Dommedommes terwijl de zomer nadert

Maren (5) heeft vanmiddag bij een vriendin gespeeld. “En? Hoe was het?” Maren: “Leuk! Alleen jammer dat we deze keer niet in de jacuzzi mochten.”

In de Corona-tijd komt Sofía (7) ’s nachts om de haverklap bij haar ouders aanzetten. Vannacht is papa toevallig net naar de wc als ze middenin de nacht arriveert, en als hij terugkomt, gaat mama meteen ook maar even. Zegt Sofía met een klein stemmetje: “Ik ben er pas net en ik zou het wel gezellig vinden als jullie zouden blijven...”

Sofía in een spel: “De hele familie kwam feestelijk en blijdschappend kijken.”

Camilo (4) wil het verhaal van Sneeuwroosje horen!

Na 8 weken thuiszitten hebben de kinderen eindelijk weer eens een schooldag had. Aan tafel vertelt Milo ’s avonds over “de vader van Philip, die heeft gevochten in de oorlog tegen Hitler! En weet je wie begonnen is in de oorlog? Hitler! Hij is de sterkste van de wereld. Maar weet je, hij is een slechterik. En Hitler en zijn team hebben de oorlog gewonnen!"

Na een bezoek aan Gouda heeft hij een geschiedenisboek van de grote donateur uit Nijmegen voor de neus van Matthias weggekaapt. Hij loopt er de hele dag mee rond. “Mam, dit gaat over Egyptië en de Romeiners!”

Sofía is verdrietig. “Maak je je ergens zorgen over, Sofia?” Zij: “Een beetje.” Dan: “Nee, ik wil het gewoon graag gezellig voor mezelf houden, dus ik heb een vrolijk bekkie.”

Camilo is dol op de honden die hij kent in de straat, hij wil ze allemaal aaien. Dan heeft hij het een tijdje over de hond van “onze grote neef Piet”. Die durft hij niet te aaien. Loes: “Welke hond bedoel je?” Hij: “Die van onze grote neef Piet!” Loes heeft geen idee over wie hij het heeft. “Maar wie bedoel je dan?” Hij - boos nu - “Je weet toch wel, onze grote neef Piet, waar opa altijd naar toe gaat!”  

Als Sofía op het strandje bij de Delftse Plas bezig is met watergeulen graven, komt er een meisje bijstaan dat vraagt of ze mee mag doen. Dat mag. Vervolgens vraagt ze of ze vriendinnen zullen zijn. Ook dat vindt Sofía goed. Ze spelen er urenlang en als het tijd is om naar huis te fietsen zit ze een beetje te peinzen in de bakfiets. Dan komt de vraag: “Opa, heb jij ook wel eens een vriend voor één dag gehad?”

Aiden popsicle show-and-tell

Someone sent me this link and I started watching it: https://www.youtube.com/watch?v=3yORCZxEXto

After a while I somehow just couldn't stop, even though it is a bubble of expensive air. I confess saw it at 1.25 times the speed - oh I am truly a Philistine. Perhaps I enjoyed it so much, because we visited the Basque area last year and we positively loved the region. We spent a wonderful day at San Sebastian and enjoyed a fantastic meal there in some random restaurant - nothing alta cocina of course.

Anyhowz... While I watched the marriage of music to gastronomy, Katelyn was behind me editing the short video below. Condensing the 12 minutes of original footage to fit 4 minutes took her about the same time as me watching the documentary.

We will only share the result with Aiden's class on Tuesday. So you are all getting a sneak preview here.

Warning: there are no interesting musicians or even instruments in our video. But as you will hear towards the end, in Elsa's words, our popsicles are...

...super-duper-ultra-bum-bum-yummi!

Surely our posicles can thus be added to the Mugaritz menu. All we need some music to accompany it... Michael? I was thinking something like "knispering" freezing sounds.

Geschiedenis

Omdat Maren voor het slapen gaan tegen haar gewoonte in plots door haar vader voorgelezen wil worden, krijgt Emma vandaag Matthias met zijn geschiedenisboek. “Mama, we zijn gebleven bij dat Johan van Oldenbarneveldt werd onthoofd.”

In de thuisschool is Matthias bezig met begrijpend lezen, de tekst gaat over Het meisje met de parel van Vermeer.  Emma zegt: “Ik heb haar zien hangen, in Den Haag."
Maren, die meeluistert: “Echt? Aan de galg?”

De twee nichtjes zitten samen in bad te spelen met de Barbies. Of ze er ook een Ken bij willen? Maren: “Ja, die op papa lijkt.”

Singaporona... counting down 1.5 weeks

I have lost count, because we are now officially counting down.

On June 2nd the childcare reopens for Elsa, and a week later Aiden will return too. Katelyn and I will remain working from home. We look forward to increased productivity.

I read somewhere that it is good to stick to a routine. Slicing up every day into segments and grind your way through those. Our day is naturally broken up by mealtimes, and Aiden takes a nap after lunch. While he sleeps, Elsa does some reading/writing/math followed by some tablettime.

