Alaska update #4

Het is alweer twee weken geleden dat ik ben vertrokken thuis, al voelt het niet meer dan één week. De tijd vliegt! Nog twee weekjes te gaan :)

Het werk vliegt ons hier letterlijk om de oren. De oefening "Distant Thunder" is inmiddels in volle gang en we komen om in het werk om al onze kisten vliegend te houden. Maar daardoor gaan de dagen gelukkig wel erg snel. De samenwerking met de Amerikanen verloopt redelijk. Wij zijn gewoon veel gehaaster omdat wij met 11 vliegtuigen evenveel willen vliegen als zij met 20 vliegtuigen :)

Afgelopen weekend zijn we naar mount McKinley gereden. Als ik me niet vergis is dat met 6.2km de hoogste berg van Noord Amerika. Verder weinig wild gezien, op een paar deers na. Ik denk dat alles nog ligt te pitten ofzo. Wat moet je ook anders met deze kou? Maar het was toch een leuke trip met mooie uitzichten.

We zijn ook al gaan skieën :) Deze basis is zo groot dat ze er ook maar gelijk een ski piste op hebben gemaakt. Het is een bergje van niks (zeker als je net in de Alpen bent geweest) maar toch wel leuk, zo vanuit je werk ff snowboarden.Volgende week gaan we proberen om bij de meest noordelijke skipiste van Amerika te komen. Daar zou het een stuk steiler moeten zijn.

De foto's van het noorderlicht heb ik niet zelf gemaakt (was m'n cameraatje niet goed genoeg voor). Maar in het echt zie je het dus ook zo. De foto's lijken wazig maar dat komt omdat het licht voortdurend aan het golven is. Die pick-up op de foto is van ons en als je goed kijkt zie je mij zitten terwijl ik weer even op normale temperatuur probeer te komen. Het zou goed kunnen dat we geluk hebben gehad dat we het zo goed gezien hebben want van nu af aan zal de activiteit van het noorderlicht alleen nog maar af gaan nemen.

Ik ga me maar eens klaar maken voor de lunch en daarna de avonddienst. Zal wel weer een latertje worden vanavond. Maar gelukkig hebben we een leuke groep en is het werk lekker uitdagend.

 

Groetjes uit Eielson!

Merel On Stage

"Hebben jullie wel eens een Open Podium op jullie school?", zo vroeg ik Zeger en Merel. Nee, zoiets kenden ze niet. Vreemd, dacht ik, dat hebben alle scholen toch wel eens? Ik herinnerde me van mijn Dordrechtse school van die lange avonden waarin de leerlingen hun kunsten konden presenteren, te dikke meisjes die dansten op ingeblikte muziek, raps die niet om aan te horen waren, ik zag het elk jaar weer voorbij komen.

Maar Merel oefende wel tijdens de voorjaarsvakantie voor 'het theater'. En gelukkig belde ze mij om te vragen of ik naar een van de twee uitvoeringen wilde komen van hun 'On Stage'. Dat wilde ik wel zeker. Samen met Petra en Pauwel en Zeger met zijn vriendinnen zaten we in de aula van de school af te wachten. Petra vertelde me dat Merel in een stukje zou toneelspelen en dat ze ook nog gitaar ging spelen.  Het programma vermeldde heeeel veel namen, dat kon ik zonder bril nog net zien.

Het begon met een stukje toneel over een saloon die, tegen de zin van de vaste klanten, verkocht was. In de saloon werd ook opgetreden, zang, dans enzovoort. Na tien minuten kreeg ik het door: dit was hun Open Podium. Het saloonverhaal kwam steeds terug en op die manier werden de optredens van de leerlingen van een logisch kader voorzien. Het was allemaal perfect ingestudeerd, het liep op rolletjes en je hoefde je geen moment te vervelen. Ook de kwaliteit van de stukjes was vele malen hoger dan ik gewend was. Ik zag de hand van goede muzikanten, regisseurs en technici. Jammer dat ik geen school meer heb, want er waren genoeg ideeën om een Open Podium heel flitsend te maken.

