Richard op de fiets naar de Noordkaap

Bericht 1
Hallo thuisfront, het is vrijdag 19h00. Na een lange koude dag aangekomen in Utsjoki, in het noordelijkste puntje van Finland. Voortreffelijk opgeschoten, misschien blijven we hier een dagje hangen. Prachtig, maar buitengewoon eenzaam gebied achter de rug.
Het weer is goed, dwz bewolkt maar droog.




We zitten nu aan de rivier de Tana, waarin, in deze tijd, veel op zalm wordt gevist.
De rendieren laten zich maar sporadisch zien, maar dat komt nog wel.
Totaal geen last van muggen of ander ongerief.
Samenwerking met Sjak gaat buitengewoon goed. We gaan geweldig!

Bericht 2
Wat, opwarming van de aarde?
- de winter is hier al weer ingevallen,
- morgen is er sneeuw voorspeld,
- rendieren trekken massaal naar het zuiden, op de voet gevolgd door mosquito-wolken
- wij zijn gedwongen onze korte broeken te verkopen, worden vervangen door bontmutsen en snowboots,
- plaatselijke bevolking in rep en roer, ze willen onze fietsen op sneeuwscooters monteren,
- midzomernacht wordt vervangen door kerstfeest (geen kaarten)
- stemming lijdt er niet onder
Groeten uit Utsjoki, Finland.


Bericht 3
Change of route: van waar we nu zitten moeten we door een gebied met niets, dwz geen koffie met appelpunten noch slaapaccommodatie. Wild kamperen is i.v.m. de kou (het vriest ‘s nachts) uitgesloten. We gaan nu naar Vadso, waar de Hurtigruten ook langs komt. Voor wat betreft het programma verandert er niet zo veel. Stuur het door, stuur het door!!!

Huwelijk in Delft

Op donderdag 11 juni zijn Loesje en Esteban getrouwd. Het huwelijk vond plaats om kwart over tien 's morgens in het stadhuis van Delft.
Vanwege dat vroege uur, en vanwege de hevige regen die ochtend, en vanwege het drukke verkeer, en gewoon, vanwege de zenuwen, ging er die ochtend bijna van alles mis:


- in zijn haast op tijd van huis te vertrekken, trok de vader van de bruid die ochtend het verkeerde jasje aan bij zijn broek. Maar: niemand die het zag.
- in diezelfde haast vergat diezelfde vader ook zijn riem aan te doen. Maar: de broek bleef zitten en zakte niet af.
- door regen en ongelukken ontstonden er files op alle wegen richting Delft. Tegen die tijd was het te laat om de trein te kunnen nemen. De ouders van de bruid vreesden gedurende 1 uur lang de allereerste-ouders-ooit te zullen worden die door de file niet bij het huwelijk van hun oudste dochter aanwezig zouden zijn. Maar: ze hadden geluk, de file loste op en ze waren de allereersten in het stadhuis.
- de zuster en aanstaande schoonbroer van de bruid, die als getuigen moesten optreden, meenden verstandiger te zijn en namen vanuit hun woonplaats Den Haag de trein naar Delft. In hun zenuwen stapten ze echter in de verkeerde trein, namelijk de intercity die tot hun grote schrik Delft passeerde en doorreed naar Rotterdam. Maar: ze namen de trein terug, renden hun benen uit hun lijf en arriveerden precies op tijd, tegelijk met het echtpaar op het stadhuis.
- De zuster van de bruid deelde mede 1000 doden te zijn gestorven, maar: ze leeft nog steeds en ook de flessen champagne in haar tas hadden van de omweg niets geleden.
- Een vriendin van de bruid, die voor het bruidstaartje zou zorgen, kreeg om kwart voor tien bij de bakker de schrik van haar leven. De taart die ze besteld had, zag er niet uit!! Een slap geval, met een lullige roos erop!! Vriendin liet het ding bij deze bakker achter en ging op zoek naar een andere bakker. Maar: terwijl het bruidspaar aan het trouwen was (nam 5 minuten in beslag) zorgde een fantastische Delftse bakker in een half uur voor een kersverse taart, met marsepeinen rozen erop en een heus poppenechtpaartje.
- Zoals gezegd duurde het huwelijk zelf slechts 5 minuten. Toch slaagde geen van aanwezigen erin de plechtigheid met droge ogen te beeindigen. Maar: van niemand liep de mascara uit! Aldus zag de bruid er als getrouwde mevrouw net zo mooi uit als voor haar huwelijk. En die bruidegom! Que mas guapo! Que sean feliz, Loesje y Esteban, por siempre!