Our evenings have followed a regular pattern for years, with a carefully choreographed sequence of dinner, shower, family TV, brushing teeth, storytime, and finally bedtime.

So, we really only need to fill the few hours between breakfast and lunch and between after nap to dinner. And hey, some mornings the kids have "zoom" lesson sessions... Can't be hard that, right?

Right...

I read a tweet at the start of the lockdown: "Been homeschooling a 6-year old and 8-year old for one hour and 11 minutes. Teachers deserve to make a billion dollars a year."


Anyway, below are some of the activities we went through. Katelyn makes these collages so she can share them on whatsapp, without sending a bunch of photos. Very useful for a blog.

We make pizza (once a week):

Elsa made a pet shop house, drawing the pets on the sides:

We made fruity frozen popsicles from blueberries, and blended lychees and orange juice:

One of us is all into letters nowadays and he decorates them with pictures:

And, it was Mother's Day, which in Singapore is not associated with Nazism:

One and a half week more to go... 10 days, to be precise... ten... more... days... ten... more...

Tennnnnn......

Lockdownies

Camilo (4): “Mama, toen jij klein was, had jij toen ook een klein broertje?”

Hij wil een slokje van mama’s koffie. “Waar heb jij gedrinkt, wil ik weten?”

Milo, midden in een spel waarin de prins verliefd wordt op twee meisjes: “Mam, kan je met twee trouwen?” Dan zelf: “Nee, dat kan niet, dat is te druk.”

Hij is helemaal in de ban van insecten, loopt de hele dag met een bakje rond om kleine beestjes te verzamelen: pissebedden, torren, spinnen, slakken, alles wat hij maar te pakken kan krijgen. Dan ontdekt hij kleine springbeestjes. “Hé mam, dit springbeestje springt hoog, dat is vast een vaderspringbeestje.”

Mama en zoon gaan fietsen. Halverwege moeten ze een heuveltje op. Loes: “Jij doet dit goed Camilo, jij hebt écht sterke spieren!” Zegt ie: “Jij vindt het moeilijk hè, klein aanstellertje!”

Hij kijkt bij de buren naar binnen en zegt ondeugend: “Ik ga ze expirimeren!”

Loes moppert omdat Sofía niet dagelijks een half uurtje leest. Zegt ze: “Mama, is verzinnen of bedenken óók een soort van leestechniek?”

Met spelling leert Sofía woorden met ch en g. Loes oefent met haar: “de president van een land heeft veel m....?” Zij: “Miljoenen!”

Moeder en dochter praten over dingen en de eerste zegt: “Ja, dat hoort allemaal bij het leven...” Sofía, met een diepe zucht: “en ik heb mijn hele leven nog te goed...”

Loes spreekt Sofía ergens op aan. Zij: “Je weet dat ik een kind ben en misschien heb jij je ook wel zo gedragen.”

Sofía kijkt naar haar broer en zegt opeens: “Is hij geadopteerd? Hij lijkt wel een beetje een rijkeluiskindje.”

Intussen zijn de scholen - een beetje - begonnen, en zijn ook de neven en nichtjes tot hun grote vreugde weer met elkaar verenigd:

Het project van de cuves

Inmiddels is het een jaar geleden dat ik het nieuwe huisje mocht betrekken, maar het is allemaal nog steeds niet af. En de moeilijkste klussen komen natuurlijk het laatst. De regenwateropvang.
We hebben al een vijver in de beek die heel veel water opvangt. Maar in hoog zomer is de bron uitgeput en de vijver droog. En dan hebben we water nodig.

We besloten om vier bakken van ieder 1000 liter te kopen voor het opvangen van regenwater bij het huisje. Die werden in de wei gezet. Ik heb er twee jaar lang plezier van gehad, want we vulden ze met water van de vijver. Wij noemen de bakken: de cuves. Wijn wordt hier ook bewaard in cuves, maar die zijn nog groter.

Mijn huisje heeft vier daken. Van rechts maar linksop de foto: het dak van de oude annex, een beetje verstopt het platte dak boven de voordeur en de hal en het dak van de woonkamer:

En op de volgende foto,  iets verder naar links nogmaals het dak van de woonkamer en van de kas. Je ziet op deze foto dat je al een flinke trap op moet om in de kas te komen.  Links van de kas is het nog dieper, daar is de wateropvang gemaakt.

Je ziet op de foto hierboven ook een regenton. Dit regenwater, van het dak aan de tuinkant van de woonkamer,  wordt gebruikt in de kas. Van november tot mei staat de kas vol planten. Een regenton naast de deur van de kas is dus superhandig. Nu is de kas leeg, het is er veel te heet. Maar de regenton wordt nog goed gebruikt voor de planten op het terras.

De kas staat op een laag beton van ruim een meter. Tegen die muur komen de cuves. Om het terrein klaar te maken heeft Roelof vorig jaar november van grijze betonstenen een fundering gemaakt. De cuves passen daar precies op:

 Rechts zie je een stopcontact. ik leg aan het eind van de blog uit waar die voor is.

