Eigenlijk komt dit nieuws nog steeds uit Gondrin, waar Roelof-jan en ik een gîte huren bij Jean-Philippe. We zijn hier nu precies een week. Het plan is om volgende week woensdag te verhuizen naar Taule. Maar of dat echt lukt, is niet zeker.
We vertrokken uit een koud Nederland, maar we zijn nu in een nog kouder Zuid-Frankrijk. De temperatuur schommelt rond de nul graden, gelukkig gaat het in de komende week opwarmen, als je de meteo moet geloven. In de annex van Taule is verwarming, vanmorgen was het daar acht graden. Goed genoeg om te werken maar veel te koud om stil te zitten. Vandaag zet RJ er op de bovenverdieping een verwarming bij. Het hoofdhuis is door en door koud. We vragen ons wat vertwijfeld af of we wel het goede klimaat hebben gekozen voor ons nieuwe verblijf.
Het is best spannend allemaal. Vandaag kwam de technicien van France Telecom om onze telefoonlijn aan te sluiten. Een aardige man. Ze zijn allemaal aardig hier. Er blijkt een fout te zitten in de lijn van Courrensan-dorp naar ons straatje, over enkele dagen moet dat opgelost zijn. Als alles goed gaat hebben we straks telefoon en internet. Alle apparatuur staat al klaar. RJ kreeg van de technicien ook nog eens dertig meter verlengsnoer, en een paar telefoonstopcontacten, zodat hij de aansluitingen kan plaatsen waar hij maar wilt. En inclusief een hele ochtend werk en nog een dagje voor de maatjes van de technicien, kost dat 55 euro!
Als alles werkt kunnen we gratis bellen naar alle vaste nummers in de wereld. Reken maar dat ik daar gebruik van zal maken. We krijgen een internetverbinding van 2 MB. Volgens de technicien is dat voldoende. Voor de gemiddelde Fransman, denk ik dan, want die kunnen vaak niet eens mailen, laat staan dat ze filmpjes kijken, of uitzending gemist of iets downloaden. Gelukkig hebben we ook al een satellietschotel, zodat we in elk geval de radio en tv van de hele wereld kunnen ontvangen. Zelfs Al-Jazeera en dat kunnen ze in Egypte niet eens aan.
Zo makkelijk als hier de ‘openbare voorzieningen’ werken, zo traag gaan de commerciëlen. Nu zijn elektriciteit en telefoon hier ook al geprivatiseerd. Maar het is onvoorstelbaar hoeveel moeite je moet doen om mensen te motiveren om voor geld aan de slag te gaan. Zo heeft onze ramen- en deurenboer in juli beloofd dat in oktober de spullen zouden worden geplaatst. Na heel veel bellen en mailen, steeds zonder een enkel antwoord, heeft Roelof-jan hem deze week nog eens dreigend toegesproken, we willen immers verhuizen en de ramen lekken als een mandje. Ik vrees dat het niks heeft geholpen, de stilte van zijn kant is oorverdovend. Ga dan naar een ander, hoor ik jullie zeggen. Maar deze man heeft een flinke aanbetaling gehad en op een ander moeten we weer een jaar gaan zitten wachten.
RJ werkt hard om de annex op tijd af te hebben. Ik doe de boodschappen – altijd wel leuk in Frankrijk. Morgenvroeg ga ik naar de Franse kapper. Op de fiets natuurlijk, als enige in de wijde omgeving. Als je hier al een fietser ziet, is het op een racefiets. Ik mag nog een paar dagen niksen omdat ik in mijn laatste chemokuur ben. Niet dat ik er veel last van heb. Maar het is een goed smoesje om lekker in ons gehuurde huisje bij de verwarming te blijven zitten.
Als we de volgende week in Taule wonen, zullen we van alles nog missen. Ik kan dan mijn reputatie als shopper verder waarmaken. We hebben wel veel meegenomen uit Nederland, maar ineens voor een heel huis (lees twee verdiepingen van ieder 5x4 vierkante meter, dat is de annex) dat is natuurlijk niet gelukt. We hebben besloten maar te gaan wonen en dan zien we wel wat we te kort komen. Ik zie me al op pad gaan voor een vergiet, een zeef, een theepot en ga zo maar door. Leuk toch. Alleen een fietstas, die heb ik nog niet gevonden.