Major Change

Tja waar moet ik dit stuk nu beginnen.

Iedereen in de familie weet dat ik al heel lang last heb van fors overgewicht. Wat niet iedereen weet of ziet is dat ik er in de afgelopen jaren heel wat aan gedaan heb om er vanaf te komen. Maar alle pogingen zijn gestrand bij het oude gewicht en soms zelf meer dan het oude. Een echte jojo dus.

Omdat ik er heel graag nog heel lang wil zijn voor Puck en Job moet er iets gebeuren om er voor te zorgen dat ik gezond kan blijven. Tijd voor een grote stap.

Het afgelopen jaar ben ik bezig geweest met een screeningstraject om te bezien of ik in aanmerking kom voor een operatie die ervoor moet zorgen dat ik ga afvallen en daarna ook niet meer aankom. Na een aantal gesprekken en veel wachten (zoals zo vaak in de Nederlandse gezondheidszorg) is in maart het verlossende bericht gekomen. Ik kom in aanmerking voor een operatie en het word een gastric bypass.

Ik zal proberen dit kort uit te leggen. Ze maken de maag los van de slokdarm en naaien de maag aan de bovenkant dicht. Dan snijden ze de dunnedarm ongeveer 50 cm na de uitgang van de maag (en voorbij de uitgang van de lever en de alvleesklier) door en naaien het onderste deel onder aan de slokdarm om zo de verbinding van boven naar beneden te herstellen. Omdat je de sappen uit de lever en de alvleesklier nodig heb voor de vertering van voedsel maken ze aan de zijkant van de darm een nieuwe verbinding met het stuk darm waar dit in uitmondt. Voor alle duidelijkheid hier ook een plaatje.

Deze ingreep zorgt ervoor dat ik maar hele kleine porties kan eten en dat de vertering en dus ook de opname van voedsel veel later begint. Dit moet ervoor zorgen dat ik mijn overgewicht kwijtraak.

Ik sta nu op de wachtlijst en wordt waarschijnlijk in de week van 15 juni geopereerd. Ik ben nu bezig met een voorbereidingstraject waarin ik enkele kilo's moet afvallen (dit om de lever te laten slinken zodat de chirurg wat makkelijke bij het operatie gebied kan komen).

Dit gaat allemaal zeer voorspoedig. Ik ben heel gemotiveerd en wil er eigenlijk niet meer van maken dan het voor mij is. Namelijk een grote stap maar wel de enige optie, dus het moet.

De periode na de operatie zal niet makkelijk zijn en ik zit er voor de rest van mijn leven aan vast. Kort na de operatie zal ik alleen maar vloeibaar en gepureerd voedsel kunnen eten. Dit zal later overgaan in kleine porties vast voedsel. En met kleine proties bedoel ik dat ik waarschijnlijk in het begin al moeite zal hebben met 2 partjes van een sinaasappel.

Voor de rest van mijn leven kan ik niet meer uitgebreid uit eten en daar 3 of meer gangen wegwerken. 2 voorgerechtjes waar ik de hele avond over doe zal het maximum zijn.

