Morgenvroeg, dinsdag om half elf, wordt opa geopereerd. Hij is er heel vrolijk onder. Hij had vandaag meer moeite met de enorme hoeveelheden laxeermiddel dan met het vooruitzicht van een ingrijpende operatie. Hij is al goeie maatjes met de verpleegsters, die erg graag voor hem zorgen. Je kunt hem niet bellen, er is nog geen telefoon op de kamers en trouwens ook nog geen tv. Het is behelpen met zo'n nieuw ziekenhuis.
Maar een kaartje komt misschien wel aan.
Adresseer als volgt:
Dhr. A. Termeer
JeroenBosch Ziekenhuis
chirurgie A7 Noord kamer 35
Henri Dunantstraat 1
5223 GZ 's-Hertogenbosch
Morgen bellen we de broers en zussen wanneer we de uitslag van de operatie gehoord hebben.
maandag, mei 16, 2011
zondag, mei 15, 2011
SIMPELE ZIEL
Er wordt weleens een ree gesignaleerd bij ons in de buurt, er woonde een grote man-ree een tijdje in het wandelpark, en het was een hele onderneming om hem daar weg te krijgen. Er werd ons verteld dat hij verdoofd en wel terug naar de Kampina was gebracht, maar ik heb daar zo mijn twijfels over. Ook over de reeen die overcompleet waren in het dierenparkje in het wandelpark. Volgens Gerrit-de-beheerder werden die verdoofd en dan naar andere dierparken gebracht. De manier waarop ze echter in de vrachtwagen werden geslingerd deed mij vermoeden dat ze hetzelfde verhaaltje vertelden aan de eveneens simpele zielen bij die andere dierkampjes.
Vanochtend rende een reetje rond op het terrein van de Gasunie, ze probeerde een uitweg te vinden, maar die was er maar eentje: door het prikkeldraad en dan de straat op. Ik belde via de politie (zeer behulpzaam!) met een wildbeheerder en die stuurde een man naar Boxtel. Deze man zei dat het dier waarschijnlijk afgeschoten zou moeten worden, maar hij deed toch een poging om het dier te pakken. Ik neem aan dat hij veel verstand had van reeen, maar zelfs IK had hem kunnen vertellen dat dat niet zou meevallen. Het lukte hem niet. Bang dat hij zijn geweer zou gaan pakken, stuurde ik twee buurmannen het veld in om te helpen: René en Peter.
Er werd een stuk gaas los geknipt in een hoek en met zijn drietjes dreven ze het beestje daar naar toe, haar vrijheid tegemoet. Ik weet niet voor hoelang, want de wildman zei dat hij per maand tientallen reeen omkomen in het verkeer en dat ze bovendien per maand ook een bepaald aantal moesten afschieten (zo heet dat, AFschieten). Ik zei dat ik toch blij was dat hij dit reetje had weten te redden, omdat ik het al de hele morgen had zien rennen en er aan gehecht was geraakt. Toen ik de drie kerels met zeer verbaasde blik naar me zag kijken, had ik daar wel een beetje spijt van. Maar ik meende het wél!
Vanochtend rende een reetje rond op het terrein van de Gasunie, ze probeerde een uitweg te vinden, maar die was er maar eentje: door het prikkeldraad en dan de straat op. Ik belde via de politie (zeer behulpzaam!) met een wildbeheerder en die stuurde een man naar Boxtel. Deze man zei dat het dier waarschijnlijk afgeschoten zou moeten worden, maar hij deed toch een poging om het dier te pakken. Ik neem aan dat hij veel verstand had van reeen, maar zelfs IK had hem kunnen vertellen dat dat niet zou meevallen. Het lukte hem niet. Bang dat hij zijn geweer zou gaan pakken, stuurde ik twee buurmannen het veld in om te helpen: René en Peter.
