NEDERLANDERSCHAP

Als enige allochtoon van de straat heb ik onlangs kunnen bewijzen dat ik al zeer goed ingeburgerd ben: mijn fiets werd gestolen uit de fietsenstalling bij het station. Dat ik koos voor de onbewaakte, gratis stalling bewees eveneens mijn Nederlanderschap. Mogelijk ben ik de dief op de traverse tegengekomen, ik moest opzij springen voor een woest rijdende allochtone fietser, mogelijk zat hij op MIJN fiets.
Eerst komt uiteraard het onbegrip: "HIER stond hij toch, of had ik 'm aan de andere kant gezet?" en dan tien keer alle rijen door. Daarna een lange wandeling naar huis tijdens welke ik steeds bozer en bozer werd en alleen maar kon denken aan de billen van de dief die nu op MIJN zadel zaten. Thuisgekoken worstelde ik me door het uitgebreide internet aangifte formulier, ik heb er niets meer van gehoord, dus vermoedelijk rijdt deze dure fiets (gekocht tijdens mijn laatste schooljaar in het kader van het fietsenplan van de minister) allang ergens in Roemenië. En als daar een oud moedertje erg blij is met de lage-instap-batavus, dan heb ik er wel vrede mee.
Vriendin Ans-van-de-gym (ik heb twee Ansen als vriendin) kende een mevrouw die al 20 jaar een fiets in de garage had staan en 'm vast wel aan mij wilde geven en zij-zou-dat-wel-even-regelen (Ik noem haar voortaan maar regel-Ans) Bleek nog waar te zijn ook! Gratis kreeg ik een Gazelle, nog gekocht bij de firma Vos, die al zo'n 20 jaar niet meer bestaat. Er moest het een en ander aan gedaan worden, maar regel-Ans kende een andere mevrouw van wie de echtgenoot het verschrikkelijk leuk vond om fietsen op te knappen. Ook dat bleek waar te zijn! Voor 50 euro werd de Vos-Gazelle weer splinternieuw! Ik kreeg er zelfs gratis een soort wollen muts bij voor op het zadel dat mij warme gevoelens geeft in de nether regions. Blijkbaar hebben veel Nederlandse vrouwen van zekere leeftijd zo'n wolletje op hun fietszadel.
In het begin keek ik overigens wel vaak in fietsenstallingen bij supermarkten en station of mijn gestolen fiets daar stond, maar ik ben nu heel gelukkig met mijn twee prachtige fietsen. Jawel, twee, want de man die graag fietsen opknapt heeft ook mijn oude krakkemik weer toonbaar en fietsbaar gemaakt! Bovendien heeft deze allochtoon er weer een aantal vrienden bij: ik ben al op verjaarsvisite geweest! En straks ga ik nog Nederlander worden door met Sinterklaas wat cadeautjes-met-gedichtjes te maken voor de betrokkenen. Ik heb dus een goede raad voor mijn mede-allochtonen: Wil je echt goed inburgeren? Nederlandse vrienden maken? LAAT GEWOON EENS JE FIETS JATTEN!

stom

Had ik keurig de TLTZTM site onder mijn favorieten op mijn laptop ingeprogrameerd....heeft dat stomme ding hem er gewoon uitgegooid!!!
En natuurlijk weet ik het adres niet meer uit mijn hoofd. Dus dan maar zo. Even nieuw berichtje maken en dan door(b)loggen naar de site om mijn bericht te bewonderen. En dan maar weer opnieuw opslaan onder favorieten.
En dan maar hopen dat hij het niet opnieuw weggooit....
groet
Klaartje

Schone verhalen?