De harde klei vol stenen en de zware betonstenen waren geen ideaal speelveld.  Roelof moest de hele winter uitrusten van dat werk. Op bovenstaande foto zie je ook een afvoer. Als de regenton van de vorige foto vol is, loopt hier water weg. Onder de cuves door, naar de straat.

Toen de zon begon te schijnen en wij gezellig in de lock down zaten, was er weer energie om het project te vervolgen. Met de tractor werden de lege cuves naar de goeie plek gereden.
Ik was beng dat de zware cuves met heel veel moeite geplaatst zouden moeten worden, maar Roelof deed het in zijn eentje. Wat een zonnetje kan doen.

Kijk nu staan de cuves op de juiste plek. Ze zijn onderling wat verschillend, maar het waren dan ook tweedehandsjes. De kas ziet er niet uit met die lappen, maar dat was om de laatste kleine plantjes te beschermen tegen de zon.

Gelukkig had Roelof de meeste spullen die hij nodig had al vorig jaar gekocht. Want tijdens de lock down kon je alleen online spullen bestellen. En dat is niet hetzelfde als in een winkel staan en kijken welke mogelijkheden er zijn. We moesten op elke zending wel drie weken wachten.
Och, we hebben tijd genoeg.


Nu ga ik vertellen hoe er regenwater in deze cuves wordt opgevangen. Daarvoor beginnen we weer bovenaan, bij het dak van de oude annex. Die heeft een nieuwe goot en afvoer gekregen van mijn inwonende loodgieter.

Je ziet op de foto het raam van de slaapkamer van de annex. De pijp komt uit op het platte dak van de hal.


De volgende stap in het opvangen van het regenwater is zichtbaar aan de andere kant van het huis, de straatkant. Het regenwater van de eerste twee daken loopt naar rechts in de goot onder het platte dak.

Deze goot kwam helaas ONDER de goot van de woonkamer uit. Aangezien water niet vrijwillig omhoog loopt, wordt dat water naar beneden geleid, onder de ramen. Dus op de volgende foto zie je twee goten, waarin water verder naar rechts stroomt.

Het is een noodoplossing. Maar ik vind het niet eens echt gek.

Aan het einde van deze goten valt het water in stapjes naar beneden. Het water van drie daken is verenigd. En het stroomt weer naar rechts. De pijp waar het regenwater door stroomt is om de hoek gebogen. Daar staat een cuve, er zit zelfs een beetje water in.

 En zo ziet het er om de hoek uit. De pijp wordt gesteund door een blok hout en buig naar de opening in de cuve. Daar heeft Roelof met plankjes een afdekking gemaakt die ook weer weggehaald kan worden. Zo kunnen er geen beesten en blaadjes in de cuve vallen.

 (Het ronde ding achter de cuve is de de buiten unit van de warmtepomp van mijn woonkamer.)


En zo staan de vier cuves te wachten op de volgende stap in het project. Bij de linkse cuve is een tijdelijke afvoer gemaakt voor het geval dat het gaat regenen. En in de andere cuves heb ik weer wat vijverwater laten lopen.  Roelof wilde controleren of de cuves stabiel staan. En dat doen ze.

De niveaus van het water verschillen, ik heb er zomaar wat water in gedaan.

 De volgende stap. De cuves worden onderling verbonden. Onderaan elke cuve zit een blauwe kraan, en aan elke kraan is een slang gemaakt. Die slangen zijn dan weer aan elkaar verbonden. Toen Roelof de vier kranen opende, is het waterpeil in de vier cuves is 'vanzelf' even hoog geworden. Communicerende vaten.

In de volgende foto zie je de slangen beter. Het is een frutsysteem dat we online hebben gekocht. De slangen moeten ondersteund worden, vandaar de witte en bruine plaatjes. Op het eind van de slangen (rechts) is een kraantje. Daarmee zou je water kunnen tappen, maar ik gebruik het niet. Het is mij allemaal te kwetsbaar.

De rode slang is zo hoog mogelijk vastgemaakt aan de laatste cuve. Want er moet ook een afvoer zijn van het regenwater. Dat water gaat met de pijp die helemaal onder de cuves doorloopt en aan de straat tevoorschijn komt:

Waar de stenen liggen, is de uitlaatbuis van de hele systeem. Dat water loopt in een slootje langs de weg naar de beek.

We hebben een 'heg' gemaakt om het allemaal een beetje aan te kleden, maar die moet nog groeien.

Het heeft hier twee dagen lang heel hard geregend. Zo erg hebben we nog nooit meegemaakt. Maar de cuves gaven geen krimp. Het water is op de hoogste stand:

Oh ja, nog even vertellen hoe we het water van de cuves gebruiken: met een dompelpomp in een van de cuves. Vandaar het stopcontact naast het systeem dat je op deze foto niet kunt zien.
Vanwege de communicerende vaten, pompt dat ene pompje alle cuves weer leeg wanneer dat nodig is. En als het regent lopen ze allemaal weer vol. Ik kan er niet genoeg van krijgen!

