lieve babygeluidjes

hoor, hoe lief...

Bed bugs

Aan directie en bestuur van

Woningcorporatie Idealis

Wageningen

Geacht college,

Wij zijn boos en niet zo’n beetje.

In november 2010 kreeg onze dochter Julia een kamer toegewezen in Dijkgraaf. Daar heeft zij een jaar lang met plezier gewoond en gestudeerd aan de Universiteit Wageningen in de richting bos- en natuurbeheer, al had zij aan het eind van het studiejaar in de flat wel last van “stekende muggen”. Het studeren ging haar prima af en ze heeft zo goed als al haar opdrachten en tentamens voldoende afgesloten. Haar liefde voor de muziek bleef echter aan haar trekken en dit studiejaar is zij overgestapt naar het conservatorium van Utrecht. De verhuizing naar een nieuwe kamer vond plaats in de zomervakantie.

Toen Julia na de vakantie voor het eerst weer sliep op haar nieuwe stekje, werd zij echter onaangenaam verrast door de aanwezigheid van naar wat zich liet aanzien als een hele horde muggen, aangezien zij onder de bulten wakker werd. Echter: geen mug gehoord of gezien. Het bed werd nader geïnspecteerd en nu viel haar pas de aanwezigheid van insecten op: bedwantsen. Zij realiseerde zich onmiddellijk dat ze deze had meegenomen uit Dijkgraaf, hetgeen ik retrospectief kon bevestigen. Bij de verhuizing had ik (vader van Julia) zelf bij het demonteren van het bed immers wat beetjes uit het hout zien vallen, maar me geen moment gerealiseerd dat we hier met een probleem te maken hadden. Bedwantsen waren mij onbekend. Inmiddels weten we verontrustend veel meer.

Julia is vanuit Utrecht naar uw kantoor in Wageningen gegaan om u te waarschuwen en te vragen of dit probleem vaker voorkwam. Vooral was zij in paniek en op zoek naar hulp. De reactie van uw medewerker: hoe ze het in haar hoofd haalde om de straat op te gaan! Ze had op haar kamer moeten blijven zitten (in Utrecht dus) en de gemeente moeten bellen! Ja, het probleem was zeer zeker bekend en het was een flinke hoor! Buitenlandse studenten, dat was een mogelijke oorzaak. “Maar,” was Julia’s vraag, “waarom heeft u dan niet iedereen gewaarschuwd?” Welnu, dat was gebeurd hoor: er was een brief verzonden, meer dan een jaar geleden. De boodschap die Julia kreeg in een notendop: jouw probleem, graag wegwezen hier want je bent een wandelend risico.

We hebben het bed weggegooid, het matras, het beddengoed, haar kussen, haar stoofje, haar nachtkastje, kortom alles wat maar een beetje gezellig was en in de buurt van het bed had gestaan of gelegen. We hebben het voorzichtig in plastic gewikkeld en naar de stort gebracht. Enkele spullen die een emotionele waarde hadden, zitten voor de zekerheid tot 2013 in het plastic, dat zou afdoende moeten zijn volgens de informatie. In de leegte die achterbleef hebben we in elke kier die we konden vinden vies spul gespoten, een gif ter bestrijding van insecten. Daarna fingers crossed en een weekje afgewacht.

We zagen niks meer. Geen insect te zien in de kamer. Met goede moed kochten we dus gisteren bij Ikea nieuw in, op zijn allergoedkoopst: € 174,25. Mijn dochter ging tot mijn grote opluchting weer gerustgesteld slapen in haar nieuwe kamer. Helaas, niet voor lang: om één uur ’s nachts een paniektelefoontje – “ze zitten er nog!” – en ik mocht midden in de nacht de gang van Nijmegen naar Utrecht weer maken om haar uit haar penibele situatie te redden. Julia heeft in Utrecht nog geen netwerk waarop zij terug kan vallen.

De volgende stap die we gaan nemen is overleg met de gemeente en de huisbaas: dit probleem kunnen wij niet alleen tackelen, daarvoor is het te hardnekkig en potentieel te bedreigend voor het huis waar Julia nu haar kamer heeft en voor de plekken waar zij komt. We hebben al begrepen dat de kosten wel eens erg hoog kunnen zijn (meerdere honderden euro’s).