Er werd een stuk gaas los geknipt in een hoek en met zijn drietjes dreven ze het beestje daar naar toe, haar vrijheid tegemoet. Ik weet niet voor hoelang, want de wildman zei dat hij per maand tientallen reeen omkomen in het verkeer en dat ze bovendien per maand ook een bepaald aantal moesten afschieten (zo heet dat, AFschieten). Ik zei dat ik toch blij was dat hij dit reetje had weten te redden, omdat ik het al de hele morgen had zien rennen en er aan gehecht was geraakt. Toen ik de drie kerels met zeer verbaasde blik naar me zag kijken, had ik daar wel een beetje spijt van. Maar ik meende het wél!
zaterdag, mei 14, 2011
dinsdag, mei 10, 2011
Emma's stage
Emma loopt een beroepsoriënterende stage bij tante Monique, want die werkt op een leuke plek: op de redactie van het NOS-journaal. De eerste dag mocht ze een bericht op de nieuwspagina op de website verzorgen (over de Pakistaanse premier) en op de tweede dag zat ze als model uitgebreid in beeld bij een item over Skype: klik hier om dat te bekijken, even doorspoelen naar het laatste onderwerp. Morgen gaat ze met een item over kleding-inzameling mee, dus houd het journaal in de gaten.
Operatiedatum vastgelegd
Op dinsdag 17 mei zal (o)pa geopereerd worden. Hij wordt op 16 mei opgenomen in het nieuwe Jeroen Bosch ziekenhuis. Dan weten we op welke kamer hij ligt en kan iedereen een kaartje sturen. Als je op bezoek wilt, bel dan even Adrienne of mij (Margriet). Bezoektijden zijn dagelijks van 11.00 - 20.30 uur,
Hij ligt waarschijnlijk zeven tot tien dagen in het ziekenhuis, daarna gaat hij weer naar zijn kamer op Molenweide, waar hij nog speciale verpleging zal krijgen. We houden jullie op de hoogte via de blog, maarje mag ook altijd A3n bellen (dit zegt ze zelf).
Hij ligt waarschijnlijk zeven tot tien dagen in het ziekenhuis, daarna gaat hij weer naar zijn kamer op Molenweide, waar hij nog speciale verpleging zal krijgen. We houden jullie op de hoogte via de blog, maarje mag ook altijd A3n bellen (dit zegt ze zelf).
Zie zie zie
Eén zwaluw maakt nog geen zomer, maar Michael maakte er wel een prachtige compositie van die wij met Lingua, onder het toeziend oog van de componist zelf, ten gehore brachten tijdens een open lucht concert in Valkenburg in juni 2010: http://www.youtube.com/watch?
vrijdag, mei 06, 2011
op veler verzoek
En hierbij dan de foto. Hij lijkt echt op zijn grote broer!
De volledige naam is Mees Marc Schlösser.
En Erik, die beschuit was inderdaad lekker.Wil je een pakje dan stuur ik het voor je op. De beschuiten zullen die trip niet overleven maar jullie hebben vast wel iets van een cracker waar het op kan. Kun je Katelyn ook kennis laten maken met deze Hollandse traditie!
woensdag, mei 04, 2011
Beschuit met muisjes!!
Met grote trots mag ik namens Dirkje en Marc de volgende uitbreiding van de familie melden.
Hij is geboren op 4 mei 2011 om 0.55 uur in Nijmegen. Hij weegt 2900 gram en is de kleine broer van Noah. Moeder en zoon maken het goed (vader ook denk ik die heb ik nog niet gesproken) Ze moeten nog een dag en nacht in het UMCN St Radboud in Nijmegen blijven en mogen als alles goed gaat morgen naar huis.
O ja, en zijn naam is MEES.
Hij is geboren op 4 mei 2011 om 0.55 uur in Nijmegen. Hij weegt 2900 gram en is de kleine broer van Noah. Moeder en zoon maken het goed (vader ook denk ik die heb ik nog niet gesproken) Ze moeten nog een dag en nacht in het UMCN St Radboud in Nijmegen blijven en mogen als alles goed gaat morgen naar huis.
O ja, en zijn naam is MEES.
dinsdag, mei 03, 2011
drank en poll
Boodschappen lijstje voor als de familie komt: een pak sap, veul witte wijn, en neem er zelf ook een glaasje. Port of sherry staat vast nog in de kast.
Oh, en als Michael komt, dan maak je er toch gewoon een coctailtje van.