De Meeloper

Op de savanne leefde een groep bavianen trots,
tevreden en gelukkig op hun bavianenrots.
Ze zaten als gewoonlijk wat te vlooien en te geeuwen,
maar toen kwam daar ineens een heel gevaarlijk troepje leeuwen.

Dit was de bavianenvoorman niet zo naar de zin.
Dus stelde hij onmiddellijk een Uitbraakhulpteam in.
Hij vroeg wat nu te doen in deze enge situatie.
Slimme apen dachten na met diepe concentratie.

Ze keken naar de springbokantilopen en gazellen
en konden toen de bavianenvoorman wel vertellen:

“Ook al lijkt dit goed advies misschien wat ongehoord;
we komen hier echt absoluut veel sterker uit als soort.
Want wat we wel van evolutie fijn hebben geleerd,
is dat de groep pas overleeft, als die maar wat probeert.”

Zou dat lukken om te rennen net als springbokantilopen?
Ja, bedacht het UHT, tenminste ‘t was te hopen.

Aanvankelijk was er nog wel een hele sterke roep
om veiligheid voor iedereen vanuit de apengroep.
Daarom ging eerst de bavianenrots maar eens op slot.
Totdat geen baviaan het volhield. Daarna ging het vlot.

Dus toen de leeuwen kwamen, renden alle apen weg.
De meesten hadden veel geluk en sommigen maar pech.

Een enkeling die twijfeld’ aan ‘t advies van UHT
deed, al klonk het zo plausibel, zelf bewust niet mee.
Die rende niet mee ter versterking van de populatie,
maar klom omhoog of hield zich schuil, verstopt in isolatie.

De enkeling dacht wat hem goeddunkt, maar verwachtt’ geen wonder.
Voor bavianengroep niet erg; wel sneu, maar die kon zonder.

Maar waar het UHT zich toch beslist erg in vergiste,
is dat als allen rennen zouden, deze groep iets miste!
Want elke bavianengroep die ‘t best zal overleven,
moet proberen zijn diversiteit niet op te geven.
Dan heeft men baat bij heel hard rennen en bij volgzaamheid,
maar wil men ook de enkeling met eigen plan niet kwijt.

Had ik maar, net als die enkeling, een eigen plan!
Maar nee, helaas, volg UHT en ren zo hard ik kan.

Klapkauwgum

De Intelligente Lockdown, zo noemt onze minister-president zijn beleid. Maar de gevolgen? Kaalslag! ook de stroom Dommes lijkt door het virus aangetast! 

Er wordt gediscussieerd over de hoeveelheid zonlicht in de kamer. Emma wil wat meer licht, maar ze zegt dat zij zich wel wil aanpassen. Zegt Maren: “Mama, je hoeft je niet aan te passen hoor, al weet ik niet wat dat betekent.”

Matthias praat over zijn oppas: “Van Simone moest ik kiezen. Of meedoen met kwartetten, óf de puzzel afmaken. Maar ik had geen zin in kwartetten en ik háát puzzelen. De hele tijd maar op je krent zitten en naar stukjes kijken!”

Het is duidelijk niet altijd pais en vree in de lockdown, hoe intelligent die ook moge wezen. Emma: “Ik ben helemaal klaar met jullie!” Matthias: “Maar dat hoort toch bij het leven, dat je af en toe helemaal klaar bent met iemand?”

Nou, wij zijn er ook klaar mee! Ook al hebben wij ons steentje bijgedragen aan de thuisschool met de les: hoe blaast men een klapkauwgumbel! 

Singaporona week 3

Aiden was asked to do a show-and-tell (spreekbeurt?) about "Green Fruits".

All kids in the class go through a show-and-tell turn. At this age (3-4 year olds), it means the "Red Fruit" child will draw a strawberry, a cherry and raspberry on an A4 sized paper stands in front of the class, and explains to her friends how much she likes strawberries.

However, in corona times, childcare learning is done remotely. The teachers decided that two pupils can live-cast their show-and-tell during the twice weekly "zoom" lesson sessions.

And that meant that most parents are present during showtime.

To our shock and horror, we watched some parents roll through complete power point slideshows, while their four year old rattled off a carefully scripted monologue about antioxidants and the nutritional value of purple veggies.

Additionally, we noticed how Aiden utterly locked up in shyness when his microphone was unmuted and he received the opportunity to say "hi" to all his virtualized classmates. Fair enough really, twenty windows with glaring kiddo faces staring at you can be a bit daunting. Not everyone is extrovert like Elsa.

So, when it was our turn, we decided to prepare a video a few days earlier and combine Aiden's show-and-tell with another home learning exercise: the float-or-sink science experimentation.

Here is the result (edited by Katelyn):

We screened the video when it was Aiden's turn and it was a marvelous success. All the other kids were glued to their screens.

Aiden did a short live Q&A session after the video was shared with the group. A teacher asked him whether he had expected the heavy melon to float, and the light grape to sink. And... Aiden responded, eh, not! He looked ultra cute, staring carefully at his own feet. And that is perfectly okay Aiden, you can still become a great software engineer.

