Kerstconcert in Rotterdam

Dit jaar was was er wel een heel bijzonder kerstuitje: voor het eerst gingen de 3 oudsten met 3 vaders naar een familieconcert in De Doelen: De Notenkraker voor  4+ers. De kleintjes vonden het net zo mooi als de papa's! De enorme ontvangsthal, met veel musici en hun instrumenten om van dichtbij te bekijken, het kinderkoor, de grote trappen, de uitverkochte grote zaal vol jong en oud!

  

Ze zaten bijna vooraan, op een zitverhoger, waardoor ze makkelijk over eventuele grote mensen heen konden kijken. Maren kon het niet laten de zilveren haren van een dame voor haar te strelen.

Er zat een volledig orkest op het podium, en de bijbehorende beelden kwamen van levende poppenspelers en poppenspel op een scherm. 

De kleintjes leefden luidkeels mee met de gebeurtenissen op het podium: de grote Chinese draak bijvoorbeeld, die met zijn kop bijna tot hun rij kwam.... 

Toen het gevecht van de muizenkoning met de Notenkraker begon, en de muizenkoning een klap kreeg, riep Matthias keihard “yes!” door de stille zaal, en toen het grote scherm omhoog ging waar een groot, verlicht orgel achter schuil bleek te gaan, riep hij: “Opa, kijk! Het orgel!”

 

Domme dommes

We bezoeken ieder jaar met kerst een kerststal ergens in een lokale kerk. Dit keer is de kerststal in de basiliek van Meerssen aan de beurt. De mis is net uit, er scharrelen nog wat mensen rond. Het is de 24 december, dus het kindje is nog niet geboren, maar dat is niet het grootste probleem. Want wat zien we daar achter in de stal staan, op de plek van de os en de ezel? Flinn: "HEE KIJK! TWEE EVERZWIJNEN!!!"

Flinn waakt met zijn stethoscoop over het welzijn van de familie. Hij luistert naar mijn hart en concludeert: "Ja, oké, dat kan nog wel even." Dan luistert hij naar mijn buik en stelt vast: "Ik hoor het al: teveel gegeten!"

Vrolijk genderneutraal kerstfeest, allemaal!

Dommes

Emma legt uit dat poezen alleen op de rug rollen, als ze zich veilig voelen, omdat ze dan niet snel weg kunnen rennen. Ze sluit ten overvloede af met: “Astra voelt zich dus nu heel veilig.” 

Matthias, ernstig: “Ja, dat komt omdat Maren nog in bed ligt.”

Matthias: “Mama, waarom heten de kinderen in mijn klas eigenlijk klasgenoten?”

“Omdat ze samen bij jou in de klas zitten.”

“Maar wat zijn genoten dan?”

Emma: “?”

Matthias: “Nou, want je hebt ook muzieknoten! Zonder ge!”

Sofía (net 5) is op haar mondje gevallen, precies op de voortand die al eerder een flinke val heeft opgevangen. Nu heeft de tand het niet overleefd. 

Na de tranen kwam het interessante verhaal van de tandenfee (in Colombia de tandenmuis!) die de tand komt halen en er een muntje voor in de plaats legt. Teleurgesteld dat het niet om een chocolademuntje ging, was ze meteen ook bezorgd. “Maar wat nou als ik te weinig muntjes heb om in de winkel te kopen? Ik ben toch nog te klein om te werken?”

Matthias heeft het door: “School is eigenlijk werk voor kinderen. Eigenlijk moet ik ook iedere dag werken.”

Een os en een stier en...?

Matthias is op de ijsbaan bij het Kurhaus en krijgt schaatsen aan. "Zitten ze goed?"

Hij: "Ja, ze zitten héél goed.  Ik kan alleen mijn tenen niet strekken."

De kersttijd is gearriveerd, onze kerststallenexpert kan zijn hart weer ophalen! Hier legt hij zijn zus nog eens goed uit wie en wat je precies bij de stal kunt aantreffen: 

Intussen is er in Ypenburg weer eens eentje ziek: koorts, hoofdpijn en misselijk.
Eh ja, dat is te merken:

Piens eerste concert

Op spectaculaire wijze werd ze ingeleid door de voorzitter van de Geulse harmonie: "Nog nooit vertoont in de geschiedenis van de harmonie, een leerling die pas drie lessen heeft gehad en nu al voor ons gaat voorspelen, hier is: Pien Vermeer!!" Samen met juf Karlijn speelde ze, in haar mooie, nieuwe concertoutfit, met de fanclub op de eerste rij, het stukje 'c en d, goed idee!'.