Oh, en als Michael komt, dan maak je er toch gewoon een coctailtje van.
zondag, mei 01, 2011
Domme domme
Job: "Dode kip kun je eten toch, mam?"
Klaartje: "ja hoor maar eerst even braden."
Job: "Echte kip kun je niet eten!"
Klaartje: "Nee stel je voor zeg!"
Job: " Nee dat moet je niet doen want dan krijg je kippevel!"
Klaartje: "ja hoor maar eerst even braden."
Job: "Echte kip kun je niet eten!"
Klaartje: "Nee stel je voor zeg!"
Job: " Nee dat moet je niet doen want dan krijg je kippevel!"
zaterdag, april 23, 2011
Tante Mieke en de koekoek
Toen Roelof-jan en zijn zussen nog klein waren, gingen ze elk jaar, samen met hun ouders, op vakantie bij tante Mieke en oom Hans. Die woonden in de Betuwe en hadden daar een appelboomgaard, en oh ja, ook nog drie kinderen, een stel pleegkinderen en een hele hoop andere aanloop. Vier jaar geleden overleed oom Hans. Vorige week tante Mieke. Ik mocht haar graag, immers zij hield van plantjes en van borduren, dan heb je samen heel wat overeenkomsten.
Tante Mieke was jarig op 26 april. Dat is ook de dag dat je gewoonlijk de eerste koekoek in Nederland hoort en dat was in de familie van Roelof een vast gegeven: als je de eerste koekoek hoort, moet je tante Mieke bellen want dan is zij jarig. In Frankrijk hoorden we de koekoek al in maart. En Roelof vertelde over de telefoon dat het zelfs irritant begon te worden, steeds die koekoek. Hij zou tante Mieke maar eens gaan bellen. Hij was te laat.
Vanavond wandelde ik in de tuin, en luid en duidelijk klonk een koekoek. Drie dagen te vroeg. Op 23 april, de dag dat we tante Mieke hebben begraven.
Tante Mieke was jarig op 26 april. Dat is ook de dag dat je gewoonlijk de eerste koekoek in Nederland hoort en dat was in de familie van Roelof een vast gegeven: als je de eerste koekoek hoort, moet je tante Mieke bellen want dan is zij jarig. In Frankrijk hoorden we de koekoek al in maart. En Roelof vertelde over de telefoon dat het zelfs irritant begon te worden, steeds die koekoek. Hij zou tante Mieke maar eens gaan bellen. Hij was te laat.
Vanavond wandelde ik in de tuin, en luid en duidelijk klonk een koekoek. Drie dagen te vroeg. Op 23 april, de dag dat we tante Mieke hebben begraven.
vrijdag, april 22, 2011
HET NIEUWE ZIEKENHUIS IN DEN BOSCH
Als iemand met zijn kop tegen een glazen wand of deur oploopt, dan doet zo'n sufferd dat meestal bij de supermarkt, of de bank. Ik ben ook zo'n sufferd, alleen wilde ik niet bij een supermarkt door een glazen wand naar buiten rennen, maar in het spiksplinternieuwe ziekenhuis in Den Bosch. Opap had zijn pasje in Margriet d'r auto laten liggen en ik wilde dat snel gaan halen. KNAL!!! "Niks aan de hand", riep ik nog naar enkele geschrokken mensen, en rende vervolgens door een echte deur (nààst dat verdomde raam!) naar buiten. Het bleek echter toch wel nodig te zijn om een eerste hulp mevrouw naar beneden te halen, en een beveilingsambtenaar om een glaasje water te sturen en een zak met ijs. Dat ijs liet op zich wachten, waarschijnlijk wist niemand waar het nieuwe restaurant zich bevond (het ziekenhuis is nog niet officieel open, de echte verhuizing is pas volgend weekend) dus ik zat daar best een tijdje. Ik was de tweede persoon die door het glas naar buiten wilde lopen, maar wel de eerste patient van de EHBO afdeling! Overigens had ik me helemaal niet hoeven haasten om dat pasje, het bezoek aan opap z'n chirurg (Dr. Lips) liep echt wat uit. Ik heb zelf nog niet in de spiegel durven kijken, maar aan de geschokte blikken zie ik wel dat ik er niet uit zie. Ik moet vannacht om de twee uur gewekt worden, wie belt mij om drie uur en om vijf uur en om zeven uur? Vòòr die tijd zal Nick mij wakker maken, en om zeven uur kom ik er wel uit! Groetjes! A3n p.s. Nick heeft een foto van me gemaakt. Ik zal eens kijken of ik die hieronder kan krijgen. Hoe zou het eigenlijk met Erik z'n kromme vinger zijn?