Maar nu u.

Wij nemen het u bijzonder kwalijk, dat Idealis bij de ingebruikname van de kamer in de flat niet heeft gewaarschuwd voor dit probleem. We zouden er op bedacht kunnen zijn geweest, hetgeen de ontstane situatie waartschijnlijk had voorkomen. U bent tekort geschoten in uw voorlichting. In uw jaarverslag van 2010 zien we van alles moois vermeld, maar we komen er niet één bedwants in tegen. In uw flat dus des te meer.

Wij nemen het u kwalijk, dat Idealis onze dochter niet heeft geholpen toen zij bij u aanklopte voor begrip en hulp. U heeft de kennis en de kanalen om uw (ex-)huurders bij te staan en u bent o.i. medeverantwoordelijk voor het probleem dat zij in het gebouw onder uw beheer heeft opgelopen . Een meer pro-actieve houding van Idealis om samen met haar klanten dit probleem te tackelen lijkt ons ook in uw belang. Wij roepen u op om uw beleid in dezen te veranderen.

We hebben kosten gemaakt en moeten misschien nog veel meer kosten gaan maken. We vinden het niet eerlijk dat wij daar als enige voor op moeten draaien, gezien de bezwaren die we hierboven hebben verwoord. Wij vinden het niet meer dan billijk, dat u ons hierin tegemoet komt. De vergoeding van de gemaakte of te maken kosten is op zichzelf niet het belangrijkste voor ons, maar wel een manier waarop concreet kunt laten zien, dat u in dit dossier steken heeft laten vallen.

U begrijpt nu hopelijk waarom wij boos zijn.

In afwachting van uw reactie, met vriendelijke groet,

Michael Termeer

ook namens Julia

Pien

Die van ons is gewoon nog een heel klein meisje. Al gedraagt ze zich soms al best als een jonge dame.

Lisa

(zie ook: Merel )

Terwijl de familie verblijd wordt met heel wat baby-nieuws, zijn wij dit jaar alweer een paar stappen verder. Babies groeien op tot peuters, die kleuter worden, die naar de basisschool gaan en ineens ben je bij een volgend stadium: voor het eerst ook een middelbaar scholier in het huis. Want vandaag was het Lisa's eerste dag op de middelbare school. Het kleine meisje is een jonge dame geworden.

November 2005:

 

Vandaag: 

Femke kan kruipen (en ja-knikken)

Femke, kun jij al een beetje kruipen?

Wil je me dat eens laten zien, voor de camera?

Komkommer tijd

Die 4 zijn natuurlijk Mg, Petra, Zeger en Merel... Arme Pauwel!

En nog een

Richard is bezig met fruit voor alle kinderen die er rondlopen. Puck een appel, Job een appel met een gat en Noah.........Noah wil een gat met een appel.

Pesten

Ik zit met Job en Puck aan tafel te kaarten. We spelen pesten.
Job gooit een joker op zodat ik 5 kaarten moet oprapen.
Hij roept er zeer triomfantelijk bij: "Kijk eens papa, ik heb mama verpest!"

Taule, een nieuwe blog

Alle verhalen die ik tot nu toe op TLTZTM heb gezet over Taule, ond huis in Frankrijk,  heb ik verzameld in een nieuwe blog. Daar is vandaag een nieuw verhaal bijgekomen. De blog is te vinden op: http://margriet-taule.blogspot.com/. Welkom!

Vakantie in de US of A!

En toen gingen ze dan eindelijk naar Amerika, Marleen en Edouard en Toon en Beppie.
11 uur vliegen was dat. Wat ze daar deden?
Nou, op bezoek gaan bij L & E ,
San Francisco bekijken ,
hiken in de heuvels ,
wachten tot de pelikanen weer over kwamen vliegen ,
veel eten ,
en drinken
lopen in de zee-mist
een nieuw jasje kopen
en duizend-en-een andere dingen!
Kortom, een zalige vakantie met zes miljoen foto's die ik jullie verder zal besparen!

dag-en-poll

Op maandag zijn we het bijna allemaal met elkaar eens.

