Zonnebloemen en bezoek

Na een heerlijke zomer met heel veel bezoek, loop ik nogal achter met blog-schrijven. Dan maar eerst een serie foto's met de schuldigen. Klik  HIER.

Zoek de verschillen

Vrijdag 4 oktober

Vrijdag 25 oktober

Volgens het boekje

6 weken oud en hij lacht! En ja, wij zien er wel een beetje Sofía in...

De schilderijen van tante Mies en tante Bertje...

... liggen bij mij in de kunstopslag. A3n heeft er ook nog één van hangen, de vaas met bloemen. De vier overige heb ik meegenomen naar Nijmegen, omdat ze daar qua inhoud thuishoren. Tante Mies en tante Bertje waren twee tantes van Nannan. Ze woonden in Berg & Dal, dicht bij Nijmegen. Ik herinner me ze zelf alleen nog als stokoude dames en hun komst in de Ridder van Cuijckstraat werd door mij altijd gevreesd, aangezien er dan een kusje verwacht werd. In zeker opzicht kun je dus zeggen dat ik deze schilderijen verdiend heb. Het verplicht ook tot een klein onderzoekje, waarvan hier het verslag.

De schilder heet Cornelis Jozeph Verheijen, geboren 11-3-1881, gestorven 6-10-1956. Hij was van beroep huisschilder, later fotograaf en dus ook kunstschilder. Hij had les gehad op de academie van onder meer Jan Toorop. Dat moet dan zijn geweest tussen 1906 en 1912, toen woonde Toorop in Nijmegen. De familie had nóg een bron van inkomsten: een slagboom. De grens met Duitsland lag toen anders dan nu en de familie kon tol heffen indien reizigers via hun slagboom naar Duitsland gingen. De vader van de schilder had ook nog eens een grote klapper gemaakt: hij had het zgn. "filosofendal" in bezit en verkocht dat aan een projectontwikkelaar. Het dal is in Nijmegen e.o. erg bekend als een van de mooiste plekjes van de streek en er wonen nu alleen rijke luitjes. Het astronomische bedrag van 6000 gulden werd er mee binnengehaald. Daarvoor moesten ze wel voortaan afzien van nog een extra zakcentje: op een plekje in het dal met een

leuke wegwijzer (opschrift: "laat vriendschap helen wat grenzen delen")  hadden ze een camera opgesteld, waar wandelaars zichzelf op de foto konden laten zetten (links een voorbeeldje, de paal staat er nog steeds). Op deze plek hebben de tantes vast gewandeld en daar zijn ze mogelijk voor het eerst in contact gekomen met de schilder.

Cornelis Verheijen schilderde met name landschappen. Op twee schilderijen staan de Elyzeese velden afgebeeld, een mooi open stukje agrarisch landschap op de stuwwal met uitzicht op de Ooijpolder. Die staat zelf met twee koeien ook afgebeeld. Verheijen maakte zijn schilderijen in zijn speciaal daarvoor gebouwde studio, met daglicht aan alle kanten en hij deed er behoorlijk lang over. Het canvas spande hij zelf op, waarna hij altijd eerst een grijze grondlaag opzette voordat hij aan de voorstelling begon. Hij schijnt ook eens een portret te hebben geprobeerd, maar dat vond ie maar lastig, dat kwam te nauw. Overigens is het eerder door mij verspreide verhaaltje dat hij eens per jaar met de fiets (zonder rubberen banden) naar Amsterdam ging om verf te halen niet waar. Dat betrof zijn zoon in de WOII, die naar Amsterdam en Berlijn fietste voor fotopapier.

De kleinzoon van de schilder, zelf inmiddels 70, heeft een fotozaak in Nijmegen-Oost (Daalseweg). Vandaag ben ik daar even langs geweest en van hem heb ik de informatie. Hij herinnerde zich nog wel wat van de verdeling van "onze" schilderijen, die over de familie werden verspreid toen opa dood ging. Een aantal schilderijen gingen naar bestemmingen buiten de familie. Heel erg groot was het oeuvre niet en dat er vijf richting Mies en Bertje gingen, was dus wel bijzonder. Van de relatie tussen de schilder en onze tantes wist hij verder niets. Ik hoop later nog een foto te kunnen bemachtigen van de schilder en misschien ook een plaatje van zijn Unvollendete, het onaffe schilderij dat na zijn dood bleef liggen.