En Merel? Die kwam voor in in 'toneelstukje binnen het toneelstuk', maar helaas was zij een 'paard' tussen de 'koeien' en het was maar goed dat Pauwel me erop wees dat dat Merel was. Zelfs haar haren zag je niet door de paardenkop. Gelukkig kwam ze ook, samen met een ander meisje, gitaar spelen. Ik kan ervan getuigen dat ze dat al prima kan. De collage zie ik gemaakt heb van haar foto's geeft er een beeld bij. Maar zelfs het paard is hierop niet duidelijk te zien (achter de bar op de linkse kleine foto's).

Prinsessen Nina en Lot - take 41

Na een geniale tip van Michael kunnen we dan eindelijk onze prinsessen op bewegend beeld aan jullie showen. Geen tegen elkaar botsende hoofdjes en hartverscheurend huilende kindertjes, maar gewoon de mooiste prinsessen van de wereld...

'Tsunami' in Emeryville

Namens Beppie:
http://www.berkeleyside.com/2011/03/11/video-tsunami-makes-its-way-through-bay-in-emeryville/

Prinsessen Nina en Lot

Na een keer of 40 tevergeefs proberen, hier dan maar een fotootje van onze prinsessen! Jammer, want het was echt een TOP filmpje...

AUNTIE MARIE

Het gaat niet goed met Auntie Marie. Hieronder een e-mail van Janice.

Hello Dear Cousins,
This is just a quick but sad note to let you all know that our dearest Mum is very poorly in hospital & we have been told that she is probably in her last few days. The hospital team are working to get her back to her room in the care home before the end of the week so that she can be cared for by a palliative care team around the clock; hopefully this will happen. She is very peaceful & I know that she now can't wait to join the rest of her family who have gone before her.

Alaska update # 1, 2 & 3

Hey allemaal!

Ik zal jullie af en toe een update sturen vanuit Alaska. Voel je niet verplicht om het te lezen, en al helemaal niet om te reageren hoor. ik vind het ook gewoon leuk om ze te typen ;)

Welcome to Eielson

We (ons detachement) is vandaag om 11:00 geland op Eielson, Alaska. We hebben anderhalve dag nodig gehad om hier te komen.

Ik ben dinsdagochtend om 06:00 vertrokken vanuit Volkel. We zijn eerst naar Bangor gevlogen in Maine ("net" iets boven Edouard). Daar hebben we wat mensen afgezet die komende week onze F-16's gaan opvangen die op doorreis naar Eielson zijn. Enkele uren later zijn we doorgevlogen naar Dulluth, Minnesota. Ik had er nog nooit van gehoord, maar locals hebben mijn vermoedens aldaar bevestigd dat het "the ass-end" van Minesota betreft. Geloof me, daar wil je niet dood gevonden worden hehe.. Maar ons hotel daar was prima. Het was daar rond 20:00u toen we lekker naar de Texas Road Stakehouse zijn gegaan met een groepje, voor 16oz vlees :) (het was toen trouwens 6 uur Nederlandse tijd. Ik had nog nooit na 24 uur wakker te zijn geweest zo veel vlees naar binnen gepropt, dat was wel even zwoegen!)

De mensen daar waarschuwden ons voor de kou in Alaska, hetgeen ons iets zorgen baarde omdat het in Minnesota al -16 C was...

Nu, na een nachtje heerlijk geslapen te hebben ben ik gearriveerd op Eielson waar het zonnetje heerlijk schijnt bij een temperatuurtje van -32C. De kleine maar goeie hotelkamer deel ik met een leuke collega die ook van sporten houd, dus we gaan ons hier prima vermaken... ohja en werken ;)

 

@ Wendy; ik ga je snel even bellen, zodra ik een telefoonkaart heb weten te scoren

 

Groetjes uit Eielson!