Lisa gaat na de zomer naar de brugklas!

 

 (Marleen vond Lisa hier, tijdens haar eindejaarsmusical op Nannan lijken. Ik weet niet op welke foto precies, maar zelf vind ik Lisa op al de foto's gewoon erg mooi.)

 

Piens eerste Domme Domme's

Pien kent al heel veel beesten en kan ze ook goed nadoen. We zitten aan tafel en Edouard vraagt: "Hoe doet de koe?"

Pien: "MMMMhoeoeoeoeoeoe!"

Marleen: "Hoe doet het hondje?"

Pien: "Hoehoehoehoe!"

Peter: "Hoe doet de poes?"

Pien: "Aaauwaauwaauwaauw!"

Lonneke: "Hoe doet het schaapje?"

Pien kijkt even bedenkelijk rond, tilt dan een bil op en laat een flinke wind. Tsja, dat doet een schaapje ook wel eens...

Pien leert steeds meer woordjes. Zo kan ze sinds kort ook 'papa'. Zodra Peter de kamer in komt, steekt ze enthousiast haar handen de lucht in, loopt hard op hem af, knuffelt een been en zegt nog eens vol liefde "papaaah!". 'Mama' heeft ze nog niet zo bewust aangesproken.

Op een dag dat Peter aan het werk is en Lonneke alleen thuis is met Pien, vermaakt die laatste zich met haar boekjes in de kamer, terwijl Lonneke de afwas doet. Na een tijdje voelt Pien zich toch wat alleen en komt de keuken in. Ze steekt haar handen de lucht in, loopt op Lonneke af, pakt een been en zegt vol liefde: "papaaah!".

voornaam baby Vermeer...

Lonneke en Peter weten nog geen jongensnaam. Daarom vroeg Lonneke me naar de namenpool.
Hoe weet ze dat we een namenweddenschap hebben?
Ik heb haar deze natuurlijk nog niet gegeven, anders is het geen weddenschap meer.
Ik zal maar niet zeggen dat ik de naam die ik zelf in gedachten had, wél heb doorgegeven.

Nu gaan ze dus alsnog zelf iets bedenken. Alleen als ze na de geboorte nog niks hebben, kunnen ze onze voorstellen bekijken.
(Je schijnt in Nederland voor de keuze van de naam van je kindje tot twee dagen na de geboorte de tijd te hebben).

Marijntje deed nog niet aan de namenweddenschap mee. Ik vroeg haar of zij een idee had voor een naam voor het broertje van Pien.
"Voor het boertje van Pien?"
"Ja, voor het broertje van Pien."
"Pien."
Na wat meer uitleg dat twee pienen wel wat verwarrend wordt voor Lonneke, kwam ze geheel zelf met een nieuwe naam: "Tommie."

Nou Lonneke en Peter, zonder uitkomst van de namenpool moeten jullie het hier voorlopig maar even mee doen. Succes!

Baby Vermeer...

is vandaag van top tot teen goed gekeurd tijdens de 20-weken echo. Spannende momenten voor papa en mama toen het hartje, orgaantjes, ruggetje, vingertjes en teentjes werden gecheckt, maar we hebben het doorstaan... En als toegift kwam het overduidelijk in beeld: wij verwachten een zoon!!!

Tsja, het wordt wat saai. We lopen twee weken achter op de Termeertjes, maar doen verder alles hetzelfde.

Guido Gezellestraat 1960/2011

De straat waarin wij wonen in 1960: Ineke werd geboren en ik ging naar de Aloysiusschool. De mevrouw die geduldig op haar vuilnisbak staat te wachten, leefde - gezien het paadje waar ze voor staat - in ons huis.

50 Jaar later vanuit hetzelfde standpunt gefotografeerd.

Een mijlpaal

Op Edouards verjaardag (6 juli) wandelt Pien haar eerste rondje helemaal alleen door het huis. Dat vindt ze voldoende, daarna doet ze het niet meer.