Onze Rico Verhoeven

Marijntje heeft van Sinterklaas boxhandschoenen gekregen.
Iris weet er ook wel raad mee.

Sneeuw in Den Andel (niets boven Groningen)

Sneeuw in Zuid-Holland

Dan ook maar een sfeerimpressie vanuit onze contreien:

- een sneeuwpoppenmaakster in Ypenburg:

- én eentje in Rijswijk:

En na het zware werk:

Eenmaal in bed blijkt deze jongedame niet alleen niet helemaal bij de tijd, maar ook nog eens een beetje verkouden:

Domme dommes

Jeppe: "Mama, ik moet eigenlijk iets tegen de kerstman zeggen."

Omdat wij niet met de commercie mee willen gaan en dus het geloof in deze man niet al te zeer promoten, reageer ik wat verbaasd: "De kerstman, bestaat die dan?"

"Jahá! Dat is de broer van Sinterklaas!"

Flinn wil sleetje rijden: "Mama, zullen we een spelletje doen? Dan ben ik de kerstman en mag jij de slee trekken!"

Flinn zit te spelen: "Deze auto is Finn McMissan en hij verslist!" (gebaseerd op de film Cars: Finn McMissile die slipt)

De vierjarige Flinn schrijft graag en vaak zijn eigen naam, maar dat gaat op den duur vervelen, dus hij vraagt om wat variatie. Met wat hulp staat er niet veel later "L O N N E K E" op het bord in de keuken.
"Hé Flinn, wat heb je daar geschreven?" vraagt Peter.
"M A M A!" is het antwoord.

Er is sneeuw beloofd, dus Jeppe gaat het uit de lucht liggen kijken:

Onze sneeuw viel binnen een uur, lag een uur, en was weer een uur later weer verdwenen, maar we hebben er lol mee gehad! Zie hier Olafdepolaf (Flinn bedenkt de namen) en zijn bouwers:

Wat maar niet verdwijnt...

Geheel volgens traditie, kozen we weer de grootste boom van heel Den Andel en Ommelaand!

 

Hieronder een sfeerimpressie van hoe we deze boom hebben opgetuigd, met op de achtergrond traditioneel onze ooit gratis ergens bij gekregen kerst-cd van de Toppers. De boom is versierd met alle onbreekbare ballen die we in de loop der jaren verzameld hebben. Alles gaat erin. Evenals de lichtgewicht schuimkransen van Albert Heijn. (Ook die gaan erin bij sommigen.)

 

 

Adopteer ook een afdankertje

Op zoek naar een envelop om bloemzaadjes in te bewaren, stootte (stiet?) ik in mijn postlaatje op een verzameling ongerepte kinderpostzegels waar je U (U! U!) tegen zegt. Nu weet ik wel hoe die daar terecht is gekomen: dit jaar heeft mijn echtgenoot zich ermee bemoeid, en dus is er geen enkel kind aan de deur weggestuurd met de mededeling dat er al een aankoop gedaan was. Ik vermoed dat heel groep zes van de Julianaschool bij hem een serie zegels heeft gesleten! Hij is nu eenmaal een zacht ei. Jullie kennen het verhaal van onze verkoper daarvan, die zelfs als we geen eieren nodig hebben niet zonder een fooi van 2 euro vertrekt.

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar de keren dat ik iets op de post doe waar een postzegel op moet, is jaarlijks op de vingers van één hand te tellen, namelijk 2. In december gaat er een kerstkaart naar onze oude tante in Brabant, met de dringende oproep om er nóg een jaar tegenaan te gooien en idem een naar onze fantastische timmerman Cor die inmiddels ook de 90 nadert. Dit tweetal moet nog lang in leven blijven, wil ik die postzegels ooit kwijtraken!