Hallo daar :)

Ik ben vandaag naar de World Ice Art Championships geweest . Een heleboel ijs sculpturen gemaakt door teams van over de hele wereld. Ja, er stond ook een ijs-molen uit nederland, echter waren de wieken er al afgebroken hehe :) (op de heenweg trouwens de eerste moose gezien! maar die zullen we nog wel meer te zien krijgen, wat een enorme beesten zijn dat)

Onze F-16's zijn eerder vandaag geland en naar hun opstalplaatsen gegleden, gegleden omdat er op het hele platform een dikke laag ijs ligt. Daar hechten ze hier vliegtechnisch gezien schijnbaar niet zo'n waarde aan. Hopelijk kunnen onze vliegers er een beetje mee overweg ;)

De eerste vliegtuigklacht is ook al een feit dus we kunnen morgen gelijk aan de bak, maar daar zijn we ook wel aan toe nu.

Groetjes vanuit Eielson AFB, bij nog steeds -20C... brrr

Hallo daar,

 

alweer een week geleden dat ik Wendy alleen heb achter gelaten (hou je het nog een beetje vol meissie?).

Eergisteren naar een afgelegen plek op de basis geweest voor het noorderlicht. We hebben het een klein beetje kunnen zien. Met het blote oog leek het meer op gigantisch grote mistbanken midden in de donkere nacht, maar een collega van mij (onze chef) heeft super mooie foto's kunnen maken. Met een lange sluitertijd kun je zien op de foto dat de hele horizon een groene kleur heeft. Echt fantastisch! Vanavond zou de aurora activity nog iets hoger zijn dus we gaan het dalijk nog eens proberen. Het noorderlicht is alleen goed te zien tussen 23:00 en 02:00, dus ik hoop dat ik morgen wel om half 7 op kan staan hehe

We werken gemiddeld 11 tot 12 uur per dag, dus het belastinggeld wordt ook goed besteed hoor ;)

Een van onze eigen kisten met een hoop klachten die wij moeten verhelpen.

Een bewijs van de hoeveelheid sneeuw en kou. Sneeuw tot kniehoogte is geen uitzondering :P

De zwart wit gecamoufleerde F-16 is een Aggressor. Daar vliegen de amerikanen mee om tegen onze kisten te vechten. Ze hebben geweldige en unieke kleurenschema's. Iets waar ik vroeger alleen in boekjes naar heb kunnen staren...

Nog 3 weken te gaan

 

Tot de volgende mail :)

een goed doel

Michael legde ons een probleem voor, en uiteindelijk vond hij zelf een oplossing. Ik had ook een probleem(pje) en dat IS al opgelost, maar ik heb er een naar gevoel aan over gehouden. Een lief meisje, met prachtig zwarte ogen, ik schat haar ongeveer 14, belde aan. Ik liep al bijna naar mijn portemonnee, want ik dacht dat het VMBO zich weer inzette voor een goed doel en dat de leerlingen die gingen hardlopen, fietsen, of een dagennachtlangfeesten, mij als sponsor nodig hadden. Dit meisje kwam echter voor een doel waar ze zelf helemaal achter stond: het SandraReemerFoundation, ik meen dat ze waterpompen plaatsen in landen waar helemaal geen water is. Ik vroeg haar om haar vergunning en ze vertelde iets vaags van "mevrouw Reemer heeft het erg druk", maar vindt u dit niet voldoende? (het tijdschrift met een foto met dorstige zwarte mensen die nog geen pomp hadden) Of wilde ik misschien zelf Sandra Reemer bellen? Nou nee, dat wilde ik niet echt, dus uiteindelijk gaf ik niks en sloot de deur. Ik zocht die Foundation op op internet en daar was een telefoonnummer bij, en in een opwelling belde ik toch maar. Verbazing aan de andere kant: nee, er was helemaal geen collecte-actie in Boxtel! Toen ik het meisje omschreef, werd het even stil aan de andere kant. "Ik weet wie u bedoelt!" zei Sandra, "dat is een ontzettend lief meisje dat ons een warm hart toedraagt. Maar nee, dat mag ze niet doen, geld ophalen. Ik zal wel even haar moeder bellen!" Met de belofte een bijdrage te storten voor een waterpomp, legde ik de telefoon neer. Maar met een rotgevoel. Hier loopt nog ergens in de buurt een kind, met de eerlijkste ogen die je maar kunt voorstellen, ze gaat niet z.g. zwemmen, hardlopen of iets anders waar ze de zaak mee kan bedonderen, maar ze gaat recht op de vrouw af om een bijdrage te vragen voor de noodlijdende mens. En ik heb haar weggestuurd. Omdat ze geen vergunning had. Geen vergunning om dorstige mensen aan een glaasje water te helpen. Wat zouden jullie gedaan hebben?