donderdag, april 21, 2011
Nieuws uit Taule vanuit Oudenbosch
Eind maart ben ik voor twee weken naar Frankrijk geweest. Voor het eerst helemaal gezond. Dat heb ik bewezen door in de omgeving van Taule, heuvel op heuvel af, te gaan rennen. Heerlijk om er weer bij te horen.
Ik ben nu weer ruim een week thuis, Roelof -jan is daar gebleven. Hij is de laatste tijd vooral bezig geweest met slopen.
We hebben een definitief plan voor het grote huis, dat inhoudt dat we de begane grond ook gaan gebruiken als woonruimte. Daarom moet het bordes worden afgebroken, zodat de ruimte daar achter een raam en openslaande deuren kan krijgen naar de tuin. Dat wordt de keuken. Om hetzelfde sfeertje te behouden dat het bordes aan het huis gaf, vervangen we het door een terras met dezelfde vorm met daarboven een balkon. De foto's:
Inmiddels is het bordes helemaal afgebroken. Na Pasen begint de aannemer met het maken van een nieuw terras en balkon. Dan kan hij meteen aan de gang in de schuur. Dat was het enige deel van het huis waar we nog niets gedaan hadden. En omdat we zo'n mooi plan hebben, past hierin een badkamer en slaapkamer. Maar eerst moest de schuur helemaal gestript worden. De foto's:
Intussen woont Roelof-jan in de annexe. Kijk maar naar de volgende serie:
Sorry, wel veel foto's deze keer. Maar ook een spannend verhaal. Ik heb in de tuin van Taule een eigen 'tuintje' gemaakt, met struiken en bomen uit Oudenbosch. Ik gaf dat tuintje water vanuit de put, op de hoek van het terrein. De put is erg diep, zeker vijf meter tot het water en hoe diep het water is dat weet ik niet. Elke keer een emmertje - aan een touw - erin en hijsen maar. Tot ik eens goed keek wat daar beneden nou zo bewoog. Het was een slang! En geen kleintje ook, polsdik en volgens mij zeker twee meter, RJ dacht anderhalve meter. De put was afgedekt met een zooi oude planken en we denken dat de slang daar onder wilde kruipen. En toen is hij - of zij natuurlijk - pardoes naar beneden gekiepeld. Die slang komt er nooit meer uit, de betonnen wanden zijn te glad en te steil, en hoe hijs je in hemelsnaam een slang op? Ik overwoog eerst om de brandweer te bellen. De brandweer is in Frankrijk zoiets als brandweer+politie hier, ze komen niet alleen bij brand, maar ook bij ongelukken. RJ voorspelde dat die hard zouden lachen. Nu hebben de Fransen een hekel aan slangen, net als ik trouwens, dus ik was bang dat ze hem - of haar natuurlijk - dan wel dood zouden maken. Ik ging zoeken op internet en vond een artikel van de regionale krant, zeg maar het Brabants Dagblad maar dan voor de Gers, een artikel over slangen. Met daarbij de naam en het mailadres van iemand die graag meldingen van het publiek had. Ik mailde hem, Laurent, met mijn verhaal en kreeg 's avonds al antwoord. De slang was een couleuvre, sorry une couleuvre en dus vanaf nu een zij. Adders zijn klein, deze was groot. Een soort ringslang of veldslang. En couleuvres kunnen in bomen klimmen! Laurent adviseerde me een heel lange stok in de put te zetten en dan met een fotocamera te wachten tot zij er uit kwam. De volgende dag voerde we dit uit, al bleek snel dat we twee lange stokken nodig hadden, aan elkaar gebonden natuurlijk suffie, anders ben je de onderste meteen al kwijt.