Het nieuwe tuinieren

Het grasveldje in mijn tuin is iets groter dan een postzegel, maar werd wel braaf meerdere malen per jaar gemillimeterd met een, jaja 😏, e-lek-tris-che maaimachine. Ik ben echter lid van een paar natuurclubs en dan krijg je via de clubbladen ingepeperd dat zo'n grasveldje niet veel voor de stadsnatuur betekent. Niks voor de vogels, voor de egel, maar tegenwoordig vooral ook: niks voor de insecten. En die hebben onze hulp nodig. Ik had al een "insectenhotel", maar dat viel vorige week van de muur. Bij nadere inspectie bleek het voor een grootste deel te zijn opgegeten door... hm, insecten. Rare gasten. Maar er is méér mogelijk. Dit jaar mag er op het gras, nou ja... mos, groeien wat er maar óp komt.  Ook heb ik het ingezaaid met een "vlindermengsel" en allerlei ongerijmds uit Maastricht en Taule. Ik heb bepaald niet het Janus-virus en het laissez passer past erg binnen mijn tuinfilosofie. Maar er gebeurt nu wel iets geks: ik wil ineens weten wat er groeit. Ik loop de laatste tijd in mijn tuin planten een naam te geven, met behulp van een aantal boeken dat al minstens 30 jaar in de kast hun beurt stonden af te wachten. Heer Bommel zou zeggen "waardevolle folianten die mijn goede vader mij heeft nagelaten". De plaatjes zijn nog nét in kleur. Leuk hoor. Een plant die ik altijd "grondgladiool" heb genoemd, blijkt in die wereld "ooievaarsbek" te heten. En het "kuttekruid" bestaat helemaal niet, maar is dus "look-zonder-look", wel zo grappig. Judaspenning (oh, geen "graftak" dus), vingerhoedskruid (eh... wil je niet weten), paardenbl... O! En kijk nou toch eens! Beginnersgeluk: maar liefst twéé, in deze streken zeldzame, "ossentongen" in de tuin. Zeldzaam in 1990 dan hè. Maar hoe dan ook, dát motiveert de kersverse botanicus. Nee, ik kom straks als een wijzer man uit de lock down!

Singaporona - week 2

What do we do with the childcare closed for a second week?

We maintain calendars and a diary, to keep track of the time we spend at home.

  

 We cook and eat at home... Sometimes it gets very messy.

And we play a lot... Katelyn bought a new boardgame: children's 'Monopoly'. During one game Aiden (3 years old) is winning. He messes up his money by making swimming motions with his hands. Then he says very seriously, "I like the way my money feels."

Elsa made a "corona" for herself, part of the homework. Then she sat and posed as the queen...

And, we made a big Dutch appeltaart. Below are the recipe, process and yummy result...

Coronadommes uit Ypenburg

Camilo en Sofía maken zich zorgen of Loesjes verjaardag echt wel een feest zal worden.
Ze mogen immers geen bezoek uitnodigen. Dan heeft Sofía een idee: “Ik wéét het! Je zet het gewoon op Feestboek!”

Loesje vertelt over tante P., die ziek is ze en ze legt uit dat zij geen man en kinderen heeft gehad. Zegt Sofía: “Oh, ze wilde het rustig houden...”

Camilo zegt steeds: “Weet ik veel!” Loes praat met hem en zegt dat dat niet zo beleefd is en dat je beter: “Dat weet ik niet” kunt zeggen. Zegt hij: Maar ik vind weet ik veel zo lekker stoer!” Als hij even later toch weer “Weet ik veel!” roept, kijkt ze hem streng aan. Zegt ie: “Weet ik een beetje!”

Tijdens het eten zegt Sofía: “Lekker hoor!” Loes: “Oh! Vind je het eten lekker?” Sofía: “Ik zie dat Camilo ervan geniet, dus daarom zeg ik maar lekker hoor!”

Papa zal haar vandaag naar bed brengen, daar is Sofía het niet mee eens, ze heeft liever haar moeder. Loes: “Maar papa doet het net zo goed als ik.” Sofía denkt er even over na en zegt dan: “Ik heb gewoon liever een meisje...”

Het tweetal zit in bad als Loesje hen vertelt dat het bijna Pasen is. Zucht Sofía tegen haar broertje: “Ik mis opa. Hij zou er écht wat leuks van maken.”

Thuiswerkweken

Er wordt door iedereen hard gewerkt. Stapels thuiswerk krijgen ze iedere week toegestuurd. Voor Pien is dat allemaal niet genoeg; zij wil meer. Dus schreef ze een verhaal:

Valk en Olifant

Het mysterie van rat.

Op een ochtend werd Valk wakker door een hevig trompetgeschal. Hij ging naar buiten om te kijken wat er gaande was. Olifant stond pal voor de deur te tetteren. “Wat doet dat hier voor mijn deur?” riep Valk naar  Olifant. Oefenen, was het antwoord van Olifant. “En van wie mocht dat dan?!” vroeg Valk. “Van degene die dit geschreven heeft,” antwoordde Olifant. En hij liet een briefje zien met een sierlijk handschrift erop.