Teegee the office-cat

Heel lang geleden, zo rond het eerste blog stukje, was Teegee er al bij.

Sergeant der 1e klasse M.A. Bevers, BME

Op 18 februari studeerde Matthijs af in de richting Mechanical Engineering aan de Hogeschool van Arnhem. Hij is nu officieel Sergeant der 1e klasse Matthijs A. Bevers, BME.
Een impressie van de dag:

Matthijs deed zijn afstudeerproject samen met een collega-student. Ze hadden een mooi, altruistisch doel voor ogen, getuige ook het aureooltje van de collega. Die van Matthijs vliegt net rechts uit beeld...

 Uiteraard werd de dag feestelijk afgesloten.

De populaire poll

Kijk even goed...

Compleet polldrama met plots een ander resultaat... Wat een eindsprint!

Lisa

dit is de lieve kindertijd

vol onschuld en vol vrolijkheid

de lange blonde lokken vallen op de tegelvloer

voorbij is de onzekerheid

voorbij de daagse borstelstrijd

dit is beslist de overgang van altijd lief naar stoer

dit is de stoere tienertijd

vol andere naïviteit

met korte stekels neemt het leven plotseling een vaartje

weg is de voorzichtigheid

het jeugdig juk nu lekker kwijt

mijn mamma knipt hem voor me weg, het zit 'm in dit staartje

Broer en zus in Amerika

En eindelijk was Toon er ook eens, met zus Marian!

Hm...

Graag jullie advies. Daar hoort een klein verhaaltje bij.

Een paar jaar geleden kreeg ik van een collega een 12 snarige gitaar. Een vreselijk krakkemikkig ding, dat kon zelfs een leek zien. De keuze was destijds: naar de kliko of naar Michael (vreemd genoeg voel ik me heel lekker in dit soort vergelijkingen). Omdat ik zelf moeilijk dingen kan weggooien, bracht ik hem naar een kennis die voor zijn hobby gitaren bouwt. Die deed iets verstandigs: in de kliko ermee.

...maar hij gaf een andere 12 snarige gitaar mee terug. "Ook waardeloos, maar al beter als die je me gaf". Het verse wrak bleek eveneens niet stembaar en ging als versiering aan de muur. Met dat gegeven paard kon ik natuurlijk niet naar de gever terug om hem op te laten knappen en eigenlijk heeft hij ook voornamelijk klikokwaliteiten (rechts op de foto). Dat ik een paar weken geleden niet meteen enthousiast werd, toen een andere collega met een 12 snarige gitaar aankwam, is vanuit deze achtergrond begrijpelijk. "Mijn man zegt dat ie niet te stemmen is. Kijk eens of jij er iets mee kunt doen, anders gooi je hem maar weg." Dat hadden we dus al eens eerder gehoord. "Altijd welkom", zei ik, maar het ding heeft nog een dag of vijf naast haar bureau gestaan omdat ik telkens vergat om het op te halen. Aan het fluttige plastic hoesje had ik al gezien dat we hier weer niet op een topmodelletje moesten rekenen. Toen ik eenmaal de gitaar uitpakte zag ik dus wat ik wilde zien: een oude 12 snarige rotgitaar die weer ergens aan de muur kon (links op de foto). Maar vooruit, toch maar even gestemd. Drie akkoorden aangeslagen. Pokkeherrie, ijzerwinkel.