Maar ik heb het er allemaal voor over. Mijn allergrootste wens is dat ik Puck en Job gezond kan zien opgroeien en volwassen kan zien worden en dat gaat niet lukken als ik door blijf gaan op de oude voet. En op deze manier moet het wel lukken.

Ik ben een uur bezig geweest om dit op 'papier' te krijgen maar goed Time for a major change dus.

Groet

Klaartje

Marathon

Ik had nog nooit een race gelopen. We begonnen middernacht (dat is minder heet).

De eerste 25km waren vlak en gingen mooi zoals gepland (de 21km deed ik in precies 2 uur). Daarna waren er glooiende-heuvels. Heuvels zijn niet leuk.

Uiteindelijk in net iets onder 4 uur en 30 minuten aangekomen. Dat was ook precies mijn "target". Katelyn en Pek Boon en Sock Siong stonden bij de finish op mij te wachtten (dat was erg motiverend gedurende de laatste 8 kilometers).

In de photo's: finish en Katelyn helpt met de balans terwijl ik stretch.

Hoi familie!

Tja uren en uren proberen en helaas geen resultaat. Het lukt me niet om
foto's te plaatsen op de TLTZTM-weblog. Graag een korte handleiding en
misschien wil jij in de tussentijd deze foto's van ons wonder op de weblog
zetten? [bij deze]

We volgen de weblog wel, dus hebben jullie wonder al zien rollen. Heel erg
knap! Nina heeft dat inmiddels ook tot een kunst verheven evenals kraaien,
schateren en ze kan bellen blazen als de beste.

Foto 1:
Nina's eerste fruithapje, dat ging er heel goed in ze is erg nieuwsgierig!



















Foto 2: Grappen maken samen met papa, lachen, gieren, brullen!


























Groeten uit Boxtel,
Teun, Josje en Nina

Nieuws uit Niew-Vennep

Met ons mam en Roelof zijn we het paasweekend naar de Veluwe geweest. Vorig jaar zaten we samen een paasweekend op Terschelling te verkleumen (sneeuw! koud!), dit jaar was het prachtig weer. Flink gefietst, gesport (zelfs Roelof heeft getennist), lekker gegeten en gewoon een hardstikke leuk weekend gehad.


Eind april hadden we een weekje een Italiaan te logeren, een uitwisseling via school. Eerst kwam een Italiaanse klas in Nederland op bezoek, en vorige week is Zeger's klas naar Milaan geweest. Ik dacht dat het een 'werkweek' zou worden, maar niets daarvan hoor. Geweldige activiteiten en uitstapjes naar steden, musea, rondritten, verzorgde lunches, BBQ, avondfeest, en het was ook nog eens heel mooi weer. Het was gewoon een week goed verzorgde vakantie! Jammer genoeg was de interactie beperkt: de Italianen spraken doorgaans zo slecht engels dat er weinig gecommuniceerd kon worden. 'Onze' Italiaan kon het meeste wel verstaan, maar sprak nauwelijks. Het was niet veel meer dan 'yes', 'no' en het herhalen van de woorden die wij zeiden (bij een 'do you like tea?' kon hij zeggen 'yes, I like tea', maar als het algemener was, bijv 'whatelse do you like?', dan wist hij niet goed wat zeggen...).

Vorige week is Zeger dan een week in Milaan geweest. Maar ook dit was vakantie: opnieuw veel uitstapjes en prachtig weer, en dit keer was er ook meer interactie. De Italianen kwamen blijkbaar helemaal los op eigen bodem!