 

Overigens lijkt het me duidelijk dat ik niet gelogen heb bij het invullen van de poll. Zoals je ziet, zitten onze spullen nog steeds in dozen, meneer sukkel...

Baby Termeer...

is vandaag van top tot teen goed gekeurd tijdens de 20-weken echo. Spannende momenten voor papa en mama toen het hartje, orgaantjes, ruggetje, vingertjes en teentjes werden gecheckt, maar we hebben het doorstaan... En als toegift kwam het overduidelijk in beeld: wij verwachten een zoon!!!

Een zwembad op Taule

Waar het in de zomer 40 graden wordt, past een zwembad. Maar het gaat jaren duren voordat RJ het huis en de omringende tuin naar zijn wensen heeft omgevormd en een zwembad staat geheel onderaan op zijn lijst. In de praktijk betekent dat: nooit. Dus nam ik uit Oudenbosch een kinderbadje mee. Het werd netjes opgeblazen en gevuld met water, en ik kon gaan zitten. Zwemmen is er niet bij. Maar het was heerlijk in mijn zwembad, lekker koel met een sudoku en een boek.

Helaas stortte het zwembad dezelfde dag geheel in. De twee opgeblazen banden liepen allebei leeg, de bovenste zo snel dat het water er overheen gutste.

Wat we ook zochten, door natmaken, met zeepsop, we konden het gat niet vinden. Als ik het zwembad onder water kon houden …. En water is er genoeg in de Gers. Overal verspreid liggen de meertjes die in de winter vollopen vanuit de beekjes. Aan de andere kant van de rivier, op zo’n 300 m afstand, is zo’n meertje, een vennetje eigenlijk.

Roelof-jan zag mijn plan helemaal niet zitten, maar blies wel voor mij het zwembad weer op.  En daar ging ik over straat, met een zwembad van 2x3 meter op mijn hoofd. Gelukkig is het erg stil op ons weggetje, niemand zag mij. Bij het vennetje was het nog niet makkelijk om met dat grote ding in het water te komen. En eenmaal in het water schrok ik van de gladheid van de bodem. Het is hier allemaal klei en dat is onder water een glijbaan. Gelukkig liggen hier overal stenen, ook onder water, en daar vonden mijn voeten wat steun. Daar stond ik, onder het bord ‘baignade interdit’.

Het zwembad onder water duwen, ging echt niet. Maar ik kon wel elke keer een stukje onder water duwen en wachten op luchtbelletjes. En ik hoorde het gat voordat ik het zag. Gevonden! Daarna heb ik het hele zwembad nog minutieus onder gesopt maar een tweede gat kon ik niet vinden.

Uit het water komen was nog veel moeilijker dan er in komen. Gelukkig zag niemand mij. En het zwembad liet ik goeddeels leeglopen, zodat ik meer grip had. Dan over de wilde rozen heen tillen, anders had ik nog meer gaten. Maar ik kon trots met het zwembad op mijn hoofd teruggaan.

Roelof heeft vervolgens drie keer geprobeerd het gat dicht te stoppen. Op het laatst deed hij dat met zijn lijmpistool en betonfolie. En het is goed gegaan. De bovenste band blijft lekker dik opgeblazen. De onderste stort nog steeds wel in, maar dat blijkt in de praktijk niet zo erg. Mijn zwembadje blijft overeind en veel water heb ik niet nodig (ik ben namelijk heel erg slank). Elke middag van vier tot zes ben ik in het zwembad.

En dan nu de foto’s. Geen enkele van het verhaal dat ik hier verteld heb, maar gewoon dezelfde foto’s als altijd: keien en rommel. Maar natuurlijk staat op sommige foto’s wel een zwembad!

Met een weer nieuwe poging de foto's te publiceren:
dit is de link naar de foto's
sorry voor het ongemak, Margriet

In de sneeuw

Omdat het maandag 4 juli Independence Day is, hebben onze Amerika-gangers een extra lang weekend. En dat brengen ze door in een hotelletje bij Mount Shasta of Úytaahkoo dat "Witte Berg" betekent. En of dat klopt!