Een dag later. De gitaar nog maar eens gepakt en verrek: hij was op toon gebleven. Alles wat op toon blijft kan ik natuurlijk gebruiken en ik begon het instrument eens goed te bekijken. Wauw. Eigenlijk helemaal niet zo slecht gebouwd. Gesplitste achterplaat. Mooie houtsoorten. Parelmoeren inleg. Ingelegde hals aan de achterzijde. Stemwerk nog op orde. Eigenlijk best mooi op zijn manier. Enneh... zo slecht klinkt ie nu toch ook weer niet? Met een paar nieuwe snaren waarschijnlijk nog beter. Wat is het eigenlijk voor een merk?

Tikkerdetik in Google. Blijk ik een topmodel uit de jaren 60 in handen te hebben. Het sjieke oudere broertje van de gitaar waarmee de Beatles, Genesis en andere bekende groepen destijds hun opnamen maakten. Schitterend afgewerkt, mooi van toon (je moet er natuurlijk van houden, een 12 snarig geluid), speelt fantastisch, zuiver tot op de hoogste fretten. Kortom: een juweeltje. met bijbehorende prijs. Ik schat dat het instrument zeker 500 euro, maar misschien zelfs in de buurt van de 1000 euro waard is.

Nu heb ik al tegen de collega gezegd, dat de gitaar mooi op toon bleef en ik er blij mee was. Maar het zit me niet lekker. Wat moet ik doen?

Meer nieuws uit Taule

 Inmiddels ben ik (Margriet) weer in Oudenbosch, RJ is in Taule gebleven. Hij woont daar nu ook, midden tussen al dat werk. Toch wil ik ook gauw terug. Want elke dag zie je vorderingen.

Op de markt van Eauze vond ik mijn fietstas, eigenlijk een fietsmand. Dus ik ben al helemaal thuis daar. Verder hebben we een goede internetaansluiting en een vaste (internet)telefoon. Ook zitten nu alle nieuwe ramen en een deur in het huis. RJ kan nu wekenlang gaan vernissen, elk raam moet drie keer. Antonello, de baas van de firma die de ramen heeft gezet, wil ons vast nooit meer zien, zoveel druk hebben we op hem uitgeoefend.

Ook was het weer de laatste twee weken prachtig, een keer heb ik zelfs 30 graden gemeten  (in de zon, op het bordes, uit de wind, met een gratis thermometertje van de ING, ja zo kom je wel aan rare getallen). Dus op foto's kun je hier zien dat er behalve werk ook veel zonnige momenten waren.

Het moeilijkste vond ik het plaatsen van de trap in het hoofdhuis. We hadden nog een trap liggen en RJ wilde die graag voorlopig gebruiken. Na alle bouwwerkzaamheden kopen we dan wel een nieuwe trap. Maar toen we het probeerden bleek de trap wel te passen, maar de treden stonden schuin naar beneden. Dat is een heel raar gevoel als je op zo'n trap staat. Ik bood aan er een beetje Pythagoras op toe te passen en ik heb vijf pagina's berekeningen gemaakt. Moeilijk is dat! Ik kwam tot de conclusie dat het beschikbare trapgat te kort en te laag was voor de trap. RJ bekeek wat ik allemaal had doorgerekend - dat gat kan hij natuurlijk niet veranderen. Maar hij had mijn berekeningen niet nodig om te bedenken dat hij gewoon de bovenste tree van de trap ging zagen. De trap is nog niet helemaal goed, maar je kunt er op lopen.