Aangezien ik gedurende de werkdag veel thee drink, moet ik ook regelmatig even wat vocht wegbrengen. Het viel me op dat het in de wc regelmatig een enorme kliederboel is. De vloer nat, druppels op de bril, doorweekte papieren handdoekjes die naast de prullenbak gevallen zijn. Ik begon me steeds vaker af te vragen of de student van tegenwoordig thuis geen manieren meer geleerd krijgt. Daarnaast begon ik de wc te mijden. Ik hield het op, met als gevolg dat ik thuisgekomen op knappen stond en soms maar met moeite mijn eigen wc haalde, met alle vieze gevolgen vandien.
Tot ik het op een dag echt niet meer hield en mijn gelijke moest erkennen in mijn blaas. Ik rende naar de wc waarvan ik wist dat studenten er het minst gebruik van maken. Ik gooide de deur open en liep tegen een studente aan. Ik herkende haar eerst niet, want normaal gesproken heeft ze een hoofddoek om. Ze stond, met twee vriendinnen, uit alle macht te poeliën. Voeten, handen, gezicht, alles ging onder de kraan. Alledrie zijn ze twee koppen kleiner dan ik en konden ze net bij de wasbak. Geen wonder dat het zo'n natte bedoeling werd.
En vanwaar dit geklieder? Wij willen het onze internationale studentenkliek zoveel mogelijk naar de zin maken, dus ook onze studenten uit Saudi Arabië. Daarom hebben we een "prayer room" en voor het bidden moeten de dames en heren zich wassen.
Dus toch niet zo'n vies verhaal. Maar mijn eerstvolgende les gaat over handdoekjes ín prullenbakken gooien. Ach, ik kan tenminste weer gewoon naar de wc!

VIEZE VERHALEN

Na het lezen van Beppies Novemberhanden, leek het mij wel leuk om nog meer smerige verhalen te lezen! Ik zal beginnen, want ik heb er zojuist eentje gehoord van buurvrouw Ineke, die vorige week jarig was. Ze was in afwachting van koffiebezoekers en zette de taart alvast klaar op het aanrecht. Ze pakte de bordjes uit de kast en toen ze zich weer omdraaide zag ze hond Tim een hap uit de taart nemen. Ze joeg hem weg en sneed de taart verder in keurige stukken en serveerde die later aan de gasten. Ze kon me dit gewoon vertellen, want ik was er toen niet bij! Ter geruststelling: ik heb zoiets nog NOOIT gedaan. Zebbie mag hier het taartbord aflikken als het bezoek weg is, dat spaart afwas.

NOVEMBERHANDEN

Het is vrijdag, hoogste tijd om weer eens naar de bakker te gaan. Terwijl ik door de tuin naar de schuur loop, waar mijn fiets staat, verschuif ik meteen maar de pot met de witte oleander, zodat-ie vandaag lekker nog wat novemberzon kan pakken.
Bij de bakker zijn een paar klanten voor me. Een van hen is een man die zijn dagen vermoedelijk vooral buiten doorbrengt, een fles bier binnen handbereik. Hij ziet er verlopen uit, en is de hele tijd met een zakdoek in de weer, snuitend en peuterend tegelijk. Hij koopt een halfje gesneden wit. De bakkersmevrouw zal het wel vervelend vinden, deze man in haar nette winkel. Ik denk daar een beetje over door, de dokter beklagend die deze man moet onderzoeken, de tandarts die in zijn mond moet kijken. Eindelijk ben ik aan de beurt. Ik doe mijn bestelling en overhandig het geld, een briefje van 20 en moet dan mijn hand naar haar uitsteken om het wisselgeld in ontvangst te nemen. En ik zie het pas als het te laat is om mijn hand terug te trekken: vieze zwart met groene aanslag van de oleanderpot bedekt de vingers van mijn rechterhand. De bakkersmevrouw verblikt noch verbloost: deze vieze dame kan er ook nog wel bij.

Klein klein kleutertje

Precies 4 jaar geleden zat ik er zo bij.

Net moeder en in een emotionele achtbaan tussen blijdschap en angst.

Inmiddels zijn we precies 4 jaar verder en heb ik mij kleuter vandaag voor het eerst voor het echt naar school gebracht. Ze is gisteren 4 geworden.

We hebben het gevierd bij Domino.

En natuurlijk thuis.

met een lekkere taart

Puck mocht de kaarsje uitblazen en deed dat heel knap in een keer!!!!!