De bekendste Verheijen is trouwens geen schilder maar een schaatser: Carl Verheijen, een andere kleinzoon van de schilder, was in de jaren 90 een bekende lange-afstandschaatser,

Verkouden

Al een paar dagen zit Toon ernstig in de lappenmand. Zijn hoesten, snuiven, snotteren, proesten en kreunen zijn niet van de lucht. De ganse wereld moet weten hoezeer deze man lijdt. En dan zegt ie: "Voor terminale patiënten hebben ze tegenwoordig van alles! Maar ik moet het verdorie helemaal zélf oplossen!"

Een zusje voor Zebbie

Dit is een foto van de twee teefjes die vorige week zijn geboren. Een ervan wordt het nieuwe zusje van Zebbie.

Samen met Mike ben ik gaan kijken naar de nieuwe huisgenoot die voorlopig gewoon "zusje" heet.
Groot was onze verbazing toen bleek dat een van de tantes (er liepen daar ZEVEN hollandse herders!)
ZUSJE bleek te heten. Zebbieszusje komt rond 20 november naar Boxtel.

Een vurige ontmoeting!

Zie hoe Sofía voor het eerst haar bruisende Colombiaanse grootmoeder ziet, abuela Romy. De bezoekster valt duidelijk bij haar in de smaak, maar laat haar dan toch ook even schrikken! Zóveel vuur, daar moet ze wel aan wennen!

Maar dan wordt er vriendschap gesloten. Nogal wiedes! Zeg nou zelf, wie heeft er zo'n mooie oma?

Handig!

Iemand nog hulp nodig? Ons huis is inmiddels brandschoon, maar Pien heeft er nog geen genoeg van.

Op pensioen

Vanaf 1 oktober is Edouard officieel 'met vakantie', voor de komende twee jaar. Daarna gaat hij 'op pensioen', zoals men dat hier noemt. Op 1 oktober hebben we een taartje gegeten om het heuglijke feit te vieren. Op 2 oktober ging hij weer aan het werk. Hij had nog wat vergaderingen, moest het een en ander overdragen, zijn kamer opruimen... Hij zou niet te lang wegblijven, maar kwam pas na zessen thuis.

Inmiddels zijn we een week verder en begint hij te wennen aan het idee dat hij niet meer hoeft. En wij dragen natuurlijk met alle liefde ons steentje bij aan die gewenning. We zetten hem in onze tuin aan het werk:

Recht. Dat doet 't. Laat die caravanplek maar zitten.

Vier jaar hebben we nagedacht over een goede caravanplek. Deze week zijn we eraan begonnen:

Het bovenste vlakke deel was bestemd voor de caravan. We zouden er ook een afdak boven maken. Het onderste deel zou dicht zijn en bestemd voor sauna, badkamer en zo. De aanbetaling is gedaan en de contracten zijn getekend.

Toen kwam dat zinnetje van Michael .Recht. Dat doet 't. Laat die caravanplek maar zitten.

Pijnlijk. Maar we moeten de caravanplek nu wel afbouwen.

We zullen de auto en de aanhanger onder het afdak zetten. En het dichte deel gebruiken we dan wel voor wat tuinspullen en de fietsen.

Misschien wil Michael dan nog wel komen fietsen. Met Rich of zo. Want er is een ruime fietsplek.

Jong talent

Ze moesten er het halve land voor door, hadden een of ander smoesje dat ze toch in de buurt waren, maar Emma en Miguel wilden natuurlijk even weten of hun kind iets met een Steinway kon. Toen Matthias weigerde een toets in te drukken, hebben ze hem op de stoep achtergelaten. Wil iemand nog een kind?

Beestjes

Er zijn hier veel beestjes waar we niet aan gewend zijn. Links een slang die Roelof uit de put ´harkte´. Dood.


Rechts een foto van een ´vangweb´. Aan de linkerkant ervan zit een fuik waar de spin zit.

 De rups van een pijlstaartvlinder. Aan het einde van zijn lijf zit een geel staartje.

 Een spin met rare kleuren.

 Een kolibri-vlinder. Komt ook in Nederland voor. De vlinder kan stilhangen in de lucht net als een kolibri.

 Dit beestje wandelde uit mijn witte breiwerk. Ik dacht dat het een pluisje was. Hij is een paar millimeter lang. Een vlo?

Tegen het plafond van het terras steken de rare beesten mooi af.