Dinsdag heb ik weer Franse les. Ik heb 12 verhaaltjes klaar om daar in het Frans te vertellen. Van Ikea tot Emmaus, van de Géometre tot pauvre Antonelle en van de dégustation de vin in ons dorp, Courrensan. Allemaal verhalen die we vertellen als we over drie jaar daar met jou zitten aan de barbecue op Taule. Blogs mogen niet te lang worden.

Even nog eens voor A3n: hier zijn de foto's:

Het regent domme domme's

Puck en Job zijn de laatste tijd op dreef:

Volgens Puck eten panda's graag boemba.
Job heeft een snavel in zijn buik en een olifant heeft volgens hem een snurf.

En de laatste (en die vond ik het leukst): een snelle boot is volgens Job een schietboot.

Marijntje jarig

Nieuws uit Taule door Margriet

Eigenlijk komt dit nieuws nog steeds uit Gondrin, waar Roelof-jan en ik een gîte huren bij Jean-Philippe. We zijn hier nu precies een week. Het plan is om volgende week woensdag te verhuizen naar Taule. Maar of dat echt lukt, is niet zeker.

We vertrokken uit een koud Nederland, maar we zijn nu in een nog kouder Zuid-Frankrijk. De temperatuur schommelt rond de nul graden, gelukkig gaat het in de komende week opwarmen, als je de meteo moet geloven. In de annex van Taule is verwarming, vanmorgen was het daar acht graden. Goed genoeg om te werken maar veel te koud om stil te zitten. Vandaag zet RJ er op de bovenverdieping een verwarming bij. Het hoofdhuis is door en door koud. We vragen ons wat vertwijfeld af of we wel het goede klimaat hebben gekozen voor ons nieuwe verblijf.

Het is best spannend allemaal. Vandaag kwam de technicien van France Telecom om onze telefoonlijn aan te sluiten. Een aardige man. Ze zijn allemaal aardig hier. Er blijkt een fout te zitten in de lijn van Courrensan-dorp naar ons straatje, over enkele dagen moet dat opgelost zijn. Als alles goed gaat hebben we straks telefoon en internet. Alle apparatuur staat al klaar. RJ kreeg van de technicien ook nog eens dertig meter verlengsnoer, en een paar telefoonstopcontacten, zodat hij de aansluitingen kan plaatsen waar hij maar wilt. En inclusief een hele ochtend werk en nog een dagje voor de maatjes van de technicien, kost dat 55 euro!

Als alles werkt kunnen we gratis bellen naar alle vaste nummers in de wereld. Reken maar dat ik daar gebruik van zal maken. We krijgen een internetverbinding van 2 MB. Volgens de technicien is dat voldoende. Voor de gemiddelde Fransman, denk ik dan, want die kunnen vaak niet eens mailen, laat staan dat ze filmpjes kijken, of uitzending gemist of iets downloaden. Gelukkig hebben we ook al een satellietschotel, zodat we in elk geval de radio en tv van de hele wereld kunnen ontvangen. Zelfs Al-Jazeera en dat kunnen ze in Egypte niet eens aan.

Zo makkelijk als hier de ‘openbare voorzieningen’ werken, zo traag gaan de commerciëlen. Nu zijn elektriciteit en telefoon hier ook al geprivatiseerd. Maar het is onvoorstelbaar hoeveel moeite je moet doen om mensen te motiveren om voor geld aan de slag te gaan. Zo heeft onze ramen- en deurenboer in juli beloofd dat in oktober de spullen zouden worden geplaatst. Na heel veel bellen en mailen, steeds zonder een enkel antwoord, heeft Roelof-jan hem deze week nog eens dreigend toegesproken, we willen immers verhuizen en de ramen lekken als een mandje. Ik vrees dat het niks heeft geholpen, de stilte van zijn kant is oorverdovend. Ga dan naar een ander, hoor ik jullie zeggen. Maar deze man heeft een flinke aanbetaling gehad en op een ander moeten we weer een jaar gaan zitten wachten.