Mijmerend over de postzegel en het verdwijnen van het nut daarvan, en oplossingen voor die van mij, zoals ze naar Emma brengen, een van de laatsten der Mohikanen die nog kaarten stuurt, moest ik denken aan die andere dingen die verdwijnen. Zo las ik in de krant over vergeetwoorden die dreigen uit te sterven omdat ze nooit meer gebruikt worden en hoe je bij het Gezelschap van Geadopteerde Vergeetwoorden een woord kunt aanmelden ter adoptie. De bedoeling is dat je je over dit woord moet ontfermen, het in gezelschap terloops eens laat vallen, en er zo voor zorgt dat het gehoord blijft worden. 

Ik heb het woord koekebakker aangemeld (ja, gewoon zonder n), wetend dat het in goede handen is bij mijn echtgenoot. Het is inmiddels al volop in gebruik bij onze kleinkinderen. Zelf heb ik de lijst van vergeetwoorden op internet bestudeerd om een woord te vinden waar ík nu eens voor zou kunnen zorgen. Ik zie meteen dat er veel Toon-woorden bijzitten: falderappes, gladjanus, minkukel, kwibus, oelewapper, ik kan wel aan de gang blijven. Met mijn man zal ooit een heel vocabulaire uitsterven!

Na enig peinzen (mispunt, echt een lekker meidenwoord, niettegenstaande, nee, dat wordt een mooie voor Matthias) heb ik besloten het tweetal bengel en deugniet te adopteren. Ik denk dat ik die in een bepaald gezelschap wel zo nu en dan kwijt kan!

Nu nog een oplossing voor de postzegels. Dus jongens, niet verbaasd opkijken als je dit jaar een kerstkaart van ons ontvangt... Ik moet nog een hoop Sofía-crèchekaarten-voor-het-goede-doel van drie jaar geleden slijten!  

Op vredespad

Na een paar maanden meer strijd dan liefde, lijken broer en zus nu dan toch vrede te hebben gesloten. Dat blijkt wel uit het volgende:

Matthias: “Mama, je moet echt even komen kijken. Maren heeft een jurk aan. Ze ziet er fantastisch uit!” 

En, als Emma een kijkje komt nemen: “Wat is ze mooi hè?”

Hollandse dommes

Ik kijk met een zieke Maren naar de Disneyfilm over het indianenmeisje Pocahontas. We zien John Smith zijn geweer richten. Maren: “Ik wil soms ook wel eens niet doodgaan...”

Als Matthias de tram verlaat, stappen er net een paar militairen in. “Opa, zagde jij die soldaten?”  

“Ja natuurlijk,  jongen.” 

“Maar opa, waar kun je zo’n soldatenpak kópen?” 

“Dat kun je niet kopen, Matthias, als jij zo’n pak wil hebben dan moet je in het leger gaan.”

“Oh! Nou, maar ik ga niet in het leger hoor, dat lijkt me heel saai.”

“Hoezo saai?”

“Nou, soldaten doen alleen maar twee dingen, mensen doodschieten én bewaken!”

Milo is laat opgestaan en heeft zijn boterham nog niet op als-ie al mee moet naar de crèche. Hij zegt: “Een, twee, drie Milo brood mee,”  en grijpt met allebei zijn handen de stukjes van het bord.

Matthias vertelt hoe hij op school luncht. “We zitten in de kring en schuiven ons brooddoosje eerst nog even onder de stoel. Dan zingen we samen en dan pas mogen we eten. Althans, op míjn school dan hè?”

Sofía heeft van de Sint niet de cadeaus gekregen die ze eigenlijk gewild had, vertelt ze opa Toon bij het slapen gaan. Ze is wel blij hoor, met haar cadeautjes, maar eigenlijk wilde ze een roze Barbie met een wit poesje.

“Tja,” antwoordt Toon. “Maar je had toch ook geen verlanglijstje gemaakt? En hoe kan de Sint het dan weten?”

“Maar Sinterklaas kan toch mijn gedachten lezen?”

lekker belangrijk

Niet dus.
Maar wel opmerkelijk.

Het volgende dient dan ook zeker opgemerkt te worden, hetgeen ik hierbij graag bij deze doe (ook al is dat tekstueel geheel dubbelop).

In deze muzikale tijd van het jaar kwam ik namelijk tot de ontdekking dat ik een harmonieuze geboortedatum heb. En, nog opmerkelijker, niet iedereen heeft dat!

Een muzikant met de juiste computertechniek (Michael?) kan dit misschien eens aan een nadere proeve onderwerpen, maar bedenk je het volgende:
1=C, 2=D, 3=E, 4=F, 5=G, 6=A, 7=B, 8=C, 9=D, 0=E

Een prachtige numerieke toonladder van 10 tonen.