Wij hebben een mooie, maar nogal grote fotocamera. Kwalitatief prachtige foto's, maar niet eentje om in je handtas of borstzakje mee te nemen. 'Even snel' ergens van een foto nemen is lastig, je sjouwt gewoon niet de hele tijd met dat toestel rond. Dat ondervonden we o.a. op de fietstocht naar Parijs. Omdat we deze zomer met z'n vieren in Italie gaan fietsen, heeft Pauwel mij een uitstekend klein cameraatje kado gedaan. Met als gevolg dat ik bijna elke dag wel weer een paar foto's neem, zodat ik gewoon het nieuws aan de hand van foto's kan vertellen:

1. Mijn 'toppers'


2. Merel's klas bij het Anne Frank huis (Merel staat midden achterin)


3. Jarige Pauwel in het Leids theater (Wim Helsen, Vlaamse cabaretier)


4. De Lente (als aanvulling op ons mam's stukje, alleen kleine zwaantjes dit keer)


5. Ons hockeymeisje - laatste wedstrijd, gewonnen met 5-0. Net geen kampioen, haar team is tweede geworden


6. Wachten op Zeger uit Milaan.


7. Merel voor haar F4 Diploma bij paardrijden (en natuurlijk geslaagd):

Beleef de lente

Het is een pimpelmeesje.



Margriet

Marijntje in de box

Het omrollen gaat haar heel goed af.
Ze ligt nu het liefst op haar buik.
Dan kan ze het beste om zich heen kijken.

knap hè

Annemarijntje (nu 3 maanden) probeert al rechtop te zitten!

Krediet crisis

In het kader van de crisis heb ik in de aanbieding: een mobiele telefoon (Sony Ericson; leeftijd ca. 6 maanden) en SIM-kaart. Dit alles vanwege een aanbieding van mijn provider: ik kreeg een nieuwe telefoon met SIM-kaart door mijn strot geduwd. Gratis, uiteraard. Maar aangezien ik mijn eigen telefoonnummer wil aanhouden, heb ik de SIM-kaart over. De ouwe telefoon zoekt nu een nieuwe eigenaar.

Geinteresseerden kunnen zich bij mij melden. Bij gelijke geschiktheid van meerdere kandidaten geeft de beste/leukste/origineelste motivatie de doorslag. Deze gecombineerde aanbieding geldt tot 12 juni en zolang de voorraad strekt. Het geheel zal, met een strikje erom, op de familiedag aan de nieuwe eigenaar worden overhandigd.

Over de uitslag kan niet worden gecorrespondeerd. Familieleden van de jury worden in dit uitzonderlijke geval niet uitgesloten van deelname.

Domme domme

Matthijs ziet een foto van Annemarijn: "Ah, ik zie het al, die koopt later een Volkswagen Golf!"

Eerste prijs voor sinaasappelproject in Colombia

Vers van de Delftse pers:

Loesje Bevers en Esteban Jamarillo Freydell winnen de scholierenwedstrijd Imagine!


Loesje Bevers (ENZ) en Esteban Jaramillo Freydell (BST) hebben met hun project ‘What’s the deal with the orange peel’ de scholierenwedstrijd Imagine gewonnen. De VWO-scholieren Malou Kool, Sabine Koetsier, Marinus Luiten en Marjolein ten Wolde van het Johannes Fontanus College in Barneveld ontwikkelden een bedrijfsplan voor dit project wat door de jury als beste beoordeeld werd tijdens de finale in Ede op 16 april. Het project beschrijft een proces om in Colombia uit sinaasappelschillen pectine te winnen, om zo de locale economie te stimuleren. Pectine wordt o.a. gebruikt als verdikkingsmiddel in levensmiddelen en wordt toegepast in medicijnen. Sinaasappelsap is een belangrijk export product van Colombia, terwijl tegelijkertijd pectine juist door dat land geïmporteerd wordt.
Voor het projectvoorstel, zie:

http://foundation-imagine.org/Members/admin/documents/imagine2008/projecten/Projecbeversfreydell/document_view

http://www.barneveldsekrant.nl/page/Lokaal/Regionaal-Detail/JFC-ers-winnen-landelijke-wedstrijd.351663.news

De prijs houdt in dat er een bedrag van 25.000 euro besteed mag worden om het project ook inderdaad in werking te krijgen. Verder mogen alle winnaars, dus scholieren en wetenschappers, op reis naar Colombia om de omstandigheden ter plekke te gaan bekijken.