RJ werkt hard om de annex op tijd af te hebben. Ik doe de boodschappen – altijd wel leuk in Frankrijk. Morgenvroeg ga ik naar de Franse kapper. Op de fiets natuurlijk, als enige in de wijde omgeving. Als je hier al een fietser ziet, is het op een racefiets. Ik mag nog een paar dagen niksen omdat ik in mijn laatste chemokuur ben. Niet dat ik er veel last van heb. Maar het is een goed smoesje om lekker in ons gehuurde huisje bij de verwarming te blijven zitten.

Als we de volgende week in Taule wonen, zullen we van alles nog missen. Ik kan dan mijn reputatie als shopper verder waarmaken. We hebben wel veel meegenomen uit Nederland, maar ineens voor een heel huis (lees twee verdiepingen van ieder 5x4 vierkante meter, dat is de annex) dat is natuurlijk niet gelukt. We hebben besloten maar te gaan wonen en dan zien we wel wat we te kort komen. Ik zie me al op pad gaan voor een vergiet, een zeef, een theepot en ga zo maar door.  Leuk toch. Alleen een fietstas, die heb ik nog niet gevonden.

Google vertalen

Steeds meer cursisten van mij, meest vrij recente immigranten, hebben tegenwoordig internet en email, zodat ze me te pas en vooral te onpas berichten sturen. Maar dat ze Google Vertalen inschakelen om zo'n mailtje zelf eerst lekker in het Spaans te kunnen schrijven, dat is me nooit eerder overkomen. Hierna volgend bericht is van Martha, een Colombiaanse dame van halverwege de vijftig, die gedurende 3 weken tijdelijk in mijn groep zat, omdat háár groep, een iets lagere zijtak, pas op 1 februari zou beginnen. Ik geloof dat ik er goed uit naar voren kom, enfin, interpreteer zelf maar....

ELIZABETH leraar, ik stuur mijn groeten en via dit medium waarmee ik mijn oprechte dank betuigen voor zijn aandeel in hun kennis van de Nederlandse taal, en vooral een uitstekende methoden die worden gebruikt voor alle metgezellen omvat, in de taal van elke ons. De waarheid dat leerkrachten en leer je hoe moeilijk het is deze taal, maar ik bewonder haar voor haar wijsheid, kennis en echt het vertrouwen te bewonderen in ons altijd klaar om te werken met alle vertrouwen en de glimlach die gaan naar de klas motiveert hem om te leren van de taal. Je bent een persoon die de speciale gave voor het onderwijs en ik zeg niet mijn enige, de andere collega's, ik bewonder, want ik had gebroken oprecht verlangen om te blijven in de school, werd geblokkeerd, dus ik voelde me echt, maar terug naar school, vindt een persoon zoals jij die je begroet met een glimlach dat de menselijke sencibilidad is erg belangrijk, in mijn geval, ga naar een ander land zo verschillend van de mijne, hebben verlaten mijn boeken vele jaren geleden, mijn werk, en terug te keren naar school is niet gemakkelijk.
MARTHA RANGEL

Mijn vader

Mijn vader is een oude man
Zijn dagen zijn sereen
Hij leeft met mezen voor zijn raam
En boeken om zich heen.

Mijn vader woont in een tehuis
Hij leest daar poëzie
En soms schrijft hij, stil voor zich uit
Gedichten, twee of drie.

Mijn vader leeft nu al zo lang
Zijn ademtocht is broos
Maar wat ik ben is een gevolg van
Wat hij voor mij koos.

Ooit zat ik voorop op zijn fiets
Een kleine blonde schat
Naar mij boog hij, die jonge man
Ach, wat een tijd was dat.

Mijn vader is nu hoogbejaard
Wat zegt dat over mij?
Mijn ademtocht, mijn gang, mijn oor
Word ik zo oud als hij?

Mijn vader is een oude man
Hij leeft zijn dagen stil
Dat hij zijn verzen lezen kan
Is alles wat ik wil.