Ik had al gauw door dat daar gaan zitten met een camera niet echt zinvol zou zijn, onze couleuvre probeerde nog steeds via de betonwand omhoog te komen. Helaas moest ik daarna naar Nederland en toen RJ de volgende avond belde, zat de slang nog steeds in de put. Letterlijk en figuurlijk. Maar een dag later was ze verdwenen. RJ heeft meteen de put een beetje opgeruimd (met een hark aan een touw) en zij was niet verdronken dus is ze eruit geklommen. Ze mag niet de slimste geweest zijn, ze moet toch een knappe klimmer zijn, vijf meter bijna recht omhoog. Maar ik heb nu wel het goede gevoel dat wij haar gered hebben. Misschien ben je nu gemotiveerd om de volgende foto's te bekijken, de laatste twee zijn van de put en de slang.
Tenslotte heb ik nog een paar foto's van het hoofdhuis, waar toch ook nog een en ander gebeurd is. Voor de volhouders:
Dat was het voor nu. Over zes weken de volgende series. Wie moppert op al die foto's mag niet komen logeren!
Margriet
Ik ben nu weer ruim een week thuis, Roelof -jan is daar gebleven. Hij is de laatste tijd vooral bezig geweest met slopen.
We hebben een definitief plan voor het grote huis, dat inhoudt dat we de begane grond ook gaan gebruiken als woonruimte. Daarom moet het bordes worden afgebroken, zodat de ruimte daar achter een raam en openslaande deuren kan krijgen naar de tuin. Dat wordt de keuken. Om hetzelfde sfeertje te behouden dat het bordes aan het huis gaf, vervangen we het door een terras met dezelfde vorm met daarboven een balkon. De foto's:
Inmiddels is het bordes helemaal afgebroken. Na Pasen begint de aannemer met het maken van een nieuw terras en balkon. Dan kan hij meteen aan de gang in de schuur. Dat was het enige deel van het huis waar we nog niets gedaan hadden. En omdat we zo'n mooi plan hebben, past hierin een badkamer en slaapkamer. Maar eerst moest de schuur helemaal gestript worden. De foto's:
Intussen woont Roelof-jan in de annexe. Kijk maar naar de volgende serie:
Sorry, wel veel foto's deze keer. Maar ook een spannend verhaal. Ik heb in de tuin van Taule een eigen 'tuintje' gemaakt, met struiken en bomen uit Oudenbosch. Ik gaf dat tuintje water vanuit de put, op de hoek van het terrein. De put is erg diep, zeker vijf meter tot het water en hoe diep het water is dat weet ik niet. Elke keer een emmertje - aan een touw - erin en hijsen maar. Tot ik eens goed keek wat daar beneden nou zo bewoog. Het was een slang! En geen kleintje ook, polsdik en volgens mij zeker twee meter, RJ dacht anderhalve meter. De put was afgedekt met een zooi oude planken en we denken dat de slang daar onder wilde kruipen. En toen is hij - of zij natuurlijk - pardoes naar beneden gekiepeld. Die slang komt er nooit meer uit, de betonnen wanden zijn te glad en te steil, en hoe hijs je in hemelsnaam een slang op? Ik overwoog eerst om de brandweer te bellen. De brandweer is in Frankrijk zoiets als brandweer+politie hier, ze komen niet alleen bij brand, maar ook bij ongelukken. RJ voorspelde dat die hard zouden lachen. Nu hebben de Fransen een hekel aan slangen, net als ik trouwens, dus ik was bang dat ze hem - of haar natuurlijk - dan wel dood zouden maken. Ik ging zoeken op internet en vond een artikel van de regionale krant, zeg maar het Brabants Dagblad maar dan voor de Gers, een artikel over slangen. Met daarbij de naam en het mailadres van iemand die graag meldingen van het publiek had. Ik mailde hem, Laurent, met mijn verhaal en kreeg 's avonds al antwoord. De slang was een couleuvre, sorry une couleuvre en dus vanaf nu een zij. Adders zijn klein, deze was groot. Een soort ringslang of veldslang. En couleuvres kunnen in bomen klimmen! Laurent adviseerde me een heel lange stok in de put te zetten en dan met een fotocamera te wachten tot zij er uit kwam. De volgende dag voerde we dit uit, al bleek snel dat we twee lange stokken nodig hadden, aan elkaar gebonden natuurlijk suffie, anders ben je de onderste meteen al kwijt.