Olifant krijgt van mij toestemming om te oefenen met zijn toeter waar hij maar wil.

Het hing op mijn deur,” zei Olifant. “Kom mee, Olifant,” zei Valk, Die ineens snapte wie dat briefje op Olifant zijn deur had geplakt. En zo liepen de twee vrienden naar het huis van Wasbeer. Wasbeer was net thee aan het drinken toen de twee aanbelden. Wasbeer deed open en Valk stormde naar binnen. “Kom, Olifant,” zei Valk - die al aan tafel was gaan zitten – en drink een kopje mee! Toen Olifant er ook bij zat begon de ondervraging. “Wasbeer,” begon Valk “heb jij toevallig dit briefje op de deur geplakt,”? vroeg Valk. En hij liet het briefje zien. “N…n…nee,” stotterde Wasbeer, want Valk klonk heel streng. “En nu de waarheid,” zei Valk. “Ja,” moest Wasbeer toegeven. Maar het was niet mijn idee! Het was het idee van Rat. Olifant schrok wakker, want die was ondertussen al in slaap gedommeld. “Dé Rat?” vroeg hij doodsbenauwd. “Ja, dé Rat,” antwoordde Wasbeer. Valk riep: “Maar dat is onmogelijk, die was toch dood?!”  “Nee hoor,” zei Wasbeer “dan is wat ze zeggen niet waar,”. “Wat is er dan gebeurd dat hij nog leeft?” vroeg Valk terwijl hij Olifant probeerde tot rust te maken.  “Heel lang geleden - toen zelfs jullie er nog niet waren – leefde hij wel al en hij had een liefhebbende moeder die niet wilde dat haar jongen ooit zal sterven, dus zorgde ze daar ook voor. Ze ging naar een bijzondere rivier met water dat ervoor zorgde dat je nooit zult sterven. Ze gooide hem erin en ving hem een eindje verder op,” Begon Wasbeer. “Hé dat is bijna hetzelfde verhaal als dat van Achilles!” riep Olifant. “Dat is ook zo,” zei Wasbeer “En zo gaat het ook verder,” “Dus er is hier een oorlog geweest?” vroeg Valk. “Yep,” antwoordde Wasbeer. “Wie tegen wie?” vroeg Olifant die er erg in geïnteresseerd was. Wasbeer antwoordde: “Adelaren tegen valken, olifanten neushoorns, ratten tegen muizen enzovoorts.”  Terwijl Wasbeer aan het vertellen was, merkten ze niet dat er iemand hen aan het bespioneren was. Plotseling hoorde ze een takje breken… “wat was dat!” riep Wasbeer geschrokken. “Kom mee, Olifant,” zei Valk “wij gaan dit uitzoeken!” “O nee, niet weer, Valk!” zei Olifant. “O jawel, jij komt mee!” riep een onbekende stem. “En wat was dat dan!?” riep Olifant doodsbenauwd. “Dat was ik,” zei Rat, die net uit het duister  liep. Hij zag er heel eng uit. Hij had grote klauwen en heel veel haar zoals je weleens in films ziet. “Nou Wasbeer, stel me eens voor, want dit is echt heel onbeleefd, zo horen broers zich niet te gedragen,” zei Rat. “Broers!?” riepen Valk en Olifant tegelijk. “Ja, heeft hij jullie dat nog niet verteld?” “Nou, nee,” zei Wasbeer beschaamd. “Hoezo niet, je kan ons vertrouwen!” riep Valk. “Ja, dat weet ik wel, maar ik dacht dat jullie me dan superveel vragen zouden stellen.” “Denken,, denken , denken.” Murmelde Valk. “Wij zouden dat nooit doen, toch Olifant?” vroeg valk aan Olifant. “Nee hoor,” antwoordde Olifant. “Maar eh, mysterie opgelost, toch?” zei Olifant, die het behoorlijk eng begon te vinden. “Nou, in principe wel, maar ik wil hier iets meer over weten,” zei Valk. “Hoeft niet, je weet alles al,” zei Rat. “O ja?” vroeg Valk. “Ja,” zei Wasbeer zenuwachtig en hij duwde ze het huis uit. “Nou ja zeg,” zei Valk. En hij liep weer naar zijn huis. “Toch wil ik hier iets meer over weten,” zei hij tegen niemand in het bijzonder.      

Life on the Inside: Week 3 of the COVID-19 Hostage Situation

Ook hier op de Berg wordt intensief en fanatiek geschooltjespeeld.

Muziekles
Neeltje: "Het regent, het zegent, de pannetjes in de oven!"

