Hoewel het in deze tijden van freeks en hittegollen niet bepaald verstandig is om aan het tuinieren te slaan, wil ik jullie vragen wie er geïnteresseerd is in een dochter van papa's/opa's witte hortensia.
De eerste keer dat ik een huis kreeg met een tuin die die naam een beetje waard was, in 1995, kreeg ik de struik van papa mee. Hij hakte hiervoor simpelweg een van zijn eigen schriele Essche Heikse hortensia's in tweeën, en gaf mij de helft.
Omdat die helft het bij ons zo goed deed, is ze in de tussentijd nog wel eens verplaatst, voor het laatst bij les grands travaux in november 2013. Het heeft haar niet gedeerd.
Haar belangrijkste eigenschap valt onmiddellijk in het oog: mevrouw is onverwoestbaar bloeiend. De godganse zomer en herfst snijd ik her en der lange takken van haar af, plaats die in grote vazen met warm water met ook wel eens scheutjes bleekwater of 7-up, in huis een genot voor het oog, zij het dat de levensduur van de takken in de herfst aanmerkelijk langer uitvallen.
Sterker, ze staan dan zó lang in de vaas, dat de takken doorgaans spontaan wortel schieten. Een enkele keer zet ik die in een pot met aarde of gewoon in de aarde, doet er eigenlijk niet toe, het kreng zal altijd aanslaan. Vele dochters heeft mijn hortensia aldus inmiddels gebaard, ik geef of gooi ze weg maar soms, zoals hier, zet ik er eentje in een ander donker hoekje van ons tuintje.
De laatste staat in een oude pot. Zomaar ergens neergezet. Eén enkel takje was het maar, maar ja, een dochter van d'r moeder hè, dus een bloem krijgen zal ze!
Een tuindame met zoveel overlevingssucces verdient nationale bekendheid. Vandaar mijn aanbod: wie wenst er ook een spruit van deze moeder? Achter aansluiten!