Mooi was die tijd...

Jeroen: Zoals iedereen tegen ons zegt: ik wou dat ik nog klein was... Nou, ik weet niet of Marleen nog wou dat ik nog klein was...

Domme Domme

Bas, Puck en Job zitten samen aan tafel. Het eten is bijna klaar en Job is ongeduldig en gaat op zijn stoel staan. Dan wordt hij ook nog ondeugend en gooit zijn lepel en vork op de grond. Bas waarschuwt: "Job niet je lepel op de grond gooien!" en raapt de lepel op. Dit is natuurlijk niet het einde van het verhaal want Job gooit zijn lepel weer op de grond. Dus Bas weer: "Job, niet op de grond gooien. Dit is je laatste waarschuwing. Als je het weer doet dan ga je even in de hoek zitten. Heb je dat goed begrepen?"
Even blijft het stil en Job reageert niet op de laatste vraag. En dan zegt Puck: "Dan moet je altijd ja zeggen Job!"

Job kletst ook steeds meer: Tractor is duidelijk. Vatauto is vrachtauto. Rote vatauto is grote vrachtauto. En toen kwam er een hele grote vrachtauto langs en Job roept enthousiast: "Rete rote vatauto!"

vrolijk paasei allemaal!

Geen non, geen psycholoog... ik gok op grapjas!

Hee, een ankette!

Waar staat de optie 'ik stem niet'?

Domme domme uit Nieuw-Vennep

Ik doe een spelletje Braintraining op de Nintendo DS. Aan de hand van enkele oefeningen wordt je brain-leeftijd bepaald, en natuurlijk: hoe lager, hoe beter. Bij een eerste keer proberen ben ik 49 jaar, maar na een kwartiertje oefenen is dit al gedaald naar 34. Trots zeg ik: Ik heb de brains van een 34 jarige!
Pauwel: mmm - ik heb liever een vrouw met het lichaam van een 34 jarige.

Zeer Znel Zwemmende Zeger

Opnieuw heeft Zeger uitstekend gezwommen bij de NCS Bondskampioenschappen. In zijn leeftijdscategorie '94-'95 heeft hij 2 gouden (100m en 200m schoolslag (foto)) en een zilveren medaille (200m wisselslag) veroverd. Verder ook nog twee keer een eervolle 5de plaats (100 wissel en 100 vlinder). Wij waren uiteraard trotse getuigen!

Stukje verslag gekopieerd van de site van zijn zwemclub (Watervrienden Lisse):

Zeger van Nieuwenhove liet in programmanummer 33 zijn enige rivaal Roel Rademaker even zien hoe je een 200m schoolslag moet zwemmen door met 4 seconde voorsprong te winnen.

Zeger van Nieuwenhove gaat (...) het gevecht aan met Ryan Donker, Sven Blom en twee zwemmers van Almere op de 200 meter wisselslag. Zeger ligt met de vlinderslag voor, maar wordt op de rugcrawl bij gehaald door een zwemmer van Almere, dan komt de schoolslag en zwemt Zeger weer weg van de rest van het veld, tot slot de borstcrawl waarin Zeger toch nog alles moet geven om uiteindelijk als tweede te eindigen achter Roel Rademaker van Almere.

Lang leve de elektronische tijdwaarneming moet ook Zeger van Nieuwenhove hebben gedacht op de 100 meter schoolslag, waarin hij met 5 tiende van een seconde verschil op de nummer 2 het goud om zijn nek kreeg gehangen.

Domme domme

Edouard ziet een foto van Annemarijn.
E.: "Ze wordt toch geen non, he?!"
Jeroen: "Nee, psycholoog!"

Naschrift: Ik was altijd in de veronderstelling dat bij psychologen de patienten op de bank liggen. Niet dat de psycholoog zelf ligt te pitten!