Ze kreeg hele mooie cadeautjes waaronder een doos met prachtige prinsessen jurken van Doornroosje, Sneeuwitje, Assepoester en Belle (van Belle en het beest)

En die moesten natuurlijk meteen aan!!

Vindt je Puck en Livia (beste vriendin van het kinderdagerblijf) niet prachtig?!

Ze wilde zondag ochtend maar een ding. Een prinsessen jurk aan!!!

Tja kleine meisjes worden groot.

Ik ga snel naar huis om te horen hoe school en overblijven en school en BSO bij Puck zijn bevallen!!

De Lindeboom

Het is alweer een tijdje geleden, maar in het kader van "toen onze boom een boompje was" toch even die herinnering ophalen...

Met dank aan cameravrouw Emma sr.

Some shots

Braggin' that you know
How the niggers feel the cold
And the slum's got so much soul
What you need, my son
Is a Holiday in Cambodia

Uitleg? Vraag maar aan Roelof.

tekeningen van Lisa

Op verzoek van Lisa heb ik de volgende vijf tekeningen ingescand en op internet gezet, omdat ik ze erg mooi vind:

Kansberekening: 0.015-0.02%

Wat zal het aantal mensen zijn dat per dag de efteling bezoekt? Vijftien- tot twintigduizend? Ik loop op een zaterdag met wat collega's nietsvermoedend door het park en wie kom ik tegen tussen al die duizenden? Bas, Puck en Job! Toeval bestaat niet, maar dit was wel heel opmerkelijk!

Nieuws uit Nieuw-Vennep

Al jaren was onze straat een bouwweg. Op zich niet veel nadeel van ondervonden, buiten dat het er niet uitzag. In juni ging men de boel heraanleggen. En na ongeveer 3 maanden is nu eindelijk onze straat in orde. We zaten weken met een hoop zand in huis en konden niet gewoon voor de deur parkeren. En dat is wel lastig met de boodschappen! Nu nog de middenberm, daar moet men nog boompjes plaatsen en gras zaaien.

We wonen intussen al 5 jaar in Nieuw-Vennep, een record voor ons. Dat betekent wel dat er nu in huis wat moet gaan gebeuren (oa verven, oprommelen, wellicht wat verbouwen). Voorheen verhuisde we gewoon...

Pauwel is vandaag aan een nieuwe baan begonnen. Nog steeds binnen het Heineken concern, maar niet meer in het bier. Hij is aan de slag gegaan als productie manager van de frisdranken, bij Vrumona in Bunnink. Daar produceren ze oa Pepsi, Sisi, Royal Club en Sourcy. Uiteraard ga ik er van uit dat de hele familie nu naast Heineken ook deze frisdranken koopt, en daarmee mijn echtgenoot flink aan het werk houdt. Hebben wij minder last van hem!

Merel heeft een trilwekker gekregen. Ze had eerst een gewone wekker, maar die hoort ze gewoon niet. De keer dat we hem probeerde, is Zeger haar wekker komen afzetten: hij slaapt een gang en kamer verder, zij lag nog steeds lekker te slapen, en hij werd er wakker van! De nieuwe wekker heeft een apparaatje dat je onder je kussen legt en dat hevig begint te trillen als de wekker afgaat. De wekker maakt daarnaast ook een zeer irritant geluid, blijkbaar speciaal voor slechthorenden. Maar dat zijn wij niet! Merel is helemaal blij en wordt nu door haar eigen wekker gewekt. En wij dus ook ...

Zeger verkeert intussen op eenzame hoogte in onze kleine familie. Mij was hij al voorbij gegroeid, maar ook Pauwel is hij nu voorbij. Pas 13 jaar, maar met schoenmaat 43-44 en 1m81 lang. Hoe lang gaat dat nog door?

Golden Earring

We zitten in de auto, wat een noisy omgeving is voor Merel, en waardoor ze niet altijd alles goed hoort. De radio staat aan, met de Golden Earring. Merel kent het nummer niet. Petra zegt: 'Goh, dat is echt al een heel oud nummer, het is de Golden Earring'. Merel: 'Wie? Koen en Erik?'

Murphy's law en een feestje in het verschiet!