Ik had al gauw door dat daar gaan zitten met een camera niet echt zinvol zou zijn, onze couleuvre probeerde nog steeds via de betonwand omhoog te komen. Helaas moest ik daarna naar Nederland en toen RJ de volgende avond belde, zat de slang nog steeds in de put. Letterlijk en figuurlijk. Maar een dag later was ze verdwenen. RJ heeft meteen de put een beetje opgeruimd (met een hark aan een touw) en zij was niet verdronken dus is ze eruit geklommen. Ze mag niet de slimste geweest zijn, ze moet toch een knappe klimmer zijn, vijf meter bijna recht omhoog. Maar ik heb nu wel het goede gevoel dat wij haar gered hebben. Misschien ben je nu gemotiveerd om de volgende foto's te bekijken, de laatste twee zijn van de put en de slang.
Tenslotte heb ik nog een paar foto's van het hoofdhuis, waar toch ook nog een en ander gebeurd is. Voor de volhouders:
Dat was het voor nu. Over zes weken de volgende series. Wie moppert op al die foto's mag niet komen logeren!
Margriet
zondag, april 17, 2011
Little toad
Mooi! Na Josjes bericht is het hier al helemaal geen dooie boel meer. Dan ik weer. Mary (van Brian) (nou ja...ván Brian) (maar je weet nu wie) noemde me een "little toad" en dat deed me denken aan het Engelse kinderversje:
I am a little toad,
Hopping down the road,
Just listen to my song,
I sleep all winter long,
When spring comes I peep out,
And then I jump about,
And now I catch a fly,
And now I wink my eye,
And now and then I hop,
And now and then I stop!
Hopping down the road,
Just listen to my song,
I sleep all winter long,
When spring comes I peep out,
And then I jump about,
And now I catch a fly,
And now I wink my eye,
And now and then I hop,
And now and then I stop!
Het moet natuurlijk een beetje hortend worden gelezen, vanwege het onderwerp. Een hele mooie, lekker cynische metafoor voor het leven, vandaar dat ik er maar een liedje van gemaakt heb voor mijn bandje. Om mijn maatjes een beetje uit te leggen wat het idee is, heb ik er een voorbeeldje van gemaakt (muziek nog wat slordig). Van internet heb ik wat beelden geplukt, dus ik weet nu ook meteen dat er verbazend weinig beelden van de paddentrek op YouTube staan. A3n, volgende keer filmen als je weer met je emmertje aan de slag gaat!
vrijdag, april 15, 2011
donderdag, april 14, 2011
Ik kan het proberen Michael.
Had een feestje op het werk vandaag. Zo'n soort werk willen jullie zeker ook wel. Met Congolees/Turks/Bulgaars/Japans/Irakees/Somalisch/Afghaans/Pools eten.
De Angolees in het gezelschap, een notoire luilak, had alleen fles Sinas bij zich.
De Chinese in ons gezelschap moest eerder weg naar haar werk,
ja natuulek, in het lestaulant!
Had een feestje op het werk vandaag. Zo'n soort werk willen jullie zeker ook wel. Met Congolees/Turks/Bulgaars/Japans/Irakees/Somalisch/Afghaans/Pools eten.
De Angolees in het gezelschap, een notoire luilak, had alleen fles Sinas bij zich.
De Chinese in ons gezelschap moest eerder weg naar haar werk,
ja natuulek, in het lestaulant!
Aan tafel
Nou, dooie boel hier. Niemand iets leuks te melden? Dan ik maar. Ik heb een killer-tortelduif in de tuin. Zijn vrouwtje broedt in een nestje boven de keukendeur en hij houdt de wacht. Omdat mijn voedertafel dicht bij het nestje staat, heeft hij het druk. Iedereen is bang van hem, zelfs - en vooral - de ekster. Alleen is hij niet erg slim: als het hongerige vrouwtje even van het nest komt om te eten, jaagt hij die ook weg. Deze snapt dat hij het niet kwaad bedoelt, dus blijft ze keer op keer terugkomen, totdat hij het in de gaten heeft. Dan lopen ze even samen te eten.