Lezen
Neeltje: "s-r -i vos, p-s-a hek, m-r-s kip, f-s-k-l-i we gaan weer verder!"
Neeltje: "Wanneer gaan we naar de picolotheek?" (bibliotheek)

Rekenen
Ik teken een 3 op een melkpak, want Neeltje is drie jaar. "Neeltje, wat staat hier?"
"Drie."
Ik teken een 5 ernaast. "En wat staat hier?"
"Vijf."
En dan de ultieme test: "En hoeveel is drie plus vijf?"
"Acht!"
Overigens blijft het daarbij: "En hoeveel is vijf plus drie?"
"Dat weet ik niet."

De dagen van de week en de klok
Neeltje, iedere dag van de week: "Hoe dinsdag is het?"
Neeltje tuurt ingespannen op de klok: "Het is zeven over achttien negentien maanden! Ik ga straks mijn tanden poetsen, over drie mimuutjes!"

Natuurkunde
Flinn: "Ik zag 'n auto met ijs achterop!"
"Oh ja? Zag je iets wits?"
Flinn, belerend: "Mama! IJs is niet wit, ijs is doorzichtbaar!"

Online repetities
Ook moeders en Apa ontkomen niet aan de crisis. Lingua e Musica, viert dit jaar haar 40-jarig jubileum. Voor de gelegenheid is het koor tijdelijk omgedoopt tot Lingua Quaranta, maar de geplande feestelijkheden zijn voorlopig komen te vervallen vanwege de strenge maatregelen. Toch gaan de repetities op donderdagavond gewoon door, online, onder de naam Lingua Quarantaine. Met dit als resultaat:

Allemaal in quarantaine

       

Matthias (7): “Mama, als jij en papa tegelijk doodgaan...” - Emma verwacht een Corona-angst en zet zich schrap -  “Mag ík Astra (de poes) dan hebben? Of Máren?”

Buurjongetje Pieter mag een uurtje bij Matthias binnen spelen. Dan moet hij naar huis, het eten is klaar. Bij de voordeur zegt het jochie: “Het ruikt hier een beetje naar poep.” De knulletjes inspecteren hun schoenen. Na daar niets te hebben aangetroffen, stelt Matthias in volle ernst vast: “Je ruikt waarschijnlijk het eten van papa.”                                                                                                                                  

Loes, bijna jarig, hoort Sofía (7) in een andere kamer aan haar papa vragen of hij eigenlijk wel een cadeau voor mama's verjaardag heeft gekocht. “No”, hoort ze hem zeggen, waarop Sofía antwoordt: “Jeetje, dat wordt een triest verhaal zeg...!"

Matthias: “Mama, ná de Renaissance komt De Nachtwacht. Die ga ik nu tekenen.”

Even later hoort ze hem mompelen: “Holy Moly, ik wist niet dat Rembrandt zó mooi kon schilderen...”

Matthias facetimet tijdens het huisarrest met zijn vriend Tijn. Hij heeft een belangrijk bericht: “Mijn overgroottante heeft het virus. Tja, dat had ik wel zien aankomen...” Meteen daarop: “Hoe blijf jij een beetje in beweging, nu je niet voetbalt?”

Project Gretta

Had ik het hier al eens gemeld? Of ergens via WhatsApp? Geen idee meer, maar ik gebruik dus regenwater voor het doorspoelen van de plee.

Dat water produceer ik in mijn waterboerderij achter in de tuin en de opbrengst doneer ik in de zomer aan de planten in de tuin. Toen dat wegens intredende herfst en winter (bah, wie bestelt die dingen?!) niet meer nodig was, ging het door de plee. Alleen bij het lichtere waterwerk hoor, de poids lourds spoel ik gewoon door met behulp van het waterreservoir. Ik heb overigens ook gemerkt dat dit mechaniek veel effectiever werkt dan Gretta-emmertjes. Eén keer doorspoelen (10 liter) staat qua effectiviteit gelijk aan vier volle emmertjes (20 liter).

Ik ben nu al maanden in touw met mijn Gretta-emmertjes en ik ben heel benieuwd of ik een mailtje krijg van het waterbedrijf ("uw waterverbruik laat een onverwachte daling zien"). Maar... rampspoed... de waterproductie is compleet stilgevallen vanwege gebrek aan neerslag. Mijn boerderij staat droog, alle extra emmers zijn leeg en een aanvraag voor overbruggingssteun vanuit de EU gaat op dit moment door de ambtelijke molens, zij het dat mijn verwachtingen niet hoog gespannen zijn.

Vandaar dat ik ben overgestapt op Gretta-fase 2: het opvangen van water in het huishouden. Met douchen is dat simpel: alle water in een emmer laten lopen zolang het nog niet warm genoeg is om onder te staan, en hop, weer een emmer vol. Maar ik merk sinds kort dat er ook veel water in de keuken af te vangen is. Zeker nu, met al dat handen wassen...

Zie de foto: in het aanrechtkastje staat een blauw Gretta-emmertje, in de wasbak het opvangbakje. Hartstikke praktisch, kleine moeite. Alleen... nu gaat de productie ineens zó goed (jee, wat gooi je normaal veel drinkwater weg!), dat ik het nauwelijks meer weggeplast krijg...

Ik kan natuurlijk overstappen op Gretta-fase 3... en bij aandrang achter in de tuin... Hm.

