer kunst

Ridders op paarden zijn tof, maar Jeppe pakt het grootser aan. Hij tekent zichzelf als dino: de Jeppeoosaurus!

Kandelaberen

Heel lang geleden schreef Adrienne een prachtige blog over de boom achter ons huis. Hier kun je die bijdrage nog eens nalezen. Nu, zeven jaar later, is die boom steeds verder uitgegroeid.

De boom hindert ons bij een nieuw plan: de bouw van een aanbouw van de annex. Dus belde ik een 'elargeur'. Dat is een mannetje die bomen kan kandelaberen, Claude heet hij. Hij kwam met veel apparatuur en een zoon.

Claude zit met drie kettingzagen boven in de bak en zijn zoon helpt hem vanaf de grond om te navigeren zonder takken te raken. Roelof staat op de grond om aan te geven waar de takken moeten worden doorgezaagd. Beide hebben aan het einde van de klus pijn in hun nek van het naar boven kijken en een schorre keel van het schreeuwen.

De tuin loopt langzaam vol met enorme takken. De auto maakt echter geen schade aan het 'gazon'. Tot mijn verbazing hangt de auto in de lucht en steunt op vier poten.

Tijd voor een filmpje. Zet je geluid even wat zachter voordat je dit aanzet.

Na een uur of vijf had Roelof het helemaal gehad. Hij betaalde hij Claude en stuurde hem  naar huis. Zodat hij zelf alle opruimwerk moest doen. Maar dat vindt hij helemaal niet erg. 

Hout voor de kachel:

En de rest? Drie dagen stoken:

En de boom? Ik heb geprobeerd een foto te nemen van dezelfd plek als de beginfoto: 

Dommes

Matthias bepeinst welk woordje hij op school in de letterparaplu kan doen. De letter H staat deze week centraal. “Mama, de H is eigenlijk een fop-letter: je hoort hem niet maar je ziet hem wel.” Hij is even stil. Dan: “Mama, de kindjes kunnen mij wel in de paraplu doen...”

Als papa een nacht weg is, gaan Emma en de kleintjes een keer friet halen. Emma: “Friet is lekker, maar niet zo gezond. Ongezond eten is meestal heel lekker.” Matthias: “Hoe kan het dan dat een sinaasappel gezond is en tóch lekker?”

Sofía: “Ik moet naar het toilet.” Het is even stil. Dan: “Dalyn in mijn klas zegt altijd ‘toilet’.”

Matthias speelt in bad met zijn dinosaurus, Maren met haar barbie. 
Hij: “Hallo, ik ben een dino en mijn naam is Frits.”
Maren: “Nee, niet Frits. Dino!”
Hij: “Ja, ik bén een dino, maar ik héét Frits!”

“Matthias, wat een leuke tekening! Maar wat doet dat mannetje? Staat hij op een schaap?” “Nee, dat is een ridder op zijn paard!”

Domme domme

Pien luistert met een half oor naar het radio-1 journaal. Er wordt verslag gedaan van de vreselijke gebeurtenis in Las Vegas, waar ze gelukkig niet veel van mee krijgt. De laatste zinnen van het nieuwsbericht trekken haar aandacht: 'Op veel plekken in de Verenigde Staten worden de slachtoffers van de schietpartij herdacht. Ook in de tuin van het Witte Huis hielden president Trump en zijn vrouw een minuut stilte.'
"Huh? In de tuin van welk witte huis? Wij hebben toch ook een wit huis? Was Trump in onze tuin??!"

Opapa Award 2017

Deze wil ik graag kandideren voor de Opapa Award 2017! Het kastje was op slot en de sleutel was zoek. Dat ik het kastje ook daadwerkelijk open kreeg, had ik overigens niet echt verwacht.

Opsporing verzocht!

 In de zomervakantie ben ik mijn verzameling schilderijtjes begonnen met twee thema's: 1. water & lucht en 2. bloemen. Die thematiek werd gedicteerd door de schilderijtjes die ik al had, zo had ik er in het thema alvast één. Bij water & lucht stuitte ik al gauw op de schilder Dunlop. Daarvan zag ik een aantal schilderijen op Marktplaats en mijn collectioneurscarrière nam zijn aanvang: ik bracht op alle een bod uit. Waar ik niet op gerekend had... elk bod werd geaccepteerd. Nu zit ik dus met vijf grote schilderijen van meester Dunlop. Alle schilderijen hebben grote overeenkomsten en daarmee versterken ze elkaar bepaald niet. Sterker nog, ze schoffelen elkaar ongenadig onderuit. De wind waait altijd van links, het licht is altijd nachtelijk, de tinten zijn immer alle vijftig grijs, het gras heeft steeds een zuchtje kleur, de meeuwen vliegen gewoontegetrouw op gelijke wijze van ons weg... en hoe langer ik er naar kijk, hoe meer ik er van overtuigd ben dat de vogels uit een Suske en Wiske album komen. Elk schilderij apart is echt wel knap geschilderd, maar naast elkaar werken ze door de
one-trick-pony-aanpak op de lachspieren. Daarom heb ik ze maar door het huis verspreid. Uiteindelijk zal ik die wel cadeau gaan doen aan de eerste bezoeker die binnenkomt en zegt het een mooi schilderij te vinden, maar voorlopig vullen de doeken naar tevredenheid een aantal lege plekken op de muren. Wie meester Dunlop is, kom ik niet te weten. Internet, zo snel met alle antwoorden, zwijgt over hem/haar in alle talen. Ik zie op internet wel heel veel andere werken (inmiddels herkenbaar in één oogopslag), maar een beetje info over een "zonderlinge romanticus die zijn hart had verpand aan de nachtelijke zee"? Ho maar. Ik had
het al opgegeven, maar nu kwam ik vandaag bij mijn lokale schilderijenboer - een tweedehands zaak met de intrigerende naam "MARO" (Met Alle Respect Ontruimd, dit verzin ik niet) - en trof daar een reproductie aan van... F83?! Voor de dunlopkenner onmiskenbaar een afbeelding van een dunlopschilderij, inclusief suske-en-wiske-duif. Nu krijg ik een zwaar opsporingverzochtgevoel. Een reproductie... van een schilder die zijn eigen schilderijen sowieso al kopieert? Wat heb ik nu aan mijn huis hangen!? Massaproductie uit China? Wordt vervolgd, zo gauw ik de dader - eventueel posthuum - in de kraag gegrepen heb.