...
Nou, zo leuk was dit ook weer niet. Daar kan vast iemand overheen.
dinsdag, april 05, 2011
Farewell
In aanvulling op A3n hieronder, hier het nummer dat Pete Duval (man van Janice) had gecomponeerd voor de begrafenis. Het werd beluisterd bij het sluiten van de gordijnen in het crematorium. In de melodie is - met name op het einde - vele malen "farewell" te horen. Een video zonder beeld, omdat ik hier blijkbaar geen audio neer kan zetten.
zondag, april 03, 2011
Auntie Marie's Funeral
Ik ben nog een verslag verschuldigd van de begrafenis van Auntie Marie. Daar zijn we met negen man sterk heengegaan, Toon en Beppie met de trein, Rich, Jose, Klaartje en Dirkje met de auto, Michael, Julia en ik ook met de auto. Helaas moest Opap afzien van deze reis wegens lichamelijke ongemakken. We troffen elkaar in het Leigham Court Hotel, waar we ook Howard en Jenny overnachtten. Op vrijdagochtend LIEPEN Julia, Beppie, Toon en ik naar de kerk, ik schrijf dat met een hoofdletter, want ondanks dat het maar ietsje meer dan een half uur was, vonden de anderen het toch wel een heel end! Het begon tijdens die wandeling al te regenen en dat bleef het zowat de hele dag doen. De kerkdienst was prima verzorgd, Auntie Marie werd binnengedragen door haar kleinzoons Neil, Daniel, Michael, Stuart, Matthew en Nicholas. Kleindochters Nicky en Jane liepen achter de kist, waar rode rozen oplagen van al haar kleinkinderen plus een witte roos van Opap, die er op deze manier toch een beetje bij was. We hadden ook een flinke bos tulpen meegebracht uit Nederland, namens al haar Hollandse familieleden. De tulpen hebben we na afloop gewoon in de kerk laten staan. Voordat de dienst begon, haalde zoon John (Bill) Berry herinneringen op aan zijn geweldige moeder, ik heb hem om de tekst gevraagd, zodra ik die heb, zal ik die publiceren. De dienst werd geleid door een Ierse priester en de lezingen werden voorgelezen door Rich en Howard. Daarna reden we door de stromende regen naar het Crematorium, en daar werd ook nog een korte dienst gehouden. We zongen met z'n allen "It's a wonderful world" samen met Louis Armstrong en terwijl er een muziekje klonk dat Pete Duval (de man van Janice) had gecomponeerd, sloten de gordijnen zich om de kist. Alsof het toneelstuk was afgelopen. Daarna togen wij naar een pub, waar het goed toeven was. Bijna de hele familie was er, mensen die we allang niet meer hadden gezien, zoals Pete Hudson (eerste man van Janice), Grahame Simmons (kleinzoon van Auntie Mogs) Nicholas van Pelt (zoon van Uncle Henry) en "nieuwe" familieleden die we nog nooit hadden gezien, b.v. Robin Cleasby (de man van Nicky Hudson). Ook de lieve buren van Marie waren er: Lloyd en Grace, en hun nichtje Roz die het huis van Marie heeft gekocht. Lloyd had een fles van Marie's lievelingsdrankje bij zich: Crofts Original Sweet Sherry. Bill Berry las enkele binnengekomen berichten voor, o.a. een lieve e-mail van Klaartje die vertelde dat Auntie Marie haar, na het overlijden van Nannan en Oma Wagenaars in 1993, adopteerde als hààr eigen kleindochter. Ik las een berichtje voor van Opap, en dat veroorzaakte hier en daar weer een paar traantjes. Het was eigenlijk een heel gezellige en warme familiereunie, eentje waar Marie verschrikkelijk graag bij zou zijn geweest en misschien wàs ze dat ook wel. We hebben afgesproken dat we moeten proberen contact te houden met elkaar nu H.Q. Wharfedale Gardens er niet meer is.
Abonneren op:
Posts (Atom)