Heeft een van jullie wel eens gehoord van Murphy's Law?

Wikipedia beschrijft deze wet als: ((U + C + I)x(10 − S)) / 20xAx1 / (1 − sin(F / 10)), met als toelichting, voor diegenen die al op zoek waren gegaan naar hun wiskundeboek uit de middelbare schooltijd: 'als een gebeurtenis zich een oneindig aantal keer herhaalt en iedere keer is er een kleine kans dat iets misgaat, dan gaat het (vroeg of laat) een keer mis'.

Welnu, ik heb deze theorie/wet getoetst en hij klopt. In tien dagen tijd heeft zich een combinatie van de volgende omstandigheden voorgedaan.

1. Miguel en Emma vliegen naar Lissabon. Goeie vlucht en een werkelijk prachtige stad, maar een hotelkamer met een douche/wc zonder deur. Goed Portugees gebruik? Onze relatie werd hierdoor noodgedwongen naar een ander niveau getild.


2. Voor een prikkie huren wij een auto om vanuit Lissabon naar en door de Algarve te toeren. Miguel ondertekent daarnaast een blanco creditcard slip, welke actie heeft geleid tot omstandigheid 6 (zie hierna).

3. Een tochtje naar Cabo de Sao Vincente. Het meest Zuid-Westelijke puntje van Europa. Onweer en regen en een rotspunt bezaaid met plastic flessen en flarden WC-rol, diverse vissende mannetjes en - kennelijk ten behoeve van hen - twee mobiele toiletten. Maar niettemin een schitterende kaap, met prachtig uitzicht. Een huwelijksaanzoek (en instemming daarmee).

4. De Atlantische Kust, befaamd om de hoge golven, is nog ongerept en vrij van toeristenmassa. Op de parkeerplaats discussieren wij over de handtas met paspoorten, geld, fototoestel, telefoons, horloges/sieraden. Meenemen naar het strand, of met de rest van onze spullen in de kofferbak van de auto achterlaten, zodat we ook met z'n tweetjes kunnen gaan zwemmen? Wij komen optie 2 overeen, maar halverwege het strandpad kiest Miguel er toch nog voor om de tas op te halen en keert terug naar de auto. Aan het strand genieten wij van mooie vergezichten, boek, heerlijke zon en ijskoud zeewater. 's Middags, terug op de parkeerplaats, treffen wij een opengebroken huurauto aan. Onze jassen, koffer en rugzak (met daarin onder andere al onze kleding, Miguels scheerapparaat, opladers van telefoons en digitale camera) zijn gestolen. Alleen de weekendtas met toiletspullen is ons bespaard gebleven.


5. De politieagent van het warme en rommelige bureautje in 'Aljezur' blijkt Engels te spreken, maar ook gebonden te zijn aan de bureaucratie van het land: een drie uur durende aangifte volgt, die pas kan worden afgerond na het zetten van zo'n 50 handtekeningen en betaling van € 10.

6. Een telefoontje met ABN Amro stelt ons gerust: de reisverzekering dekt de schade wat betreft onze gestolen spullen, hoewel nog zal moeten worden bezien tot welk bedrag. Een telefoontje met het autoverhuurbedrijf leert ons dat ze niet alleen van plan zijn een bedrag ad maximaal € 600 van Miguels creditcard af te schrijven, maar dat ze bij inlevering van de auto nog een aanvullend bedrag ad € 300 aan eigen risico in rekening zullen brengen. Telefoongesprekken en uitvoerige correspondentie met het hoofdkantoor, dat in Griekenland blijkt te zijn gestationeerd, zijn noodzakelijk (en duren tot op heden voort). Uit voorzorg besluit Miguel zijn creditcard te blokkeren.

7.Slechts gehuld in badkleding, maar met goede moed, vervolgen wij onze reis. Op onze volgende bestemming, een bergdorp, is het 15 graden en regent het. Geen kledingzaak te bekennen, wel een keur aan winkels met Portugees aardewerk van bedenkelijk allooi.


