Op vredespad

Na een paar maanden meer strijd dan liefde, lijken broer en zus nu dan toch vrede te hebben gesloten. Dat blijkt wel uit het volgende:

Matthias: “Mama, je moet echt even komen kijken. Maren heeft een jurk aan. Ze ziet er fantastisch uit!” 

En, als Emma een kijkje komt nemen: “Wat is ze mooi hè?”

Hollandse dommes

Ik kijk met een zieke Maren naar de Disneyfilm over het indianenmeisje Pocahontas. We zien John Smith zijn geweer richten. Maren: “Ik wil soms ook wel eens niet doodgaan...”

Als Matthias de tram verlaat, stappen er net een paar militairen in. “Opa, zagde jij die soldaten?”  

“Ja natuurlijk,  jongen.” 

“Maar opa, waar kun je zo’n soldatenpak kópen?” 

“Dat kun je niet kopen, Matthias, als jij zo’n pak wil hebben dan moet je in het leger gaan.”

“Oh! Nou, maar ik ga niet in het leger hoor, dat lijkt me heel saai.”

“Hoezo saai?”

“Nou, soldaten doen alleen maar twee dingen, mensen doodschieten én bewaken!”

Milo is laat opgestaan en heeft zijn boterham nog niet op als-ie al mee moet naar de crèche. Hij zegt: “Een, twee, drie Milo brood mee,”  en grijpt met allebei zijn handen de stukjes van het bord.

Matthias vertelt hoe hij op school luncht. “We zitten in de kring en schuiven ons brooddoosje eerst nog even onder de stoel. Dan zingen we samen en dan pas mogen we eten. Althans, op míjn school dan hè?”

Sofía heeft van de Sint niet de cadeaus gekregen die ze eigenlijk gewild had, vertelt ze opa Toon bij het slapen gaan. Ze is wel blij hoor, met haar cadeautjes, maar eigenlijk wilde ze een roze Barbie met een wit poesje.

“Tja,” antwoordt Toon. “Maar je had toch ook geen verlanglijstje gemaakt? En hoe kan de Sint het dan weten?”

“Maar Sinterklaas kan toch mijn gedachten lezen?”

lekker belangrijk

Niet dus.
Maar wel opmerkelijk.

Het volgende dient dan ook zeker opgemerkt te worden, hetgeen ik hierbij graag bij deze doe (ook al is dat tekstueel geheel dubbelop).

In deze muzikale tijd van het jaar kwam ik namelijk tot de ontdekking dat ik een harmonieuze geboortedatum heb. En, nog opmerkelijker, niet iedereen heeft dat!

Een muzikant met de juiste computertechniek (Michael?) kan dit misschien eens aan een nadere proeve onderwerpen, maar bedenk je het volgende:
1=C, 2=D, 3=E, 4=F, 5=G, 6=A, 7=B, 8=C, 9=D, 0=E

Een prachtige numerieke toonladder van 10 tonen.

En zie nu MIJN geboortedatum: 19081978.
Klinkt prachtig, toch?

Probeer zelf ook maar eens wat data. Ze zijn lang niet allemaal zo mooi als die van MIJ.

Dubbelfeest!

Twee jarigen op een rijtje in huize Op de Berg. Een jaar geleden vertelde we Jeppe: "Als jij jarig bent geweest, wordt je zusje geboren," want op 29 november stond de keizersnede gepland. Neeltje besloot anders en diende zich op 27 november al aan. Dit tot grote verwarring van Jeppe, want hij was toch nog niet jarig geweest?!
Dit jaar begreep hij heel goed wat er gaande was, en genoot hij met volle teugen van het dubbele verjaardagsfeest. Voor een uitgebreid fotoverslag, zie http://pienenjeppevermeer.blogspot.nl/

Vlak voor zijn mensenfeestje en eigen verjaardag mag Jeppe naar de feestjes van twee vriendjes. Op vrijdag heeft hij veel plezier in Fun Valley, op het feestje van Enzo. Op zaterdag mag hij naar het feestje van Bent, maar daar heeft hij iets minder zin in: "Als we maar niet wéér naar Fun Valley gaan, want dát heb ik onderhand wel gezien!"

Jeppe kreeg een kaart van al zijn nichten uit het Noorden. Hij kan er geen genoeg van krijgen! (wij wel)

Neeltje deelt op het kinderdagverblijf mandarijntjes uit met plakoogjes. Als we haar aan het einde van de dag komen ophalen, zitten alle kinderen onder de oogjes: op hun handen, op hun trui, op hun wang, op hun oren. Als we vragen waar die mooie oogjes vandaan komt, weet kleine Charlotje ons dat haarfijn te vertellen: "Meeltje was jarig!"