Dit is een kikkertje dat hier Rainette genoemd wordt (in tegenstelling tot grenouille voor gewone kikkers). Hij woont in de geraniums, waar ik hem regelmatig tegenkom als ik water geef.

pholl

Hey Rich, wel de blog lezen!

Iemand een arbeidsrechtvocaat nodig?

Dan kun je voortaan hier terecht:
http://www.clingendaeladvocaten.nl/emmabevers.html
Veel succes Emma in je nieuwe werkkring!

Wetenschappers onder vuur

Ook zo benieuwd wanneer de wetenschappelijke prestaties van ons familielid A.B. woonachtig te G. eens doorgelicht zullen worden? 
Nou, voorlopig nog niet. Zie:

http://www.eshcc.eur.nl/news/?id_channel=14388&id_msg=187360

Hakkûh!

Domme domme's

Pien, nadenkend: "Mama, jouw baby is nou toch uit jouw buik?"
"Ja Pien, dat klopt."
"Maar ik zie nog alsteeds een dikke buik!"

Pien: "Holy horse, ik heb geen srijn van lans!" - holy horse, ik heb geen schijn van kans

Pien laat de korstjes van haar boterham liggen. "Pien, je moet ook de korstjes opeten, daar word je groot en sterk van!" Het is even stil, Pien denkt na en zegt dan: "Dan geef ik de korstjes wel aan Jeppe." Die is inderdaad nog niet zo groot en sterk...

Pien: "Mama, jij hebt moedervlekken en ik heb kindvlekken."

's Ochtends vroeg, Flinn heeft honger en laat dat weten door op flink volume te huilen. Pien komt de slaapkamer binnen: "Ik hoor mijn kind brullen!"

Spinnetje

Nee, een speentje is niks voor Ons Soort Mensen, maar als je beide pinken inmiddels week gesabbeld zijn en je dochter maar blijft aandringen dat haar broertje graag een spinnetje wil, probeer dan de druk maar eens te weerstaan. Dus toch maar eens een poging gedaan, met in gedachten dat zus en broer er niks van moesten weten, dus deze waarschijnlijk ook niet. Maar zie, hij sabbelt er lustig op los en is stil...

Voor meer foto's en verhalen over Flinn en zijn familie, zie http://pienenjeppevermeer.blogspot.nl/

Sabbelen

Sabbelen is een fanatieke traditie in mijn deel van de familie. Ik zelf bezoog in volle overgave beide duimen tot ik een jaar of 17 was, een gewoonte die me in mijn pubertijd er serieus aan deed twijfelen of dit gedrag ooit zou kunnen samengaan met een echtgenoot naast me in bed.

Dochter Emma was, voor zover ik weet, de allereerste speengebruikster in onze familie, want spenen was in die tijd beslist not-done bij Ons Soort Mensen. Maar zij had de eerste maand van haar leven in het Sofia-kinderziekenhuis doorgebracht, en eenmaal thuis bleek ze twee dingen te hebben meegekregen: een onverwoestbaar goed humeur en die speen dus. Die zich niet alleen in haar mond ophield, maar evengoed - het ging om reserve-exemplaren - in haar beide handen en later hing ze er zelfs een aan haar grote teen (sic). Tegen die tijd had ze namelijk een hele collectie oude spenen en die moesten toch ook ergens blijven.

Ergens in haar kleuterjaren hing Emma haar spenen aan de wilgen, een dappere daad, mede ingegeven door de omstandigheid dat haar 2-jaar oudere zus afstand wenste te doen van haar twee-middelvingers. Het ging deze dochters dus beter af dan ooit hun moeder, maar dat gold wel voor meer dingen (trouw huiswerk maken bijvoorbeeld).

Nu is de derde generatie zuiger opgestaan, één van het minder kieskeurige soort. Het kan Sofía niet schelen waarop, als er maar iets te sabbelen valt. Zo gaan periodiek beide duimen de mond in, is ook de twee middelvinger-zuig al gesignaleerd en voor een speen
op zijn tijd schrikt zij ook niet terug. Maar ze is de allereerste die....... de grote-teen-duim heeft ontdekt:

Flinn

Flinn Vermeer

(deze foto is mij vanochtend om kwart over acht gemaild zonder verdere informatie over toestand van moeder of kind, maar mailtje was afkomstig van Lonneke zelf. Dus mogen we aannemen dat ze het beiden goed maken.)