En alweer is daar de post!...

Onze brievenschrijver (zie bericht hieronder) had gelukkig nog genoeg inspiratie, want met de vorige brief kwam  opa er toch maar karig van af. Dat maakt ie per kerende post aldus helemaal goed:

Ook zijn kleine zus heeft van alles aan opa te melden:

"Lieve opa toon ik heb voor jou ook een brief!"

Waarvan akte!

Belangwekkende post in tijden van Corona

Een van voordelen van de lockdown-op-zijn-Hollands, is dat je als grootmoeder op 20 km afstand ineens ook eens een brief naar je kleinkinderen kunt schrijven, waarna je popelend kunt gaan zitten wachten op het antwoord. 

Nou, ze hebben me niet teleurgesteld hoor! Hier en daar nog werken aan zijn spelling, maar verder hoeft Matthias (7) er eigenlijk niets meer aan te doen, zo boeiend is zijn brief!

  

  









                                                                                                                 

Zijn kleine zus (5) kan er ook wat van. Werkelijk een schrijftalent in de dop!  

Misschien heeft u toch wat behoefte aan een vertaling? Nou hier komt ie dan:

LIEVE OMA DANK JE WEL VOOR JE MOOIE BRIEF IK HEB VOOR JOU OOK EEN BRIEF

Geen woord teveel niet waar? Wat een talent!

Dommes in tijden van Corona...

 School dicht, verplicht thuiswerken voor de ouders, dat is niet de hele dag pais en vree....  Zo wordt Milo door zijn vader even buiten gezet, om af te koelen van een ruzie. Woedend schreeuwt hij vanachter het glas: “Ik wou dat ik een papa was, dan zou ik jou in de tuin zetten!” Zegt Sofía vrolijk: “Oei, dat zou ik niet durven hoor, een oudje in de tuin zetten!”

Sofía: “Ik wou dat ik de moeder van Beppie was. Die heeft het Corona-virus nooit gekend.”

Matthias: “Soms moet ik ineens aan iets grappigs denken van lang geleden en dan moet ik zó lachen!” Emma: “Dat noemen we een binnenpretje.”

Matthias: “Ja, bijvoorbeeld iets grappigs wat Camilo een jaar geleden deed.”  Maren: “Of over de Tweede Wereldoorlog of zo.”

Matthias speelt in zijn kamer met zijn Romeinen-Playmobil. Horen ze hem zeggen: “Daar zal Caesar niet zo blij mee zijn. We varen nú naar het Colosseum en dan ga jij tussen de gladiatoren en de leeuw!”

 Opa T zit intussen gedwongen thuis. Dan maar iets nuttigs doen!

Crazy policy suggestion for crazy times

I wrote this on facebook, and it saw a nice discussion, involving Willem, Dirkje and Klaartje.

Given that we're expecting the virus to be pretty much endemic over the long term, would it make sense to have young people, say between 20 and 30 to submit themselves voluntarily to a deliberate controlled corona infection, then isolate them while they suffer their mild sickness and recover fully.

They effectively reduce the exposure to the population as a whole, because it would make them immune, so they can't spread the disease anymore; and since it is controlled, it can be staggered in numbers, so as to not overload the healthcare system at all.

This would obviously be entirely voluntarily. However, consider giving a payment for doing this to incentivize it a little. Most importantly, it could be seen as doing a good thing, similar to giving blood.

I have not seen any suggestions like this yet.

Willem quickly pointed out, that we may not be sure that younger people aren't affected as much. Another friend of mine shared a post that "in the US, nearly 40% of cases requiring hospitalization are people under 50." But it didn't state the age distribution in detail.

I read articles saying little children and adolescents show virtually no symptoms at all, and are sometimes super-spreaders because of that. But you can't make children go through a controlled infection, obviously

Most people suggested it wouldn't work due to recurrence (healed people getting the virus again), but that was conclusively addressed by Klaartje. You are immune after recovering from it, unless you have some kind of immune system issue. But, only very healthy people should be doing this in the first place (consider that you also shouldn't donate blood when underweight).

I think that most recurrence stories from WuHan and South Korea are a combination of a different flu strain combined with flawed tests; and the number of stories seem to be small. It seems like it doesn't reduce the effectiveness of my idea by much.

Personally, I still feel very uncomfortable with the idea that someone could die as a result of volunteering. Dirkje mentioned that this also prevents doctors and scientists from supporting (it blatantly violates the Hippocratic oath).

It requires an ethical discussion. I feel the strongest argument is still that it is a unique challenge for our society. Not unlike a war, where soldiers die for their (politician's) ideology. I am a pacifist, so I scoff at that example of society under stress.

So instead, being more of a nerd, I prefer to invoke Science fiction. Isaac Asimov came up with the zeroth law of robotics to deal with this: "A robot may not harm humanity, or, by inaction, allow humanity to come to harm."

And in the movie Star Trek II, Mr. Spock famously says, as he sacrifices his own life to save the crew of the Enterprise: "the needs of the many outweigh the needs of the few, or the one."