Trompettist in de dop

Na een oriëntatiecursus wist Pien het zeker: ze wil op trompetles. Via de plaatselijke harmonie is dat snel geregeld en op 21 november was het zover. Zie en hoor hier haar eerste schreden op de toeter.

Thuis laat ze meteen horen wat ze allemaal geleerd heeft. Neeltje en Jeppe weten nog niet precies wat ze ervan moeten vinden, maar Flinn duikt er, na dit filmpje, meteen op en toetert moeiteloos het ritme van Mieke heeft een lammetje. Wij vermoeden hier twee geduchte concurrenten voor Håkan Hardenberger... wie? Oké, Dizzy Gillespie.

Rijswijkse dommes

Emma is al een tijdje bezig haar kleintjes hun bijzondere ontstaansgeschiedenis uit de doeken te doen, hier bijvoorbeeld door ze haar zinnen te laten afmaken: “En toen kregen papa en mama in het ziekenhuis een...?”

Maren: “Een ei.”

Matthias: “Van de dominee.”

Matthias (5) wijst Maren (3) op het kruis op de grote kaars die sinds kort in de huiskamer op de schouw staat. “Kijk Maren, vroeger hangden de mensen Jezus aan dit kruis met spijkers door zijn handen en voeten.” 
Maren: “Maar waaróhom?” 
Matthias: “Nou gewoon, omdat de mensen niet wilden dat hij de baas was.” 
Maren: “Maar toen haalden zijn papa en mama hem er toch weer af?” 
Matthias: “Ja, zijn vrienden haalden de spijkers er weer uit.” 
Maren: “En was het toen weer goed met Jezus?” 
Matthias: “Ja, toen leefden ze nog lang en gelukkig. Eigenlijk is het gewoon een sprookje.”

Maren, op de wc: “Ik word helemaal moe van dat poepen en al dat vasthouden van die bril!”

Stretch armstrong

Te druk, dat herken ik.
Daarom heb ik veel bewondering voor jullie die het wel lukt hier dommedommes te delen.
En nu ik toch een momentje heb, ik dan ook maar eens een.

Marijntje en Femke zien heel wat reclames langskomen in deze tijd van het jaar en zijn dan extra alert. Je weet nooit wat je op je verlanglijstje moet aanvullen!
Maar ineens springen ze allebei op.
"Pappa, Pappa! Donald Trump die je in de knoop kan leggen! Die wil ik!"

We hebben het nogal druk in Singapore, maar toch even een snelle...

Ik: "... For example, if you were to accidentally knock over a tower of blocks that Lochlan is building..."
Elsa: "But Papa, Lochlan is not here, he is on vacation!"

Ik: "Ok, let's suppose Lochlan is in Singapore"
Elsa meteen: "I have two eyes, I can see Lochlan's tower. I won't knock it over!"

Elsa zingt... "Roelof, the red nosed reindeer!"

En Aiden... Wel... Aiden...

Domme domme

Flinn: "Mama, ik moet vanavond televisie kijken!"
Ik: "Waarom dan, Flinn?"
Flinn: "Nou, ik heb jeuk, dus ik moet vanavond naar het jeukjournaal kijken!"

Dommes

Matthias: "Opa, ik heb nog een heel lastige vraag, waarop jij het antwoord ook niet weet. Hoe komt het toch dat, als je jezelf kietelt, dat je niet hoeft te lachen, en als een ander je kietelt, dan moet je wel lachen."

Maren en Matthias zitten allebei in een dekentje gehuld op de bank. Maren bekijkt met plezier haar eigen exemplaar en zegt: "Ik heb een mooie paarse deken." Dan gluurt ze naar de groene van haar broer. "Matthias, wil jij later ook een meisje worden en een paarse deken hebben?"

Maren spreekt over vroeger.
Matthias: "Maren, vroeger bestond jij niet eens."
Emma: "Misschien bedoelt ze twee jaar geleden. Toen bestond ze al wel. Maren is al 3!"
Matthias: "Nee hoor, ze bedoelde vast toen jullie nog niet eens zaadjes van de dono hadden gekregen!"

Domme dommes

Jeppe werpt een blik in de toekomst: "Mama, als ik later met Catoo in een huis woon, dan mag jij bij mij komen wonen. En als je dan dood bent, dan ga ik iedere avond slapen op jouw graf. En als je dan alleen nog maar botjes bent en daarna je botjes ook weg zijn, dan ben je opgestaan uit de dood. Net als Jezus."

Flinn: "Mama, mag ik later met jou trouwen? Wat is dat eigenlijk, trouwen? Ik denk altijd dat dat is dat je dan aan een touw vastgebonden bent en in een diepe kuil zakt, langs de leeuwen."

Jeppe en Flinn staan tegen de muur, armen gespreid: "Kijk, wij zijn aan ons kruis genageld!"

Dommes van Sofía

Als Sofía later zelf een kindje heeft, wil ze het Anna noemen.