En zie nu MIJN geboortedatum: 19081978.
Klinkt prachtig, toch?

Probeer zelf ook maar eens wat data. Ze zijn lang niet allemaal zo mooi als die van MIJ.

Dubbelfeest!

Twee jarigen op een rijtje in huize Op de Berg. Een jaar geleden vertelde we Jeppe: "Als jij jarig bent geweest, wordt je zusje geboren," want op 29 november stond de keizersnede gepland. Neeltje besloot anders en diende zich op 27 november al aan. Dit tot grote verwarring van Jeppe, want hij was toch nog niet jarig geweest?!
Dit jaar begreep hij heel goed wat er gaande was, en genoot hij met volle teugen van het dubbele verjaardagsfeest. Voor een uitgebreid fotoverslag, zie http://pienenjeppevermeer.blogspot.nl/

Vlak voor zijn mensenfeestje en eigen verjaardag mag Jeppe naar de feestjes van twee vriendjes. Op vrijdag heeft hij veel plezier in Fun Valley, op het feestje van Enzo. Op zaterdag mag hij naar het feestje van Bent, maar daar heeft hij iets minder zin in: "Als we maar niet wéér naar Fun Valley gaan, want dát heb ik onderhand wel gezien!"

Jeppe kreeg een kaart van al zijn nichten uit het Noorden. Hij kan er geen genoeg van krijgen! (wij wel)

Neeltje deelt op het kinderdagverblijf mandarijntjes uit met plakoogjes. Als we haar aan het einde van de dag komen ophalen, zitten alle kinderen onder de oogjes: op hun handen, op hun trui, op hun wang, op hun oren. Als we vragen waar die mooie oogjes vandaan komt, weet kleine Charlotje ons dat haarfijn te vertellen: "Meeltje was jarig!"

Trompettist in de dop

Na een oriëntatiecursus wist Pien het zeker: ze wil op trompetles. Via de plaatselijke harmonie is dat snel geregeld en op 21 november was het zover. Zie en hoor hier haar eerste schreden op de toeter.

Thuis laat ze meteen horen wat ze allemaal geleerd heeft. Neeltje en Jeppe weten nog niet precies wat ze ervan moeten vinden, maar Flinn duikt er, na dit filmpje, meteen op en toetert moeiteloos het ritme van Mieke heeft een lammetje. Wij vermoeden hier twee geduchte concurrenten voor Håkan Hardenberger... wie? Oké, Dizzy Gillespie.

Rijswijkse dommes

Emma is al een tijdje bezig haar kleintjes hun bijzondere ontstaansgeschiedenis uit de doeken te doen, hier bijvoorbeeld door ze haar zinnen te laten afmaken: “En toen kregen papa en mama in het ziekenhuis een...?”

Maren: “Een ei.”

Matthias: “Van de dominee.”

Matthias (5) wijst Maren (3) op het kruis op de grote kaars die sinds kort in de huiskamer op de schouw staat. “Kijk Maren, vroeger hangden de mensen Jezus aan dit kruis met spijkers door zijn handen en voeten.” 
Maren: “Maar waaróhom?” 
Matthias: “Nou gewoon, omdat de mensen niet wilden dat hij de baas was.” 
Maren: “Maar toen haalden zijn papa en mama hem er toch weer af?” 
Matthias: “Ja, zijn vrienden haalden de spijkers er weer uit.” 
Maren: “En was het toen weer goed met Jezus?” 
Matthias: “Ja, toen leefden ze nog lang en gelukkig. Eigenlijk is het gewoon een sprookje.”

Maren, op de wc: “Ik word helemaal moe van dat poepen en al dat vasthouden van die bril!”

Stretch armstrong

Te druk, dat herken ik.
Daarom heb ik veel bewondering voor jullie die het wel lukt hier dommedommes te delen.
En nu ik toch een momentje heb, ik dan ook maar eens een.

Marijntje en Femke zien heel wat reclames langskomen in deze tijd van het jaar en zijn dan extra alert. Je weet nooit wat je op je verlanglijstje moet aanvullen!
Maar ineens springen ze allebei op.
"Pappa, Pappa! Donald Trump die je in de knoop kan leggen! Die wil ik!"