8.Wij besluiten onze vakantie met een bezoek aan onze vrienden, wier relatie sinds hun emigratie naar Portugal enigszins onder druk blijkt te staan. Het wederzien is, ondanks hun gekibbel, gezellig. We slapen in de logeerkamer, maar moeten deze delen met hun twee langharige Burmese katers. We schaffen een nieuwe koffer aan, nieuwe kleding, een nieuw scheerapparaat en nieuwe opladers.

9. Het vliegtuig terug naar Amsterdam vertrekt om 6.00 AM. Wij vertrekken om 3.00 AM zodat wij om 4.00 AM kunnen inchecken. Het vliegveld gaat pas om 5.00 AM open. Eenmaal op Schiphol staan we een uur aan de bagageband, maar geen spoor te bekennen van onze nieuwe koffer met nieuwe kleding, een nieuw scheerapparaat en nieuwe opladers, evenmin van onze weekendtas met toiletspullen. Na een melding bij de servicebalie Bagage Claims verlaten wij zonder jas het vliegveld, met alleen nog onze paspoorten en portemonnees.

10. Terug in Den Haag halen we onze katten op uit het 'kattenpension', alwaar zij een verkoudheid op hebben gedaan. Ze zijn allebei behept met niezen. Van Bagage Claims tot nu toe niets meer vernomen. Een werkweek en alle administratie met betrekking tot de verzekering en huurauto in het verschiet. Maar ook: een trouwfeestje in 2009!

Groetjes,Emma

Opa's dakootje

Opa had iets nodig voor zijn reisje naar Schotland, dus A3n toog naar de winkel. "Een gebakken bitje, graag!" zei ze opgewekt. De verkoopster zei dat ze die helaas niet had en dat de viswinkel intussen was opgeheven. "Sorry, ik bedoel natuurlijk een bitten gebakje!" verontschuldigde A3n zich. "O," zei de verkoopster, "ik denk dat u dan bij de bakker hier tegenover moet zijn!" Na een derde poging bleek dat A3n toch in de juiste winkel stond. Opa is tevreden vertrokken met zijn nieuwe aanwinst, dat zò lekker is dat hij er met plezier zijn tanden in zet!

Een klusdagje op de boot

Terwijl de klussers in HQ ijverig sopten, verfden en opruimden, bedachte RJ en ik dat het wel leuk zou zijn als we opa uit de stofwolken bevrijdden en hem meenamen voor een boottochtje. Want een boottocht is ideaal, je zit op een stoel terwijl het landschap voorbijschuift. En speciaal voor onze supervisser: je kunt in het water kijken.
Het werd een tocht in de Biesbosch, vanaf Drimmelen. RJ is min of meer opgegroeid in de Biesbosch, hij woonde in Raamsdonksveer en de boot van zijn ouders lag in Geertruidenberg. Hij wist dan ook beter dan de onverstaanbare omroeper wat er leefde en te doen was in de Biesbosch. En kon zo als onze gids dienen.
We hadden met zijn drietjes een gezellige, zonnige middag. Aansluitend hebben we een heerlijke maaltijd gehad bij Martien Pennings, die huisleverancier aan het worden is voor A3n. De foto's spreken voor zich! Margriet

boswandeling

LHC update...

webcam

Haarlemmermeer Marathon

Afgelopen zondag (7 sep) hebben Pauwel en Margriet allebei een onderdeel in de jaarlijkse Haarlemmermeer Marathon gelopen, resp. de halve marathon en de 10km. Het weer was een beetje vochtig, maar dat maakte de lopers niets uit. Beide liepen een wereldtijd - nou ja, ik was in elk geval hardstikke trots. Ons mam had weer maar een uur nodig voor haar 10km, klasse! Aangezien lopen niets voor mij is, heb ik gesupporterd op de fiets - van de ene naar de andere lokatie en om beurten aanmoedigen (wat uiteindelijk toch ca. 50km fietsen was).

Oma An in de krant!

verdrietjes vieren

Wij, ons drietjes,
hoort de liedjes
over drietjes!

Wist geniet?

Straks dan vieren
wij gevieren,
zing ik zelf...

en geniet!