Loesje: “En als jij een moeder bent, ga je iets dan anders doen dan ik doe?”

Zij: “Ja, als ik boos ben, schreeuw ik heel hard: “Anna, nee!” Jij zegt altijd “Afgelopen!” maar het is toch niet een boek?”

Dat de Sint en consorten onderweg zijn naar Nederland, daar is Sofía al van op de hoogte:“Mama, ziet Sinterklaas ook dat Camilo en ik nu zo lief samen spelen?” 

Ze zijn in de speelgoedwinkel om nieuwe klei te kopen. Sofía wijst daar het kasteel aan dat ze graag voor haar verjaardag wil. Als Loes daarna de klei gaat uitzoeken en betalen, blijft Sofía bij het kasteel achter. “Wat deed je daar toch de hele tijd?” vraagt Loesje als ze later weer buiten staan. “Was je er al met het kasteel aan het spelen?” “Nee,” zegt Sofía, “Ik heb het de hele tijd gekust zodat niemand anders het zou meenemen.”

Domme domme

Tijdens de bandrepetitie wordt de actualiteit vaak besproken, dus ook #MeToo. Alle vrouwen zouden wel zo'n ervaring hebben gehad en aan het vrouwelijke bandlid werd gevraagd: U2? En ja hoor, die was inderdaad als jonge meid ooit door de banketbakker waarbij ze een vakantiebaantje had in een kast getrokken en had zich daar onderuit moeten worstelen. De elektrische gitarist had een levendige voorstelling hoe dat ging: "Dus jij greep gewoon de dichtstbijzijnde slagroomspuit?"

Domme dommes

Er wordt druk onderhandeld over stempels, wie mag welke. Flinn wil die met roze hartjes: "Want ik ben I love you!"
"Wat bedoel je daarmee, Flinn? Wat is dat, I love you?"
"Nou gewoon, ik ben I love you op Noyana!"

Jeppe blijkt ook I love you te zijn, op Catoo en Tjodun en Brechtje. Dat is niet per se een probleem: "Ik koop een groot huis en daar ga ik dan wonen met Catoo en Tjodun en Brechtje. En ik ben dan samen met Catoo en dan kies ik nog twee jongens erbij, Enzo voor Tjodun en Jarne voor Brechtje."

Pien en ik lezen samen Kruistoch in spijkerbroek, van Thea Beckman. Ze kan het prima volgen, al moet je zo nu en dan een moeilijk woordje uitleggen. In een onbewaakt ogenblik, ze zit te spelen, hoor ik haar roepen: "Kom op, we gaan de Saracenen uit Jeruzalem verjagen!"
Als Jeppe het heeft over heksen en weerwolven weet Pien: "Oh Jeppe, nou ben je een ketter."
Wij verdedigen Jeppe: "Maar Pien, Jeppe kan daar toch in geloven?!"
"Maar dat is niet het ware geloof!"

Domme dommes

Maren meet Emma’s hoofd met een meetlint: “Jij bent tien meter over zeven. En hier ben je tien over beetje acht.”

Matthias: “Wéét Astra eigenlijk dat ze een poes is?”

Om de lerarenstaking te vieren, eten we broodjes. “Jongens, wat willen jullie erop?” Matthias: “Ik wil een broodje met kipfilet, oma. Wacht, ik schrijf het even voor je op....”

 (de l in filet was hij aanvankelijk vergeten, dat maakte hem zeer verdrietig.....)

Toch is Matthias al van veel dingen op de hoogte. Zo weet hij sinds kort dat een nieuwe baby groeit uit een eitje en een zaadje. Hij kijkt opa vol ontzag aan: "Hoe is het mógelijk, hè?!

Sofía wordt tegenwoordig voorgelezen uit Pluk van de Petteflet, en sindsdien weet ze dat ze tekenares wil worden zoals Fiep Westendorp, want schrijven, zoals Annie M.G. kan ze nog niet. Iedere dag brengt ze trots een exemplaar mee uit school:

 Ja, ze heeft zich weer een nieuwe stijl aangemeten. Zelf zegt ze: "Ik ben degene in de klas die paddenstoelhuisjes kan maken." 

Haar broertje Milo kan al heel goed praten, maar al is het voor domme dommes nog iets te vroeg, om hem lachen doen we toch wel....

Zanger in de dop

Jeppe en Pien zijn naar het concert van Lingua e Musica geweest, waar onder andere een voorproefje werd gegeven van de Messiah die, deels, tijdens de Heiligdomsvaart in 2018 door het koor zal worden opgevoerd. We studeren al maandenlang aan de stukken die we uiteindelijk uit ons hoofd moeten kennen. Jeppe en Pien horen de stukken één keer en zingen ze uit het hoofd en uit volle borst:

vergelijk: Lift up your heads

vergelijk: All we like sheep have gone astray

Verder doen zowel Pien als Jeppe tegenwoordig aan schaken op onze telefoontjes. Als je de houding ziet, snap je meteen waarom jeugdzorg maximaal 1,5 uur schermtijd per dag aanbeveelt.

En Neeltje, ach, die leest National Geographic.

 

Danser in de dop

Jeppe is onze danser:

Hij kan er geen genoeg van krijgen.

Dan kijkt hij tussendoor een video van Joost Vrouenraets (https://www.youtube.com/watch?v=dL-uym8o6ww) en past hij zijn choreografie een beetje aan.

Domme dommes

Flinn tilt zijn voet op voor Marleen zodat zij z'n schoen uit kan trekken.
Marleen: "Tsjonge Flinn, ben je een beetje lui? Ben je in een... hoe heet zo'n bui?"
Flinn: "Een regenbui!"

Pien wordt verblind door een tegemoetkomende auto: "Hee, maak mij eens even niet blind! Ik moet mijn school nog afmaken en daarna nog even naar de universiteit!"

Jeppe heeft last van het vrolijke gezang van Flinn: "Flinn, hou op, zo kan ik me niet concentreren! Ik ben aan het tellen, ja?! Ik ben al bij een miljoen!"
Een kleine vijftien seconden later: "Nou ben ik al bij negen miljoen!"

lieve zoete plaatjes

Zo, tijd om wat achjes en ochjes te oogsten. Wij hebben namelijk een kat:

 

Noessie.

 

Noessie is een kruising tussen een Perzische kat (lang haar met geen neus)

en een Britse Korthaar (brits... met kort haar).

 

Deze kruising wordt ook wel 'Exotic' genoemd en staat bekend om haar zeer lieve gedrag. Bijt niet, krabt niet, loopt niet graag weg van huis. Noessie lijkt daarmee nog het meest op een soort schoothondje in poezekleren.

 

Tot zover nog weinig 'ach'. Ook niet als ik vertel hoe krols ze wel niet was, afgelopen zomer.

 

Dan maar een fotootje.

 

Noessie in de vorm van een hartje:

Ze heeft ook een heel schattige, kleine poezenmand:

 

En toen waren daar ineens twee jonkies!

Tja, en dan wordt het toch echt wel heel erg schattig!

Net twee kleine ratjes (oh nee, dat is niet schattig, gauw maar weer terug naar de plaatjes!)

Je kan er uren naar blijven kijken (al moest deze foto eigenlijk een kwartslag gedraaid).

 

Maar dat poezemandje is toch veel te klein?



Eigenlijk wel, dus dan maar in een grotere doos met een wit kleedje.

Om opnieuw uren naar te liggen kijken.

 

 Schattig...

 

En dan mogen we ze ook nog af en toe wegen. O, kijk, na twee weken gaan zelfs de oogjes al een beetje open. Hoe LIEF!

 Iris ook nog even vasthouden - hihi, dat kietelt!

 

 

 

 En voor de vorm nog even eindigen met een zoet hartje:

Een spannend avontuur

Op de eerste dag van de herfstvakantie trekt de BSO er met een groep van 30 kinderen, inclusief Pien, Jeppe en Flinn, op uit. Met de trein van Bunde naar Maastricht, vervolgens te voet van het station naar de Maas, daar de boot op om in Sint Pieter weer aan wal te gaan en de grotten in te duiken. Tot overmaat van feest mogen Flinn en Jeppe die avond ook nog bij Apa en Ama slapen. Omdat ik toch wel nieuwsgierig ben hoe ze het gehad hebben, bel ik ze even. Jeppe komt aan de telefoon en vertelt lang en uitgebreid over het avontuur dat hij beleefd heeft: "En toen waren we in de grot en moesten we tegen de muur aan gaan staan maar ik had mijn  spidermanpak aan dus bij mij deed het geen pijn en toen deden ze het licht uit en moesten we steeds ja roepen want dat was de naam van onze groep en toen riep ik dat ook maar ik vond het wel een beetje eng want ik was een beetje bang en toen deed Bas zijn lichtje aan want die was bij mij maar alleen maar een heel klein beetje aan zodat je nog bijna niks kon zien en... nou, waar was ik?"
Het verhaal gaat verder waar het gebleven was: "en toen gingen we allemaal weer uit de grot en toen mochten we weer op de boot en nu gingen we ook weer in de trein maar het was een andere trein want eerst kon ik niet zitten maar nu wel want nu waren er stoelen en... hé, ik heb mijn sokken verkeerd om aan!"
Vervolgens komt Flinn ook nog even vertellen: "Ik was op de boot en met de trein en in de grot en nou gaan we met de treinen spelen" waarop hij, met de telefoon in zijn hand, aan de slag gaat om een mooie rails te bouwen. Het was een dag vol avonturen!